[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ‘ว่าที่เจ้าบ่าว [1]’ [30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ม.ค. 60



ตอนที่ 1
ว่าที่เจ้าบ่าว [1]




          ฝนที่พรำตกไม่รู้เวล่ำเวลา ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะหยุด อย่างน้อยตอนนี้ก็มีที่หลบฝนเล็กๆ ตรงหน้าร้านหนังสือ ถึงจะหลบได้แต่ก็ไม่ได้ทั้งหมด ยังคงมีน้ำฝนกระเซนซัดเข้าหาร่างสาวไม่ลดละ
            “เฮ้อ~ จู่ๆ ฝนตกแบบนี้จะไปทันหรือเปล่า?”
            เธอบ่นอุบเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มที่ฝนมีทีท่าว่าจะไม่หยุดเลยสักนิด พรางถอนหายใจบางๆ ออกมาอย่างเสียอารมณ์ หากฟังคำเตือนจากพ่อผู้เป็นที่รักเธอก็คงไม่ต้องมายืนติดแหง็กอยู่ตรงนี้หรอก เธอนี่มันหัวรั้นจริงๆ
            “ระวังนะครับ!!”
            เสียงทุ้มห้าวตะโกนขึ้นทำให้หญิงสาวหันมองไปตามเสียง ร่างโปรงกำลังพุงเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วสูงพร้อมร่มคันใหญ่สีดำที่ถูกปล่อยทิ้งเพราะว่าเกะกะขวางทาง แขนแกร่งเข้ามาโอบรัดร่างสาวน้อยเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมมือใหญ่อันอบอุ่นอีกข้างมาประครองศีรษะและออกแรงผลักเบาๆ จนพวงแก้มของหญิงสาวแนบชิดกับแผงอกอุ่นภายใต้เสื้อโค้ดสีน้ำเงินเข้ม
            ซ่า!!~
            สายน้ำสาดกระเซนเข้าหาคนตัวสูงซึ่งมาเป็นเกราะกำบังให้หญิงสาวจนเปียกชุ่ม อ้อมแขนแกร่งค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ พร้อมใบหน้าหล่อจ้องเข้านัยน์ตากลมโตของหญิงสาว รอมยิ้มเล็กๆ กำลังปรากฏตรงมุมปากได้รูป
            ‘ให้ตายเถอะ เขาช่างดูดีอะไรแบบนี้!!’
            “ไม่เป็นอะไรนะครับ” เขาเอ่ยถามพร้อมสอดส่องสายตามองร่างสาวด้วยความเป็นห่วง
            “มะ... ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างเก้อเขิน ก่อนจะหลุบสายตาลงด้านล่างจนเห็นเสื้อโค้ดตัวสวยของอีกฝ่ายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ “แต่คุณเปียกหมดเลย!!”
            เธอตะโกนร้องกล่าวบอกคนตรงหน้าอย่างตกใจ
            “ไม่เป็นไรครับ มันจะแย่ยิ่งกว่าหากน้ำสกปรกพวกนั้นมาโดนคุณ” เสียงทุ้มลึกเปล่งออกมาพร้อมมือเรียวใหญ่ผกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยดน้ำตรงพวงแก้มของสาวน้อยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งยิ้มแผ่วเบาแต่อบอุ่นให้คนที่มีความสูงน้อยกว่า “ไปกันครับ ผมมารับคุณ”
            หญิงสาวเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าอย่างฉงนใจ มือใหญ่ถือวิสาสะเข้ามาจับมือเล็กกระชับแน่น พร้อมส่งรอยยิ้มให้เธอยอมเดินไปกับเขาภายใต้ร่มสีดำคันใหญ่ ฝนเจ้ากรรมกระหน่ำเทลงมาไม่ยอมขาดสาย มือหน้าต้องละจากมือบางเพื่อเข้าไปกระชับไหล่มนเข้าหาอก
            “คะ... คือ” สาวน้อยเงยหน้ามองคนมีเสน่ห์ตรงหน้า เสียงตะกุกตะกันพร้อมดันร่างตัวเองออกเบาๆ แต่มือใหญ่ออกแรงดันเข้าหาเพิ่มอีกเพราะสายฝนจอมทะเล้นยังคงสาดซัดมาเรื่อยๆ “คุณเป็นใครคะ?”
            เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย สร้างรอยยิ้มบนมุมปากของคนตัวสูง ตากลมจับจ้องที่ดวงตาเจ้าเสน่ห์เนิ่นนานจนพวงแก้มทั้งสองเห่อแดงด้วยความเขินอาย พยายามหลบตาต่ำลงก็ปะทะกับอกกว้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวย แม้จะมีเนื้อผ้าปิดทับ แต่ก็ทำให้หัวใจเต้นระส่ำระส่ายใช่น้อย เลยเลี่ยงเบนหน้าออกมองดูฝนที่ยังเกเรตกไม่ยอมหยุด
            “ว่าที่เจ้าบ่าวของคุณไงครับ ผมมารับเพราะวันนี้เป็นวันแรกที่เราจะเริ่มทำความรู้จักกัน” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูขาวของเจ้าหล่อนจนต้องย่นคอหนี “รีบไปเถอะครับ ก่อนที่ฝนจะตกหนักว่านี้”
            “คะ... ค่ะ” สาวเจ้าตอบเสียงตะกุกตะกัก
            เหมือนกับว่าสาวเจ้าจะไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ร่างสูงกระชับไหล่มนแน่นเข้าหาอก พร้อมเดินหน้าตรงไปเรื่อยๆ สายฝนเย็นชุ่มช่ำจนหนาว แต่ทำไมร่างกายถึงได้ร้อนราวกับจะระเบิดขนาดนี้ เสน่ห์ของเขามันอันตรายเกินไปแล้วนะ!!
            ภาพตรงหน้าหากว่านี้ไม่ได้ฝันไปหญิงสาวคงคิดว่าตนเข้ามาสู่โลกแห่งนิยาย ใบหลังใหญ่สไตล์โมเดิลเบื้องหน้า คือที่ที่เธอจะเข้ามาอาศัยและใช้ชีวิตร่วมกับบุรุษทั้ง 7 เพื่อตามหาว่าที่เจ้าบ่าวของตน เสียงเท้าเก้าเข้าสู่ตัวบ้านตึกๆ บุรุษที่เหลือต่างมารอต้อนรับว่าที่เจ้าสาวในอนาคตของเขาด้วยรอยยิ้มบ้าง ไม่ยิ้มบ้าง
            “ผมลืมบอกไป” ร่างสูงข้างๆ โน้มใบหน้าทรงเสน่ห์เข้ามาใกล้ข้างใบหู จนลมร้อนรดผ่านผิวกายจนขนร่างกายหญิงสาวลุกซู่ “ผมชื่อ แจบอมนะครับ หวังว่าผมจะเป็นตัวเลือกของคุณ”
            เขาขยิบตาให้เล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไปขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสอง เธอถอนหายใจยาวๆ ออกมาอย่างคลายกังวล แต่ก็ต้องเสียวสันหลังวาบเมื่อมีท่อนแขนปริศนาเข้ามาคว้าคอเธอเข้ามาแนบชิดหัวไหล่แกร่ง กลิ่นกายชายคนนี้ไม่คิดเลยว่าจะเย้ายวนใจได้ขนาดนี้
            “เดี๋ยวผมพาขึ้นห้อง” รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ
            ผู้มาใหม่พาหญิงสาวเดินผ่าวงเหล่าหนุ่มๆ ที่กำลังทำกิจกรรมของตัวเองไปอย่างไม่สนใจ รั้งร่างเล็กไม่ให้หันไปมองตามสายตาหลายคู่ที่ยังจับจ้อง แขนแกร่งเลื่อนลงมาจากคล้องคอกลายเป็นคลองเอวคอดสาว แม้เธอจะส่งสายตาห้ามปรามแต่มีหรือที่เขาจะฟัง เธอเขาเองก็คือ 1ในตัวเลือกที่ต้องทำคะแนนมัดใจหล่อนเช่นกัน
            “คือ...”
            “ยองแจ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ว่าที่เจ้าสาว” เขายิ้มพร้อมผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าสู่ห้องกว้างตกแต่งด้วยลูกไม้สีหวานราวกับเจ้าหญิง แขนแกร่งยอมปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระแม้จะเสียดาย เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างตกตะลึง สร้างรอยยิ้มให้กับคนที่เห็นไม่ใช่น้อย เครื่องใช้ต่างๆ ที่จำเป็นถูกจัดไว้อย่างเตรียมพร้อม ทั้งเสื้อผ้า เครื่องสำอาง ทุกอย่างที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวันล้วนแต่ถูกวางไว้ในห้องเพื่อเธอโดยเฉพาะ “ชอบใช่มั้ยครับ?”
            เขาถามพร้อมเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง แต่สาวเจ้าถอยห่างตามสัญชาติญาณ หากเขาเข้ามาใกล้เธออีกครั้งล่ะก็ รับรองว่าเขาได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นแรงแน่ๆ
            “กลัวผมเหรอ?” เขาถามหน้าซึมๆ
            “ปะ... เปล่าค่ะ ไม่ได้กลัว เพียงแค่ยังไม่ชิน” เธอยกมือขึ้นส่ายไปมาอย่างปฏิเสธ มองคนตรงหน้าที่แกล้งทำหน้าเศร้าด้วยแววตาเลิกลัก แต่ก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันทีที่เห็นใบหน้านั้นยิ้มแฉ่งเมื่อได้ยินคำตอบ ‘ผู้ชายขี้แกล้ง!!’
            “อย่างนี้ก็ต้องทำให้ชิน” มือหนารั้งร่างบางเข้าสู่โอ้มอกกว้าง รวบรัดเอวกิ่วเข้าหาจนสนิทเนื้อแม้มีเนื้อผ้าขวางกั้น รอยยิ้มสดใสแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อกำลังเลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ สาวเจ้าแม้จะพยายามผลักอกแกร่งออกห่าง แต่ดูเหมือนแรงนั้นจะเยอะยากกว่าจะต่อต้าน เปลือกตาสาวหลับปี๋อย่างหวั่นเกรงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น และคงเป็นที่พอใจกับคนขี้แกล้งมากพอจนไม่สามารถกั้นหัวเราะออกมาได้ “ฮ่าๆๆๆ ผมล้อเล่นครับ”
            “คุณนี่มัน!!” ไม่พูดเปล่าเจ้าหล่อนใช้มือเล็กๆ ฝาดเข้าที่แผงออกอย่างเต็มแรง จนผู้ถูกกระทำนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แขนแกร่งยอมปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระอีกครั้ง พร้อมมือหนายกขึ้นมากุมบริเวณที่ถูกทำร้ายไว้แน่น ตัวงอเข่าทรุดติดพื้นอย่างเจ็บปวด เธอที่เป็นผู้กระทำถึงกับหน้าถอดสี “เจ็บขนาดนั้นเลยเหรอคะ ฉะ... ฉันขอโทษ”
            เธอเสียงสั่นอย่างรู้สึกผิด พรางทรุดกายให้เท่าเทียมกับคนเจ็บ มองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ใบหน้านั้นจะค่อยๆ คลายออกกลายเป็นยิ้มร่าจนหน้าหมันไส้ “แกล้งกันอีกแล้ว!!”
            “ฮ่าๆๆๆ คุณเวลาโกรธน่ารักจะตาย” หญิงสาวหน้าคว่ำอย่างอารมณ์เสียง ลุกขึ้นยืดกอดอกมองคนขี้แกล้งที่ลุกขึ้นเต็มความสูงตามมาติดๆ “เห็นมั้ย น่ารักออก” บอกพรางเอื้อมมือไปดึงพวงแก้มสาวเล่นไปมาทั้งสองข้าง
            “ออกไปได้แล้วค่ะ” สาวไล่อย่างขุ่นเคืองพร้อมปัดมือหนาที่ยังเล่นแก้มเธอไม่เลิกออก ก่อนจะหันหลังให้คนขี้แกล้ง เตรียมตัวจะเดินไปสำรวจในห้องต่อ แต่กลับถูกรั้งข้อมือไว้แน่น หันตามแรงดึงจนต้องหันไปประจันหน้ากับคนขี้แกล้งอีกครั้ง แต่ไม่เพียงเท่านั้น เขายังถือวิสาสะใช้มือล็อคใบหน้าสาวนิ่งและกดปลายจมูกลงพวกแก้มที่เคยบีบเล่นทั้งสองข้างหนักๆ อย่างหมันเขี้ยวในความแสนงอนของหล่อน เธอเบิกตาโตกว่างอย่างตกใจพร้อมยกมือทั้งสองมาป้องแก้มทั้งสองข้างที่เห่อแดง “ทะ... ทำอะไรคะ!?
O////O
            “ห้ามโกรธเวลาผมแกล้ง ถ้าโกรธผมจะหอมแก้มคุณ ถ้าโกรธกว่านี้ผมจะจูบคุณ และถ้าโกรธยิ่งกว่านี้...” เขาเว้นระยะพร้อมใช้สายตาชี้ไปยังเตียงนอนกว้างใกล้ๆ จนหญิงสาวต้องก้าวถอยห่างอัตโนมัติ “ผมจับคุณกินแน่”
            สาวเจ้าหน้าแดงก่ำหนักกว่าเก่า ตกตะลึงกับกฎห่ามๆ ของเขา มันช่างเห็นแก่ตัวสิ้นดีที่เธอต้องยอมให้เขาแกล้งแต่ห้ามโกรธแบบนั้น “ไม่โกรธค่ะ ไม่โกรธ”
            แต่เธอมีทางเลือกซะที่ไหน



กำลังปั่นน้าาา~... 30%



ถ้าจะรุกหนักขนาดนี้ แต่งหมดเลยได้มั้ย งี้และชีวิตเราต้องมโน ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องมโนกันต่อไป
ปล. บอกก่อนว่าฟิคเรื่องนี้โนดราม่า มีแต่ฟิน และฟินมาก ฟินตัวแตก ฟินจิกเข่า อ่านให้สนุกนะจ๊ะ

ปล. สวัสดีปีใหม่นะทุกคน เริ่มต้นปี เลยเริ่มเรื่องใหม่ หวังว่าทุกคนจะฟินกันน้า~♥
ปล. อีกที ไม่มีบทนำค่ะ เริ่มตอนแรกเลย ไรท์ขี้เกียจเกริ่น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #29 NiramonMinicoat (@NiramonMinicoat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:31
    เขิล ตัวจะลอยแล้วค่ะ
    #29
    0
  2. #9 pine_ppp (@0933769878) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 14:19
    อ๊าก~ เขินอ่ะ
    #9
    0
  3. #3 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:21
    >< ฟินอ่ะต่อๆๆๆๆๆๆๆๆ มาร์คๆๆๆๆๆ รอๆๆๆๆ
    #3
    0