พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 17 : คำมั่น 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ก.ค. 62




ตอนที่ 17: คำมั่น 2


          “พี่จะทำให้ดีที่สุด”

          ณภัทรมองสบตาเขานิ่งนาน อยู่ๆหยาดน้ำตากลิ้งตกต้องลงบนแก้มเนียน ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ร้องไห้แต่ก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้ เธออดที่จะหวังไม่ได้เมื่อเห็นความตั้งใจจริงที่แฝงอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากอิ่มเต็มก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มถามคำถามเพื่อความแน่ใจ

          พี่จะ... ยอมแต่งงานกับฉันเหรอ?

          กรามของราเชนขบกันแน่น นัยน์ตาไหววูบ เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกขณะที่เบือนสายตาไปทางอื่น ไม่อาจมองสบหญิงสาวข้างกายได้อีก มือใหญ่กำแน่นอยู่กับพวงมาลัย ท่อนแขนแข็งเกร็ง เขามีท่าทางที่แสดงให้เธอรู้ชัดถึงคำตอบ...- -

          - -ว่าเขาคงไม่มีวันแต่งงานกับเธอได้

          “พี่ขอโทษ”

          ณภัทรหลุดสะอื้นออกมาในที่สุด ก้อนแข็งขึ้นมาจุกที่ลำคอขณะที่น้ำใสๆไหลลงอาบแก้มนวล

          จบแล้ว...

          มันจบแล้วจริงๆ...

          ไม่มีความจำเป็นต้องรอแล้ว!

          คิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็เม้มริมฝีปากแน่น สองแขนผลักประตูรถเปิดออก เธอก้าวขาลงจากรถทั้งอย่างนั้น ทั้งๆที่ยังสะอื้นไห้... ตั้งใจอย่างยิ่งที่จะก้าวขาเดินจากไปทันทีที่งานปฐมนิเทศจบลง แต่ความกลัวและความหวาดหวั่นที่วิ่งเข้ากอบกุมจิตใจไม่เคยปราณีเธอมาตั้งแต่ต้น ขาเรียวทั้งสองข้างของเธอสั่นจนแทบก้าวไม่ออก ในที่สุดก็เป็นเหตุให้ต้องพาลล้มพับลงกับพื้น ดีที่ราเชนซึ่งรีบเร่งลงจากรถมาประชิดตัวเธอสามารถใช้สองแขนโอบกระชับหญิงสาวเอาไว้ได้ทัน อ้อมแขนแข็งแรงรั้งร่างเธอให้แนบชิดจนแผ่นหลังเล็กๆสั่นเทานั้นแนบสนิทอยู่กับแผ่นอกของเขา

          ราเชนกอดหญิงสาวแน่นพยายามอย่างยิ่งที่จะบรรเทาความรู้สึกทุกข์ทรมาณทั้งของเขาและของคนในอ้อมแขน มันคือความทรมาณไร้ที่มาซึ่งเขาไม่เคยเข้าใจ ความทรมาณที่เกิดขึ้นทุกครั้งยามเมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนต้องเจ็บปวด ในใจเขารู้สึกราวมันถูกอะไรบางอย่างบีบรัดแน่นจนอึดอัด ในขณะเดียวกันก็มีแรงดึงดูดมหาศาลฉุดรั้งให้เขาอยากทำอะไรสักอย่าง

          และคล้ายกับห้ามตัวเองไม่ได้ มือใหญ่เชยคางหญิงสาวขึ้นก่อนที่ราเชนจะกดจูบลงบนแพขนตาเปียกชื้นของคนในอ้อมแขน ณภัทรมีท่าทีเหมือนจะขัดขืนเขาเล็กน้อย แต่ราเชนไม่สนใจ ริมฝีปากของเขาเคลื่อนมาประทับลงที่ขมับของอีกฝ่ายอีกครั้ง

          “...อย่าร้อง”เขาเอ่ยเสียงเบา ไม่คิดจะคลายอ้อมแขนเลยแม้แต่น้อย ราเชนมีลางสังหรไม่ดีตั้งแต่มองเห็นน้องสาวคนนี้ของเขาก้าวขาลงจากรถแล้ว การที่เธอเป็นแบบนี้ ชายหนุ่มกลัวว่าเธอจะหายไปจากชีวิต...

          แล้วเขาจะไม่มีวันได้เจอเธออีก...

          “มั่นใจในตัวพี่สักนิดเถอะนะ”เนื้อเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ฟังคล้ายกับกำลังอ้อนวอนในแบบที่เขาไม่เคยทำกับใครมาก่อน ราเชนดึงร่างสาวน้อยในอ้อมแขนให้หันหน้ามาทางเขา เธอยังคงหลุบตาลงต่ำ สะอื้นไห้อยู่อย่างนั้น ไม่ยอมมองหน้าชายหนุ่ม

          “พี่สาบาน... ว่าพี่จะไม่ทิ้งเธอ”สองแขนของเขาโอบร่างบางระหงเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง มือใหญ่กดศีรษะเล็กๆให้ซุกลงกับอกของเขาเอง ปวดร้าวใจนักหนายามเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาที่เปื้อนซึมลงกับอกเสื้อ ราเชนเกยคางลงบนเรือนผมหอมนุ่ม ค่อยๆหลับตาลงอย่างทุกข์ใจ

          “...พี่สาบาน”

 

          หอประชุมของมหาวิทยาลัยแห่งนี้นั้นกว้างใหญ่กว่าที่หลายคนคิดเอาไว้มากมายนัก เหล่านักศึกษาต่างก็นั่งกันเบียดเสียดแน่นขนัด ถึงอย่างนั้น... ณภัทรเองก็แทบไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว เธอปล่อยใจให้ล่องลอยไปไกลถึงชายหนุ่มที่กำลังรอคอยเธออยู่ด้านล่างตึก ใครให้เธอทำอะไรก็ทำแบบลอยๆ จะลุกจะนั่งหรือจะเดินก็คล้ายกับไม่มีสติอยู่กับตัว

          ถึงราเชนจะสาบานกับเธอแบบนั้น... แต่เขาก็ไม่แต่งกับเธออยู่ดี

          แล้วจะเหลือทางรอดได้อย่างไรกัน

          ณภัทรเผลอกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด อาการวิตกจริตกลับมาอีกครั้งก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกสัมผัสอะไรบางอย่างบนต้นแขนข้างขวา เธองุนงงเต็มทีเมื่อดึงความคิดให้หลุดจากภวังค์ได้ในที่สุด และเมื่อหญิงสาวหันไปมองก็พบใบหน้ากลมๆน่ารักๆของสาวหมวยแก้มแดงซึ่งนั่งอยู่ข้างกาย ดูท่าเจ้าตัวคงจะเขย่าแขนณภัทรอยู่นานทีเดียว

          “หวัดดีจ้ะ เราชื่อเต้ยนะ... ดูหน้าเธอซีดๆ เป็นอะไรรึเปล่า”คนพูดยิ้มแห้งๆคล้ายกับเกรงใจเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองขัดจังหวะความคิดอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ณภัทรรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

          “แน่ใจนะ เธอดูเครียดมากเลย”เต้ยถามซ้ำ กวาดสายตาสำรวจอีกฝ่ายจนถ้วนทั่ว และเมื่อเห็นณภัทรพยักหน้ายืนยันคำตอบชัดเจนเธอก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจและเป็นมิตร ไม่นานก็เริ่มถามต่อ

          “แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ”

          “...”

          ณภัทรแย้มยิ้มอ่อน มาแล้ว... เหตุการณ์เดิมๆที่จะกลายเป็น Topic of the year ของคณะ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก เริ่มทำมือเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอพูดไม่ได้ แลเห็นสาวหมวยตัวน้อยเบิกตากว้างขึ้นด้วยท่าทีที่เกือบจะดูแตกตื่น

          “ขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ...”สาวน้อยมีท่าทีลุกลี้ลุกลนรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เพียงแต่เธอเงียบไปได้ไม่ถึงครึ่งนาทีก็เริ่มตั้งคำถามใหม่ “เอ๊... แล้วอย่างนี้เราจะคุยกันยังไงดีเนี่ย”

          ท่าทางน่ารักของอีกฝ่ายทำให้ณภัทรเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอคว้ามืออีกฝ่ายมากอบกุมไว้เบาๆ หงายฝ่ามือฝ่ายตรงข้ามขึ้นพลางจรดปลายนิ้วลงขีดเขียน

          เราชื่อภัทร

          ไม่นานสองสาวก็เริ่มสานสัมพันธ์กันอย่างช้าๆ ต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กันและกัน เต้ยไม่ได้มีท่าทีเสียมารยาทหรือซักถามอะไรณภัทรมากมายให้เธอรู้สึกไม่ดี เพียงแต่ชวนพูดคุยด้วยความตื่นเต้นเรื่องการเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยและความฝันก็เท่านั้น ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ และหนึ่งในนั้นก็เป็นสายตาคมๆของชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคร้ามเข้มหล่อเหลาด้วยผิวขาวจัด ล้อมกรอบด้วยเรือนผมหยักศกสีดำสนิทตัดสั้นระใบหู คิ้วเข้มๆของเขาเลิกขึ้นแฝงแววสนอกสนใจขณะเดียวกันก็แสร้งเอียงหูข้างหนึ่งเงี่ยฟังเพื่อนชายข้างกายแบบผ่านๆ

          “พริก... พริก! นี่มึงฟังกูอยู่รึเปล่า” เจ้าของชื่อชะงักไปนิดคล้ายกับเพิ่งรู้สึกตัว เขาปรายตามองเพื่อนชายจอมพูดมากข้างกายด้วยสีหน้าหงุดหงิด

          “เออ... ฟังสิวะ” พริกตอบเสียงเข้ม สองแขนยกขึ้นกอดอก สองตาตวัดกลับมามองเพื่อนเพียงแว๊บก่อนจะเบือนสายตากลับไปที่เดิม

          “นี่มึงมองอะไร”เห็นท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่าย เจ้าเพื่อนแสนดีก็ทำหน้าที่เจ๋อเรื่องชาวบ้านทันที ไม่นานก็เริ่มทำสีหน้ากรุ้มกริ่ม

          “แหม... มึงนี่เห็นสาวสวยไม่ได้เลยนะ”แววล้อเลียนนั้นแสนจะชัดเจนอยู่ในน้ำเสียงจนพริกต้องเอาไหล่กระแทกเพื่อนที่นั่งข้างกายแรงๆ

          “มึงน่ะหุบปาก”ประโยคที่ทำให้เพื่อนแสนดีหัวเราะร่วนก่อนจะเริ่มสำรวจฝ่ายหญิงที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนข้างกาย

          “สวยขนาดนั้น... คิดว่าเขาจะเอามึงเหรอ” เจ้าเพื่อนรู้สึกหมั่นไส้ไอ้พริกหน้าหล่อจนอดด่าไม่ไหวอยากจะพูดข่มให้ความมั่นของมันหายๆไปบ้าง

          “มึงเคยเห็นกูพลาดมั้ยล่ะ”

          นั่นไง... คิดผิดเสียที่ไหนกัน อย่างนี้มันสมควรต้องโดนดัดสันดาน!



___________________



ตัวละครใหม่มาอีกแล้วค่ะ
เจอหน้าใหม่บ่อยแบบนี้ เหนื่อยยัง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #18 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 01:11
    ที่ภัทรกังวลคือพอเข้ามหาลัยลุงอาจจะตามมาเจอ ถ้ามาเจอตอนอืพี่ไม่อยู่ด้วยใครจะช่วยได้ แต่ถ้ามีทะเบียนสมรสก็จะไม่ถูกจับไปแล้วบังคับแต่ง สมมติจดไปก็ไปหย่าทีหลังได้นะอิพี่ คุยกับมีนาดีๆนางน่าจะเข้าใจแค่7-8เดือนเอง พริกสนใจคนไหนล่ะ จะมีคนรังเกียจภัทรมั้ย
    #18
    1
    • #18-1 psycho_psychic (@psycho_psychic) (จากตอนที่ 17)
      1 สิงหาคม 2562 / 13:44
      ราเชนขอให้ณภัทรมั่นใจในตัวเขา
      คราวนี้ไรท์ขอให้ตะเองมั่นใจในตัวไรท์นะ
      55555+
      #18-1