พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 5 : แขกของราเชน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ก.ค. 62




ตอนที่ 5: แขกของราเชน 1


          เจ้าของร่างบอบบางจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอยได้พักหนึ่งแล้ว นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรทำแบบนี้ อากาศที่นี่ช่างต่างจากกรุงเทพราวฟ้ากับเหว ณภัทรรู้สึกเป็นสุขและผ่อนคลายเหลือเกินที่ได้มานั่งชื่นชมบรรยากาศยามเย็นอย่างที่ไม่เคยมีโอกาสได้ทำมาก่อน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแสงอาทิตย์ยามใกล้ลับขอบฟ้าจะดูงดงามตรึงตาตรึงใจได้ขนาดนี้ ตอนอยู่ที่บ้านลุง เธอต้องรองมือรองเท้าทุกคน ทำทุกอย่างจนแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจ อย่าว่าแต่เรื่องมานั่งเหม่อเลย

          ดีจัง... ที่เราหนีออกมาได้ ...ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆในชีวิตที่ได้สัมผัสอิสระ แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

          หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจอย่างเป็นสุขกับความคิดนั้นก่อนที่สองหูจะแว่วเสียงออดดังมาจากหน้าบ้าน คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ถึงอย่างนั้นก็ยังระแวดระวังภัย ร่างบางแอบย่องไปสอดส่องที่ประตูอย่างสงสัยใคร่รู้

          ใครกัน? นี่ก็ใกล้จะมืดอยู่แล้ว

          นัยน์ตากลมโตราวกับกวางของณภัทรเพ่งมองไปที่บุรุษร่างสูงในชุดไปรเวทที่ยืนรออยู่นอกรั้วบ้าน พยายามเก็บรายละเอียดของเขาให้ได้มากที่สุดพร้อมกับพิจารณาประมวลความคิดและสังเกตการณ์

          เธออยู่กับลุงและได้พบเจอตั้งแต่เพื่อนๆทหารของลุงไปจนถึงพวกลูกน้องมาทั้งชีวิต เธอมั่นใจว่าตัวเองจะรู้ทันทีว่าใครเป็นทหารและใครไม่ใช่ คนพวกนั้นมีลักษณะพิเศษ ลักษณะที่ถูกฝึกมาให้ดูมาดมั่น ผึ่งผาย มีอำนาจ และเคร่งกฎระเบียบ ด้วยน้ำหนักมือของผู้เป็นลุงที่ลงกับเธออยู่บ่อยครั้ง ณภัทรถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องเรียนรู้การสังเกตุคนทุกระดับ รวมถึงความต้องการและอารมณ์ของพวกเขามาตั้งแต่เด็กๆ แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับแตกต่างออกไป เขาดูคล้ายคนที่นั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานกว่าคนปกติเสียมากกว่า

          แม้เขาจะสูงโปร่งแต่ก็ดูเพรียวลม หลังไหล่ดูแข็งตึงด้วยกล้ามเนื้อส่วนนั้นคงเครียดขึงจนทำให้เขาดูเกือบจะหลังค่อม เขามีลักษณะของคนที่กำลังจมอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดของตัวเองขณะรอคอยให้มีคนมาเปิดประตู จากที่พิจารณาดูแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องกังวลหรือหวาดกลัวเขา เพราะถ้าเป็นสายของลุงจริง สายตาเขาคงแอบสอดส่ายจนทั่วบ้านตั้งแต่ต้นแล้ว หรือไม่ก็อาจมีมาดแบบผู้ใต้บังคับบัญชาของลุงแบบที่เธอคุ้นชิน ไม่ดูปล่อยตัวตามสบายขนาดนี้

          ณภัทรแง้มประตูไม้เปิดออกก่อนที่สองเท้าจะพาร่างบอบบางไปถึงริมรั้วบ้าน ริมฝีปากอิ่มเต็มแย้มยิ้มอ่อนอย่างประหม่าเมื่อเห็นสายตาราวกับมีแววถามของเขา รับรู้ว่าชายหนุ่มเผลอมองเธอไม่วางตาจนแทบจะทำให้ใบหน้าหญิงสาวซับสีเลือด

          “ผมมาหาพี่ราเชนครับ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาในที่สุด น้ำเสียงฟังดูประหม่าไม่แพ้กัน “ขอผมเข้าไปได้ไหมครับ”

          ณภัทรพิจารณาคนตรงหน้าใกล้ๆอีกครั้ง ใต้ตาคมเรียวรีแบบคนเชื้อสายจีนของเขาดูดำคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนมาหลายคืน แม้ใบหน้าจะดูสะอาดสะอ้านเพราะผิวขาวจัดแต่ก็มีไรหนวดเคราขึ้นอยู่ประปราย หัวยุ่งๆของเขากับเสื้อผ้ายับๆบอกชัดว่าเขาไม่มีแม้แต่เวลาจะจัดการกับสภาพของตัวเองก่อนมาถึงที่นี่ ถึงอย่างนั้น... สายตาคมๆของณภัทรก็ดูออก ถ้าเขาจัดการกับตัวเองเสียหน่อย เขาก็หน้าตาดีไม่แพ้ราเชนเหมือนกัน

          หญิงสาวพยักหน้ารับ เชิญเขาเข้ามาในบ้าน ไม่ได้รู้เลยว่าฝ่ายชายหนุ่มกลับมีคำถามอยู่เต็มหัวสมองยามเมื่อก้าวตามหลังร่างบางเข้าไปในตัวบ้าน

          ใคร?

          เป็นอะไรกับพี่ราเชน?

          แฟนคนใหม่?

          เลิกกับพี่มีนาแล้วเหรอ?

          ตั้งแต่เมื่อไหร่?

          ทำไมถึงอยู่ด้วยกัน?

          ณภัทรแย้มยิ้มตามมารยาทให้เขาขณะผายมือเป็นสัญญาณให้เขานั่งลงที่โซฟา ไม่ได้รู้เลยว่ายิ้มนั้นเป็นอันตรายต่อใจฝ่ายตรงข้ามแค่ไหน ชายหนุ่มคล้ายจะรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง ใบหูทั้งสองข้างขึ้นสีแดงก่ำเมื่อเขาพยายามข่มอาการขวยเขินไม่ให้แสดงออก ไม่รู้ทำไม แค่เห็นหญิงสาวก็รู้สึกราวกับตัวเขาได้ย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กหนุ่มอ่อนประสบการณ์อีกครั้ง เหมือนเผลอใจให้ตั้งแต่แรกพบ ทั้งที่หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ดูสวยโดดเด่นอะไรมากมายเมื่อเทียบกับมีนาสาวสังคมสุดฮอต คนรักของพี่ราเชน แถมออกจะผอมจนดูซูบโทรมเสียด้วยซ้ำ แต่บางสิ่งในแววตาและท่าทีของเธอกลับดูบริสุทธิ์อ่อนหวาน ดวงตาดำขลับโศกเชื่อมราวกับกวางนั้นมีเสน่ห์จนน่าใจหาย นานทีเดียวกว่าเขาจะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวกับเธอ

          “อ๊ะ- - ขอโทษครับ ผมชื่อจิรายุทธครับ เรียกผมยุทธเฉยๆก็ได้ ผมทำงานร่วมกับพี่ราเชนมาได้สักพักแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เมื่อเห็นว่าสายตาของหญิงสาวยังคงจับจ้องมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรยิ่งพาลให้ชายหนุ่มต้องเสหลบ มองไปทางอื่น

          ยุทธรออยู่นานก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบจากอีกฝ่ายเสียทีจึงเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้งก่อนจะต้องเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อหญิงสาวส่งสัญญาณมือบอกเขาว่าเธอพูดไม่ได้ สีหน้าของเขาดูตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง คิดดูก็เริ่มรู้ว่าเธอคงไม่ได้พิการแต่กำเนิดจึงยังได้ยินเสียง ความเห็นใจเข้ามาแทนที่อาการขวยเขิน จิรายุทธขบคิดอยู่ชั่วครู่ ไม่นานเขาก็คว้ามือถือออกมายื่นให้เธอ

          “เราคุยกันผ่านตัวหนังสือก็ได้ครับ”ชายหนุ่มเผยยิ้มอบอุ่นในแบบที่ณภัทรไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน สาวเจ้ารู้สึกเขินนิดๆเมื่อรับโทรศัพท์มือถือของเขามาพิมพ์ข้อความ

          ณภัทรค่ะ เป็นญาติกับพี่ราเชน

          คำตอบที่ได้รับแทบจะทำให้เขาตัวลอย เผลอยิ้มกว้างออกมาเสียอย่างนั้น ถ้าเธอเป็นแค่ญาติของพี่ราเชน แสดงว่าเขาก็มีโอกาส- - เดี๋ยวๆๆ!! คิดไกลขนาดนี้ ไม่เร็วเกินไปเหรอ? เกือบแล้ว... เขาเกือบจะสะบัดหัวต่อหน้าเธอแล้ว... ดีที่ห้ามตัวเองทัน

          รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะไปเอาน้ำมาให้ ณภัทรบอกเขาผ่านข้อความ เธอยื่นมือถือคืนชายตรงหน้าก่อนจะหมุนตัวไปที่หลังเคาน์เตอร์ หยิบแก้ว เปิดตู้เย็นแล้วรินน้ำก่อนจะยกใส่ถาด รอยยิ้มอ่อนๆยังคงสลักอยู่บนใบหน้าขณะที่สองเท้าเปลือยเปล่าพาร่างเธอตรงมายังแขกของบ้าน

          และก่อนที่เธอจะทันรู้ตัว- -!!!

          เท้าคู่เล็กก็สะดุดเข้ากับพรม!

          จิรายุทธถลาเข้ามารับเธอทั้งร่าง!

          น้ำหกนองทั่วพื้น

          เศษแก้วแตกละเอียดประปราย

          ณภัทรหลับตาปี๋... กว่าจะรู้ตัวอีกทีเธอก็นอนพาดอยู่บนร่างสูงเพรียวลมของคนที่เธอเพิ่งเจอหน้าได้ไม่ถึงสิบนาที ใบหน้าเรียวแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศเสียอีก หญิงสาวพยายามยันตัวขึ้นแต่ก็ล้มลงมาอีกครั้ง รับรู้อยู่ในใจว่าเธอข้อเท้าแพลง ในหัวขาวโพลนทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่ก้มหน้างุด ในชีวิตนี้ เคยซะที่ไหนล่ะ ไอ้เรื่องใกล้ชิดผู้ชายซะขนาดนี้



_______________________



กำลังคิดว่าจะหาพระเอกใหม่ให้น้องณภัทรของเรา
เพื่อนๆคิดว่าไง???
5555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #6 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:48
    นี่ขนาดยังไม่สวยเต็มที่แถมเป็นใบ้ยังทำหนุ่มหลงตั้งแต่แรกเห็น
    #6
    0