[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 8 ‘เดทของเจ้าชาย’ [95%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 ก.พ. 60



            “คงใกล้จะถึงเวลาแล้ว” เสียงทรงพลังของหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการอย่างมาร์คเอ่ยขึ้น เพื่อให้น้องๆ เตรียมพร้อม แต่ดูเหมือนว่าคนที่เหลือจะเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าเสียเหลือเกิน ตกลงพวกนี้มาทำอะไรกันแน่!? มาร์คได้แต่ส่ายหัวเบาๆ กับความชะล่าใจของน้องตัวเอง “จะกินกันอีกนานไหม?”
            ข่มเสียงดุใส่อีกห้าชีวิต ทุกอกัปกิริยาถึงกับหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงทรงอำนาจของพี่ใหญ่ ก่อนจะวางของในมือลงกับโต๊ะที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดและถูกจัดเรียงด้วยอาหารมากมายหลายชนิด ล้วนแล้วแต่เป็นของดีหายากทั้งนั้น ไม่แปลกที่พวกเขาจะหลงใหลไปกับรสชาติของอาหารจนลืมภารกิจสำคัญ
            “ไม่เห็นต้องดุเลยนี่ครับ ท้องต้องอิ่มก่อนถึงจะมีแรงนะครับพี่มาร์ค” แบมแบมพูดลอยหน้าลอยตา แต่พอเห็นใบหน้าดุๆ ของผู้พี่ก็อ่อนลงทันใด
            “ใกล้ถึงช่วงเต้นรำแล้ว พวกเรามีโอกาสแค่ตอนนั้น”
            น้องๆ หันมองหน้ากันเลิกลักไม่เข้าใจความหมายของพี่ชายตน กว่าจะอธิบายให้เข้าใจได้ก็ใช้เวลาพอสมควร แจบอมต้องการให้งานนี้ผูกมัดหญิงสาวไว้ด้วยสายตาของสังคมที่มองมา หากว่าเธอกลัวเสียหน้าแน่นอนคำตอบท้ายที่สุดของเจ้าหล่อนก็คือเขา และช่วงเต้นรำคือช่วงที่จะกำหนดชะตาของพวกเขาและเธอ
            แจบอมต้องการดึงดูดสายตาทุกคู่มองมาที่ตัวเองและหญิงสาว แม้ว่าเธอจะไม่ชอบใจกับการแสดงตัวเป็นเจ้าของแบบเกินหน้าเกินตาอย่างที่ทำก็ตาม เขาก็ยังอยากผูกมัดเธอด้วยวิธีนี้ไปเรื่อยๆ อย่างไม่ให้หญิงสาวได้รู้ตัว
            ช่วงเต้นรำเริ่มขึ้น ดนตรีคลาสสิกเริ่มบรรเลงสะกดทุกโสตประสาทของคนในงานให้หันไปมอง มือหนาผายรับมือบางมาครอบครอง รั้งร่างเธอเข้าใกล้และรวบเอวเธอจนชิดลำตัวใหญ่ พร้อมๆ กับเคลื่อนไหวร่างกายทั้งคู่ไปตามจังหวะเพลงไปเรื่อยๆ เพื่อเปิดฟลอร์เต้นรำ และการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นเคล้าไปกับเสียงเพลง นอกจากจะสะกดสายตาคนมองแล้วยังสะกดใจซึมซับภาพตรงหน้าราวกับภาพวาดของศิลปินดังก้องโลกก็ไม่ปาน
            ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันจริงๆ
            มันคงเป็นสิ่งที่ทุกคนในงานวันนี้คิด คู่เต้นรำได้แต่ส่งยิ้มและสายตาหวานเยิ้มให้กันแทบตลอดเวลา พลอยให้คนดูยิ้มตามอย่างห้ามไม่ได้ ทำให้หลายคนเริ่มเข้ามาร่วมเต้นในฟลอร์ด้วยเช่นกัน
            “คุณเต้นเก่งกว่าที่ผมคิดนะครับ” แจบอมเอ่ยปากชมคู่เต้นของเขาในวันนี้และตอนนี้
            “เพราะคุณแจบอมนำนั่นแหละค่ะ ฉันเลยเต้นได้สบายมาก” เธอเงยหน้าส่งยิ้มกว้างให้คู่เต้น แต่จะรู้หรือไม่ว่ารอยยิ้มนี้มันยิ่งทำให้แจบอมเกิดความโลภมากขึ้น
            “อย่าทำแบบนี้สิครับ”
            “ทำอะไรคะ?” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย ในเมื่อเธอไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เต้นไปเรื่อยๆ ตามจังหวะเพลงกับเขาก็เท่านั้น
            “ก็... เฮ้!!”
            ยังไม่ทันจะต่อบทสนทนา สาวเจ้าก็โดนใครที่ไหนไม่รู้คว้าเอวเธอไปอย่างหน้าตาเฉย แจบอมได้แต่ยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น รวมถึงเธอด้วยเช่นกัน คู่เต้นถูกเปลี่ยนกระทันหัน จากคนที่แสนอบอุ่นพร้อมมอบรอยยิ้มให้เธอตลอดเวลากลายเป็นคนหน้าบึ้ง แถมยังกวนประสาทอีก
            “ปล่อยค่ะ!” เธอทำเสียงดุใส่กึ่งตะโกนกึ่งกระซิบเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน แต่พอจะดิ้นออกแขนแกร่งก็กระชับร่างเธอเข้าใกล้เข้าไปอีก “คุณมาร์ค!”
            “งานเต้นรำทั้งที เต้นกับฉันหน่อยสิ”
            “ฉันไม่อยากเต้นกับคุณ”
            “ถ้าอย่างนั้นก็มาเต้นกับผม”
            ไม่ต้องรอใครอนุญาต จินยองก็เข้ามาคว้าหญิงสาวออกจากอกของมาร์คด้วยไว มือหนาทั้งสองกระชับเอวเธอแน่นยกจนร่างเธอลอยสูงหมุนคว้างตามจังหวะเพลงอย่างชำนาญ ก่อนจะเข้าสู่ท่ามาตรฐานและดำเนินตามจังหวะเพลงไปเรื่อยๆ
            รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง และดูจะเพิ่มความเจ้าเล่ห์ขึ้นกว่าแต่ก่อน เขากระชับร่างเธอจนแทบกอด แก้มนุ่มของหญิงสาวประทับเข้าอกแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ น้ำหอมอ่อนๆ โปรยเข้าจมูกเป็นระยะๆ
            “ไม่ลืมผมไปแล้วใช่ไหมครับ?” เขาถามทีเล่นทีจริง
            “วันนี้ฉันมีเดทกับคุณแจบอมนะคะ ปล่อยเถอะค่ะ” เธอพยายามดิ้นออกเพื่อให้มันถูกต้อง แต่ดูเหมือนว่าแขนแกร่งของเขามันแน่นหนายิ่งกว่ากรงเหล็กเสียอีก
            “ผมก็อยากเต้นรำกับคุณบ้าง” ทำหน้าเศร้าสร้อยขอความเห็นใจ แต่เธอก็รู้ทันว่าเขาแค่แกล้งทำก็เท่านั้น
            “ไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าค่ะ ฉันรู้ทัน” หญิงสาวยู่หน้าใส่คนสูงกว่าไปหนึ่งที แขนแกร่งค่อยๆ คลายออกอย่างเผลอตัวเลยทำให้เปิดโอกาสให้หัวขโมยคนอื่นมาฉกชิงเธอไป
            คู่เต้นถูกสลับอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะต้องประจันหน้าทะเล้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ อยากจะตะวาดกับการกระทำที่ดูเหมือนเด็กๆ แย่งของเล่น แต่ก็เกรงสายตาคนในงานที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเขา “คุณยองแจ”
            “ครับผมเอง” เข้ายิ้มกว้างอย่างสุขใจ กระชับร่างเธอเข้าใกล้อย่างหวงแหน
            “พวกคุณทำอะไรกันคะ น่าอายจะตาย” เธอก้มมุดลงไม่กล้าเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าและไม่อยากมองรอบข้างที่มีสายตามากมายจับจ้องอยู่
            “ทำให้คุณหลุดจากกับดักของคนเจ้าเล่ห์ยังไงละครับ” ยองแจขยิบตาอย่างซุกซนก่อนจะปล่อยร่างหญิงสาวออกจากอ้อมแขนแกร่งเพื่อส่งต่อไปยังอีกคนที่รอรับอยู่ใกล้ๆ
            กลิ่งหอมแสนอันตรายเข้ามาปะทะจมูกมนของเธอ แขนแกร่งกระขับร่างให้เธอหันมาประจันหน้าหล่อของเขาอย่างตรงๆ เขาไม่ยิ้ม ใบหน้านั้นเรียบนิ่ง แต่สายตากับจับจ้องใบหน้าหล่อนไม่วางตา ฉายแววออกมาอย่างเก็บกั้นอารมณ์ไม่ได้ หวง ห่วง หึง และคิดถึง ไม่อยากให้เธอไปเป็นของคนอื่น เป็นของเขาเพียงแค่ผู้เดียวก็พอ
            “คุณแจ๊คสัน” เธอเอ่ยชื่อคู่เต้นอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากสั่นระริก เขาไม่ตอบโต้บทสนทนากับเธอ ไม่แม้แต่จะถามไถ่หรือชวนคุยเลยด้วยซ้ำ มันเป็นความเย็นชาคนเธอรู้สึกจุกจนถึงลิ้นปี่
            เมื่อได้จังหวะเพลงใหม่ขึ้น แขนแกร่งที่อยากจะรั้งเอวเธอไว้นานๆ จึงได้คลายออก ปล่อยเธอออกห่างอย่างเสียดาย ที่เขาไม่อยากคุยคงจะเพราะว่าไม่อยากสานต่อมากกว่านี้ เกรงว่าจากเต้นรำจะกลายเป็นพาหญิงสาวตรงหน้าหนีไปเสียมากกว่า ไม่อยากให้เธอเสื่อมเสียง อย่างน้อยตอนนี้ให้ทุกคนในที่นี้รู้ไว้ว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ของแจบอมคนเจ้าเล่ห์ก็พอแล้ว!
            “สวัสดีครับพี่สาว” เสียงสดใสมาพร้อมยิ้มกว้างของคู่เต้นรำคนถัดไป ดนตรีที่ว่าสนุกแล้วยังไม่เท่าการนำพาจังหวะเคลื่อนไหวของผู้ชำนาญการยังหนุ่มน้อยคนนี้ ทำให้หญิงสาวลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตนกำลังเดทอยู่กับแจยอมนะ คู่เต้นรำของเธอต้องเป็นเขาไม่ใช่คนอื่น
            “วันนี้ผมหล่อหรือเปล่าครับ”
            นี่มันคำถามของเด็กชัดๆ หญิงสาวเผลอหลุดขำออกมา รอยยิ้มของเธอกำลังบ่งบอกว่าพึงพอใจกับการเต้นรำมาก แม้ว่าคู่เต้นจะไม่ใช่แจบอมคู่เดทของวันนี้ก็ตาม “หล่อมากจ้ะ วันนี้แบมแบมหล่อมากเลย”
            “ที่จริงพี่สาวเหมาะกับผมที่สุดเลยจริงไหมครับ”
            คนถามถามอย่างคิดคำตอบเอาไว้แล้ว เธอได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ กับคำเยินยอตัวเองของหนุ่มน้อยผู้นี้
            “นานเกินไปแล้ว”
            เสียงทุ้มลึกและดูลึกลับของเด็กหนุ่มอายุน้อยที่สุดของบ้านมาพร้อมกับแรงดึงเบาๆ คว้าข้อแขนของหญิงสาวไปเป็นของตัวเอง ร่างเธอหมุนวนหลายรอบและลอยเข้าปะทะกับอกแกร่ง ใบหน้าคมคายของยูคยอมห่างเพียงแค่คืบเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองคู่เต้นของเธอตอนนี้
            “ยูคยอม”
            “เพลงใกล้จบแล้ว รวมถึงงานวันนี้ด้วย”
            เด็กเจ้าเล่ห์กระดกยิ้มมุมปากใส่สาวตรงหน้า พร้อมกระชับร่างเธอเข้าติดไม่ให้ได้อิสรภาพง่ายๆ แม้จังหวะเพลงจะไม่เร็วมาก แต่ก้อนเนื้อด้านซ้ายของสาวกระเต้นแรงขึ้น และแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมาหลายกิโลเมตรก็ไม่ปาน
            และในที่สุดดนตรีก็สิ้นสุดลงพร้อมเสียงปรบมือจากผู้ชมอยู่ข้างๆ ฟรอล์เต้นรำ วันนี้หญิงสาวคงจะเป็นคนที่โชคดีที่สุด ที่ได้เต้นรำกับเจ้าชายทั้งเจ็ดคนจนครบ แม้ว่าจะไม่ใช่จุดประสงค์ของงานวันนี้ก็ตามที ซึ่งแจบอมผู้เป็นตัวตั้งตัวตีงานวันนี้ถึงกับหัวเสียไม่หาย เพราะสิ่งที่หวังไว้มันไม่เป็นไปอย่างที่คิด
            ความประทับใจที่ต้องการจะสร้างมันพังทลายไปต่อหน้าต่อตา...


กำลังปั่นน้าาา~... 95%


ยังมีอีกตอนนึงนะคะ ตอนฟินๆ สำหรับแจบอม โดนแกล้งเสียงจนคนชิคงอน



 











>><<
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #92 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:41
    ฮ่าๆๆๆ เเจบอม โดนแย่งซีน
    #92
    0
  2. #91 Peachccy (@peachccy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:25
    ร้ายกาตฝจมาก ทำไมทำแบบนี้กับพี่จบมคะ 5555
    #91
    0
  3. #90 kiki got7 (@Thirdkiki) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:03
    รีบๆมาต่อนะคะ สนุกมากๆเลย รอนะคะ
    #90
    0
  4. #89 kiki got7 (@Thirdkiki) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:03
    555 ทุกคนเเย่งซีนเเจบอมหมดเลย
    #89
    0
  5. #88 FT35098 (@FT35098) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:24
    มาต่ออีก 5%. น่ะ
    #88
    0