พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 7 : ฝันร้าย 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ค. 62



ตอนที่ 7: ฝันร้าย 1


          ความเงียบโรยตัวลงภายในห้องโดยสาร เงียบเสียจนต่างฝ่ายต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ณภัทรไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ว่าเธอสนใจสีหน้าท่าทางของราเชนที่เปลี่ยนไปมากแค่ไหน หญิงสาวเบะปากใส่ลมใส่ฟ้าในความมืด

          ขี้เก๊ก!

          ตอนแรกๆยังดีกับเธออยู่เลย มาตอนนี้กลับตีหน้ายักษ์ใส่ทุกคนที่เดินผ่าน ไม่เว้นแม้กระทั่งเสาไฟฟ้า รถยนต์ ถังขยะข้างทาง หรือสิ่งอื่นๆที่ผ่านเข้ามาในสายตา

          ...ทำท่าอย่างกับอารมณ์เสียอะไรมา?

          ณภัทรแอบมองราเชนด้วยหางตาแดงๆของตัวเอง กลัวชายหนุ่มจะรู้ว่าเธอสังเกตุเขาอยู่ ไม่นานก็ต้องรีบสะบัดหัวไปอีกทางเพราะเขาหันมามอง

          “มีอะไรยัยจิ้งจก”

          ปึด!

          เสียงเส้นสติสัมปชัญญะของเธอกำลังถูกดึงเสียตึงเปรี๊ยะ ณภัทรพยายามอย่างยิ่งที่จะหายใจเข้าลึกๆ... ช้าๆ...

          “หลงเสน่ห์ฉันรึไงถึงได้ต้องแอบมอง”

          ปึด!!

          เสียงเส้นสติสัมปชัญญะของเธอถูกดึงจนใกล้จะขาดอยู่รอมร่อ

          ...ท้าทายความอดทนเก่งนักนะ!!? ณภัทรคิ้วกระตุก แทบจะด่าเขาในใจอยู่หลายรอบ บอกตัวเองให้หายใจลึกๆ... ช้าๆ... ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องหันมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนสีหน้าอยากจะกินเลือดกินเนื้อคนบางคนไว้กับตัวเอง

          “หรือเขินฉันจนไม่กล้าสบตา- -

          เปรี๊ยะ!!!

          หมดกัน... สติ

          หญิงสาวถลาเข้ามาทั้งตัวด้วยความรวดเร็ว เขี้ยวเล็กๆฝังมิดลงบนต้นแขนเขาอย่างไม่คิดจะออมแรงแม้แต่น้อย ราเชนแทบร้องลั่นพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาแขนของตัวเอง แต่พยายามให้ตายยังไงก็สลัดเธอไม่หลุด

          ยัยจิ้งจกแปลงร่างเป็นจระเข้แล้ว!!!

          ราเชนรู้สึกเจ็บเสียจนขำไม่ออก ผลของการหาเรื่องกวนประสาทคนมันเลวร้ายได้ขนาดนี้เลยเหรอ? เขาแค่อยากคลายเครียดเท่านั้นเอง ในเมื่อเธอก็หงุดหงิด... เขาก็หงุดหงิด... อยากเปลี่ยนบรรยากาศมันผิดตรงไหน!!

          จากการพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ราเชนถึงได้เริ่มเรียนรู้ว่าบางทีเลเวลของณภัทรอาจจะสูงเกินกว่าที่เขาจะตอแยด้วยง่ายๆแล้ว และด้วยความสามารถของหญิงสาวซึ่งขัดกับใบหน้าใสๆซื่อๆและขนาดตัวผอมบางกระจิ๊ดริด

          บอกได้คำเดียวว่า เธอกินขาด!

          กินแขนราเชนแทบขาด!

          เป็นครั้งแรกที่ราเชนรู้สึกราวกับถูกสูบวิญญาณออกจากร่าง ดูจากแววตาดุยิ่งกว่าเสือของณภัทรแล้วเธอคงแค้นเขาไม่น้อยเลยจริงๆ

          ในที่สุดรถญี่ปุ่นขนาดกลางของราเชนก็เคลื่อนเข้ามาจอดหน้าบ้านชั้นเดียวหลังเล็กขณะที่แขนซ้ายของชายหนุ่มรู้สึกเจ็บระบมและอ่อนเปลี้ยไปหมด จากที่ตัวเองโมโหเรื่องอะไรยังไม่รู้เปลี่ยนเป็นเริ่มโศกสลดกับสภาพอเนจอนาถของตนที่เหลือรอด

          ณภัทร... เธอเลือดเย็นเกินไปแล้ว!

          ราเชนดับเครื่องยนต์ ชายตามองหญิงสาวข้างกายก่อนจะถอนหายใจยาว เขาขยับลงจากรถส่วนตัว ลากขาไปเปิดประตูให้ยัยคุณหญิงที่นั่งนิ่งไม่ยอมขยับ ในหัวอดคิดไม่ได้ยามที่สองตาของเขาหลุบลงมองร่างบาง

          เหมือน...

          เหมือนมากเกินไปแล้ว...

          นอน(นั่ง)นิ่งๆ เขี้ยวลากดินอย่างนี้...

          จระเข้ชัดๆ!!

          นี่เขาตาถั่วมองเธอเป็นจิ้งจกไร้พิษสงไปได้ยังไงกัน!!!

          เป็นอีกครั้งที่ราเชนถอนหายใจยาวพรืด รู้แก่ใจว่าถึงคราวต้องรบราฆ่าฟันกันอีกรอบ แขนแข็งแรงช้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมายังไม่ทันพ้นเบาะสาวเจ้าก็ขืนตัวเสียแรงทำตัวแข็งเสียจนแขนซ้ายเขาเริ่มปวดระบม

          “นี่! ยัยตัวแสบ... จะเอายังไง”เสียงทุ้มดังขึ้นในความเงียบ ออกจะฟังดูเหนื่อยหน่ายกว่าปกติอยู่มากโข นัยน์ตาคู่คมของราเชนที่ทอดมองคนตัวเล็กเองก็เช่นกัน มันดูขาดไร้ซึ่งแววขี้เล่นเหมือนเก่าก่อน เสียก็แต่ณภัทรดื้อดึงเกินกว่าจะหันมาสังเกตุเห็นก็เท่านั้น

          “เข้าบ้านเถอะ... ดึกแล้ว”เขาทอดถอนใจพยายามจะดึงตัวเธอขึ้นมาจากเบาะอีกครั้งในขณะที่อีกฝ่ายยังคงดื้อดึงทำเป็นไม่รับรู้

          “ภัทร... พี่ขอโทษแล้วไง”ครานี้เสียงทุ้มต่ำทอดอ่อนฟังดูคล้ายกับจะอ้อนวอน นั่นแหละร่างบางถึงได้รู้สึกสะกิดใจ แม้จะยังไม่ยอมหันมองเขา แต่ก็เริ่มปล่อยตัวให้เขาอุ้มขึ้นมาได้ง่ายขึ้น

          ราเชนลอบยิ้มอย่างยินดี เขายกเธอจนตัวลอยก่อนจะใช้เท้าเขี่ยปิดประตูรถเบาๆ ร่างสูงกระชับอ้อมแขนแน่นเข้ากับอกจนร่างทั้งสองแนบชิดสนิทกัน สิ่งที่แปลกคือ... ไม่นานแขนเรียวของณภัทรก็ยินยอมขยับขึ้นมาโอบรอบคอเขาอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มปล่อยให้เธอพักคางมนลงกับลาดไหล่ของเขานิ่งๆ หลังจากเล่นงานเขาหนักเอาการ ในที่สุดก็ดูเหมือนเธอจะให้อภัยเขาแล้ว

          น่าแปลก... ที่ความรู้สึกเก่าๆแทรกซึมกลับเข้ามาในใจทั้งสองคนอีกครั้ง แม้จะไม่มีใครกล้ายอมรับ

          อยู่ๆหญิงสาวก็ทอดถอนใจเสียงเบา แพขนตางอนหนาหลับพริ้มลงด้วยความรู้สึกอ่อนล้าเหลือเกินแล้ว ร่างบางไม่ได้รู้ตัวเลยว่าลมหายใจอุ่นๆของเธอที่เป่ารดอยู่บนต้นคอแข็งแกร่งของราเชนเริ่มทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแปลกๆ

          ในยามนี้... ณภัทรคงลืมไปแล้วจริงๆว่าเธอไม่ใช่เด็กสิบขวบที่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายอายุสิบเก้าซึ่งกอดปลอบเธอในงานศพของพ่อกับแม่ผู้ซึ่งได้จากเธอไปแล้วตลอดกาล แม้ตอนนั้นทั้งสองจะห่างเหินกันไปมากแล้ว แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่กอดเธอ ปลอบเธอ ให้กำลังใจเธอ ก่อนจำต้องแยกจากกันไปคนละทิศละทาง แน่นอนว่าเธอเชื่อว่ามันมีบางสิ่งที่พิเศษอย่างคำว่าครอบครัวซุกซ่อนอยู่ในความรู้สึกนั้น ไม่อย่างนั้น... เธอก็คงไม่นึกถึงเขามาจนถึงทุกวันนี้

          หากแต่กลับกันโดยสิ้นเชิง ราเชนในตอนนี้ ความคิดของเขากำลังหมุนติ้วแบบแปลกๆ รู้สึกจั๊กจี้ไปทั่วแบบมึนๆงงๆขณะที่พยายามสาวเท้าให้มั่นคงไปยังประตูบ้าน ...ท้ายที่สุด เพราะความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมดจึงพาลให้อดคิดไปไม่ได้ว่าบรรยากาศแบบนี้ควรจะต้องพูดอะไรสักอย่าง

          “ดีนะที่เชื่อง... ถ้าดื้ออีกนิดจะปล่อยให้นอนในรถแล้ว”

          เปรี๊ยะ!!

          หงับ!!! 

          ...จมเขี้ยว 

          ...วันนี้เขาได้แผลมากี่รูแล้วเนี่ย!!




________________________________________




เป็นยังไงกันบ้าง...
อ่านแล้วขอคอมเม้นต์กันบ้างน้าาาา
ถ้ามีตรงไหนที่พิมพ์ผิดหรืออยากติชมอะไรบอกได้เลยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #8 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:58
    สมน้ำหน้า -
    #8
    0
  2. #1 oytra78 (@oytra78) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 06:43
    สงสารมั้ยก็ไม่ ขำ
    #1
    0