พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 9 : ฝันร้าย 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 ก.ค. 62




ตอนที่ 9: ฝันร้าย 3


          นัยน์ตาคู่คมของราเชนเบิกโพลงอยู่ในความมืด นานแค่ไหนแล้วนะที่เขานอนลืมตาอยู่อย่างนี้... สายตาของเขาปรับเข้ากับความมืดนานหลายชั่วโมงแล้ว ในขณะที่สองหูแว่วเสียงเข็มนาฬิกาขยับเคลื่อนไปข้างหน้าไม่ยอมหยุด คล้ายกับไม่คิดจะรั้งรอใครที่เผลอปล่อยใจล่องลอยไปกับห้วงราตรีที่กำลังค่อยๆผันผ่าน

          ใกล้จะตีสามแล้ว... ราเชนเหลือบมองดูนาฬิกา

          นี่เขายังทำบ้าอะไรอยู่!

          ทำไมถึงนอนไม่หลับ!?

          นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่มีผู้หญิงมานอนร่วมห้อง... ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง เขาคิดสะระตะไปหมดว่าอะไรทำให้ร่างกายและสมองของเขาไม่หยุดพักผ่อนเสียที เขาถอนใจเป็นรอบที่ร้อยก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาโง่ๆ

          นี่เป็นครั้งแรกไม่ใช่เหรอที่มี... แต่ไม่มีปัญญาทำอะไร!? อีกเสียงในหัวนั้นเถียงดังลั่นพาลให้ราเชนสำลักน้ำลายตนเองไอออกมาดังแค้กๆ ความจริงที่ตอกย้ำนั้นสะเทือนขวัญไม่น้อยเลยทีเดียว

          นี่เขาคิดบ้าอะไร... น้องนะเว้ย! ราเชนเริ่มรู้สึกสะอิดสะเอียนตัวเองแบบแปลกๆ

          น้องบ้าอะไร ญาติยังไม่ใช่เลย! อีกเสียงเถียงอย่างไม่ลดละ

          เออน่ะ... ไม่ได้ก็ไม่ได้!!

          สภาพราเชนตอนนี้คือสองมือแทบกุมขมับ สองเสียงตบตีกันในหัวจนแทบเป็นบ้า ความรู้สึกสับสนปนเปจนแทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่  ไม่นาน เสียงเตือนจากมือถือก็ดังขึ้น

          ติ๊ง!

          ราเชนเปิดข้อความอ่าน

          เพิ่งกลับจากผับกับสาวๆ ถึงบ้านแล้ว ฝันดีนะคะ มีนา

          ข้อความนี้เองที่ทำให้เขาได้ข้อสรุปชี้ขาดซึ่งห้ามความคิดเขาทุกอย่าง

          เขายังมีมีนาอยู่ทั้งคน! จะไปคิดถึงคนอื่นให้ได้อะไรขึ้นมา!

          เขาไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย มีนารักเขา และพวกเขาก็คบกันมานานเกินกว่าจะทำลายความสัมพันธ์นั้นลงง่ายๆ เขาไม่ควรจะเถลไถลหรือแม้แต่คิดไปไกลกับผู้หญิงคนอื่น อีกอย่าง... แม้ณภัทรจะไม่ใช่คนอื่น แต่เธอเป็นคนใกล้ชิดคนเดียวที่เขานับถือเป็นญาติ เขานับเธอเป็นครอบครัว ถ้าเกิดอะไรขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบของตัวเขาเองแล้วพาลทำให้ทั้งสองมองหน้ากันไม่ติด เขาคงได้เสียใจไปตลอดชีวิต นอกจากนี้ เขายังไม่อยากเสียมีนาไป... ยังไม่ใช่ตอนนี้... อย่างน้อยเขาก็คิดว่าเขารักเธอ

          ได้ข้อสรุปดังนั้น ราเชนก็พลิกตัวไปอีกทาง เตรียมตัวนอนเอาแรง เพียงแต่อยู่ๆ... สองหูของเขาก็แว่วเสียงแปลกๆมาจากบนเตียง ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง เบือนหน้าไปมองร่างบอบบางที่นอนกระสับกระส่ายหายใจเร็วแรง ผ้าห่มหนานุ่มถูกสะบัดไปอีกทาง แสงจันทร์ที่สาดกระทบมาจากภายนอกส่องให้เห็นผิวชื้นเหงื่อในขณะที่มือบอบบางป่ายปัดไปทั่ว ร่างทั้งร่างนั้นสั่นเทาระริก พลางแว่วเสียงแปลกๆดังมาจากในคอของหญิงสาว... เสียงที่ไม่อาจเปล่งออกมาเป็นคำพูดได้พร้อมกับสีหน้าหวาดกลัวซีดเผือด

 

          ...ในห้วงแห่งความฝัน...

          อากาศรอบกายเย็นเฉียบ... ในขณะที่สองมือคู่เล็กๆป่ายปัดไปมาอยู่ในความมืด

          “พ่อ!!” เสียงนั้นคล้ายกับหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวอยู่ในความทรงจำ เป็นเสียงที่ฟังดูกี่ครั้งก็รู้สึกคุ้นหูแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ไม่นานกลิ่นคาวเลือดก็ลอยเข้ามาแตะจมูกชวนให้คลื่นเหียน เธอรู้สึกว่าร่างของเธอถูกลากไปอีกทางหนึ่ง แม้เธอจะรับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแต่... แต่ก็ราวกับมีม่านบางอย่างโรยตัวบดบังให้เธอมองไม่เห็นอะไร

          เพล้ง!!!

          ร่างบอบบางสะดุ้งจนตัวโยน ตื่นจากภวังค์ความฝัน นัยน์ตากลมโตที่เบิกโพลงขึ้นเปียกเปื้อนไปด้วยน้ำตาไหลพราก ทั้งๆที่ในหัวขาวโพลนไปหมด ไม่มีแม้แต่ความทรงจำของความฝันที่ทำให้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่หาย ไม่นานหญิงสาวก็เริ่มรับรู้ถึงความอบอุ่นที่สัมผัสอยู่บนแก้มนวล ดวงตาคู่สวยเลื่อนไปสบกับราเชนในที่สุด ร่างของชายหนุ่มผู้ซึ่งบัดนี้ขยับขึ้นมานั่งบนขอบเตียงใหญ่และยังคงโน้มกายลงมากุมไหล่เธอข้างหนึ่งไม่ยอมปล่อย ในขณะที่มืออีกข้างถือวิสาสะสัมผัสแก้มนวลเปียกชื้น ...เขาคงเขย่าปลุกเธออยู่นานทีเดียว

          รอยยิ้มบางๆจากชายหนุ่มเผยออกในที่สุดเมื่อเห็นเธอมองสบ ชายหนุ่มขยับตัวพลางจัดท่าทางเธอให้ลุกขึ้นนั่งเอนอิงหมอนใบใหญ่ รอให้หญิงสาวปรับลมหายใจตนเองให้เข้าที่เข้าทางอยู่นานทีเดียว ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเห็นว่าร่างเธอสั่นเทาไปทั้งร่าง

          ภายใต้ความเงียบที่เริ่มโรยตัวขณะที่ทั้งสองมองสบกัน ไม่มีใครรู้ว่าราเชนพยายามแค่ไหนที่จะไม่ขยับกายเข้าไปใกล้คนตรงหน้าให้มากกว่านี้เพื่อปลอบโยนเธอ

          “คนอะไร... ปลุกยากยิ่งกว่าปลุกหมี” เสียงทุ้มเปรยเบาๆในความมืด มือที่เคยสัมผัสแก้มนวลใสเปลี่ยนเป็นเคลื่อนมาปัดปอยผมที่ระใบหน้าเธอออกอย่างเบามือก่อนจะผละจากไปอย่างรวดเร็ว แปลกที่คราวนี้ณภัทรกลับไม่รู้สึกโกรธเพราะคำพูดของเขา นัยน์ตากลมโตยังคงจับอยู่ที่ราเชนไม่คลาดครา เพียงแต่... จากที่มันแฝงไว้ด้วยแววหวาดกลัว กลับค่อยเปลี่ยนเป็นแววขบขัน ณภัทรหายตัวสั่นในที่สุด ก่อนจะเริ่มเผยยิ้มอ่อนๆ

          บางที... ความกวนประสาทของราเชนก็มีประโยชน์ แม้เธอจะไม่ได้สังเกตว่าชายหนุ่มผละมือออกจากเธอเร็วกว่าทุกที แต่เธอก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือออกมากุมมือใหญ่ของเขาไว้เอง ชายหนุ่มปล่อยให้นิ้วเรียวของอีกฝ่ายขีดเขียนลงบนฝ่ามือของเขาเบาๆ ไม่นานก็หันไปทอดมองสาวเจ้าที่เอนตัวลงนอนอีกครั้ง

          ราเชนพยักหน้าให้แทนคำตอบรับ แม้จะรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจ เธอกำลังขอให้เขาทำในสิ่งที่ขัดกับคำสัญญาหมาดๆของตัวเอง

          อย่าเพิ่งปล่อยมือนะ

          ทั้งๆที่เขาเพิ่งสัญญากับตัวเองว่า...

          ไม่ควรแตะต้องหรือใกล้ชิดณภัทรเกินจำเป็น



_________________________


มาแล้วค่าาาา
อาจจะสั้นๆ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อให้ยาวๆน้าาาาา
มีข้อติตรงไหนบอกได้เลยน้าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #10 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 13:14
    พี่เชนรักมีนาจริงหรอ มีนาchatคุยโทรศัพท์กับใครไม่เห็นหวง แต่ภัทรเห็นอยู่กับรุ่นน้องตัวเองทำไมโกรธ
    #10
    0