[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 7 ‘เดทแบบสายเปย์’ [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

 

 

            “น่ารักจังเลย~”
            หญิงสาววิ่งเข้าหาร้านขายของทำมืออย่างคนเสียสติ จับโน้นดูนี่ยุ่งไปหมด จนลืมไปว่าเธอเองก็ไม่ได้มาคนเดียวนะ ยังมีคู่เดทของเธออยู่ด้วย แต่ก็เท่านั้น เพราะดูเหมือนยองแจจะชอบดูเธอมากกว่าเข้าไปห้ามปรามสักเท่าไหร่
            “ผมซื้อให้นะ”
            ยองแจส่งยิ้มให้หญิงสาวแล้วจ่ายเงินค่ากิ๊ฟติดผมที่อยู่ในมือเธอให้เจ้าของร้าน ก่อนจะหันมาคว้ากิ๊ฟในมือสาวขึ้นมาติดบนศีรษะเธออย่างแผ่วเบา “ที่จริงฉันซื้อเองก็ได้นะคะ”
            “แต่ผมอยากซื้อให้ เพราะมันเหมาะกับคุณ”
            และเข้ากับชุดที่เธอใส่วันนี้ กิ๊ฟรูปดอกไม้เก๋ๆ สีเดียวกับชุด เมื่อติดลงบนผมสลวยดำขลับแล้วมันดูเข้ากันมาก ใบหน้าหล่อก้มลงมามองสาวที่กำลังเขินก้มมุดลงพื้นน้อยๆ ความเอ็นดูที่มีตอนแรกกลายเป็นความหื่นกระหายในตอนหลัง ให้ตายเถอะ แค่เธอยืนเฉยๆ ก็สามารถยั่วอารมณ์เขาได้แล้ว
            “คุณยองแจ!”
            หญิงสาวร้องตกใจเบิกตากว้างมองใบหน้ายิ้มมากเล่ห์ที่เมื่อกี้เพิ่งฉกฉวยอาริมฝีปากเธอไปเล็กน้อย จูบเบาๆ ของเขา แม้มันจะแผ่วเบา แต่อำนาจของมันช่างมากนัก ใจสาวเต้นสั่นรัวกับจูบครั้งนี้ ทั้งเขิน และอายเจ้าของร้านที่มองยิ้มๆ มาทางพวกเขา
            “คุณกำลังโกรธผมเหรอ?”
            และอีกครั้งที่เขากดริมฝีปากลงมาที่กลีบปากอิ่มของเธอ
            “คือ...”
            “โกรธอีกแล้ว”
            และอีกครั้งที่มอบจูบที่แสนแผ่วเบาให้ คนถูกรุกรานแบบไม่ทันได้ตั้งตัวทำทีท่าว่าจะถอยห่างแต่ก็ถูกแขนแกร่งกระชับไม่ให้หนีหาย จนเธอต้องร้องขอเพราะอายสายตาหลายคนที่กำลังจับจ้องอยู่
            “ไม่โกรธแล้วค่ะ อายเขา”
            เธอก้มมุดมองพื้นเพราะไม่อยากเงยหน้ามาสบตาใครหลายๆ คนที่กำลังมองอยู่ เลยได้โอกาสให้แขนแกร่งของคู่เดทวันนี้โอบบ่าเนียนอย่างเป็นเจ้าของเพื่อเดินไปข้างหน้าต่อ
            ที่นี่เป็นตลาดกลางคืนที่ผู้คนค่อนข้างหนาแน่น มันไม่เหมาะแก่การเดทเท่าไหร่เพราะไม่มีความเป็นส่วนตัว แต่มันเหมาะมากที่จะกันตัวเองออกจากพวกน่ารำคาญที่กำลังตามติด ยองแจรู้ และเห็นว่าพวกเขาอยู่ใกล้ๆ ถึงได้เลือกมาที่นี่ กำจัดพวกน่ารำคาญไปเสียก่อน แล้วค่อยมาจัดการคนในอ้อมแขนทีหลัง
            “หายไปไหนกันแล้วล่ะ!?” กลุ่มคนที่ตามมาล้วนแต่สอดสายตามองหาคู่เดทจำเป็นที่กลืนหายไปกับกลุ่มคนอย่างหงุดหงิด ดูท่าว่าแผนของยองแจจะได้ผล โดยการใช้กลุ่มคนจำนวนมากมากันไม่ให้มารบกวนการเดทของเขาในคืนนี้
            “ผมบอกแล้วว่ายองแจมันร้าย!” แบมแบมขบกรามแน่นเสียงสั่นอย่างแค้นใจ พร้อมสอดส่องสายตาดุดันมองหาเป้าหมาย แต่ก็ไร้ร่องรอย
            “ใจเย็นๆ แยกกันหาเดี๋ยวก็เจอ” คนใจเย็นอย่างจินยองยกแขนขึ้นมาคล้องคอน้องชายตน ตบบ่าเบาๆ อย่างให้ใจเย็นๆ เพราะดูแล้วน้องชายคนนี้จะใจร้อนที่สุดเสียแล้ว
            “ผมไปก่อนนะ” เสียงเรียบๆ ของน้องเล็กสุดในบ้านอย่างยูคยอมเปล่งออกมาบอกทุกคนอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน แต่จะบอกว่าไม่สนใจก็จะหาว่าโกหก แต่ตอนนี้เกาะกลุ่มกันไปก็มีแต่จะเข้าทางคนเจ้าแผนการอย่างยองแจเสียมากกว่า
            “อย่างนั้นฉันไปทางนั้น” เสียงเรียบและไม่นิ่งเพราะพยายามสะกดกั้นโทสะที่กำลังลุกโชนในตัวอยู่ตอนนี้อย่างสุดกลืน แจ็คสันไปอีกด้านตรงข้ามกับน้องเล็ก และหลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายโดยมีเป้าหมายเหมือนกันก็คือ... คู่เดทจำเป็นวันนี้

            “ถ้ารู้ว่าคุณจะพาฉันมาตลาดกลางคืนแบบนี้ ไม่ทานอะไรมาดีกว่า” หญิงสาวบ่นอุบเงยหน้ามองคนมีความสูงเหนือกว่ากำลังแจกยิ้มให้เธออย่างไม่หวง “ยิ้มอยู่ได้ ไม่กลัวเหงือกแห้งหรือคะ?”
            หญิงสาวถามทีเล่นที่จริง เลยทำให้คนถูกถามหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินคำถาม “ไม่กลัวครับ เวลามีความสุขก็ต้องยิ้ม ผมพูดถูกหรือเปล่า”
            ดูเอาเหอะเขาพูดออกมาไม่อายเลยสักนิด ผิดกับคนฟังที่อายแล้วอายอีก เธอเลยยู่หน้าใส่เขาไปอีกหนึ่งที ตลอดทางเขาหยอดนิดหยอดหน่อยตลอดทาง พอเธอถามว่าจะไปไหนก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบอะไรมา เพียงแค่เดินไปเรื่อยเท่านั้น
            “จะไม่บอกฉันจริงๆ หรือคะว่าจะไปไหนกัน?”
            “อืม...”
            เขาทำหน้าครุ่นคิดกรอกตาไปมาอย่างน่าหมันไส้ หญิงสาวที่รอคำตอบถึงกับชักสีหน้าหนีเพราะรำคาญคนช่างแกล้ง แต่หารู้ไม่ว่าเธอได้เปิดโอกาสให้เข้ามาแบฉวยแก้มนิ่มๆ ของเธอไปอีกครั้ง คนที่เพิ่งโดนทำโทษเงยหน้าไปถลึงตาใส่กับการลงโทษแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของเขา
            “คุณยองแจ!”
            “แน่ะ! โกรธอีกแล้ว” และเข้าก็กดริมฝีปากของตัวเองลงมาที่ปากอิ่มของเธอหนักๆ หนึ่งครั้ง เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาทำโทษเธอจริง เพียงเพื่อไม่ต้องการให้เธอโกรธเขา และต้องการจะแกล้งให้หัวใจดวงน้อยๆ ดวงนั้นสั่นไหงไม่ให้ได้หยุดพัก “ผมก็บอกแล้วว่าถ้าคุณโกรธผม ผมจะทำโทษคุณ หรือว่าอยากให้ผมทำโทษกันแน่นะ”
            ยองแจถามสาวพร้อมขยิบตาซุกซนใส่สาว เธอทำได้แค่ข่มอารมณ์สะบัดหน้าหนีไปทางอื่น มือบางกำสายกระเป๋าแน่นสั่นเพราะโทสะ ตอนนี้เธอโกรธเขาจริงๆ นะ แต่แสดงออกไม่ได้ ดูเอาเถอะ เขาจูบเธอ หอมเธอต่อหน้าสายตาหลายสิบที่มองอยู่ เขาไม่อายแต่เธออาย
            “เลี้ยวตรงหัวมุมก็ถึงแล้วครับ” เข้าก้มมากระซิบเบาๆ พร้อมเป่าลมร้อนเบาๆ ใส่ใบหูขาวเธอจนเจ้าของต้องย่นคอหนี
            “อย่าแกล้งฉันบ่อยนักสิคะ” สาวก้มมุดบอกอ้อมแอ้มกับคนข้างกายที่ยังคงโอบไหล่เธอไม่ยอมปล่อย
            “ไม่เอา ผมชอบแกล้ง ยิ่งผมชอบใครก็ยิ่งแกล้ง” เขายังคงกระซิบข้างใบหู การยอกเย้าเธอมันคือเรื่องหฤหรรษ์สำหรับคนขี้แกล้งอย่างเขาเสมอ ยิ่งเธอมีปฏิกิริยาตอบโต้มาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแกล้ง แกล้งจนกว่าเธอจะหวั่นไหวใจสั่นเพราะเขาไม่หยุด
            “คุณยองแจพูดอะไรก็ไม่รู้”
            ยอมรับว่าเขินจนไม่กล้ามองไหน เพราะเงยไปเกรงว่าจะไปเจอรอยยิ้มแสนสนแบบนั้นอีก
            “เงยหน้าขึ้นสิครับ” เธอยังคงส่ายหัวร่วนปฏิเสธ มือหนาเลยต้องเปลี่ยนทิศทางมาจับแก้มนวลสองข้างให้เงยขึ้นมองภาพตรงหน้า “กำลังสวยเลยว่าไหม?”
            หญิงสาวตาลุกวาวเมื่อเห็นลานน้ำพุกว้างใหญ่กำลังพุ่งทะยานขึ้นตามจังหวะเพลงและแสงสี สายน้ำมีกระเซนบางตามลมที่พัดประปราย แต่สำหรับคนตื่นเต้นแล้วมันไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดมาก ภาพตรงหน้าสิที่ควรมอง มอซ้ำๆ ทุกจังหวะของกระแสน้ำที่ล้อแสงไฟและเสียงดนตรีไม่รู้จบ
            “สวยจัง”
            “ครับ สวยมาก”
            หาได้มองที่ลานน้ำพุไม่ ยองแจมองสาวที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับลานน้ำพุกว้างที่ตัวเองรังสรรค์เตรียมการมาอย่างดี ถึงขั้นจ้างการ์ดมากันไม่ให้เข้าไปรบกวนพวกเขาทั้งคู่ตอนกำลังเดทกันอย่างมีความสุข นี่แหละยองแจ เพื่อให้หล่อนประทับใจ แค่ไหนเขาเลยยอม
            ยองแจ... สายเปย์ที่แท้จริง
            “ทำไมไม่มีคนเลยล่ะคะ?” หญิงสาวหันมาถามด้วยความสงสัย
            “ก็ดีแล้วนี่ครับ จะได้ไม่มีใครมารบกวน”
            ยองแจยังยิ้มแสนซนใส่หญิงสาว เดินไปโอบบ่าเนียนเพื่อพาเดินไปนั่งม้านั่งใกล้ๆ ประดับไปด้วยดอกไม้หลากชนิด อย่างกับว่าใครจงใจทำให้เกิดขึ้น ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้ ก็คือคนเจ้าแผนการขี้แกล้งอย่างยองแจนี่เอง หากเพียงแค่นี้แล้วได้ใจเธอมาครอง เขายอม
            “แต่ว่า...”
            ริมฝีปากเธอถูกหยุดเพราะความสงสัยของเธอมันมากจนชายหนุ่มไม่อยากตอบ จูบเบาๆ ที่ยองแจมอบให้มันกลับสั่นสะท้านจนเธอต้องยู่คอหลบไปด้านหลัง เกรงว่ามันจะไม่ดีต่อหัวใจหากเต้นแรงไปมากกว่านี้
            “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคนอื่นครับ มาพูดเรื่องของเราดีกว่า”
            ชายหนุ่มเอนกายลงหนุนตัดนุ่มด้วยความเหนื่อยล้ากับงานพิเศษที่เพิ่งจบไปได้ไม่นาน มองหน้าสาวทั่วทั้งวงหน้า มือหนายกขึ้นลูบแก้มนวลไปมา เคล้าเคลียอย่างหลงไหล เขาเป็นคนแรกที่ได้สัมผัสพวงแก้มหล่อน ในวันแรกที่ได้เจอกัน เธอมีเสน่ห์จนเขาแทบไม่อยากจะออกจากห้องในวันนั้น แต่ก็ต้องยอม แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เขามีโอกาส... และเขาจะไม่ปล่อยมันไป


กำลังปั่นน้าาา~... 50%


สายเปย์เขาต้องแบบนี้!! มีเงินก็เปย์ไปสิ ไม่อยากให้ใครมายุ่งก็เปย์จ้างการ์ดไปสิ อยากให้ประทับใจก็เปย์รัวๆ

ปล. ตอนต่อไป ยองแจแบบเผ็ดๆ
วันนี้มาช้านิดนึงเนื่องจากบ้านไฟดับตั้งแต่เช้าเพิ่งติด T^T งานไม่เดินสักอย่าง


 












>><<
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #65 somruethsi123kk (@somruethsi123kk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:34
    รักเลยยองแจ
    #65
    0
  2. #64 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:45
    หูยยยยยยยย เนียนใช่ย่อย นะเนี่ย ยองเเจ
    #64
    0