พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 2 : ข้อเสนอ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

ตอนที่ 2: ข้อเสนอ 2


          ณภัทรถอนหายใจขณะที่สองมือเรียวบางงับประตูปิดลงเบาๆ กันตัวเองออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ระหว่างที่ชำระล้างร่างกายก็พาลให้รู้สึกราวกับน้ำได้ชะล้างความเข้มแข็งให้เลือนหายไปจากกายเธอพอๆกับที่ลบล้างสิ่งสกปรก

          เธอไม่รู้อนาคต... ไม่รู้อะไรเลย รู้ดีแก่ใจว่าไม่อาจไว้วางใจผู้เป็นญาติตามกฎหมายผู้นี้ได้เต็มร้อยว่าเขาจะช่วยเหลือเธอ แต่เธอก็พร้อมจะเสี่ยงเพราะมันเป็นหนทางเดียว นิสัยส่วนตัวของราเชนกับความบาดหมางที่เขามีกับครอบครัวของลุงคือหลักประกันเดียวที่สร้างความมั่นใจให้เธอรู้ว่าเขาไม่มีทางหยิบยื่นเธอให้กับพวกหิวเงินนั่นอย่างเด็ดขาด แต่ถึงอย่างนั้น... เธอก็ยังหวั่นใจ

          หวั่นใจในอนาคตที่ไม่แน่นอน ไม่ว่าเขาจะตอบรับคำขอแต่งงานหรือไม่ เธอก็ยังหวาดกลัวในทุกๆหนทางที่เขาจะเลือก ไม่มีความรักหรือแม้แต่ความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างทั้งสอง นั่นเป็นสิ่งที่เธอรู้ดีแก่ใจ ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ข้อตกลงแลกเปลี่ยน เธอพับเก็บความฝันที่จะได้แต่งงานด้วยความรักไปนานแล้ว ผู้หญิงเกือบทั้งโลกอาจโชคดีที่ได้แต่งงานด้วยความรัก แต่เธอไม่ใช่หนึ่งในนั้น

          โชคชะตาพาให้ชีวิตของเธอมาถึงจุดๆนี้อย่างไม่มีทางเลือก และเธอยอมตายเสียดีกว่าจะปล่อยให้ครอบครัวที่เอารัดเอาเปรียบกดขี่ทำร้ายเธอมาทั้งชีวิตได้สมบัติของเธอไป แค่เงินที่กันไว้เลี้ยงดูเธอพวกเขาก็สูบไปใช้เองไม่รู้เท่าไหร่ สถานภาพของเธอในบ้านนั้นไม่ต่างจากคนใช้ เป็นซินเดอเรลล่าในยุคปัจจุบันของแท้ เพียงแต่ในโลกนี้ไม่มีเจ้าชาย เธอถึงต้องควานหาทางรอดด้วยน้ำมือตัวเองด้วยในใจรู้ดีว่าเธอจะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก ถ้าถูกจับแต่งงานเป็นสะใภ้ของบ้านนั้น

          ณภัทรกล้ำกลืนความรู้สึกทุกอย่างลงท้องและย้ำเตือนกับตนเอง นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอจะได้ในชีวิตนี้ ไม่ว่าทางเลือกไหนๆก็ดีกว่าเป็นสะใภ้บ้านลุงของตัวเองทั้งนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรต้องหวาดกลัวอนาคตหรือหวั่นใจไปไกลขนาดนั้น ในเมื่อตอนนี้เธออยู่ไกลถึงเชียงใหม่แถมยังอยู่กับคนที่หายไปจากชีวิตพวกเขานานถึงเก้าปี

          หญิงสาวพันผ้ามิดชิดก่อนจะแง้มประตูออกชะโงกหน้าไปมองภายในห้องนอนขนาดเล็กซึ่งถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบง่ายแต่ดูดี ราเชนเป็นฟรีเลนซ์ ทำงานออกแบบ แค่เซิร์ชชื่อเขาบนเว็บเซิร์ชเอ็นจินก็หาตัวได้ไม่ยาก ห้องนอนห้องนี้แม้จะรกไปสักหน่อย แต่เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องก็ทันสมัยลงตัว เมื่อหางตากลมโตปราดไปมองเห็นเสื้อยืดกับกางเกงถูกวางพาดไว้อย่างลวกๆบนเตียงกว้าง สาวเจ้าก็มองซ้ายมองขวาเห็นไม่มีใครจึงก้าวออกไปหยิบมาสวมด้วยความรวดเร็ว แต่เพียงแค่เธอหมุนตัวกลับออกมาจากปลายเตียงเท่านั้น เลือดร้อนๆก็สูบฉีดขึ้นเต็มสองแก้ม ร่างสูงๆของราเชนยืนอยู่คับเต็มกรอบประตูทอดสายตามองเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซ้ำร้ายในสายตาของเธอ ยิ้มนั้นมันดูคล้ายกับกลั่นแกล้งล้อเลียนเหมือนตอนเด็กๆไม่มีผิด

          เขาจงใจแอบดูเธอเหรอ!

          แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พูดจาปกป้องตัวเองแก้ความเข้าใจผิด สองมือเล็กของคนเด็กกว่าก็คว้าหมอนขว้างใส่หน้าเขาเต็มแรง เธอขว้างจนหมดอาวุธใกล้มือนั่นแหละ

          “เฮ้ย! ไม่ได้แอบดู! ก็แต่งตัวเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ”แขนแข็งแรงยกขึ้นปัดป้อง กันตัวเองจากการประทุษร้ายเต็มที่ “ก็บอกแล้วไงว่าจะมาทำแผลให้” ประโยคที่ทำให้สาวเจ้าทำแก้มป่อง กระทืบเท้าใส่อย่างโมโห เธอยกสองแขนขึ้นทำภาษามือวุ่นวายเป็นพัลวัน ภาษาที่ดูท่าชายหนุ่มจะดูไม่ออกอ่านไม่รู้เรื่องนั่นแหละ

          “ไม่เข้าใจ”เสียงทุ้มตอบตรงๆ แล้วก็ได้เห็นเธอกระทืบเท้าใส่เขารอบสอง สายตาเธอกวาดมองซ้ายขวาหาปากกากับกระดาษ เมื่อไม่เจอก็ได้แต่ทำหน้าทำตาขัดใจ สีหน้าที่เขาเห็นแล้วก็ได้แต่ขำ เด็กหญิงคนเดิมที่เขาแหย่ขึ้นเสมอๆในสมัยก่อนยังไม่ได้หายไปไหนแต่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกเปราะบางที่เขาไม่ค่อยจะคุ้นชิน สองเท้าของชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้พลางยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้ารอคอยอย่างอดทน

          “เขียนสิ”เขาบอก ดวงตาทั้งสองคู่สบกันก่อนที่หญิงสาวจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีด้วยความไม่พอใจ มือเล็กบางคว้ามือเขามาอย่างเสียไม่ได้ ปลายนิ้วจรดลงขีดเขียนบนฝ่ามือเขาแรงๆราวกับใส่อารมณ์เต็มที่อย่างไม่เกรงใจจนเขาได้แต่กลั้นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

          ไม่ต้อง... ฉันทำเองได้

          “ตามใจ” ราเชนตอบง่ายๆ เขาสนุกกับการแกล้งเธอก็จริงแต่เขาไม่ได้ห่วงใยใส่ใจอะไรเธอมากมายอยู่แล้ว แค่ไม่อยากดูแล้งน้ำใจจนเกินเหตุเท่านั้น และราวกับจะย้ำสิ่งที่ตัวเองคิด เขาก็ว่าต่อเรียบๆ “อ้อ... เธอนอนห้องรับแขกนะ โซฟามันปรับเป็นเตียงนอนได้ ฉันเอาหมอนกับผ้าห่มไปวางไว้ให้แล้ว”

          อาการเลิกคิ้วของเธอทำเขากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ ณภัทรมองเขาอยู่อย่างนั้นหลายวินาทีเหมือนไม่เชื่อสายตาและไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ได้ยิน สีหน้าเธอราวกับอยากจะถามเขาหลายสิ่งหลายอย่าง

          “อะไร? เธอคงไม่คาดหวังให้ฉันนอนร่วมห้องกับเธอใช่มั้ย” คำถามน่ากระอักกระอ่วนใจนั่นเรียกฝ่ามือหญิงสาวให้ตีเพี๊ยะลงบนแขนเขาด้วยแรงที่ไม่เบาเลยสักนิด ราเชนหัวเราะ “สาวน้อย... ฉันไม่สละห้องให้เธอหรอก เธอต้องไปนอนข้างนอก เข้าใจนะ” ไม่พูดเปล่า เขาโยนเธอออกนอกห้องพร้อมกับกล่องยาแล้วก็ปิดประตูไล่หลังเสียงดังสนั่น

          หนึ่งนาทีเต็มๆที่ณภัทรยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะได้ข้อสรุปให้กับตัวเอง ...ก็จริง เธอจะคาดหวังอะไรได้ ดีถมไปแล้วที่เขายอมให้เธออยู่ที่นี่ ในเมื่อตอนนี้เธอมันก็แค่คนขออาศัย หญิงสาวย่างเท้ากลับไปยังห้องรับแขกด้านหน้าตัวบ้าน เบาะนั่งของโซฟาถูกปรับให้กว้างใหญ่พอที่คนสองคนจะลงไปนอนได้สบายๆ ผ้าห่มผืนเก่าไม่หนาไม่บางวางพับอยู่ข้างๆหมอนโทรมๆอีกหนึ่งใบ ร่างบางค่อยทรุดตัวลงนั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเอื้อเฟื้อให้นี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ของแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอได้รับจากญาติๆจนเคยชินแล้วตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิต แม้อยู่ที่นี่เธอจะไม่มีห้องนอนเป็นของตัวเองเพราะบ้านเขาเล็กเกินกว่าจะต้อนรับใครได้ แต่อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ต้องนอนในห้องใต้หลังคา ที่สำคัญ... เธอค่อนข้างเชื่อว่าเขาจะหาที่ทางให้เธอ แม้ว่าเขาจะเคยดูใจแคบในสายตาเธอมากแค่ไหน แต่ความใจแคบนั้นก็ไม่มีทางร้ายแรงเท่าคนในบ้านที่เธอหนีหายจากมา

          ไม่นานนักสมองเล็กๆของเธอก็พยายามรื้อฟื้นสิ่งที่เธอเคยรู้เกี่ยวกับตัวราเชนในสมัยครั้งเมื่อเธอยังเด็ก สมัยที่เขายังแหย่เธอจนต้องหนีไปหาที่ซ่อนทั่วบ้าน ข้อสรุปถัดมาที่เธอได้คือราเชนไม่ใช่คนใจกว้าง และเธอควรจะต้องหาวิธีทำให้สถานการณ์ของเธอในตอนนี้มั่นคงขึ้น อย่างน้อยก็ต้องทำตัวให้มีประโยชน์ ไม่ให้เขาคิดจะเขี่ยเธอออกไปจากที่นี่

          ณภัทรตัดสินใจเอนตัวลงนอนบนเบาะนุ่มๆนั่นในที่สุด ในหัวคิดวางแผนมากมายด้วยหวังจะทำตัวให้มีประโยชน์ จะเสียหายตรงไหนถ้าเธอจะทำตัวเป็นขี้ข้าชาวบ้านอีกครั้งแลกกับที่ซุกหัวนอน ในเมื่อที่แห่งนี้ไม่มีใครคิดกดขี่ทำร้ายเธอ และคราวนี้เธอทำด้วยความเต็มใจเพราะรู้ตัวดี เธอมีอิสรภาพในการเลือกทางเดินชีวิตให้ตัวเองมากกว่าช่วงเวลาไหนๆในชีวิต



________________________________


เห้อ... ความเป็นสุภาพบุรุษไปอยู่ที่ไหนหมดน้าาา

พระเอกของเรา

มันน่าน้อยใจนัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #3 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:25
    คุณพี่ก็คือดิบๆเลยนะคะ
    #3
    0