[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 3 ‘ข้อตกลง’ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ม.ค. 60


เดอะฮีโร่แจ๊ค


           ตู้ม!!
            เสียงกระเซนของน้ำบ่งบอกว่ามีใครบางคนเข้ามาเพิ่ม เพื่อขัดจังหวะคนที่กำลังเพลิดเพลินกับร่างกายสาว ดวงตาดุของมาร์คหันไปจ้องเขม่นผู้มาใหม่ ผลักร่างสาวที่กำลังพยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงเข้าร่างให้ไปอยู่ด้านหลัง เพราะเนื้อเนียนๆ ของเธอ มีเพียงเข้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เห็น
            “ถอยออกมา ฉันรู้ว่าเธอไม่ยินยอม”
            “แกต่างหากที่ต้องออกไป ไม่เห็นหรือไงว่าเรากำลังมีความสุขกัน”
            “แจ๊คสัน ช่วยฉันด้วย!” สาวด้านหลังร้องเรียกขอความช่วยเหลือ แต่กลับโดนคนที่เพิ่งโดนฉุดอารมณ์หันมาตาขวางใส่
            “คราวนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าใครต้องถอย” แจ๊คสันยิ้มเยาะให้กับคนที่พ่ายแพ้
            คนแพ้เอื้อมมือเข้าไปคว้าข้อมือสาว ก่อนจะกระชากร่างของเธออกมาและผลักไปหาคนที่เธอร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหงุดหงิดแทบระเบิด สาวเจ้าที่ไร้เสื้อผ้าพยายามเอามือที่เหลืออยู่ปกปิดเนินอกให้มากที่สุด โชคดีที่อ่างน้ำมีระดับน้ำสูงถึงบริเวณเอว แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเปลือยเปล่าเลยสักนิด
            แจ๊คสันเข้ามารับร่างสาวที่โดนคนแพ้แล้วพาลผลักมาให้ ก่อนจะเอาชุดคลุมเก่าของเธอแม้จะเปียกโชกแล้วก็ตาม แต่ก็ติดว่าที่จะให้เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าชายทั้งสองคน มาคลุมปกปิดผิวกายของเธอเอาไว้ แม้ว่าจะพยายามเบี่ยงสายตาออก แต่ร่างกายเธอตอนนี้มันก็น่ามองเกินกว่าจะละสายตาจริงๆ
            “แกออกไปได้แล้ว” แจ๊คสันสั่งมาร์ค ก่อนจะตวัดอุ้มร่างสาวลอยขึ้นมาทั้งตัวปะทะอกแกร่ง คนถูกไล่โมโหกระฟัดกระเฟียดอย่างโดนขัดใจ จ้องเขม็งอย่างโทสะใส่สาวผู้เป็นต้นเห็นที่ทำให้อารมณ์ชายคุกรุ่นและดูมันจะไม่สงบลงง่ายๆ จนเธอต้องเบนหน้าหนีซบไหล่กว้างผู้มาช่วยเหลือ
            “ไม่ใช่ว่าแกอยากเก็บไว้กินเองใช่ไหม?”
            “จะกินหรือเปล่ามันก็เรื่องของฉัน แต่ตอนนี้เธอเลือกฉัน แกไม่มีสิทธิ์” แจ๊คสันส่งสายตาดุใส่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างมีชัยเหนือกว่า “อย่าคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะมาสยบที่แกสิมาร์ค”
            “แล้วฉันจะทำให้แกต้องคืนคำพูดนั้นแจ๊คสัน”
            คนแพ้จ้องมองเขาทั้งสองสลับกันก่อนจะยอมขึ้นจากอ่างกว้างและออกไปแต่โดยดี สาวเจ้าที่หลบสาวตาดุของมาร์คเงยขึ้นมาชะเง้อมองคนที่ออกไปอย่างโล่งใจ ก่อนจะเบนสายตามาหาคนที่ยังอุ้มเธออยู่ “นายคงจะไม่...”
            “ไม่หรอก ฉันสุภาพบุรุษพอ” แจ๊คสันส่งยิ้มให้เธอเบาใจ และเธอก็ยิ้มตอบ ก่อนจะกระชับร่างสาวขึ้นเล็กน้อยและพาเธออกจากห้องน้ำเจ้าปัญหา ไม่คิดเลยว่าการข่มอารมณ์ของตัวเองมันจะทำให้ทรมานได้ขนาดนี้ มันคงจะเป็นครั้งแรกที่เขาอยากจะกลืนน้ำลายของตัวเองที่ว่าเป็นสุภาพบุรุษ แต่พอเห็นใบหน้าซีดๆ และตื่นกลัวของเธอเมื่อครู่แล้วมันต้องทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิด
            “ปล่อยฉันลงเถอะ ฉันลงเดินเองได้” มือบางตบไหล่แกร่งเบาๆ ก่อนที่คนถูกร้องขอจะค่อยๆ ปล่อยเธอลงให้ยืนกับพื้นเอง “ขอบใจนะ”
            “อืม” เขาพยักหน้าตอบ แต่ความเป็นผู้ชายมีหรือที่จะไม่แอบมองร่างเนื้อที่ถูกรัดรูปด้วยผ้าคลุมอาบน้ำตัวเก่า จะว่าอิจฉาฉันมาร์คก็อิจฉาที่ได้ลิ้มลองและได้เห็นเธอทั้งสัดส่วนแบบนั้น “ไปอาบน้ำเข้านอนเถอะ และอย่าลืมล็อกประตูดีๆ คนที่นี่ไว้ใจไม่ได้”
            “เข้าใจแล้ว แต่อย่างน้อยนายก็ไว้ใจได้” เธอพยักหน้าน้อยๆ และยิ้มให้
            “ไม่หรอก ฉันไม่ใช่คนดีขนาดนั้น”
            ทันทีที่พูดจบแจ๊คสันก็หันหลังสาวเท้าออกจากห้องเธออย่างรีบเร่ง เกรงว่าหากอยู่นานกว่านี้เธอจะมีผลต่อสัญชาตญาณดิบจนตัวเองคุมไว้ไม่อยู่ แต่พอออกมาก็เห็นคนขี้แพ้ไม่ยอมไปไหน จะทำตัวหวงก้างเพื่ออะไรก็ไม่รู้ “มีอะไร?”
            “เพื่อให้แน่ใจว่าแกไม่มาซ้ำรอยฉัน”
            “แกคิดว่าที่แกทำมันถูกอย่างนั้นหรือ?”
            “แต่เธอหวั่นไหว”
            “เธอแค่กลัว” แจ๊คสันขยับเข้าไปใกล้คนที่เป็นพี่ใหญ่ของบ้าน จ้องมองด้วยสายตาดุดัน “เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว”
            “สุภาพบุรุษ? หึ!” มาร์คหัวเราะในลำคออย่างสมเพศคนตรงหน้า “ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่คนดีขนาดนั้น อย่างน้อยก็แผลที่มุมปากนั่น ของปลอมฉันรู้”
            “มันเรื่องของฉัน”
            “เป็นวิธีเรียกคะแนนความสงสารที่น่าสมเพศมาก ไม่คิดเลยว่าน้องฉันของฉันจะหาวิธีมัดใจผู้หญิงได้แย่ขนาดนี้”
            “แต่ก็ดีกว่าที่แกทำ”
            ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด แจ๊คสันหันกลับเข้าห้องทันทีเมื่อพูดจบ คนที่อยู่หลังประตูได้ยินทุกบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา ไม่ได้โล่งใจ แต่กลับหนักใจยิ่งกว่า จะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน ถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเลือก... เลือกสักคนเพื่อจบปัญหา
            “เธออยู่หลังประตูใช่ไหม?”
            เสียงทุ้มต่ำของมาร์คทำสาวที่แอบฟังสะดุ้ง แสงสะท้อนที่ลอดผ่านช่องประตู และหยดน้ำที่หยดลงมาไหลเป็นทางยาวมันเลยทำให้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตที่ได้ยินบทสนทนาด้วย
            “อืม” เธอตอบอย่างแผ่วเบา แต่ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายได้ยิน
            “ฉัน... ขอโทษนะ” มาร์คตอบอย่างกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องมาพูดอะไรให้เสียศักดิ์ศรีขนาดนี้ น่าขายหน้าที่สุด!
            “อืม”
            เธอไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินหรือเปล่า แต่เธอก็ตอบรับคำของโทษของเขาแล้ว นี่มันคือครั้งแรกที่เขายิ้มออกมาจากความรู้สึก แม้จะไม่ชอบอะไรที่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ก็ตามที แต่เขากลับชอบความรู้สึกนี้ชะมัด นี่สินะที่เขาเรียกว่าสุขใจ
            ไม่ต่างกับอีกคนที่อยู่หลังปะตู รอยยิ้มเล็กเผยออกมาอย่างช้าๆ เรื่องแย่ๆ ที่เพิ่งผ่านมามันกระเจิงหนีหายไปหมด เหลือแต่คำขอโทษที่เขาเอ่ย ให้ตายเถอะ เธอต้องโกรธเขาสิ แล้วไอ้ความรู้สึกวูบวาบในใจคืออะไรกัน
            ‘ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็เพื่อความชัดเจนในใจของตัวเอง ฉันและพวกเขาต้องมีข้อตกลงซึ่งกันและกัน!’



บทสุภาพบุรุษจอมปลอมก็มา มีการมุ้งมิ้งตอนท้ายของพี่มัคเราซะอีก โอ้ยย พระเอกจะเป็นใครไรท์ไม่รู้เลยจับเป็นพระเอกทุกคนซะเลย


ปล. มาอัพอีกทีวันจันทร์เลยนะ ยาวๆ วันละพาร์ทจนจบ ไม่หยุดให้ค้าง ไรท์จะเตรียมตัวไปหาอุคจ๋า~♥♥








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #28 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:31
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆใครจะได้ใจนางไปครอง><
    #28
    0
  2. #27 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 19:49
    หูยยยย พ่อคนดี๊คนดี จั๋นคนดีศรีสังคม มาซะหล่อเลยค่ะ แหม แต่อะไร นางเอก เธอ จะยิ้ม เเค่เพราะ คำขอโทษ จาก คนที่กำลังข่มขืนเธอ ไม่ได้นะ เห็นใจอีก 6 คนด้วยยย
    #27
    0