ศึกรักในรั้ว รด. The war lover (YAOI)

ตอนที่ 1 : CHAPTER 1 : ครูฝึก [125%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

"ป๋าผมชอบผู้ชาย" หนึ่งในบทสนทนาเมื่อสามปีก่อนดังก้องอยู่ในหัว เมื่อเวลาที่จะต้องทำตามสัญญานั่น ใกล้มาถึงแล้ว....

เมื่อสามปีก่อน....วันที่ 12.08.20XX 

    วันนี้ผมตั้งใจที่จะบอกความจริงบางอย่างแก่พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง ในใจนึงผมก็ไม่กล้าแต่ยังสักวันพ่อก็ต้องรู้อยู่ดีมั้ย สู้บอกๆไปเลยดีกว่าไอเรื่องที่ ผมชอบผู้ชายน่ะ จริงๆแล้วผมก็รู้ตัวเองนานแล้วล่ะ แต่ก็แค่ไม่เเน่ใจ พอรู้ตัวอีกทีสายตาผมก็มักจะไปหยุดที่ผู้ชายหล่อๆทุกครั้ง จนเพื่อนตัวดีทั้งหลาย ที่จับพิรุธได้ก็ร้องถามว่า มึงชอบผู้ชายหรอ ผมก็เลยบอกมันไปตามความรู้สึกจริงๆ ว่าผมรู้สึกดี รู้สึกชอบผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ถึงจะบอกอย่างนั้นไป ก็ไม่มีใครตกใจเลยสักนิด แปลกจริง!! แต่ก็ดีแล้วละที่เพื่อนไม่ได้รังเกรียจผม    

    หลังจากเลิกเรียน ผมก็ตรงไปที่ห้องทำงานใหญ่ของพ่อ

"เอาวะ!! เป็นไงเป็นกัน ไฟท์ติง" ผมยืนให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเปิดประตูบานใหญ่เข้าไปข้างใน

"อ่าว! ยู มีอะไรหรือเปล่า ป๋ากำลังยุ่งอยู่เลย" 

"คือ.. ยูมีเรื่องจะคุยด้วย คือว่า.." โอ๊ย! ให้ตายเถอะ ไม่ยักจะรู้ว่ามีแขกอยู่ด้วย ความกล้าที่มีลดลงไปตั้งเจ็ดสิบเปอร์เซนต์แหนะ

"พูดมาสิ ป๋ายุ่งอยู่จริงๆนะ" พ่อเงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษและสบตาผม ผมก็ยังคงอำอึง หรือเราจะค่อยบอกวันอื่นดี

"ยู.." ก่อนที่ผมจะเดินไปที่ประตูเสียงของพ่อก็รั้งผมเอาไว้ 

"มีอะไรก็พูดมา เป็นอะไร" เหอะ! บอกก็บอก 1 2 3

"ป๋าผมชอบผู้ชาย" เงียบ~

"อะ อะไรนะ" 

"ยูบอกว่า ยูชอบผู้ชาย" ผมบอกพ่อไปชัดๆอีกครั้ง 

"ว่าแล้วเชียว" พ่อหันไปบ่นงึมงำคนเดียวอยู่ด้านหลัง พร้อมกับส่งสายตาไปหาเพื่อนทหารอีกคน

"ยู ฟังป๋านะ ตอนนี้ลูกยังเด็กลูกอาจจะแค่สับสนก็ได้ เอางี้ ขึ้นม.4 ยูลองไปเรียนรด.ดูมั้ย?" 

"ไม่! ยูไม่ชอบ ร้อนก็ร้อน อีกอย่างยูไม่ได้อยากเป็นทหาร เหมือนป๋า.." ผมไม่รู้ว่าพ่อจะรู้ตัวบางหรือเปล่า ตั้งแต่ผมจำความได้พ่อไม่เคยกินข้าวพร้อมกับผมเลยสักครั้ง พ่อไม่เคยพาผมออกไปเที่ยวด้วยกันเหมือนครอบครัวอื่นๆ พ่อไม่เคยถามผมเลยว่าในวันเกิดผมต้องการอะไรมากกว่าเงินที่พ่อให้ อะไรๆก็งาน อะไรๆ ก็เพราะพ่อเป็นนายพล พ่อต้องดูแลประชาชน แต่พ่อไม่เคยได้ดูแลลูกของตัวเองเลย รู้ไหมว่าผมน้อยใจจนชินไปแล้ว ถ้าแม่ยังอยู่ แม่คงไม่ปล่อยให้ผมเหงาในบ้านที่ใหญ่โตแต่ไม่อบอุ่นอย่างนี้แน่..

"นั่นไง ยูไม่อยากเป็นทหารใช่มั้ย เรียนรด.สิ เดี๋ยวป๋าจะช่วยเอง ยูจะได้ไม่ต้องเป็นทหารไง" ผมมองพ่อด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ผมก็แค่อยากมาบอกว่าชอบผู้ชาย เพราะไม่อยากปิดบัง แต่ทำไมพ่อถึงยัดให้ผมไปเรียนรด.บ้าบอนั่นนัก หรือเพราะยอมรับในตัวผมไม่ได้งั้นหรอ ที่ชอบผู้ชาย 

"ก็ได้ ยูจะเรียน.." 

    เฮ้อ!! ตอนนั้นผมรับปากเพราะแค่น้อยใจพ่อเเท้ๆ แต่ยิ่งโตขึ้นผมก็ยิ่งรู้ตัวเอง ว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิง และก็คงจะไม่มีวันชอบด้วย ผู้หญิงที่ผมจะรักได้ก็มีแต่แม่เท่านั้นแหละ 

"วันนี้แล้วสิที่ต้องไปสมัคร" โอ๊ย!! ไม่อยากเรียนเฟ้ยยยยยย... แต่ทำไงได้รับปากแล้ว ก็ต้องทำ!

25%Loading..

    หลังจากที่ลุกจากออกเตียง ผมก็ทำกิจธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะลงมาทานอาหารเช้า 

"คนเดียว อีกตามเคยสินะ" เฮ้อ! ช่างเถอะความจริงผมก็ชินแล้วละ เมื่อทานเสร็จผมก็เตรียมตัวไปโรงเรียนเชกเช่นทุกวัน เพียงในระหว่างทางของวันนี้ มันมีเรื่องให้ผมต้องลำบากใจอยู่ไม่น้อย เกลียดแต่ก็ต้องทำ และผมก็หวังว่าป๋าจะทำตามสัญญา ที่จะไม่ให้ผมต้องไปเป็นทหารนะ 

"ยู เป็นไร ทำหน้าเครียดเชียว" เมื่อถึงโรงเรียนใหญ่ใจกลางเมือง เพื่อนสาวตัวเล็กแต่หมัดหนักก็เข้ามายืนปักหลักอยู่ด้านหน้าผมทันที 

"ก็มีอยู่เรื่องเดียวแหละจิน" 

"เรื่องผู้ชายน่ะหรอ" 

"บ้าหรอ!! ก็แอบคิดแต่วันนี้ไม่ใช่เฟ้ย" ให้ตายเถอะ ผมไม่ได้บ้าผู้ชายสักหน่อย ถึงในห้องจะมีแต่รูปไอดอลเกาหลีชาย ของลิมิเต็ดอิดิชั่น ซีดี ดีวีดีทุกชุดทุกอัลบัมและตามไปวี๊ดๆเกือบทุกคอนเสิร์ต แต่ผมไม่บ้าผู้ชายนะ จริงๆ 

"งั้นก็.. รด.ละสิ" ผมพยักหน้ารับงืดๆ พร้อมกับทำท่าหมดอาลัยตายอยากทันที 

"นี่!! อย่าทำหน้างั้นสิ คิดในแง่บวกกูว่า ก็ดีออกนะ ในนั้นมีแต่ผู้ชายเลยนะมึงงง" เออจิงด้วย เฮ้ย!!

"จะบ้าหรอมึงนิ! กูชอบผู้ชายก็จริงแต่ไม่ใช่ว่าคนไหนก็ได้ที่เป็นผู้ชายนะ" 

"ค๊า อีจินขอโทษ อิฉันผิดไปแล้วค๊า" เชื่อมั้ยฮะ ถึงมันจะพูดอย่างนั้นแต่หน้าตานี่โครตสวนทางกัน จินเองก็เป็นเพื่อนสนิทของผมคนนึงครับ รู้จักกันตั้งแต่ตัวยังกระเปี๊ยก มีอะไรเราก็คุยกันได้ตลอด และจินนี่แหละที่จับพิรุธได้ ว่าผมชอบป้อจาย อาจเป็นเพราะเราสนิทกันมากละนะ ประมาณว่าอาปากก็เห็นไส้ติ่งอะไรทำนองนั้น

"คุยไรกัน!!"

"โอ๊ย! ไอชาติ (ชั่ว) ตกใจหมดเลย" ความจริงมันชื่อชาติเฉยๆนะครับ ชั่วนิจินมันเติมเอง  มันก็ครีเอตดีจริงๆ ว่ามั้ยครับ

"กูรักชาติเว้ย ไม่ใช่ชาติชั่ว อีจินตหลาลั่นลา" 

"หยุดเลย... กูเครียดอยู่" ก่อนที่จินจะโพล่งทำด่าออกมาผมก็ดังทางไว้ทันที เจอกันทีไรกัดกันทุกที ผมยังไม่อยากปวดหัวเพิ่มในตอนนี้หรอกนะ ให้ตายเถอะ! 

"ไม่ต้องห่วงไปไอน้อง เดี่ยวพี่ชาติคนนี้จะดูแลมึงเอง" ชาติยืดอกพร้อมกับตบไหล่ผมแบะๆ แถมยังฉีกยิ้มกว้างจนยาหยี สาวๆเห็นคงใจวายไปหลายตลบ ชาติก็เป็นตัวท๊อปในหมู่คนหน้าตาดีเชียวนะ เพียงแต่นิสัยมันออกจะบ๊องๆไปหน่อย ใช้บ๊องก็ไม่ได้อีก เรียกว่าปัญญาอ่อนดีกว่าครับ แต่ก็ยังดีที่ชาติไปเรียนเป็นเพื่อน 

"ว่าแต่ยู มึงจะผ่านการคัดเลือกมั้ยวะ ตัวก็เตี้ยม่อต้อ แถมแรงก็คุณหนู๊คุณหนู รอบคัดเลือกเขาวิ่งรอบสนามใหญ่เลยนะ โอ๊ย! อีจิน เจ็บนะเว้ย" โดนมะเหมกไปจังๆ อยากจะบอกว่าเห็นจินตัวบางๆแค่นั้น แรงมันเยอะกว่าผมอีกนะครับ ผมละสงสารกระบาลชาติชะมัดเลย

"มึงก็ง่าวได้อีก พ่อมันเป็นนายพล แค่ให้ไอยูเข้าไปเรียนรด. จะยากอะไรละ" หลังจากนั้นพวกมันก็กัดกันไปมาให้ผมปวดเฮดเล่นๆ ก่อนสัญญาณเริ่มเรียนจะดังขึ้น พวกเราจึงเข้าไปเรียนตามปกติ 

     หลังจากคาบสุดท้ายเสร็จสิ้น เวลาที่ผมต้องทำตามสัญญานั่นก็ได้มาถึงจริงๆ ผมและชาติเดินเข้าไปรับใบสมัครรด. เพื่อกรอกข้อมูลส่วนตัวลงในนั้น เขียนไปมือก็สั่นไป..

"สวัสดี ยู" พิณเข้ามาทักผมในขณะที่กรอกใบสมัครพร้อมกับชาติ พิณเป็นเพื่อนของผมครับแต่อยู่คนละห้อง แล้วก็.. เค้าเคยมาบอกชอบผมด้วย... แต่ผมก็ปฎิเสธพิณไป ถึงจะหล่อมากก็เถอะ แต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้รู้จักเรื่องรักๆใคร่ๆเท่าไหร่ รู้แค่ว่าชอบผู้ชายเฉยๆ

"อะอ้อ อืม พิณก็ด้วยหรอ" 

"ก็เห็นยูมาสมัคร ผมก็เลยมาสมัครด้วย" อะเอ๊ะ! 

"ทำไมละ เอ่อ.. แต่ความจริงยูก็ไม่ได้อยากสมัครหรอกนะ" พูดเสร็จผมก็กรอกข้อมูลลงในใบสมัครต่อไป โดยที่ชาติเองก็ลอบมองผม เป็นระยะๆ 

"ก็ยูออกจะน่ารัก ไปค่ายที่มีแต่ผู้ชายแบบนั้นคงจะเเย่ เราเลยตามไปปกป้องไง" เอ่อ.. =_=!?

"แอวะ" ชาติ!!

50%loading..

"เอ่อ.. พิณคือยูก็ ไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้ใครไปปกป้องหรอกนะ" ผมบอกเค้าไปพร้อมกับยิ้มแหยๆไปให้ ส่วนชาติก็ทำเสียงหึๆ อยู่ในลำคอคล้ายกับกำลังเยาะเย้ยยังไงยังงั้น

"งั้น ยูขอตัวก่อนนะ" 

"อ๊ะ ผมถือให้" ในขณะที่ผมกำลังจะใช้มือเข้าไปหยิบกระเป๋าพิณก็อาสาขึ้นมา ซึ่งมันไม่จำเป็นเลยจริงๆ ฮุ้ย!

"มะ..ไม่เป็นไรแค่นี้เอง"

"น่า..ผมถือให้" 

"ไม่เป็นไรจริงๆ"

"ผมถือให้ดีกว่าครับ"  

"ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง!! จะต้องให้ซ้ำพูดอีกกี่รอบเนี่ย" ผมเริ่มขึ้นเสียงโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้สึกลำคาญขึ้นมาจริงๆ ได้ยินดังนั้นพิณจึงปล่อยกระเป๋าของผมออกช้าๆ 

"ฮ่าๆ เเผงฤทธิ์เข้าแล้วไง ไอคุณหนูเอ้ย!" จู่ๆชาติก็หัวเราะร่าขึ้นมา ทำให้พิณมองไปทางชาติด้วยหางตานิดหน่อย ก่อนจะคลี่ยิ้มเป็นปรกติ

"เอ่อ.. ขอโทษนะ ยูแค่จะบอกว่าไม่เป็นไรน่ะ" เมื่อพูดเสร็จผมก็เดินออกมาพร้อมกับชาติ เพื่อนำใบสมัครไปส่ง

"หึ! เล่นตัวไปเถอะ กูจะทำให้ร้องไม่ออกเลยคอยดู" เมื่อสองหนุ่มผ่านเดินพ้นไป พิณได้กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับถอดหน้ากากชายผู้แสนดีนั่นทิ้งไป 

     หลังยื่นส่งใบสมัครไปก็ผ่านมาได้สองอาทิตย์แล้ว ด้วยเส้นสายของพ่อผมจึงไม่ต้องไปทดสอบร่างกายหรือไปคัดเลือกตัวเหมือนคนอื่นๆ ก็ได้แต่รอไปเรียนเท่านั้น ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันแรก 

การไปเรียนรด.พวกเราต้องนั่งรถกันไปเองผมที่จะไปพร้อมกับชาติ จึงต้องนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของชาติไปในชุดลำรอง ชุดรด.คาดว่าน่าจะได้ใส่ในอาทิตย์หน้า 

"กินข้าวกันก่อนป่ะ" เมื่อมาถึงสถานที่ฝึก ชาติก็เอ่ยชวนผมทันทีซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ปฎิเสธ เพราะต้องออกจากบ้านมาแต่เช้าเราจึงไม่ได้ทานอะไรกันมา 

"ป้าโจ๊กสองครับ"

"สาม" ผมร้องบอกชาติไปเพราะคิดว่ากินถ้วยเดียวผมคงไม่อิ่มแน่ๆ

"มึงจะไปเผื่อใคร" 

"กูจะกินเองนี่แหละ มีปัญหาหรือไง" ผมบอกชาติพร้อมกับปาดเหงื่อออกนิดหน่อย นี่เพิ่งจะหกโมงเองนะ มันจะร้อนไปมะ

"ไปยัดไว้ตรงไหนวะ" ชาติบ่นพรืมพรำนิดหน่อยก่อนที่พวกเราเริ่มลงมือทานหลังจากได้อาหาร

      เมื่อทานอาหารเสร็จพวกเราจึงเดินเข้ามารวมกับคนอื่นๆ ก่อนที่จะมีนายทหารเป่าเสียงนกหวีดเสียงดังสนั่นไปทั่ว และออกคำสั่งให้เราไปจัดแถว

"จัดแถวตามความสูงปฎิบัติ" หลังจากที่สิ้นเสียงคำสั่ง นักเรียนกว่าร้อยคนก็ต่างพากันวิ่งให้วุ่น ว่าแต่เฮียแกจะเสียงดังไปไหนเนี่ย ไม่เจ็บคอบ้างหรือไง อ๊ะ! ถ้าตามความสูงผมกับชาติก็อยู่กันคนละที่เลยนะสิ มันก็สูงซะด้วย 

"อะ ขอโทษครับ" ระหว่างที่วิ่งกันให้วุ่นผมก็พลาดไปเหยียบเท้าของอีกคน

"ไม่เป็นไรครับยู" พิณนี่เอง เค้ายิ้มให้ผมนิดหน่อยก่อนวิ่งไปด้านหลัง 

     เมื่อจัดเเถวกันเรียบร้อย แน่นอนว่าผมต้องได้อยู่ด้านหน้าสุด นายทหารคนเดิมก็ตะโกนออกมาอีกว่า...

"จากนี้! ผม! จะแนะนำ ครูฝึก ของพวกคุณ! ผู้ที่จะทำให้พวกคุณได้รู้จักระเบียบวินัยกันมากขึ้น" 

"ขอเชิญ ร้อยเอก เมฆา ฤทธิ์เกียงไกร นักเรียนทั้งหมด!! เคารพ!!" หลังสิ้นเสียงผู้ที่เป็นเจ้าของชื่อก็เดินออกมาจากด้านหลัง เเต่พอได้เห็นหน้าเค้าชัดๆเท่านั้นแหละ ให้ตายเถอะ! นั่นครูฝึกหรอ ผมนึกว่าพระเอกร้อยล้าน ครูฝึกควรจะหล่อขนาดนี้มั้ย ตอบ!! ตอนนี้ผมไม่ได้ฟังหรอกนะครับว่าเค้าพูดอะไรอยู่บ้าง เพราะในหัวผมคิดแต่ว่า จะหล่ออะไรขนาดเน้!! 

75%loading..

ผมเพิ่งจะรู้สึกว่าการมาเรียนรด. ก็ไม่ได้เเย่เท่าไหร่ก็ตอนนี้แหละ ดูสิๆเค้าเดินมาหาผมด้วย เฮ้ย! ทำไมอะ เค้าเดินมาอีกสองก้าวแล้วหยุดตรงหน้าของผม ใจเย็นๆเว้ย เค้าไม่ได้มาสารภาพรักหรอกน่า

"คะครับ.." ผมทักเค้าไปด้วยความสงสัยว่า ฉันใดท่านจึงประทับลงมาจากฟากฟ้า โอ๊ย!! กูท่าจะบ้า!

"คุณมองอะไร" เฮียถามอย่างนี้ก็เขินแย่สิ มองตัวเองนั่นแหละ เมี๊ยว!!

"ผมถามไม่ได้ยินหรอ!" ผมสดุงทันทีเมื่อได้ยินเสียงหลายสิบล้านเดซิเบล จากคนตรงหน้า 

"อะเอ่อ..ครับ" 

"ลองมองรอบๆตัวสิ" ทำไมหรอ? รอบๆตัวทำไม ก็แค่ทุกคนกำลังกลับหลังหันอยู่ ห๊า! กลับหลังหันอยู่? 

"คุณไม่ได้ฟังที่ผมสั่ง ใช่มั้ย!" โอ้ย! กลัวแล้วเฮีย จะเสียงดังเพื่อ!! ผมได้แต่ก้มหน้างุด ก็มันอายอะนะ เห็นหน้าเธอเเล้วมันเบลอจริงๆ ช่วยไม่ได้ที่ผมจะไม่ได้ยิน ว่าเค้าทดสอบทหารน้อยด้วยการซ้ายหันขวาหันอยู่..

"ไปวิ่งรอบสนามสิบรอบ ปฏิบัติ!" 

"ห๊า!! สิบรอบ เฮีย..เอ้ย! พี่..เอ้ย! จะเรียกไรดีวะ ช่างเถอะ! สิบรอบนี่มันมากไปหน่อยนะครับ" 

"ปฏิบัติ!!" โอ๊ย แสบแก้วหูเว้ย ทำก็ทำ หลังจากนั้นผมก็ออกวิ่งตามคำสั่งของเฮียแก ก็หล่อดีอยู่หรอกนะแต่ดูจะดุไปหน่อย เล่นสั่งวิ่งตั้งสิบรอบ ไม่เกรงใจระบบหายใจหายใจกูเล้ย เป็นคนมีแค่สองปอดนะครับ ไม่ใช่สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจะได้หายใจทางผิวหนังได้น่ะ 

"สนามนี่ก็จะสร้างใหญ่เอาโล่หรือไงนะ" วิ่งไปผมก็บ่นไป กว่าจะครบสิบรอบผมได้ตายก่อนแน่ๆ

"ปรี๊ดดดด!!" เมื่อผมมีท่าทีว่าจะหยุดพัก นกหวีดเจ้าปัญหาก็ส่งเสียงดังสนั่น ใจร้ายจริงๆวิ่งได้ตั้งครึ่งสนามแล้วนะ พักหน่อยก็ไม่ได้  แล้วเอาตาไหนมาดูผมเนี่ยฝึกนักเรียนอยู่ไม่ใช่หรือไง 

   ผมวิ่งผ่านมาได้สองรอบก็เริ่มรู้สึกว่าแรงของข้าวตั้มสองชามนั้นกำลังจะหมดไปแล้วสิ การหายใจก็เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เจ้านกหวีดนั้นดังขึ้นอีกครั้งผมจึงจำต้องปาดเหงื่อย และออกตัวอีกครั้ง แต่แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท... เป็นอากาศ(ลม)อีกแล้วสิเรา

    ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการหิว หิวสุดๆไปเลย ผมไม่สงสัยหรอนะว่าอยู่ที่ไหน คงไม่พ้นห้องพยาบาลอยู่แล้ว นี่ก็คงจะเที่ยงแล้วละมั้ง

"ไง! หิวละสิ" เมื่อสายตาผมปรับโฟกัสได้ ผมจึงเห็นชาติที่เดินมาพร้อมกับข้าวสองกล่อง

"หิวสิ! นั่นของกูปะ" 

"ของกูด้วย!"

"ชิ! กล่องเดียวจะไปอิ่มหรอ?" 

"ไอตะกะ" มันว่าผมก่อนจะยืนกล่องข้าวสีขาวเข้ามาให้พร้อมกับน้ำดื่ม 

"แล้วมึงเหม่ออะไรขนาดนั้นวะ ถึงไม่ยิน" ขณะกินข้าวชาติก็เอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อเช้า แล้วจะตอบไงดีหว้า! หลับในดีมะ

"ก็ป่าวนิ" 

"หรา ไม่ใช่ว่าเคลิมกับหน้าหล่อๆของครูฝึกนั่นนะ" อุ้ย! ความแตกสะแล้วหรอ

"รู้แล้วจะถามไมละ" 

"น้อยๆหน่อยเถอะ พ่อมึงส่งมาฝึกไม่ได้ให้มาหาผัว!!" แรงอะ ตานี่ =_=!

100%loading

"กูก็.. มาฝึกอยู่นี่ไง วิ่งได้ตั้งสองรอบแหน่ะ" เมื่อพูดจบผมก็ยัดข้าวเข้าปากทันที ส่วนชาติคงหนายกับการสตอของผมมั้ง ถึงได้ส่ายหัวไปมาแบบนั้น

"นี่ชาติ กล่องเดียวกูไม่อิ่มอะ" ผมใช้เวลาเพียงครู่เดียว ข้าวที่อยู่เต็มกล่องก็หายไปเกือบครึ่ง ชาติมองผมเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า..

"แล้วไง" 

"ไปเอาเพิ่..." 

"ไม่!!" ยังไม่ทันได้จบประโยคดีชาติก็ประฎิเสธทันควัน อย่างนี้ต้องอ้อนอย่างเดียว วิธีนี้ได้ผลตลอดแหละ

"น้า.. ชาติ นะนะๆๆ" ผมเข้าไปทำหน้าคิคุอาโนเนะ พร้อมกับทำตัวเป็นลูกแมวและเข้าเกาะเเข้งเกาะขาของชาติ เชื่อสิเดี๋ยวมันก็ยอม

"ไม่!!" เฮ้ย หักหน้ากันงี้เลย ชิเชอะ เมื่อโดนปฎิเสธผมจึงเดินหน้าบูดมานั่งที่เดิม ก่อนที่ชาติจะถอนหายใจและเดินออกไปข้างนอก เยส! สุดท้ายมันก็ยอมอยู่ดีแหละ ฮี่ๆ รู้อย่างนั่นผมจึงนั่งทานข้าวต่อไปอย่างลั่นลา

"เอ้า! ทำไมไปเร็วจังอะ" เพิ่งไปมะกี้เองนะ มันใกล้ขนาดนั้นเลยหรอฟะ? เมื่อถามไปแล้วไม่ได้การตอบกลับ ผมที่ก้มหน้ากินข้าวอยู่จึงจำใจเงยขึ้นมาดู

"แอ่กๆ.." ให้ตายเถอะ เฮียทหารสุดหล่อนี่น่า ผมยกน้ำเข้ามาดื่มเล็กน้อยก่อนจะนั่งดีๆ พร้อมกับข่มหัวใจที่เต้นแรงนี้ด้วย แอร๊ย!

"วิ่งแค่นี้ก็เป็นลม อ่อนแอ!" โห่! มาถึงก็ด่ากันเลยหรอเฮีย 

"ผมก็วิ่งได้ตั้งสองรอบ.." 

"ตัวก็แห้ง แรงก็ไม่มี" เค้าใช้มือคล้ำไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะเข้ามาพูดกับผมใกล้ๆ โอยย.. ใจจะวายตาย ถ้าเฮียจะหล่อขนาดนี้ละก็.. แต่เดี๋ยวทำไมความรู้สึกนี้มัน คุ้นๆนะ และพอดูหน้าเฮียแกดีๆแล้ว ก็เหมือนกับว่า...

"ไอยูข้าวมึงมาแล้วว" ขณะที่เกือบจะนึกได้ ชาติก็เข้ามาขัดซะงั้น เมื่อเฮียทหารเห็นชาติเข้ามา เฮียแกจึงถอยไปยืนกอดอกหน้าตึงอยู่ที่เดิม

"ขะของยูได้แล้วนะ กินเสร็จแล้วด้วย" ผมมองไปที่เฮียทหารเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไป ไม่ได้ๆ จะให้เค้ารู้ไม่ได้เราตะกะ

"เอ้า! ก็มึงบอกไม่อิ่มให้กูไปเพิ่มไง" บ้าที่สุด! ชาตินะชาติ

"เออ.. ฟังผิดแล้ว ยูมะไม่ได้บอก" ผมพูดพร้อมกับขยิบตายิกๆหวังให้มันเข้าใจ แต่มันก็ยังทำหน้างง ก่อนจะเหลือบไปเห็นเฮียทหารที่ยืนอยู่ ชาติจึงยกมือขึ้นไหว้ เค้ายืนอยู่ตั้งนานมึงเพิ่งจะเห็นหรา

"ช่วงบ่ายไปฝึกต่อ คุณไม่มีสิทธิพิเศษที่จะได้อยู่ในห้องนี้ทั้งวัน" เฮียแกทำเป็นอยู่หน้าเดียวใช่มั้ยเนี่ย นิ่งได้อีก..

"เอ่อ.. ครับ" เมือเฮียแกเดินออกไปชาติจึงกลับมานั่งที่เดิม

"นี่แนะ! มึงเกือบจะทำให้เค้ามองกูเป็นคนกะตะนะ" ผมเข้าไปดึงปอยหน้าม้าเล็กๆของชาติ 

"โอ๊ย เจ็บนะเว้ย! กูจะไปรู้มั้ยเล่า ว่ามึงอะ กำลังสร้างภาพอ่อยเค้าอยู่" 

"ไอบ้า.. กูไม่ได้ทำอย่างนั้นนะ" จะว่าไป พอดูดีๆแล้วทำไมหน้าเฮียแก มันหล่อขนาดนี้นะ เอ้ย! ไม่ใช่ๆ ทำไมผมรู้สึกคุ้นๆ ทั้งคำพูดจา รวมถึงหน้าหล่อๆนั้นด้วย หรือจะคิดมากไปเอง โอ๊ยช่างเถอะ!

"คิดไรของมึง" ชาติเข้ามาพลักหัวผมเบาๆ ก่อนจะไปนั่งกินข้าวต่อ

"ป่าว เอาข้าวกูมา" 

"ไหนว่าอิ่มแล้ว เราไม่ได้สั่ง ยูไม่ได้บอก" ชาติพูดล้อเลียนพร้อมกับทำหน้าเล้นใส่ กว่าผมจะได้กินก็ต้องยื้อแย่งกับมันอีก เหนื่อยชะมัดยาก มันก็ดันตัวสูง.. ขอเติมเเรงหน่อยเถ๊อะ เพื่อเจอศึกฝึกนรกแตกอีก

125%loading..
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #10 totooo_2541 (@totooo_2541) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 15:14
    หาผัวๆๆๆๆ555
    #10
    0
  2. #9 15012546 (@15012546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 13:15
    มาฝึกไม่ได้มาหาผัว โอ้ยยฮาค่าา
    #9
    0
  3. #8 NapasronSroyson (@NapasronSroyson) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 12:41
    สนุกค่ะ
    รอนะ
    #8
    0
  4. #6 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 16:47
    อยากจะอ้วกตามชาติ5555
    #6
    0
  5. #4 totooo_2541 (@totooo_2541) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 14:36
    มาเถอะข้อร้องรอค้ามปีแล้วนัะ555
    #4
    0
  6. #1 nekomon (@teyjaaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:23
    ไหนล่าาาาาาาา รออยู่นาจาาาาา
    #1
    1
    • #1-1 psittisak28 (@psittisak28) (จากตอนที่ 1)
      22 มกราคม 2560 / 10:04
      รอไรท์หน่อยนะฮะ ขอเคียร์งานให้หมดก่อน =_=!
      #1-1