พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 3 : เดท 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ก.ค. 62



ตอนที่3: เดท 1



          หัวยุ่งๆของราเชนผงกขึ้นมาจากหมอนเมื่อหูทั้งสองข้างเหมือนจะได้ยินเสียงกุกกักๆจากในครัว เขาถอนหายใจเสียงดังพลางมุดหัวลงใต้หมอน พยายามอย่างยิ่งที่จะอยู่อย่างสงบ แต่แล้วไม่ถึงสามนาทีต่อมาก็ต้องคำรามเสียงหงุดหงิดในลำคอ ไม่วายบ่นในใจ ผู้หญิงอะไรมือหนัก! มือหนักเกินไปแล้ว!...

          ร่างสูงถีบผ้าห่มที่พันตัวอยู่ไปให้พ้นทางก่อนจะลุกขึ้นย่ำเท้าออกไปนอกห้อง บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่ ซ้ำร้ายยังเป็นบ้านชั้นเดียว มีห้องนอนห้องน้ำอย่างละหนึ่งห้อง ห้องนั่งเล่นและห้องครัวอยู่ในส่วนเดียวกันแถมยังใกล้กับห้องนอนมากๆ ไม่แปลกที่เขาซึ่งเป็นคนหลับยากตื่นง่ายจะถูกรบกวนจนหัวหมุน

          และเมื่อสองเท้าของเขามาหยุดอยู่หลังเคาน์เตอร์ สองตาจับจ้องไปยังเรือนร่างบอบบางจนแทบปลิวของณภัทรซึ่งหันหลังให้เขาแต่หันหน้าเข้าเตา เตาซึ่งตั้งแต่ได้มาตัวเขาเองยังไม่เคยใช้ คำพูดที่อยากจะพูดสบถด่าสนองอารมณ์หงุดหงิดของเขาก็หายไป

ไม่ใช่เพราะเห็นถึงความตั้งใจของหญิงสาวคนนี้หรอก ...แต่ของกินมันหอม ...หอมมาก

          หมดกัน ...!

          ราเชนหันหลังไปอีกทาง กระชากประตูตู้เย็นเปิดออก คว้านมสดกล่องใหญ่ออกมาซดดื่มอักๆ ไม่รู้ว่าเพราะเสียงเปิดประตูตู้เย็นหรือเสียงซดของเขาดังเกินไป ณภัทรถึงได้รู้สึกตัวหันมามอง รอยยิ้มพิมพ์ใจปรากฏขึ้นฉายชัดให้เขาอย่างเปิดเผย

          นั่นแหละเขาถึงได้สำลัก...

          แปลกที่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกว่าเธอดูเหมือนจิ้งจกอีกต่อไปแล้ว เธอดูเกือบจะ... สวย

          แต่ก็ไม่สวย... ผอมไป!

          “เจ้าเล่ห์นะ เอาเงินฟาดหัวไม่ได้ผลเลยคิดจะเอาของกินมาล่อเหรอ” อาการปากเสียกลบเกลื่อนอารมณ์โดยไม่รู้ตัวของเขามาอีกแล้ว เขายิ้มขำกับท่าทางฮึดฮัดขัดใจของเธอ หญิงสาวสะบัดหน้าไปทางอื่น เมื่อทำอาหารจนเสร็จก็ยกจากเตา จัดใส่จานอย่างพิถีพิถันก่อนจะนำขึ้นโต๊ะ

          “โทษนะ ปกติฉันไม่กินข้าวเช้า” เจ้าของร่างสูงเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ประกาศออกมาโดยไม่ยอมมองแม้แต่เสี้ยวหน้าของหญิงสาว แต่เมื่อปลายหางตาเห็นชัดว่าฝ่ายตรงข้ามหนังหน้ากระตุก ราวกับหน้ากากสงบเสงี่ยมของเธอกำลังค่อยๆปริแตก นั่นแหละเขาถึงได้เกร็งปากตัวเองแน่น กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่แล้วเอ่ยต่อ “แต่ไหนๆ เห็นเธอคิดจะเอาใจใช้เสน่ห์ปลายจวักกับฉันขนาดนี้แล้ว จะทานสักคำสองคำก็แล้วกัน กลัวจะเห็นใครไปแอบร้องไห้”

          ปากเหรอนั้น...! ไอ้คนหลงตัวเอง!!

          นัยน์ตากลมคู่สวยราวกับกวางของณภัทรคล้ายจะเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาเสือขณะจับจ้องราเชนที่เดินอ้อยอิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะ สีหน้าเขาดูมีความสุขเหลือเกินยามเมื่อจับช้อนตักกับข้าวคำใหญ่ขึ้นมาเสียพูน ดูแล้วขัดตาขัดใจหญิงสาวเอามากๆ ...แล้วก่อนที่ใครจะทันรู้ตัว- -

          หงับ!

          ร่างของราเชนแทบจะหงายเงิบไปข้างหลังเมื่อมือเล็กข้างหนึ่งยันหน้าอกเขาจนหลังชิดติดพนักเก้าอี้ อีกข้างกุมมือข้างที่ถือช้อนของเขาเอาไว้แน่น ในขณะที่ริมฝีปากเล็กๆนั่นงับปลายช้อนใหญ่เสียมิดจนแก้มป่อง

          เธอชิงตัดหน้าเขา!!

          ณภัทรต้องยอมรับกับตัวเองในใจเรื่องหนึ่ง ตอนที่เธอได้ยินคำพูดน่าหมั่นไส้ของเขา ความโกรธทำให้มีเวลาตัดสินใจเลือกแค่หนึ่งในสองตัวเลือกที่ผุดขึ้นมาในหัว

1.         1.  กวาดของกินทุกอย่างลงถังขยะก่อนเขาจะได้กิน

2.         2.  เก็บทุกอย่างไว้กินเสียเอง

          เธอเลือกข้อสอง... เพราะถึงแม้เธอจะดูผอมสูบจนขาดสารอาหาร แต่นั่นก็ทำให้เธอรู้คุณค่าของมันดีกว่าคนอื่นๆ ในเมื่อเขาทำเย่อหยิ่งนัก เรื่องอะไรเธอจะต้องให้เขาได้ลิ้มรสมือระดับเชฟมิชลินของเธอ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน แต่ถ้าจะให้กวาดทิ้ง?  ฝันไปเถอะ!!

          ณภัทรเคี้ยวกร้วมๆขณะที่ค่อยๆยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งสายตาอำมหิตหลุบมองเขา พยายามอย่างยิ่งที่จะข่มคนที่นั่งแหงนหน้ามองเธอตาปริบๆ นี่เขาคิดไปเองรึเปล่าว่าร่างบางตรงหน้าดูคล้ายจะมีไฟโทสะลุกไหม้จนท่วมหัว

          ...สิบวินาทีผ่านไป...

          “ฮ่าๆๆๆ” ราเชนหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งพาลให้สาวเจ้าทำได้เพียงถลึงตามอง ไม่นานเจ้าของร่างสูงก็ยันตัวลุกขึ้น สองมือกุมลงขยี้หัวหญิงสาวจนยุ่งเหยิง ณภัทรพยายามปัดป้องแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ ได้แต่ยอมให้เขายีหัวจนพอใจ

          “ยัยขี้งก” เสียงทุ้มเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะผละไปชงกาแฟแล้วเดินหนีหายเข้าห้องทำงานไป หญิงสาวทำหน้าหงิก ดวงตากลมโตมองตามเขาจนแผ่นหลังกว้างๆนั้นลับหายไป เธอถอนหายใจเงียบๆกับตัวเองแล้วเริ่มใช้สองมือจัดผมเผ้าให้เข้าที่ ไม่นานริมฝีปากเล็กอิ่มเต็มก็เผลอหยักรอยยิ้มอ่อนหวานออกมาโดยไม่รู้ตัว

          ในที่สุด ศึกเช้าวันนั้นก็จบลงที่ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปทำเรื่องของตัวเองโดยที่ราเชนแอบย่องออกมากินข้าวที่ครอบฝาชีไว้ตอนสายๆ และเพราะบ้านหลังนี้มันเล็ก ไม่แปลกที่ณภัทรจะเห็นหลังไวๆของเขา แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น ถือซะว่ายกให้ครั้งหนึ่งแล้วกัน อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้มีพระคุณ แถมอาหารทุกอย่างบนโต๊ะก็มาจากวัตถุดิบที่เขาหาซื้อมาทั้งนั้น

          เห้ออออ... ไม่อยากยอมก็ต้องยอม!


__________________________


นิยายเรื่องนี้จะพยายามอัพให้ทุกวันนะคะ

ถ้าชอบก็เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #4 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:30
    ก็น่ารักดี พูดไม่ได้คนนึงจะได้ไม่ทะเลาะกัน
    #4
    0