ตอนที่ 7 : SWEET | 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 พ.ค. 62


เซอร์ไพร์ หนึ่งวันว่างค่ะ






07:49

ร่างสูงเคาะประตูหน้าห้องของร่างบาง
ตอนนี้เขาว่าจะชวนเธอออกไปซื้อของสำหรับเด็กในท้อง เพราะอีกไมากีสัปดาห์ท้องก็จะใหญ่ขึ้นและให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งออกมา

ก๊อกๆ

'อืมมม รอแปปนะฮะ....'

เสียงของคนในห้องดังออกมาด้วยท่าทีที่เหมือนยังจะสลึมสลือและพึ่งตื่น
ไม่นานเสียงกลอนประตูก็ถูกปลดออกก่อนใบหน้าหวานจะแง้มมองเรานิดๆ

"มีอะไรหรือเปล่าฮะ?"

"อาบน้ำหรือยัง? ถ้ายังไม่อาบก็อาบนะ พี่จะพาไปซื้อของสำหรับเด็ก"

"อ๋อ โอเคฮะ พี่รอข้างล่างได้เลย"

"อืม...ไม่ต้องรีบมากหรอก พี่รอได้"

เขาพูดจบก็ดึงประตูให้ปิดทันทีโดยที่ร่างบางกำลังจะปิดเอง เพราะได้กลิ่นไม่ชอบมาพากลบางอย่าง จึงเดินมาจนถึงบันไดก็พบใครบางคน

"วี! ท่านแม่มึงมา!"

"อืม...รู้แล้ว"

เขาเดินก้าวเท้าลงบันไดอย่างใจเย็น โดยมีเพื่อนสนิทเดินตามหลังมา จนเท้าที่ก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้ายแตะถึงพื้น

"เคารพท่านหญิงขอรับ"

เพื่อนสนิทตัวดีของเขาก้มหัวให้กับมารดาของเพื่อนหรือท่านหญิงแห่งปีศาจราชวงศ์ใหญ่

"ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องมาบอกไอลูกชายตัวดีก่อน"

"แค่มาบอกล่วงหน้าน่ะขอรับ"

ท่านหญิงเบือนหน้าหนี เพราะเบื่อทนที่จะเถียงกับลูกชายตระกูลที่สองรองจากตระกูลใหญ่ นางหันหน้ามาสบตากับลูกชายคนเล็กที่ทำหน้าเบื่อโลกและกวนประสาทอยู่ตลอดเวลา

"ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น ข้ารู้นะ"

"เรื่องของท่านแม่ ไม่ใช่เรื่องของผม เรื่องของครอบครัวผมก็ครอบครัวผม ไม่เกี่ยวกับท่านแม่สักหน่อย"

"แล้วเจ้าจะทำอย่างไร หากเด็กในท้องนั่นเกิดมา พวกตระกูลมินต้องขโมยไปเป็นแน่"

"ข้าดูแลครอบครัวของข้าได้ ท่านแม่กลับไปเถอะ"

"แล้วเจ้าจะเสียใจวี..."

เมื่อเสียงของนางพูดจบ ร่างนางก็หายไป พร้อมเพื่อนของเขา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของร่างบางที่เดินลงบันไดมา

"รอนานไหมฮะ"

"ไม่นานหรอก มาเถอะ"

"ผมได้ยินเสียงคน ใครหรอฮะ?"

"เสียงคนใช้นี่ล่ะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

เขาพูดไปพลางจับกอบกุมมือนิ่มของเธอ ก่อนจะพากันเดินออกไปข้างนอกและเคลื่อนตัวของรถคันหรูออกจากบ้านไป

@ห้างสรรพสินค้า

ในห้างที่ใหญ่หรูหราร้านอาหารและร้านปัจจัยสี่เยอะแยะไปหมด นับได้ว่าครบเครื่องเรื่องสากกระเบือยันเรือรบ ห้างที่นี่จองกุกเคยมาเดินเล่นกับพี่สาวบ่อยหลังจากที่ปรากฏตัวให้เธอเห็น เธอมักจะมาทานอาหารมากกว่าที่เลือกซื้อของใช้เพราะที่บ้านก็มีอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับเป็นวันแรกที่เธอจะต้องมาเลือกซื้อของให้เด็กตัวเล็กอย่างจริงจังกับสามีในใบสมรส

"พี่แทฮยองฮะ....คือ...คือว่า..."

"หืม? มีอะไรรึเปล่าจองกุก"

"..ละ....ลูกของผม เป็นหญิงหรือชายฮะ"

"ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย ลูกผู้หญิงน่ะ พี่ชอบเด็กผู้หญิงมากเลยนะ"

ร่างบางทำตาโตอย่างไม่เชื่อ

นี่เขาได้ลูกผู้หญิงอย่างนั้นหรอเนี่ย!

"งะ..งั้นต้องของที่เหมาะกับเด็กผู้หญิงสินะ.."

ร่างบางกับร่างสูงเดินเลือกของให้สำหรับเจ้าตัวน้อยในท้องของร่างบาง
มีของใช้สำหรับเด็กน้อยหลายอย่างมากมายในรถเข็น และคนร่างบางไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือคู่มือคุณแม่มือใหม่มาด้วยแต่ทว่าร่างสูงบอกไม่ต้องใช้และทิ้งท้ายด้วยด้วยคำว่า'เชื่อพี่เถอะ' ร่างบางอ่อนข้อและเชื่ออย่างง่ายดายคำไหนคำนั้น เมื่อซื้อของจ่ายเสร็จก็พากันมาที่ร้านอาหาร ถ้าร้านอาหารร้านอื่นจะไม่ว่าแต่นี่มันร้านอาหารของตระกูลจอง!

กริ๊งๆ

เสียงกริ่งประตูร้านเป็นสัญญาณบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้านมา ร่างพอบผอมลุกขึ้นพอดีหลังจากรวบรวมรายได้เดือนนี้ของร้านอาหารคู่ใจ
เขาเดินออกมาจากเคาท์เตอร์แทนพนักงานที่พากันไปหาทานข้าวเที่ยงตามสะดวก จอง โอซอก ก็เลยต้องทำหน้าที่แทนพวกลูกงานไปก่อน

"รับอะไรดีค้าบบบ"

"สวัสดีฮะ พี่โฮซอก"

"อ้าว! นกุกนี่เอง มากับใครหนอ หน้าตาดีเชียว"

คนหน้าคล้ายม้าเข้ามาทักทายกับตระกูลที่เป็นเหมือนญาติๆกัน ก่อนจะเหล่มองคนข้างๆที่เดินมากับร่างบาง ก่อนที่อีกคนจะโน้มตัวทักทาย

"สวัสดีครับ ผมสามีของจองกุก"

"สวัสดีคร้าบบ... ฮึ้ย! ถ้าไม่ติดว่าพี่ไปทำงานนะ พี่ก็มางานแต่งของนกุกได้แล่ว ไม่โกรธพี่นกุก"

"ฮะ ผมไม่โกรธพี่หรอก"

"เอ้า มัวแต่ยืนคุยกัน นั่งๆ เดี๋ยวพี่ให้ทานฟรี อยากทานอะไรสั่งเลย"

เจ้าของร้านที่ชวนลูกค้าคุยเกือบเพลินก็เชิญให้ทั้งสองคนนั่งก่อนจะหยิบหนังสือเมนูวางให้ ทั้งสองไม่ได้สั่งอะไรทานมากเพราะเกรงใจพี่ม้าเขา ก่อนจะขอตัวออกจากร้านเพื่อไปทำธุระอื่นๆอีก

"โชคดีนะนกุก มาอีกทีพี่เลี้ยงอีก"

"ไม่เป็นไรหรอกฮะพี่ แค่นี้ผมก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว"

ร่างบางก้มให้คนอายุเยอะกว่าก่อนจะเดินออกจากร้านพร้อมคนร่างสูงที่คอยถือของและหลายๆอย่าง

"พี่แทฮยองฮะ ให้ผมช่วยพี่ถือเถอะ"

"ไม่เอาน่าตัวเล็ก เดี๋ยวก็เหนื่อยหรอก"

'อะไรนะตะ..ตัวเล็กหรอ????????'

"พี่หมายถึง---"

"เรานั่นล่ะนกุก"

"เดี๋ยวพี่! เรียกแบบนั้นไม่ได้นะ ผมมีไว้ให้คนที่สนิทเรียก"

"แล้วพี่ไม่สนิทหรอ เป็นถึงขั้นสามีเลยนะ..."

เขาหันมาบอกร่างบางและทำหน้าละห้อย

"สะ..สนิทสิมากด้วย---โอ้ย ผมยอมพี่ก็ได้"

ร่างบางแพ้แล้ว แพ้ให้กับคนตรงหน้าเธอ แล้วรู้ตัวอีกทีร่างบางก็เดินนำหน้าเขาไปฟึดฟัด ร่างสูงยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก่อนจะเดินตามเธอไป

@บ้านของทั้งสองคน

15:08

ร่างบางทิ้งตัวลงบนโซฟาใหญ่กลางห้องโถงของบ้านเพราะเหนื่อยล้าหลังจากที่ไปข้างนอกซื้อของอีกหลายอย่างมา ร่าวสูงที่เดินตามหลังเธอมาก็นั่งลงข้างๆและสอดแขนกอดรอบเอวของร่างบางก่อนจะเอากลุ่มผมของเขาพักพิงไว้ที่ต้นไหล่ของเธอ

"พี่ทำอะไรเนี่ย..."

"เหนื่อยไม่ใช่หรอ...ก็ชาร์จแบทไง จะได้หายเหนื่อย........"

"............."

"นกุกไม่ชอบคนแบบไหนหรอ"

ร่างบางที่หันมาพอดีจังหวะเดียวกันกับเขาที่เงยหน้านิดๆแล้วมองมาที่ตาสวย จนทั้งสองสบตากันท่ามกลางความเงียบ

"....ไม่ชอบคนโกหก"




ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นคฤหาสน์ใหญ่พอสมควรกับบ้านของทั้งสองคนนั้น เอาเป็นว่าก็เป็นคฤหาสน์ก็แล้วกัน ร่างคนขาวเผือกยืนหันหลังแล้วมองออกไปทางหน้าต่าง ชุดสูทสีดำที่ตัดกับผิวของบุคคลนี้ดูแล้วเป็นจุดเด่นและเสน่ห์ที่สามารถดึงดูดใครๆได้หลายคน แต่สิ่งที่จริงจุดเด่นของบุคคลนี้คือ....ขโมยเด็กที่เกิดจากเทพธิดาและปีศาจมาครอบครองเป็นของตนเอง มันคือความมักง่ายและไม่พอในสิ่งที่มีอยู่แล้ว นั่นล่ะจุดเด่นของเขา

"หึ.....คิดว่าจะปกป้องได้หรือไง พวกแกก็แค่คู่รักในภพก่อน แต่ภพนี้ในเมื่อพวกแกได้อยู่ด้วยกัน ฉันขอลูกแกแทนนะ:)......"

รอยยิ้มของเขานั้นช่างเย็นชา แต่กลับไม่รู้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตนในภายหน้า

3สัปดาห์ผ่านไป

ร่างบางกำลังนั่งดูรายการวาไรตี้บางอย่างอยู่พร้อมกับมื่อนุ่มที่ล้วงหยิบขนมในถุงขึ้นมาใส่เข้าปาก อีกมือหนึ่งก็ลูบหน้าท้องที่ป้องอย่างกับคนท้องแก่ใกล้คลอด เพราะเจ้าเด็กในท้องนี่โตขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่คิดว่าจะเร็วอะไรขนาดนี้

"กินแต่ขนมเลยนะตัวเล็ก ท้องป่องยังไม่พอ แก้มป่องออกมาแล้วเนี่ย"

ร่างบางที่ยังนั่งเคี้ยวขนมตุ้ยๆไม่สนใจอะไรก่อนจะถูกขโมยหอมแก้มจากคนเจ้าเล่ห์อีกคนที่พึ่งนั่งลงมาข้างเธอ

"พี่อ่ะ นิสัยไม่ดีเลยนะ"

"ฮึๆๆ แก้มตุ่ยๆก็น่ารักดีน้าา พี่มีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะ"

ร่างบางที่ยังคงลูบท้องตัวเองอยู่ก็หยุดมืออีกข้างที่ล้วงขนมแล้วหันมาจ้องตาเขาด้วยสายตาที่อยากรู้อยากเห็น อีกฝ่ายก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่สักพักไม่ยอมตอบเธอสักทีจน....

"นี่แหน่ะ!"

นิ้วสวยดึงที่แก้มของเขาอย่างแรงก่อนอีกฝ่ายจะร้องออกมา

"โอ้ย! เจ็บนะ..."

"เมื่อไหร่พี่จะบอกเล่า น้องไม่ฟัง---"

"เอ๊ะๆเดี๋ยวก่อน บอกก็ได้ ลูกเรามีสองคน"

ร่างบางที่เอนหน้าเอียงไปกับคำพูดของเขาจนสมองของเธอจะประมวลผลได้

"จะ....จริงหรอ?!"

"จริงสิ ตั้งแต่คุณโฮซอกเสีย พี่ยังไม่อยากบอก รอให้นกุกหายเศร้าก่อนไง"

"เฮ้อ... บางทีพี่โฮซอกอาจจะเกิดมาเป็นลูกของเราก็ได้ ผมบ้าจริงๆประหลาดคนที่สุด ไม่เคยคิดว่าพี่โฮซอกจะจากกันไปเร็วขนาดนี้ พี่รู้เหตุผลบ้างไหมว่าทำไมพี่โฮซอกถึงไม่บอกใครเรื่องที่พี่แกเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย"

".....เขาคงไม่อยากให้ใครเป็นห่วง และอีกอย่างใครจะช่วยเขาได้ เพราะมันก็ระยะสุดท้ายแล้ว"

ทั้งสองกำลังพูดถึงอดีตของอาทิตย์ที่แล้ว ที่ร่างบางจู่ๆก็ได้รับข่าวว่าคนที่เคยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเขาในวัยเด็กได้เกิดโรคมะเร็งระยะสุดท้ายมานานจนทุกคนรู้กันอีกทีเขาก็หมดลมหายใจไปแล้ว

"พี่ไม่ไปไหนหรอ ตลอดมานี้เห็นอยู่แต่กับหนูทุกวัน"

"จริงๆก็มีงานทำนะ แต่ก็เพราะต้องรอลูกสาวลูกชายออกมาจากท้องคุณแม่ก่อนแล้วค่อยหาคนมาคอยดูและอีกที"

"อื้ม...พูดถึงคนดูแล ไม่ต้องหาก็ได้นะฮะ เพื่อนผมอยากมาหาและดูหลานให้ด้วย"

"พัค จีมิน น่ะหรอ?"

ร่างสูงคำนวนคิดในสิ่งที่เป็นไปได้ ดูไปแล้วเพื่อนของร่างบางไม่มีพิษมีภัยร้ายแรงอะไร แต่สงสัยเขาเหม่อนานไปหน่อย

"พี่แทฮยอง! คิกๆ พี่กำลังคิดอะไรอยู่น่ะ นานเชียว ตกลงได้ไหม"

ร่างบางคลี่ยิ้มอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้เธอสักครั้ง

"ได้สิ"

"เย่ พี่แทฮยองใจดีที่สุดเลย\( ö )/"

"ใจดีกับนกุกคนเดียวนะ"

พูดพร้อมจิ้มไปที่ปลายจมูก ก่อนดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องที่ป่องเหมือนคนใกล้คลอดก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาเนื่องจากลูกน้อยของเธอหยอกล้อและถีบกันไปมาเช่นครั้งก่อน แต่ครั้งนี้ๆมันแรงกว่าครั้งก่อนที่ผ่านมา เลือดสีแดงที่ไหลระหว่างขาลงมา

"พี่...แทฮยอง..น...หนูเจ็บ...อึกท้อง"

"ห๊ะ! เดี๋ยวพี่พาไปที่ห้อง!"

เขากำลังลุกลี้ลุกลนพยายามอุ้มร่างบางไปในห้องจนสำเร็จ ร่างบางที่นอนโอดโอยกุมท้องตัวเองไม่ปล่อย เขากำลังหาวิธีช่วยร่างบางแต่ได้ไงล่ะเขาเป็นผู้ชายนะ ทำคลอดไม่เป็นหรอก จนหมอประจำตระกูลได้มาถึงก็รีบตรงดิ่งไปในห้องตามคำสั่งของท่านชายใหญ่ ร่างสูงได้แต่เดินวนไปมาอยู่หน้า ปีศาจอย่างเขาที่ขอพรจากพระเจ้าให้ช่วยลูกและภรรยาของเขา

ถึงแม้จะเป็นศัตรูเขาก็เถอะ








TALK. 

พี่โฮซอกเป็นคนแรกที่ตายในเรื่องนี้

และจะเกิดใหม่เป็นคนแรกแบบไวๆเช่นกัน//สปอย


งุ้ยยย คิดถึงกันใช่ไหมล่ะ เอาไปเลยอิ่มๆ

แล้วก็เป็นโคนันสันนิษฐานกันต่อ วันนี้คือมีเวลาว่างพอสมควรที่จะแต่งได้ ไรท์ก็เลยแต่งมาเลย สนุกไม่สนุกยังไงคอมเมนต์กันด้วยนะคะ ตำหนิได้บอกตรงๆเลยค่ะ ไรท์เฟรนลี่ ชอบก็กดให้กำลังใจคอมเมนต์กันได้น้าาา


IG: fictinselpiiii

TWITTER: @tinselpi1 

กดฟอลกันได้เด้อค่ะ



#ฝันหวานวีกุก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #13 Jr jjkuty (@praewpie25) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:52

    เนื้อเรื่องเร็วมากค่ะ
    555 ตอนแรกก็ตกใจที่อยู่ๆคุณโฮซอกก็ตายทั้งที่พึ่งออกมาได้แปปเดียว 5555
    #13
    0