พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 13 : การพบเจอที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ก.ค. 62




ตอนที่ 13: การพบเจอที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง 2


          อาบน้ำได้ไม่ถึงห้านาทีดี ชายหนุ่มก็ถลาออกมาที่ห้องนั่งเล่น สองมือถือเสื้อผ้าพะรุงพะรังขณะที่ทั้งร่างแกร่งยังพันแค่ผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่ ณภัทรซึ่งเพิ่งเบือนสายตากลับเข้ามาในบ้านได้ไม่นานเริ่มทำสีหน้าไม่ถูก สองแก้มขึ้นสีระเรื่อ

          “ภัทร! สองนาที ช่วยพี่เลือกเสื้อผ้าอย่างด่วน!” เขาสั่งพลางวิ่งกลับเข้าห้องไป ไม่ได้รู้เลยว่าคนเป็นน้องเหมือนจะเริ่มแสดงอาการมึนงง ทำความเข้าใจกับคำสั่งของเขาได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

          อยู่ๆเธอก็รู้สึกตื้อขึ้นมาเสียเฉยๆ ภาพร่างกายท่อนบนของราเชนที่มีหยาดน้ำเกาะพราววนเวียนอยู่ในหัว

          ไหล่กว้าง... ท่อนแขนแข็งแรงกับมัดกล้ามเนื้อของเขาสะท้อนเล่นล้ออยู่กับแสงแดดเพราะหยดน้ำบนเรือนกาย รวมถึงแผ่นอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องได้รูปสวยดูมีเสน่ห์ สายตาของหญิงสาวค่อยๆเลื่อนจากบนลงล่าง และเผลอตกลงต่ำกว่าที่ควรจะเป็นไปตรงขอบผ้าขนหนูผืนนุ่มสีสะอาดตา ในใจยังคงล่องลอยไปไกล

          มิน่า... เธอถึงได้รู้สึกปลอดภัยเหลือเกินเวลาเขากอด...

          ยังจำได้ว่ารู้สึกดีแค่ไหนตอนที่โอบเธอเข้ามาใกล้ แล้วถ้า... เดี๋ยวนะ- -

          นี่เธอคิด- -!!!

          ณภัทรสะบัดหัวแรงจนคอแทบหลุด พยายามอย่างยิ่งที่จะรั้งสายตาตัวเองกลับมาจากแผ่นหลังแข็งแกร่งของราเชนที่ตอนนี้ยืนอยู่ในห้องนอน แน่นอนว่าเขารีบจนไม่ได้ปิดประตูอีกเช่นเคย

          อยากจะสาปแช่งให้หลังคาถล่มลงมาใส่หัวนัก! ตาบ้า!

          บ้านหลังนี้มันเล็กเกินไปจริงๆ!! ถ้าเธอเอาตัวรอดได้เมื่อไหร่ จะขอติดปีกบินหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด...!

          หญิงสาวรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผะผ่าว ดึงสายตาตัวเองให้หลุบลงมามองกองเสื้อผ้าที่ราเชนทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกเบื้องหน้า มือบางเคลื่อนไปสัมผัสเสื้อผ้าที่ล่ะตัวก่อนจะยกขึ้นคลี่ออกให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น

          มีเสื้อเชิร์ต... เสื้อโปโล...

          กางเกงขายาวและขาสั้นไม่กี่ตัว...

          แล้วยังมีเข็มขัด...?

          สีหน้าเอือมระอาเริ่มเข้ามาแทนที่ความขวยเขิน นัยน์ตากลมโตของณภัทรหรี่ลงมองของในมือพวกนั้นด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งเอือม

          แค่อยู่บ้าน... คุณชายท่านจะอยากหล่อไปไหน

          หญิงสาวเลือกเสื้อยืดคอกลมตัวเดียวในนั้นออกมาจากกอง พร้อมกับกางเกงขาสั้นที่ดูธรรมดาที่สุด และเมื่อราเชนเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมลอยมาตามตัว เธอก็ยื่นเสื้อผ้าที่เลือกกับมือส่งให้เขา

          ทุกอย่างออกมาไม่ต่างจากที่เธอคิดเท่าไหร่ เธอมองเห็นชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยสีหน้าตั้งคำถามมากมาย...

          แล้วคำถามก็ตามมา

          “แน่ใจเหรอ?”

          ณภัทรพยักหน้ายืนยัน ดูหนักแน่นมั่นคง เธอคว้ามือเขามาเขียนช้าๆ

          สิ่งเดียวที่เธอชอบในตัวราเชน สิ่งเดียวจริงๆ... คือถึงแม้เขาจะยียวนกวนประสาท แต่เขามักจะรีรอเธออย่างอดทนเสมอ โดยเฉพาะเวลาที่เธออยากจะบอกอะไรบางอย่างแก่เขา

          แค่อยู่บ้าน อย่าเยอะ

          “ขอบใจ”แปลกที่น้ำเสียงของราเชนสามารถฟังดูเหมือนเห็นด้วยและประชดประชันไปได้ในคราวเดียวกัน ณภัทรฉีกยิ้มให้อย่างล้อเลียน ทำท่าค้อมกายลงโค้งคำนับให้เขาบนโซฟา

          “ชักจะติดเชื้อพี่แล้วนะ ยัยแสบ”ราเชนหัวเราะออกมาเบาๆ อดไม่ได้ที่จะใช้สองมือยีหัวอีกฝ่ายจนยุ่งพาลให้คนอ่อนวัยกว่าต้องปัดป้องเป็นพัลวัน ไม่นานเขาก็หันหลังกลับเข้าไปแต่งตัวในห้อง ปล่อยให้หญิงสาวหันกลับไปทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แลเห็นคนที่รออยู่ด้านนอกเริ่มมีสีหน้าวิตกกังวลเล็กน้อย เธอเอื้อมมือขึ้นกดออดซ้ำเป็นครั้งที่สอง

          หนึ่งนาทีต่อมา ราเชนก็พุ่งออกไปเปิดประตูรับก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะยกขึ้นกอบกุมมืออีกฝ่ายเดินนำเข้ามาด้านในตัวบ้าน รอยยิ้มสดใสฉาบทาอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างมีความสุขขณะที่เขาจับจูงเจ้าของร่างเพรียวบางสูงปราดเปรียวมาถึงห้องนั่งเล่นและหยุดยืนลงตรงหน้าณภัทร

          สองสายตาของหญิงสาวประสานกัน และราวกับเหมือนจะมีประกายบางอย่างวูบผ่านอยู่ในดวงตาของหญิงสาวผู้มาใหม่ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนแลดูเป็นมิตรตั้งแต่ริมฝีปากไปจนถึงดวงตา ณภัทรมองเห็นดวงตาของอีกฝ่ายค่อยๆหลุบลงต่ำ มองลงไปที่เท้าทั้งสองข้างของเธอซึ่งถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ

          “นี่ภัทรครับ น้องผมเอง ภัทร... นี่พี่มีนนะ แฟนพี่”เนื้อเสียงทุ้มต่ำแฝงแววยินดีขณะที่ชายหนุ่มแนะนำทั้งสองสาวให้รู้จักกัน ราเชนยกมือขึ้นโอบกระชับเรือนกายของหญิงสาวข้างกายพลางรั้งเข้ามาในอ้อมแขนต่อหน้าณภัทรซึ่งกำลังจับจ้องทั้งคู่อยู่เต็มสองตา และด้วยความจริงใจชัดเจนในท่าทีและน้ำเสียงของราเชนครั้งนี้ มีนาก็สามารถยกภูเขาออกจากอกไปได้แล้วครึ่งหนึ่ง

          ...แค่ครึ่งหนึ่ง

          อย่างน้อย... เธอก็สามารถมั่นใจได้ว่าคนที่เธอทอดสายตามองอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านนั้น ไม่ใช่คู่แข่ง

          และถึงเป็นคู่แข่ง...

          อย่างน้อยเธอก็ สำคัญกว่าในสายตาของราเชน

          ณภัทรแย้มยิ้มอ่อน ดวงตากลมโตหลุบลงต่ำขณะที่ยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม สิ่งที่หญิงสาวแลเห็นอยู่ตรงหน้า... คือคู่ที่เหมาะสมที่สุดในสายตาเธอ ฝ่ายหญิงดูสวยโดดเด่นสูงค่า และแม้ราเชนจะอยู่ในเสื้อผ้าธรรมดา เขาก็ดูหล่อเหลาสมชาย เธอไม่เคยเห็นใครที่ยืนคู่กันแล้วจะดูเหมาะสมกันได้ขนาดนี้

          พียงแต่- -

          แปลก... ที่ในใจเธอรู้สึกขมปร่า

          หรือความรู้สึกนี้จะมาจาก...

          การที่เธอ กลัวอนาคตอย่างนั้นเหรอ?

          และเมื่อคิดถึงอนาคต... ณภัทรก็แอบเหลือบตาขึ้นมองหญิงสาวผู้มาใหม่อีกครั้งอย่างประหม่า ยังคงสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายจับจ้องเธอด้วยสายตาอ่อนโยนและรอยยิ้มอ่อนหวาน

          “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องภัทร”เสียงหวานๆนั่นฟังดูใจดีไม่ต่างกับท่าทีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย มีนาค่อยๆทรุดกายลงนั่งเคียงข้างหญิงสาวผู้ที่ดูแล้วน่าจะอ่อนวัยกว่าเธออยู่หลายปีก่อนจะเริ่มซักถามด้วยสีหน้าห่วงใย

          “เท้าน้องภัทรเป็นอะไรเหรอ เจ็บมากมั้ย”ท่าทีของมีนาที่มีให้หญิงสาว ทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย ณภัทรยิ้มตอบกลับคนถามอย่างเป็นมิตร ส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

          “ภัทรเขาพูดไม่ได้ครับ”ราเชนเป็นฝ่ายตอบแทนญาติผู้น้อง เขาสุภาพมากในแบบที่ณภัทรไม่เคยเห็นมาก่อน มีนาหันกลับมามองคนพูดด้วยสีหน้าแตกตื่นเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าหญิงสาวที่เพิ่งโตเต็มวัยตรงหน้าจะเป็นคนพิการ เธอดูดีเกินกว่าจะเป็นคนพิการ แม้จะมีเค้าโครงความเศร้าแฝงอยู่ในท่าที

          “น้องเขาเป็น PTSD ตั้งแต่เด็กครับ เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังทีหลัง”ประโยคสั้นๆ แต่กลับเป็นผลให้คนที่ถูกเอ่ยถึงต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

          สายตาของณภัทรตวัดกลับไปจับจ้องอยู่ที่ราเชนด้วยแววแข็งกร้าว ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามือของหญิงสาวนั้นสั่นระริก มันค่อยๆเปลี่ยนเป็นกำแน่นบนตักจนซีดขาว เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ฝังจนลึกแน่น แต่ความรู้สึกในใจมันมึนตึงเกินกว่าจะเจ็บกาย สองกรามของเธอเริ่มขบกันแน่น ในขณะที่ขอบตานั้นเริ่มร้อนผะผ่าวแม้จะไม่มีน้ำตาเลยแม้แต่น้อย

          ...อย่ามาข้ามเส้น!!!

          ถึงแม้ตัวมีนาเองจะไม่ได้หันไปมองหญิงสาวข้างกาย แต่เธอก็ฉลาดพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ดวงตาคู่คมที่เคยดูหวานซึ้งหรี่ลง มันเปลี่ยนเป็นสัญญาณอันตรายภายในเสี้ยววินาที เธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อความซื่อบื้อของผู้ชายตรงหน้า

          ...เขาโง่ขนาดนี้ได้ยังไงกัน!

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราพูดสิ่งที่ควรพูดดีกว่าไหม”หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม เธอจ้องตาเขาตรงๆเพียงแต่คราวนี้ขาดไร้ซึ่งแววหวานหยอกล้อมีเสน่ห์เหมือนทุกที ราเชนไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆสายตาคนรักของเขาถึงได้ดูเชือดเฉือนนักในความรู้สึก แต่ก็พยักหน้ายินยอม ความรู้สึกเสียวสันหลังแบบแปลกๆทำให้เขาตัดสินใจเบนสายตาจากมีนาไปที่ณภัทรแทนอย่างจนปัญญา แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับยิ่งทำให้รู้สึกขนหัวลุกหนักกว่าเก่า ณภัทร... น้องสาวตัวน้อยของเขา อยู่ๆก็ดูราวกับพร้อมจะกระโดดกัดคอเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          ให้ตายเหอะ... นี่เขาทำอะไรผิดกัน?



________________________________


กลายเป็น Girl Power ไปซะงั้น

ร่วมแรงร่วมใจกันรุมพระเอกของเรา

เฮ้ออออ...

สำหรับใครที่รอดู นีตีกัน อาจจะสับสนกับเรื่องนี้นะคะ

คนเราทุกคนมีทั้งความดีและความร้ายในตัว ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่เจอค่ะ

แต่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง


****PTSD หรือ โรค Post-Traumatic Stress Disorder คือ สภาวะป่วยทางจิตใจเมื่อเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างร้ายแรง ส่งผลให้เกิดความเครียดสูง เช่น ภัยพิบัติ การก่อการจราจล การฆาตกรรม สงคราม การปล้นฆ่า ข่มขืน เป็นต้น ซึ่งผู้ป่วยเป็นบุคคลที่เคยเผชิญอยู่กับเหตุการณ์นั้นๆ แล้วรอดชีวิตมาได้ หรือว่าเป็นผู้ที่สูญเสียบุคคลที่รักในเหตุการณ์นั้นๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #14 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 16:53
    ผิดตั้งแต่สร้างภาพ
    #14
    0