[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 6 ‘เดทที่อันตราย’ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

 

 

 

           “อืม~”
            อาการครั้นเนื้อครั้นตัวของหญิงสาวมาพร้อมกับความปวดหนึบตามตัวและศีรษะ เปือกตาบางค่อยๆ ขยับลืมรับแสงจ้าบ่งบอกว่าเวลานี้มันสายมากแล้ว ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงค่อยพยุงตัวลุกและสลัดผ้าห่มออก แต่กลับสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นอีกหนึ่งชีวิตนั่งมองเธอยู่ข้างๆ ไม่วางตา
            “คุณมาร์ค!” เธอตะโกนชื่อเขาอย่างตกใจ พยายามถอยหลังออกห่างเพราะเกรงว่าตัวเองจะถูกคุกคาม แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไรเธอสักนิด ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ปลอดภัยไว้ก่อน
            “ใช่ แล้วคิดว่าใคร” เขาโต้ตอบอย่างเรียบนิ่ง
            “แล้วคุณ...” เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างสงสัย แต่พอสมองสั่งว่านี่คือห้องของเธอก็แอบโล่งใจ หากแต่ว่าเสื้อผ้าของเธอเปลี่ยนไป กลายเป็นชุดนอนสบายๆ เพื่อไม่ให้เธออึกอัดเวลาหลับใหล “หรือว่า...”
            “ฉันให้แม่บ้านเป็นคนเปลี่ยน ฉันมีจิตสำนึกพอที่จะไม่รังแกคนป่วย” เขาดักคอคนชอบคิดไปไกล
            “คุณเข้ามาทำอะไรในห้องฉัน”
            “มาดู”
            “มาดูทำไมคะ”
            “อยากเห็น”
            โอ้ย!! เธออยากจะกรี๊ดดังๆ เขาจะกวนประสาทเธอใช่ไหม หญิงสาวคว่ำหน้าใส่คนนั่งใกล้เตียง แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านจ้องเธอกลับ แถมสายตานิ่งกลับไล้ตามผิวกายที่สอดแทรกออกมาตาเนื้อผ้าบางของชุดนอน มือสาวตะครุบหมับจับผ้าห่มที่ร่นไปห่มตัวตนอีกครั้ง
            “มองอะไรมิทราบ!”
            “มองเธอน่ะสิ คิดว่าในห้องนี้มีใครน้องจากฉันและเธออีกหรือไง?” เขาถามหน้านิ่งชวนกวนโมโห หากแต่ว่าเขายอมลุกจากเก้าอี้แล้วมานั่งลงบนเตียงใกล้ๆ เธอ ทำให้หญิงสาวต้องถอยกรูดเพื่อตั้งหลัก ซึ่งก็ไร้ผลในเมื่อความเร็วของร่างสูงเหนือกว่า
            “คุณมาร์ค!” เธอเอ็ดคนรั้งร่างเธอเข้าใกล้แทบติดอกแกร่ง
            “จะดูว่ายังมีไข้อยู่หรือเปล่า” ขมวดคิ้วแน่นดุคนดื้อ
            “ฉันเป็นไข้เหรอคะ?”
            “ใช่ มีใครที่ไหนใส่เสื้อผ้าบางๆ ไปรับลมนานๆ บ้าง เสียสติไปแล้วรึ!?” เขาดุเธออีกครั้ง จนคนดื้อหน้าเจื่อน ฝ่ามืออุ่นยกขึ้นประทับหน้าผากเบาๆ เพื่อวัดไข้สาวเจ้าถึงกับหยุดนิ่งราวกับถูกสาป “ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอ จะกลัวอะไรกันนักหนา”
            “ก็...”
            “ก็อะไร”
            ‘ก็ปล่อยให้ฉันได้พูดบ้างสิ จะแทรกขึ้นมาทำไม!?’ แม้เธออยากจะพูดออกไป แต่เก็บไว้ในใจเพื่อความปลอดภัยของตัวเองจะดีกว่า
            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
            “ช่างเถอะ ไม่มีไข้แล้วแต่ก็กินข้าวกินยาแล้วพักผ่อนซะ ฉันขอตัว”
            มาร์คยอมปล่อยเธอแต่โดยง่าย และลุกขึ้นเตรียมตัวจะออกจากห้องสีหวานแห่งนี้ แต่ก็ถูกคนบนเตียงรั้งชายเสื้อไว้อย่างลืมตัว “มีอะไร?”
            “คะ?... เปล่าค่ะ” เธอส่ายหน้าร่วน แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเขาเสียที
            “อยากให้ฉันอยู่ต่อ? หรืออยากสานต่อในวันนั้น?”
            คนปากเสีย เธอชักมือกลับกอดอกมองค้อนใส่คนปากร้ายทันที “เปล่าค่ะ แค่อยากบอกขอบคุณ”
            “เรื่อง?”
            ให้ตายเถอะ! เขาจะจี้เธอไปถึงไหน ขอบคุณก็คือขอบคุณยังจะมาถามว่าเรื่องอะไรอีก มาร์คมองคนแสนงอนแล้วเผลอยิ้มมุมปาก กอดอกมองอย่างอารมณ์ดี เธอมันน่าแกล้งเสียจริง แต่ก็ไม่อยากจะเข้าใกล้มาก เกรงมันจะเลยเถิดไปไกลกว่าวันนั้น
            “หลายๆ เรื่อง”
            “เรื่องอะไรบ้าง แจกแจงให้ฉันหน่อย”
            “คุณนี่!” เธอตวาดแว้ดใส่คนช่างซัก แต่คนโดนตะวาดใส่นี่สิยิ้มอิ่มอย่างพอใจ ส่ายหน้าเล็กน้อยและเดินไปเปิดประตูให้แม่บ้านเอาอาหารเช้าและยามาให้ ส่วนตนเองแม้ไม่อยากออก แต่ก็ต้องออก เพราะกลัวจะหักห้ามใจตัวเองไม่ได้น่ะสิ

            หลังจากทานอาหารทานยาแล้ว อาการง่วงก็ถาโถทำให้เธอต้องผล็อยหลับไปยาวจนเกือบบ่าย อาการครั่นเนื้อครั่นตัวก็ดีขึ้น ยิ่งได้อาบน้ำให้ชื่นใจเธอเลยสร่างไข้เป็นปลิดทิ้ง
            หญิงสาวเดินออกมารับลมข้างนอก บ้านที่เคยมีคนพลุกพล่านตอนนี้เงียบเฉียบทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดแท้ๆ เธอเอาแต่เดินหาใครบางคน อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนคุยตอนนี้ มันเงียบแปลกๆ จนเธอรู้สึกเหงา และแล้วความปรารถนาก็เป็นจริง แต่ร่างกายกับแข็งทื่อเมื่อสายตาคมๆ ตวัดมามองที่เธอ แม้อยากเจอใครสักคน แต่ขอไม่เป็นคนนี้ได้หรือเปล่า เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้
            “ได้ข่าวว่าไม่สบาย หายดีแล้วหรือไงถึงออกมาเดินแบบนี้ได้” ร่างสูงวางแก้วน้ำชาในมือลงบนโต๊ะกลมกลางสวนหลังบ้าน ค่อยเหยียดลุกเต็มความสูงหันหน้ามาประจันหน้ากับผู้มาใหม่ ใบหน้าเขาเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ผิดกับเมื่อวานลิบลับ
            “คุณแจ๊คสัน... คือว่า”
            ทั้งที่กลัวจนสั่นแต่สาวก็ไม่ยอมถอยหนี แจ๊คสันยังคงสาวเท้าเข้าหาเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวเขามันอึดอัดกว่าเดิม ยิ่งสายตาเข้มที่จ้องเขามาที่เธอ มันมากมายหลากอารมณ์ โกรธ เศร้า เหงา และรัก หญิงสาวเอาแต่ก้มมุดมองพื้นหญ้าเขียว เห็นเพียงเงาที่เข้ามาใกล้ อยากถอยแต่ร่างกายกับไม่ขยับ
            “เธอทำหน้าเหมือนจะขอโทษฉัน ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้ผิด”
            “เปล่าค่ะ ฉันแค่จะมาดูคุณ...”
            “แล้วทำไมไม่สบตาฉัน” ร่างแกร่งเข้าใกล้หญิงสาวมากขึ้น มือหนาช้อนคางมนขึ้นสบตาเข้ม จ้องลึกเข้าไปนัยน์ตาเธอ แต่สิ่งที่เห็นมีแต่ความหวั่นเกรงจากการคุกคามของเขาเมื่อวาน “ได้โปรด อย่ากลัวฉัน”
            จะมีครั้งไหนที่เขาออดอ้อนใครสักคนด้วยแววตาเศร้าแบบนี้ ยิ่งคิดแววตาที่เธอมองคนคนนั้นยิ่งไม่ชอบใจ อยากกระชากเธอมาจูบแรงๆ และตราตรึงตัวเธอไว้กับตนไปตลอดกาล แต่ทำไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ต้องการแค่ตัว แต่ต้องการมากกว่าคือหัวใจเธอ
            “คุณแจ๊คสัน เรื่องเมื่อวานนี้...”
            “อยากด่าฉันหรือตบฉัน อะไรก็ได้ แต่อย่าโกรธอย่ากลัวฉันจะได้ไหม?”
            “ฉันไม่ได้โกรธหรือกลัวคุณเลยนะคะ เพียงแค่...” เธอเบือนหน้าหนีก้มลงมาหวังว่าจะหลบสายตาคาดคั้นจากเขาได้ แต่สายตากลับไปจับจุดที่มือหนา รอยแผลสดที่เพิ่งเกิดขึ้น มันเริ่มทำให้เธอตื่นตระหนก “มือคุณ!”
            มือบางถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้า แต่ก็ถูกสะบัดออกเบาๆ ใช้ร่างดันร่างบางเข้ากำแพงใกล้ๆ แขนแกร่งกักเธอไว้ไม่ให้หนีหาย โน้มหน้าลงต่ำรอคอยคำตอบที่เขาอยากฟัง และไม่อยากฟัง “เพียงแค่อะไร?”
            “ไปทำแผลเถอะค่ะ มือคุณ...”
            เขาทำปากดังจุๆ เพื่อให้เธอเงียบเสียง ใบหน้าตาตื่นของเธอเงยขึ้นสบตาเข้มของเขาอีกครั้ง “ตอบคำถามฉันก่อน เพียงแค่อะไร”
            “เพียงแค่...” ไม่รู้ว่าควรจะบอกดีหรือเปล่า มันน่าอายเกินกว่าจะกล้าพูดออกมาต่อหน้า แต่เขาก็คาดคั้นเสียเหลือเกิน “ฉันไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนใส่คุณค่ะ ฉัน... อาย” บอกเสียงแผ่ว
            “อายทำไม ฉันไม่เห็นอายเลย” เขายิ้มมองใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ
            “ก็คุณ... อื้อ!!”
            ให้ตายเถอะ! เธอทำเขากังวลแทบตาย กลัวว่าเธอจะโกรธจนไม่อยากมองหน้าเสียอีก แต่มันผิดไปจากที่คิดเยอะ แจ๊คสันหัวใจพองโตจนคับอก มันอดไม่ได้ที่จะฉกฉวยริมฝีปากอิ่มคู่ตรงหน้ามาเป็นของตัวเอง มือหนาเลื่อนมาบีบคางมนเบาๆ เพื่อเปิดกลีบปากที่ปิดสนิทแน่นให้เปิดออก พร้อมสอดแทรกเข้าไปตอดรับความหวานเชื่อมจากเธอซ้ำไปซ้ำมา จนสาวหายใจติดขัดดิ้นร้องขออากาศใส่ปอด
            “พอค่ะ ฉันไม่สบายอยู่”
            “ไม่เป็นไร ฉันยอมติดไข้จากเธอ” เมื่อได้จูบแล้วก็ต้องได้อีกครั้งเพราะความโลภของเขามันมากนัก แต่สาวกลับเบือนหน้าหนีจากการคุกคามแสนรัญจวนนี้ กลายเป็นว่าเขาไปแก้มนุ่มๆ ของเธอไปแทน “มาแต่งงานกันเถอะ”
            “ฉันยังเดทไม่ครบทุกคนเลยค่ะ”
            “เธอเป็นผู้หญิงหลายใจหรืออย่างไร มีแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว” ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียร์อยู่ที่แก้มนวลอย่างต้องการหยอกล้อ สูดดมกลิ่นกายสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ หากไม่ติดว่าเธอยังไม่สบายอยู่ เขาคงจับเธอกินเสียเดี๋ยวนี้
            “แต่ฉันสัญญากับทุกคนเอาไว้แล้ว”
            “แสดงว่าถ้าเดทครบแล้วเธอจะแต่งงานกับฉันสินะ”
            “ฉันตอบไม่ได้ค่ะ”
            เมื่ออารมณ์เคลิบเคลิ้มถูกฉุดเพราะคำตอบของคนตรงหน้า แจ๊คสันผละใบหน้าออกห่างสาวเล็กน้อย มองสายตาอ้อนๆ ของเธอที่กำลังวิงวอนของอิสรภาพจากเขา แต่เขาไม่ให้ ทั้งอิสรภาพของเธอตอนนี้ และตัวเธอด้วย!
            ‘ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะกอดเธอไว้แบบนี้จนกว่าจะตายจากกัน!’

 

 


อย่าว่าแต่นางเอกหลายใจเลย ไรท์ก็หลายใจเหมือนกัน >O<

 

>> คนต่อไปเป็นใครมาลุ้นกันนะ
ปล. อาจจะช้าหน่อยน้า เพราะว่างานมาทั้งเดือน T^T

 





 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #61 pearlkdldm (@pearl2546) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:19
    ต่อๆๆๆๆหนุกมากกกกก
    #61
    0
  2. #59 BomDawan (@BomDawan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:41
    ต่ออออออๆๆๆๆ
    #59
    0
  3. #58 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:06
    >< ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แจ็คคะแนนนำแล้วววว
    #58
    0
  4. #56 Reisha Rene (@noohamham) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:38
    แอร๊ยยยยยยย ร้ายกาจ ><
    #56
    0
  5. #55 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:48
    โหยยยยย จูบเเต่เช้า ลุ้นๆ คนต่อ. เเจ็ค ยั่มมาาา เดี๋ยว แก ก็ไป ขัดขวางคนอื่นต่อ ประหนึ่ง เป็นลูกโซ่
    #55
    0