[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 4 ‘เดทแรกของเรา’ [20%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 ม.ค. 60

ตอนที่ 4
‘เดทแรกของเรา’


            เช้าวันใหม่ที่อึมครึม ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นบรรยากาศแสนมาคุตอนนี้ เมื่อทั้งแปดชีวิตลงมาทานอาหารเช้าแบบพร้อมหน้าพร้อมตากันครั้งแรก โดยมีมาร์คซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของบ้านนั่งอยู่หัวโต๊ะสี่เหลี่ยมพื้นผ้าทำจากไม้อย่างดีมีราคา ถัดมาทางด้านซ้ายคือแจบอมและเรื่อยๆ ตามลำดับอายุ ขาดไม่ได้เลยคือหญิงสาวที่เข้ามาเป็นชีวิตที่แปดของบ้าน
            เธอนั่งหัวมุมตรงข้ามกับมาร์ค แต่กลับไม่กล้าสบตาหรือมองหน้าเขาตรงๆ มันเป็นเพราะเห็นการณ์เมื่อวานที่เกือบพลาดพลั้งตกเป็นของเขา ทั้งโกรธเขาและตัวเองที่เผลอใจไปชั่วครู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย น่าขายหน้าที่สุด แค่เพียงเขาเอ่ยปากขอโทษทำไมจะต้องหลงใหลเผลอยิ้มให้กับคำคำนั้นด้วย บ้าจริง!
            “จะนั่งเขี่ยอีกนานไหม ไม่กินก็เททิ้งไป”
            เสียงทุ้มลอยขึ้นไล่ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ให้หายไป ทุกคนเงยหน้าขึ้นจากจานอาหานของตัวเองอย่างงงงวยแล้วหันไปทางต้นเสียง ซึ่งตัวเองก็นั่งเขี่ยอาหารไปมาไม่แพ้กับอีกคนที่เอ่ยถึง ก่อนที่เข้าจะเงยขึ้นมองคนตรงข้าม
            “กินเข้าไปสิ มองอะไรกัน”
            “หงุดหงิดอะไรแต่เช้า” แบมแบมบ่นอุบเมื่อเห็นพี่ใหญ่ของบ้านบ่นเป็นตาแก่ ก่อนจะหันหน้าออกมาพี่สาวที่จ้องมาร์คด้วยแววตาขุ่นมัว “พี่สาวอย่าไปสนใจเลยนะครับ”
            “อืม”
            หญิงสาวยิ้มตอบและก้มลงมือทานอาหารอย่างช้าๆ ให้ตายเถอะ ทั้งที่เมื่อวานเอ่ยขอโทษเธอแทนที่จะสำนึกผิดกับเรื่องที่ตัวเองทำลงไป แต่นี่อะไร มาวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่อีก ตกลงเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ
            “มีอะไรหรือเปล่า” ยูคยอมที่นั่งใกล้หญิงสาวถามขึ้น เพราะรู้สึกถึงความผิดปกติจากเธอและมาร์ค แต่คนถูกถามกับส่ายหน้าเป็นคำตอบแทนคำพูด “แสดงว่ามี”
            “ยูคยอม อย่าเพิ่งถามอะไรฉันเลย” เธอวอนขอด้วยเสียแผ่นเบา
            “มีใครทำอะไรเธอใช่ไหม?”
            หญิงสาวทิ้งช้อนลงจานข้าว อาหารเช้าวันนี้คงต้องกร่อยซะแล้วเมื่อมีคนมากระตุ้นต่อมให้นึกถึงเรื่องเมื่อวาน ทั้งที่ตั้งมั่นว่าวันนี้จะทำการตกลงเพื่ออยู่ร่วมกัน แต่ก็ต้องถอยเมื่อเห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ค่อยจะสู้ดี แต่ตอนนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะทำสิ่งที่อยู่ในใจให้กระจ่างชัดที่สุด
            “ฉัน... อยากตกลงกับทุกคน”
            เสียงสาวเรียกให้ทุกคนที่กำลังสนใจกับอาหารตรงหน้าเงียบๆ หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว ไม่รู้สาวเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ใบหน้าของเธอตอนนี้จริงจังกับเรื่องที่จะพูดมาก
            “พวกเรามาทำให้อะไรๆ ให้มันชัดเจนกันเถอะ”
            “ยังไง?” มาร์คถามขึ้น
            “ฉันต้องการเดท” คำที่เธอพูดมันชัดถ้อยชัดคำ แต่ทำไมคนฟังทำเหมือนไม่ได้ยิน ทุกสายตามีแต่ความสงสัยในความคิดของสาว “ฉันจะเดทกับทุกคน แล้วจะมาตัดสินใจอีกทีว่าฉันจะแต่งงานกับใคร หรือ...”
            เธอกวาดสายตาทั่วๆ มองทุกคนที่ยังคงจ้องเธอไม่หยุด และมาสบที่ดวงตาอันเกี้ยวกราดของมาร์ค “ไม่แต่งกับใคร”
            “ไร้สาระ” มาร์คไม่ยอมแพ้ แม้เธอจะต้องกฎขึ้นมา เขาจะฉีกมันเอง
            “น่าสนุกดีนี่ จะได้ไม่มีพวกฉวยโอกาส” ไม่วายที่แจ๊คสันจะดักคอ
            “ผมไม่เคยฉวยโอกาสพี่สาวเลยนะครับ” แบมแบมเอ่ยเพื่อให้ตัวเองพ้นจากข้อกล่าวหา
            “นายมันตัวดีเลยแบมแบม” ยองแจไม่ยอมแพ้ ดักคอน้องชายที่กำลังหนีความผิด
            “ฉันว่าทุกคนก็ฉวยโอกาสเธอกันทั้งนั้น... จริงไหม” จินยองพูดทั้งรอยยิ้ม พร้อมหันมาทำสายตากรุ่มกริ่มใส่สาวอย่างมีเลศนัย
            “ฉันก็ว่าอย่างนั้น มีแค่จะมากหรือน้อยเท่านั้นเอง” แจบอมช่วยเสริมทัพ และยอมรับว่าตัวเองก็เป็นอย่างที่แจ๊คสันกล่าว
            “แสดงว่าพวกพี่ๆ ฉันเคยฉวยโอกาสกับเธอทุกคนเลยสินะ” ยูคยอมที่ฟังอยู่นาน เอาทุกอย่างมาจับต้นชนปลายกันและหันไปถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ
            “ก็... ไม่ทั้งหมด” สายตาสาวหันไปสบกับแจ๊คสันและเลื่อนมาที่ยูคยอม “อย่างน้อยก็มีคนที่ให้เกียรติฉันอยู่”
            ยูคยอมไหวไหล่เล็กน้อยและเบนหน้าหนีออกอย่างไม่ต้องการถูกกล่าวหาว่าตนเองก็ได้ฉวยโอกาสสาวเจ้าเหมือนกัน แต่คนที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็นผู้ให้เกียรตินี่สิ ตัวจะลอยอยู่แล้ว เท่ากับว่าตอนนี้ตนเองมีคะแนนเหนือว่าทุกคนในที่นี้
            “บางทีไอ้พวกที่พยายามเป็นสุภาพบุรุษก็น่ากลัวเสียยิ่งกว่า” มาร์คดักคอคนที่กำลังอิ่มเอมเปรมใจ เพราะความรู้สึกว่าตนเองเป็นรองคนอื่นแบบนี้ เขาไม่ชอบเลยจริงๆ
            “เฮ้อ~...” เสียงถอนหายใจจากทุกคนพ่นออกมาเมื่อทั้งมาร์คและแจ๊คสันเปิดฉากปะทะกัน ก่อนที่ยองแจจะหันมาทางสาว “ที่ว่าเดท เธอหมายความว่ายังไง”
            “ฉันแค่อยากลองเดทกับทุกคน แต่ถ้าจะให้เดทยังไง ฉันอยากให้พวกคุณคิดจะดีกว่า”
            “แล้วเธออยากเดทกับใครล่ะ... ตอนนี้” แจบอมเอ่ยถาม แต่สาวส่ายหน้าให้เป็นคนตอบ
            “ถ้าอย่างนั้นพี่สาวมาเดทกับผมไหมครับ วันนี้เลย ผมมีที่ที่อยากพาพี่สาวไปพอดี” แบมแบมเอ่ยขึ้นตัดหน้าทุกคน เริ่มก่อนย่อมได้เปรียบ
            “เฮ้! เรื่องนี้ต้องให้ผู้หญิงเป็นคนตัดสินสิ... ใช่ไหมครับ” ยองแจหันไปดุแบมแบม แล้วเลื่อนสายตากลับไปที่หญิงสาวด้วยแววตาหวานเชื่อม
            “คือว่า... เพื่อความยุติธรรม เรามาจับฉลากกันดีกว่านะคะ”
            หญิงสาวยิ้มแห้งๆ ให้กับทุกคนที่กำลังพยายามเสนอตัวเต็มที่เพื่อตัดปัญหา และหวังว่าการทำแบบนี้จะทำให้ตัวเธอรู้ใจตัวเองมากขึ้น ว่าแท้จริงแล้วใครกันที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวของเธอ





กำลังปั่นน้าาา~... 20%



มีความหมันไส้นางเอกเล็กน้อยค่ะ
เดทแรกของนางจะเป็นใครรอติดตามวันพรุ่งนี้ หวังว่าจะถูกใจใครหลายๆ คนนะคะ

ปล. จากนี้ไปจะจบอีกแค่ 7ตอนเท่านั้นนะคะ ไม่น่าจะเกินนี้ ^^
ปล. อีกรอบ จะพยายามลงทุกวันเพราะช่วงนี้ไม่มีงาน เลยมีเวลาเยอะ~




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #31 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 12:05
    >< รอๆๆๆๆๆๆ อิแจ็คก็รู้จักให้เกียรติ ถึงจะร้ายก็เถอะ
    #31
    0
  2. #30 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 17:37
    ก็ ฉวย โอกาส หมดทุกคน จริงๆนั่นแหละ มาร์ค เเตะต้อง ตัวว่าที่เจ้าสาว เยอะสุด เเล้ว ตอนนี้ เเถมยัง ทำให้ ว่าที่เจ้าสาว หวั่นไหว ด้วย ส่วน เเจ็คสัน ในสายตา ว่าที่เจ้าสาว อาจดู สุภาพบุรุษ แต่ในอนาคต ก็ไม่เเน่ อย่าได้ไว้ใจ เพราะเเจ็ค เองก็ไม่ได้ ไว้ใจตัวเอง เช่นกัน ส่วน เเจบอม กับ จินยอง นี่ก็ ทำให้ ว่าที่เจ้าสาว ใจเต้น นะ เเต่ ออกเเนว ใจเต้นเเรงเพราะ กลัว มากกว่า รุกแรงเกิ๊นนน ส่วน เเบมเเบม กับ ยองเเจ นี่ ก็ ออกแนว น้องชาย มากกว่า ถึงจะแอบฉวยโอกาส แบบเนียนๆ ในบางครั้ง ก็เถอะ เเต่ ก็ ลองเดท ดู อาจจะ ดีก็ได้ เเละคนสุดท้าย ยูคยอม มาเหนือเมฆ มาก จากตอนแรก ที่ไม่สนใจ แย่งชิง ว่าที่เจ้าสาว จนตอนนี้ เปลี่ยน ใจ มาลง เเข่ง ใครจะอยู่ ใครจะไป ใครคือผู้ถูกเลือก ใครคือ ผู้รอดชีวิต รอๆ อีก7 ตอน ต้อง รอลุ้นนน หรือ ไม่เเต่งกับใคร สักคนเลย ดีมั้ย แต่ขอเดา ไว้ก่อน ว่า เจ้าบ่าว คงเป็นมาร์ค แต่แอบลังเล ว่า เป็น ยูคยอม ฮ่าๆๆๆ รอๆๆๆๆ
    #30
    0