[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 8 ‘เดทของเจ้าชาย’ [80%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 ก.พ. 60

 

            ในที่สุดทั้งหมดก็มาถึงงานเลี้ยงเต้นรำกลางแจ้งเสียที ที่นี่เป็นลานกว้างถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้โทนสีขาวหลากชนิด และที่สำคัญยังมีแขกอีกหลายสิบคนที่มาก่อนหน้าแล้ว ซึ่งแต่ละคนเป็นคนที่หญิงสาวไม่ค่อยคุ้นหน้าหนัก แต่สำหรับหนุ่มๆ ทั้งเจ็ดก็พอจะคุ้นหน้าบ้างก็มี
            ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้จักพวกเขาเพราะมีชื่อเสียงอยู่พอสมควร การถูกรับเชิญมางานเลี้ยงแบบนี้เท่ากับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี มีหรือที่จะปฏิเสธคำเชิญที่แสนเลอค่านี้ได้ลงคอ
            อีกหกคนที่อยู่รถคันหันเดินตามมาด้วยสีหน้าคว่ำไม่พอใจ ตวัดหางมองคู่เดทจำเป็นอย่างจะเอาเรื่อง แต่มันไม่ได้สะทกสะท้านสำหรับแจบอมเลยสักนิด เขายิ้มกริ่มอย่างเหนือชัยให้กับพี่น้องตัวเอง มันเป็นรอยยิ้มที่น่าโมโหจนแทบอยากจะกระโดดไปบีบคอเสียให้ได้!
            “ฆ่ามันเลยได้ไหม?” มาร์คสบถคำรอดไรฟันขบกรามแน่นเสียงสั่นอย่างแค้นเคือง ยิ่งเบี่ยงสายตาลงมองสาวข้างกายที่วันนี้เธอสวย เธอน่ารัก และเธอก็ยิ้มตลอดที่อยู่กับเขา คนอย่างมาร์คยิ่งไม่พอใจ
            “ใจเย็นๆ ยังมีเวลาอีกเยอะ” จินยองปรามผู้พี่ที่กำลังจะกดอารมณ์ของตัวเองไม่ไหว ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ฉุนเฉียวไปกว่ากันเลยสักนิด
            “ไปกันเถอะ อย่างน้อยก็ไปหาอะไรกินแก้เครียด” แจยองเสริมพร้อมเดินนำหน้าเข้าไปในงานที่รายล้อมไปด้วยอาหารหลายชนิด ความจริงก็แอบเสียหน้าเล็กน้อยที่ตัวเองลงทุนไปเสียขนาดนั้นแล้วคงจะไม่มีใครให้ได้มากกว่า แต่แจบอมเล่นใหญ่กว่าตนเสียอีก ให้ตายเถอะ! ไม่แปลกที่วันนี้แววตาแสนซุกซนของยองแจมันไม่ฉายแววสักนิด
            “สงสัยมันจะเครียดจริง” แจ๊คสันเอ่ยพร้อมเย้ยยั่นมองคนเดินนำลิ่วเข้างานไปอย่างไม่หันมองกลับ พร้อมไหวไหล่ให้ยูคยอมที่อยู่ข้างๆ เพราะบังเอิญหันมามองตากัน
            “อย่างที่ว่า ไปหาอะไรกินแล้วค่อยคิดกันต่อว่าจะเอายังไง” ยูคยอมกล่าว แล้วเดินเข้างานไปหาอะไรใส่ท้อง
            อย่างที่บอกว่าโมโหไปก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้ขอไปเติมพลังใส่กระเพราะอาหารให้เต็มเสียก่อนค่อยมาคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อ ใครจะคิดเล่าว่าแจบอมจะจัดงานเสียใหญ่โตเชิญแขกมามากมายขนาดนี้ ทั้งหกคนคงจะทำอะไรไม่ค่อยคล่องตัวนักเพราะก็มีเรื่องความเกรงใจด้วยสายตาคนอื่นที่จะจับจ้องพวกเขาตลอดงาน แต่ก็อย่างคิดว่าทำอะไรไม่ได้คล่องแล้วจะไม่ทำอะไร เล่นใหญ่มาก็เล่นใหญ่กลับจำไว้!!
            แจบอมยิ้มด้วยท่าทีของพี่น้องอารมณ์ให้เดือดถึงขีดสุด แต่ช่างมันเถอะ สนใจคนข้างกายดีกว่า เธอยังเกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย เบียดเสียดร่างกายเข้ามาถูกผิวกายเขาผ้าใต้ชุดสูทอย่างไม่รู้ตัว คนเป็นชายมันก็มีเลือดสูบฉีดตามธรรมชาติเป็นธรรมดา แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้รอจนกว่างานเลี้ยงนี้จะจบ รับรองเธอหนีไม่รอดแน่
            “เขาไปในงานกันเถอะครับ” เขากระซิบแผ่วข้างใบหูขาวจนเธอยู่คอหนี
            มือบางยกขึ้นมาลูบใบหูเธอเล็กน้อยมองค้อนคนข้างกายไปหนึ่งที “อายเขานะคะ”
            “ผมไม่เห็นอายเลย ตอนนี้อยากอวดคุณจะแย่แล้ว เข้างานกันเถอะ”
            นอกจากเป็นคนช่างเอาเปรียบแล้ว แจบอมยังเป็นคนช่างอวดไม่เข้าเรื่อง แม้วันนี้หญิงสาวจะอยู่ในสถานะแฟนของเขาก็ตาม แต่แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนหมู่มากมันจะทำให้ในสายตาของผู้อื่นมองหญิงสาวเป็นแฟนของชายหนุ่มตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
            ‘เรื่องแผนแจบอมก็ไม่น้อยหน้า เผลอๆ จะแยบยลเสียยิ่งกว่าแผนเด็กๆ ที่หลายคนเคยทำเสียอีก!’

            ทุกสายตาจับจ้องไปที่คู่สำคัญของงาน พวกเขาแต่งตัวเข้ากันราวกับเจ้าหญิงเจ้าชาย มองดูแล้วเพลินตาปนเปื้อนด้วยความอิจฉาเล็กน้อย แจบอมเป็นหมายปองของหญิงสาวหลายคน แต่ตอนนี้เธอคนนี้กำลังครอบครองเขาจนหลายคนหมดสิทธิ์หน้าเจือกันเป็นแถว เพราะคิดว่าเชิญตนมาเพราะว่าเป็นคนพิเศษ แต่ที่ไหนได้ เชิญมาอวดคนพิเศษแทน
            “น่ารักจังเลยนะคะคู่นี้ ถ้ามีข่าวดีอย่าลืมชวนนะคะ”
            “แน่นอนครับ”
            แม้จะเอ่ยตอบหญิงวันกลางคนตรงหน้าทั้งคู่ แต่แจบอมหันมาทำสายตาหวานฉ่ำใส่คนข้างๆ แทน หญิงสาวถึงกับปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินคำถามและคำตอบของแจบอมกับแขกหลายคนในงาน พวกเขาคิดว่าทั้งคู่เป็นคนที่คบหาดูใจกันและกำลังจะแต่งงานในไม่ช้านี้ เธอได้แต่เงียบและส่งยิ้มให้เท่านั้น เพราะจะพูดว่าไม่ใช่ก็ไม่ถูก แต่จะบอกว่าใช่ก็เท่ากับว่าเธอเลือกที่จะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้
            อย่างกับว่าเธอตกหลุมกับดักของเขาเต็มๆ
            “ทำไม... ตอบเขาแบบนั้นล่ะคะ”
            เมื่อได้โอกาสหญิงสาวจึงถามคนข้างกาย แจบอมก้มหน้าลงมองใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังอึดอัดกับสิ่งที่ตนทำ เขารู้สึกว่าหัวใจมันกระตุกจนตกวูบลงมาทันที สมองล้วนเร่งสรรหาคำมาอธิบาย เกลี่ยกล่อมให้เธอเข้าใจในเจตนาที่ทำลงไป แต่ดูเหมือนว่าเธอคงจะไม่เข้าใจง่ายๆ
            “โกรธผมเหรอ?”
            “เปล่าค่ะ แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงแต่งงานกับคุณหรือกับใคร ไปบอกเขาแบบนี้ก็เท่ากับว่า... ฉันเป็นของคุณสิคะ” ประโยคท้ายเสียงอ้อมแอ้ม เบี่ยงหน้าหลบเพราะรู้สึกผิดที่ต้องพูดออกไปตรงๆ
            “คุณกำลังปฏิเสธผมอย่างนั้นหรือ?”
            สิ้นประโยคเจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นเบิกตามองกว้างอย่างตกใจ อยากจะอ้าปากพูดว่าไม่ใช่ แต่กลับพูดไม่ออก ทุกคำพูดมันจุกอยู่ที่ลำคอระหง เขามีเสน่ห์ เขาอ่อนโยน เขาราวกับเจ้าชาย เธอจะปฏิเสธลงได้อย่างไร
            “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”
            “แล้วคืออะไร? ที่คุณพูดเมื่อกี้เท่ากับว่าคุณกำลังปฏิเสธผม ดับความหวังผม” แววตาของแจบอมเศร้าลงถนัดตา เขาเบนหน้าออกเพราะไม่อยากจ้องใบหน้าเธอตรงๆ “เราเพิ่งจะเริ่มกันเองนะครับ”
            เสียงของเขามันแผ่วเบาลงจนคนฟังรู้สึกผิด เธอไม่ได้อย่างปฏิเสธเขา แต่จะให้พูดให้ถูกก็คือเธอยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องแต่งงาน การออกเดทก็เพื่อที่จะเข้าใจหัวใจตัวเองมากขึ้น แต่เขาเหมือนกำลังรวบรัดมัดเธอไว้กลับเขา ยอมรับว่าแจบอมเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก อบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะดูแลเธอและทำให้เธอมีความสุขได้
            ...แต่ตอนนี้มันเร็วเกินไป
            “ฉันแค่ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะแต่งงานกับใครตอนนี้นี่คะ คุณแจบอมก็น่าจะเข้าใจ”
            ร่างสาวเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ช้อนใบหน้าขึ้นมามองคนที่สูงกว่าตรงหน้า ขอความเห็นใจและเวลาให้เขาตัวเอง และดูเหมือนเขาจะยอมใจอ่อนเสียด้วย รู้ว่ามันแค่เดทจำเป็นแต่แจบอมก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ อยากครอบครองเธอ เบื่อแล้วที่ต้องเห็นเธอเดทกับคนอื่น กอดกับคนอื่น และจูบกับคนอื่น หากวันหนึ่งเขาและเธอทั้งคู่ไม่ได้ครองคู่รักกัน แจบอมไม่รู้เลยว่าถึงตอนนั้นแล้วตัวเองจะเป็นอย่างไร
            “ขอโทษนะครับ ที่ผมรีบเกินไป”
            พอเห็นว่าเขาเข้าใจมันก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ รอยยิ้มบางๆ จากใบหน้าสาวช่วยให้คนที่เห็นยิ้มตามไปด้วย มือหนาเอื้อมมากุมมือบางตรงหน้าและดึงร่างเข้าหาแผงอก เธอไม่ขัดขืนและยอมปล่อยตัวเองไปตามแรงเบาๆ นั้น อ้อมกอดของเขามันอบอุ่น และกลิ่นหอมๆ จากตัวเขามันทำให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจและรู้สึกปลอดภัยที่สุด
            แต่! เขาลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีอีกหกชีวิตที่กำลังจ้องมองอยู่ แม้จะไม่สะดวกกายเพราะมักมีสาวหลายคนมารุมล้อมพร้อมหว่านเสน่ห์ให้แทบตลอดเวลา อีกทั้งคนในงานก็ยังจับตามองพวกเขาเพราะว่าแต่ละคนก็มีชื่อเสียงอยู่พอสมควรก็ตาม ก็ไม่ลืมที่จะคิดหาวิธีการช่วงชิงช่วงเวลาที่มีค่าของทั้งสองคนมาให้ได้!


กำลังปั่นน้าาา~... 80%


คนแผนสูงถูกงอนเสียแล้ววว

ปล. ตอนนี้มี 5พาร์ทนะคะ เป็น 4+1ตอน เพราะแต่งเพลิน ยาวไปอีก



 











>><<
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #87 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:43
    เเจบอม วางแผนมาดี ก็จริง เเต่ระวัง ตัวไว้เถอะ พี่มาร์คกัดไม่ปล่อย
    #87
    0
  2. #86 kiki got7 (@Thirdkiki) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:43
    สู้ๆค้าไรต์ รีบมาอัพต่อนะคะ
    #86
    0