ตอนที่ 5 : SWEET | 4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    14 พ.ค. 62


"ผม****..."








"ฮึก...ออกไป..ขอร้องล่ะ"


ร่างบางที่อยู่ในสภาพผมยุ่งเหยิงกับกระดุมเสื้อที่ถูกปลดจนเผยให้เห็นหน้าอกขาว ตอนนี้พวกมันยังซุกไซร้อยู่แถวหน้าอก ถ้าหากมีใครมาช่วยตอนนี้ยังทันอยู่ แต่ทว่าสิ่งที่ร่างบางเรียกหาก็มาได้ทันเวลาพอดี


เปรี๊ยง!!!


อยู่ๆท้องฟ้าก็มืดครึมไปหมด เสียงท้องฟ้ากำลังกระหน่ำโจมตี สายฟ้าสีขาวฟาดลงมาที่พื้น ร่างบางที่มองไปกลับตกใจอย่างหนักแต่เป็นพวกนั้นที่ปล่อยแขนเธอออกแล้ววิ่งหายหัวไปพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เธอคุ้นเคยยามตอนกลางคืน

จนกระทั่งหายไปอีกทาง ฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างแรง

ร่างบางที่ตอนนี้เปียกปอนไปทั้งตัวค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะมีใครบางคนวิ่งผ่านมาทางนี้พอดี


"ค่อยๆลุก..."


เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับร่างบางพร้อมยื่นเสื้อแจ๊คเก็ตให้มาคลุม ร่มหนึ่งคันถูกกลางออกท่ามกลางสายฝน ร่างบางพยายามลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็นไปดั่งใจ ร่มหนาถูกยัดใส่มือของเธอก่อนแขนของอีกคนจะช้อนตัวของอีกคนมาอุ้มไว้ ร่างบางที่ตกใจไม่น้อยแถมยังทำตัวไม่ถูก ตอนนี้หน้าของร่างบางแดงจ๋าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เธอจะถูกอุ้มมาที่โต๊ะหินใต้ตึกเรียนโดยปราศจากผู้คน ร่างบางยังคงกลัวและตกใจอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตน แผ่นหลังบางสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด จนแขนของเขาโอบกอดร่างบางให้ความอบอุ่น


"ไม่ต้องกลัวแล้ว..."


"ฮึก..."


"อาจารย์มาแล้วค่ะ ไหนเป็นอะไรเปียกไปหมดเลย"


เสียงของอาจารย์สาวดังขึ้นก่อนจะสอดส่องร่างบาง ก็พบว่าเสื้อนักเรียนเปียกชุ่มไปหมด ก่อนที่อาจารย์จะขยับแว่นเข้านิดหน่อย แล้วมองมาที่เขา


"อาจารย์ฝากดูแลน้อง ไปส่งจองกุกที่บ้านก่อนนะ ที่บ้านหลังนี้"


อาจารย์สาวบอกพร้อมยื่นโทรศัพท์มาให้ดู เป็นบ้านธรรมดาซึ่งความจริงไม่ใช่บ้านจริงๆของร่างบาง แต่เป็นบ้านส่วนตัวของร่างบางต่างหาก

เขารับคำสั่งของอาจารย์ก่อนจะอุ้มร่างบางไปที่โรงรถก่อนจะจัดท่านั่งให้ร่างบางก่อนรถคันหรูจะเคลื่อนตัวออกไป






ร่างบางที่นอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ถังน้ำและผ้าสีขาวถูกวางอยู่ใกล้ๆบนโต๊ะ เหงื่อที่ไหลตามใบหน้าร่างบางทำเอาอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆตกใจขึ้นมาก่อนจะมีเสียงแหบๆของร่างบางดังขึ้น


"ฮึก...ฮือๆๆ พี่วี! ช่วย...ฮึก..ช่วยหนูด้วย!"


เสียงละเมอของร่างบางสั่นระริกพร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลออกมาขณะที่ยังหลับตาอยู่ ร่างสูงที่ทำตัวไม่ถูกได้แต่มองร่างบางที่นอนดิ้นไปมาพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย จนกระทั่ง..


พรึ่บ


"ฮึก....พี่วี..ฮือ"


"ไม่ต้องร้อง เธอปลอดภัยแล้ว พี่อยู่นี่แล้ว"


ร่างสูงสวมกอดร่างบางพร้อมกับลูบหลังปลอบร่างบาง ไม่นานก่อนที่ร่างบางจะตื่นขึ้นมา เขาก็ผละออกทำให้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน


"พี่แทฮยอง!...พะ..พี่มาทำอะไรที่นี่"


"พี่เป็นคนช่วยเธอนะ แถมยังต้องมาส่งที่นี่อีก ดูแลเธออีก จะไม่ขอบคุณหน่อยหรอกหรอ"


ร่างบางที่ยิ้มแห้งๆแก้เขินให้ร่างสูงก่อนจะมีกลิ่นข้าวต้มลอยเข้าจมูกร่างบาง มาพร้อมกับถ้วยที่รองรับอยู่ ร่างบางที่ยันตัวเองให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงก็รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัว ก่อนจะบอกขอบคุณด้วยท่าทางขัดเขิน


"เอ่อ...คือ..ขอบคุณมากๆนะฮะ พี่แทฮยอง"


"อืม พี่จะป้อนข้าวต้ม อ้าปาก"


ร่างบางทำตามคำบอกก่อนที่ช้อนจะถูกจ่อมาที่ปากเรื่อยๆจนข้าวต้มในถ้วยหมด ร่างสูงจัดการเก็บถ้วยไว้ที่อีกโต๊ะข้างๆ แล้วกลับมานั่งข้างๆร่างบางเหมือนเดิม ก่อนที่ความสงสัยหลายอย่างจะขึ้นอย่างรวดเร็ว


"พี่เป็นคนเปลี่ยนเสื้อให้ผมหรอฮะ?"


"อืม ฉันเปลี่ยนให้เอง"


ร่างบางตาโตไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ก่อนจะหน้าร้อนผ่าวแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ร่างสูงก็จะทำเป็นไม่เห็นละกัน


"ว่าแต่...ก่อนที่พี่จะมาช่วยผม พี่เห็นใครคนนึงไหมฮะ?"


ร่างสูงเงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่บางอย่าง แต่ร่างบางที่รอคำตอบก็บอกไม่เป็นไร

ก่อนที่ร่างสูงจะหาคำตอบให้เธอได้


"เห็นอยู่แว้บๆ เขาเป็นใครหรอ"


เสียงเรียบเฉยพูดมาแต่ก็ไม่ได้มองมาทางร่างบางเลยสักนิด กลับกันกับร่างบางที่เอาแอบมองแต่เขาอยู่เรื่อยๆ แต่พอเขาสบตาเข้าให้จริงๆก็หลบหน้าหนี


"เขาเป็นคน...แต่ไม่ใช่คน เขาช่วยไล่พวกนั้นไป"


ร่างบางก้มหน้างุดเพราะพึ่งเคยเล่าเกี่ยวกับตัวเขาคนนั้นให้คนอื่นฟังเป็นครั้งแรก แต่ทางฝั่งผู้ฟังก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ แถมยังเชื่ออีกด้วย

ร่างบางยังคงตัวร้อนไม่หาย เอาแต่ซุกอยู่ในผ้าห่มเพราะความหนาวกระทบร่างกาย เสียงฝนกระทบหลังคาดังทะลุมาในห้อง ร่างสูงนั่งเหม่อมองไปที่กระจกหน้าต่างสีใสนั่น ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง ไม่มีเสียงพูดคุยของใครทั้งสิ้น มีเเต่เสียงฝนฟ้าที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด จนกระทั่งร่างบางเผลอพูดอะไรบางอย่างออกมาในขณะที่สายตายังจดจ้องใบหน้านั้น



[40%]



[ต่อ]


"พี่แทฮยอง ผมรักพี่..."


สองสายตาที่ประสานกันท่ามกลางเสียงสายฝน ความเงียบปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง มือหนายื่นไปลูบเรือนผมสวย ก่อนจะมอบรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยได้รับ รอยยิ้มที่ดูอบอวลไปด้วยความนุ่มนวล ทำให้ชายหนุ่มหน้านิ่งๆคนนี้ดูยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้น


"ถึงพี่แทจะไม่มีความรู้สึกแบบนั้น แต่ผมอยากบอกให้พี่รู้นะฮะ เพราะอีกไม่นานพี่ก็จะไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้แล้ว ผมก็เลยบอกไว้ก่อนที่จะไม่มีโอกาส อีกอย่าง เมื่อผมเรียนจบม.4ก็ต้องแต่งงานตามที่บ้านสั่ง พี่เป็นคนแรกที่ผมรักด้วยใจจริงนะฮะ

หวังว่าจะเข้าใจผม"


"อืม...เข้าใจ นอนพักผ่อนเถอะ จะได้หายไวๆ"


ร่างบางทำตามคำสั่งทั้งที่ใจยังสั่นไหวไม่หยุด ภาพรอยยิ้มนุ่มๆนั่นยังลอยวนอยู่ในหัว นี่คงจะเป็นการสารภาพรักแรก ที่ร่างบางจะไม่มีวันลืม







หลังจากวันที่ร่างบางหายไข้ได้ก็มาโรงเรียนตามเดิมพบคุณครูผู้น่ารักที่คอยเป็นห่วงเขาเสมอ ก็จะไม่ให้ห่วงได้ไงนั่นพี่สาวของเขาแท้ๆนี่ 'จอน จองกยู' น่ะ หลังจากที่ปล่อยให้น้องชายโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายปี แล้วกลับมาแบบไม่มีคำบอกกล่าว แถมยังมาโผล่ในสถานะอาจารย์สาวที่น่ารักอีกด้วย สมกับเป็นพี่น้องจริงๆ แต่ด้านความสดใสของจองกุกไม่ค่อยมีเท่าไหร่หลังจากที่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายครั้งใหญ่ขึ้นกับเขาและพี่สาว และมันเป็นเหตุที่ทำให้พี่สาวเขาหนีไป เขาเริ่มห่างเหินจากสังคม โรคซึมเศร้าครอบงำ จนกระทั่งในวันนั้น วันที่อยากทำให้ตัวเองหายไปจากโลกนี้


"ฮึก...."


มือนุ่มกำมีดห้องครัวไว้ในมือแน่น น้ำตาไหลออกเป็นสาย ปลายแหลมคมของมีดตรงดิ่งที่อกข้างซ้ายก่อนที่จะเริ่มแทงแต่ทว่า


พรึ่บ!


"นะ..นั่นใคร!"


เงาสีดำที่วิ่งผ่านร่างบางไปมาก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างบางเลิกสนใจแล้วกำมีดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงแล้วจ้วงมีดอีกที แต่ก็มีคนดันมาเห็นซะก่อน


"ทำอะไรน่ะ จองกุก!!"


"ฮึก...ปล่อยนะ อาจารย์ที่ไหนทำไมไม่เคยเห็นหน้า!!"


"ฉันอาจารย์ใหม่ มองหน้าฉันสิจองกุก มองดีๆ ฉันจองกยูไง พี่สาวของนาย"


สายตาที่สั่นระริกมองตรงไปที่ใบหน้าสวยก่อนจะโผล่กอดร่างของพี่สาวตัวเองแล้วร้องโฮออกมาไม่ยอมหยุด


หลังจากนั้นจองกุกก็เริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น แต่ก็ไม่กล้าเปิดใจไว้ใจใครได้อีกนอกจากเพื่อสนิทอย่างจีมิน


เข้าเนื้อเรื่องเดิมดีกว่า ชักจะออกทะเลมากไป


ร่างบางต่างมองหาคนร่างสูงที่หายไปตั้งแต่วันนั้น พอร่างบางมาเรียนก็ไม่พบไม่เห็น จนได้ข่าวจากเพื่อนตัวเล็กว่าพวกพี่เขาปัจฉิมจบกันไปก่อนแล้ว ร่างบางแทบทรุดลงพื้น เพราะตัวเองยังไม่ได้แสดงความยินดีแก่พี่คนนั้นหรือเอาดอกไม้ไปให้





วันสุดท้ายของภาคเรียนได้จบลง ร่างบางแบกสังขารตัวเองนั่งรถของบ้านตามเดิมทุกวัน เธอลืมนึกถึงบุคคลนึงไป บุคคลที่มากับเสียงเพลงหวานๆ อย่างว่าของร่างบางที่รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป




กระเป๋าแบนดำถูกโยนไปในทิศทางหนึ่งของห้อง ก่อนเจ้าตัวจะยืนนิ่งแล้วนึกถึงที่ๆอยากไป กลางป่าใหญ่ที่มีต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวที่โดดเดี่ยว ร่างบางหย่อนตัวพิงรากไม้ใหญ่ก่อนจะหรี่ตาลง ลมที่พัดไปมามีเสียงดนตรีแฝงมา ไม่นานเสียงขยับของอะไรบางอย่างก็ตรงมาหาเธอ และเธอก็รู้ว่าเขาเป็นใคร


"มาหาถึงที่เลยหรอที่รัก"


ร่างบางมองแค่ท่อนล่างของร่างสูงนั่น

ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง


"พี่วี....ทำให้หนูผ่อนคลายที เห็นพี่หายไปหลายวัน"


"ตรงนี้เลยหรอ ขอโทษแล้วกันที่หายไป"


"อื้อ~---"


เสียงหวานในลำคอถูกกลืน ลิ้นอุ่นๆสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก

ก่อนมือหนาจะค่อยปลดเสื้อเปลื้องผ้าออกแล้วเริ่มมอบควาทหวานที่โหยหามาหลายวัน


  CUT NC


ร่างบางสลึมสลือตื่นในห้องนอนของตน คงถูกส่งมาที่ห้องเดิม เสื้อผ้าถูกใส่ให้เรียบร้อย ความเจ็บปวดหนักที่ใต้หว่างขา เธอแค่บอกให้เขาทำแรงๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ ร่างบางพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆเกาะกำแพงเข้าห้องน้ำไป ไม่นานร่างบางก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าใหม่ และบุคคลที่ยืนถืออะไรเต็มไม้เต็มมือในห้องของเธอ


"ทำไมไม่เคาะประตู ถ้าฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเดินออกมาจะทำไงห๊ะ!!!"


ตุบ!


"ขอโทษค่ะ คุณหนู ดิฉันเพียงแค่นำของในวันแต่งงานมาให้คุณหนูเลือกค่ะ"


ร่างบางทำหน้าเสียอารมณ์ใส่ ของที่แม่บ้านคนนี้ถือมาตกลงอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด พร้อมกับร่างของแม่บ้านที่ทรุดอยู่ตรงพื้นก็คงจะตกใจที่เธอตวาดเสียงใส่ เธอสูดอากาศเข้าปอดลึกก่อนจะสงบอารมณ์ตัวเองและบอกให้แม่บ้านคนนั้นออกไปแล้วเธอจะเป็นคนเลือกเอง

หนังสือของทางร้านตัดเย็บชุดราตรีและอีกมากมายถูกมือนุ่มหยิบขึ้นมาดู


เสียงกระดาษถูกเปิดไปหลายๆหน้าก่อนที่จะมาหยุดที่หน้านึง ร่างบางหยิบปากกาด้ามสวยเซ็นลงที่หน้านั้น ชุดที่ร่างบางเลือกคือชุดเกาะอกคลุมด้วยผ้าลายลูกไม้ กระโปรงยาวลากไม่มากเกินไป




หนังสือเล่มนั้นถูกปิดก่อนมือนุ่มจะหยิบเล่มใหม่ออกมา มันคือเล่มทีต้องเลือกดูแหวนแต่งงาน

ซึ่งก็ไม่ยากนักสำหรับร่างบางเพราะเป็นคนที่เรียบง่ายและไม่ยุ่งยากกับของชิ้นเล็กๆ ร่างบางจึงเซ็นเลือกไปหลังเปิดดูแค่ไม่กี่หน้า แหวนเพรชเม็ดเล็กสีฟ้าที่ประดับอยู่กลางแหวนแค่นี้ก็ดูเป็นเสน่ห์แล้ว






ร่างบางที่เลือกของสำหรับงานแต่งเสร็จก็พอดีกันกับที่แม่บ้านขึ้นมารับหนังสือตัวอย่างไป หมอนสีขาวนุ่มๆถูกแขนของร่างบางโอบกอดเอาไว้ วันมะรืนนี้ เธอต้องเข้าวิวาห์งานแต่ง ที่ตัวเธอเองคิดว่ามันเร็วไปสำหรับตัวเธอ แต่ยังไงก็เถอะ เธอไม่สามารถห้ามได้อยู่แล้ว

ตัวเธอเองก็นึกคิดไปเรื่อยว่าคู่ชีวิตของตัวเธอเองจะเป็นยังไง จะดูแลเธอได้ไหม จะเจ้าชู้หรือเปล่า จะรักให้ความอบอุ่นเธอได้ไหม

หรือจะยอมรับ....เด็กปีศาจในท้องของเธอได้หรือเปล่า

เพราะถึงยังไงก็ลูกของเธอเหมือนกัน


[60%]


[ต่อ]


วันแต่งงาน


ร่างบางที่ยังอยู่ในห้อง มั่วแต่เหม่อมองออกไปทางนอกหน้าต่างอย่างสิ้นหวัง


'คงจะต้องแต่งจริงๆสินะ'


ภายในใจซ่อนไว้แต่ความกังวล เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าใครทั้งสิ้น

เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินมาทางด้านหลังร่างบางดังขึ้น แต่ก็ไม่ได้เป็นจุดสนใจสำหรับเธอ


"ต้องไปแล้วนะลูก..."


เสียงเข้มดังขึ้น คนเป็นพ่อก็ใช่ว่าจะนิ่งเฉยกับเรื่องนี้ เขาก็เป็นห่วงลูกคนสุดท้ายเหมือนกัน และยิ่งหนักใจขึ้นเรื่อยๆ แต่เพราะบางอย่างจึงต้องทำให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เขาต้องเสียลูกคนสุดท้องไป

ให้ไปอยู่ในคฤหาสน์เพชรที่จะสามารถดูแลลูกของเขาได้ แทนค่าบุญคุณของคนในนั้น


"พ่อฮะ...ผมกลัว..."


ร่างบางที่ค่อยหันมากอดระหว่างเอวของพ่อตน สายตาใสสั่นระริกและหวั่นกลัว

เป็นน้อยครั้งที่ร่างบางจะกลับมาพูดแบบนี้กับคนเป็นพ่อ


"มันจะผ่านไปได้ดี เชื่อพ่อสิ ลูกต้องกล้าหาญ ออกไปกันเถอะ"


ร่างบางเดินตามคนเป็นพ่อออกไป ร่างที่ใส่ชุดกระโปรงแต่งงาน ถูกประดับด้วยเครื่องเพชรมากมาย และเมคอัพที่ถูกแต่งแต้มบนใบหน้าหวาน กลิ่นน้ำหอมโชยอบอวลไปทั่ว

ร่างบางที่เดินตามพ่อมาในงานพิธี

คนที่ต่อไปจะต้องเป็นคู่ชีวิตของเธอ หันหลังอยู่แล้วก่อนจะหันมาหาเจ้าสาวที่เดินมาถึงพอดี


ร่างบางถูกผ้าคลุมปิดไว้ แต่ก็ไม่สามารถบดบังใบหน้าดั่งเทพบุตรที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ


"พี่แทฮยอง..."


"อย่าพึ่งพูดอะไร รอให้เสร็จพิธีแล้วค่อยคุยกันใหม่"


ร่างบางเงียบไปตามคำสั่ง แต่ก็แอบตกใจอยู่ไม่น้อยที่คู่ชีวิตตัวเอง...จะเป็นคนที่แอบชอบ





เมื่อเสร็จพิธีในโบสถ ก็ถึงเวลาที่ทั้งสองจะต้องเข้าเรือนหอ

บ้านหลังใหญ่หรือคฤหาสน์ที่เงียบสนิท ไม่มีใครรบกวน มีเพียงแม่บ้านและคนสวนทั้งหมด4คน ร่างบางถือกระเป๋าเดินตามร่างสูงเข้ามาข้างในห้องที่ถูกจัดแต่งด้วยโทนสีม่วงเข้มมืดทึบ กระเป๋าเดินทางถูกวางไว้ข้างเก้าอี้ก่อนร่างบางจะนั่งลงที่ปลายเตียง เพ่งมองร่างสูงที่เดินเอาของไปเก็บอีกทางก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ


"เหนื่อยไหม? หิวหรือเปล่า?"


เขาพุ่งคำถามใส่ร่างบางอย่างรวดเร็วหลังจากนั่งลงข้างก่อนจะหันมามมอง


"นิดหน่อยฮะ...พี่ทำไม--"


"ชู่วว เดี๋ยวตีเลย ไม่เอาไม่ถาม ไม่ดีใจหรอที่ได้แต่งงานกับพี่น่ะ"


นิ้วเรียวชี้ของเขาปิดปากบางเอาไว้ก่อนจะค่อยเอาออกหลังพูดจบ ร่างบางพยักหัวเชิงเข้าใจ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกไป กับคำถามท้ายประโยคนั่น


จะดีใจ หรือ ไม่ดีใจ ?

ช่วยน้องตอบที


"กินอะไรหน่อยไหม ไม่หิวรึไง?"


"นิดหน่อยฮะ แต่ว่าไม่เป็น----"


"แหนะ ไม่ดีต่อเด็กในท้องนะ เดี๋ยวลูกเราก็หิวหรอก"


ร่างบางฉุกคิดขึ้นมาทันที เพราะว่าตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้หาอะไรลงท้องให้ลูกน้อยเลย


"นั่นสินะ ไม่รู้ว่าตัวเล็กจะ----เอ๋ พี่รู้ได้ยังไง!!"


"สัมผัสได้น่ะ ยังไงก็ลูกของเราเหมือนกัน ไปหาอะไรกินกัน พี่จะดูแลเอง ไม่ต้องถามเรื่องที่พี่รู้ได้ยังไงนะ แต่มีคนบอกพี่มา"






ร่างบางได้แต่นั่งเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว อาหารหลายอย่างถูกวางเรียงรายบนโต๊ะอาหาร มีแม่ครัวโดยเฉพาะที่จะคอยเสิฟร์อาหารเมื่อต้องการ ร่างบางนั่งฝั่งตรงข้ามกับคนร่างสูง

เวลาในการทานอาหารผ่านไปไม่นาน

ร่างบางขอตัวกับร่างสูงว่าจะขึ้นไปจัดห้อง แต่ในใจก็ยังคงแอบคิดอยู่ว่าคนร่างสูงรู้ได้อย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเป็นคำถามตลอดมา จนร่างบางไม่ได้คิดอะไรแล้วกลับดีใจอยู่ที่ว่าร่างสูงยอมรับเด็กในท้องทั้งๆที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง



(ย้อนกลับไป คืนวันที่สอบปิดภาคเรียน)


"ฝากลูกพี่ไว้ในท้องเธอได้ไหม..."


ร่างสูงที่ยังโอบกอดร่างบางไว้อยู่บนหน้าตักหลังจากที่เสร็จกิจกรรมกันไปแล้ว ร่างบางที่หมดเรี่ยวแรงก็ตกใจนิดหน่อยที่จู่ๆอีกคนก็ถามแบบนี้ขึ้นมาโดยไม่ถามสถานะของเธอในตอนนี้


"แต่ว่า...ผมยังเรียนอยู่นะฮะ แถมยังแต่งงานอีกด้วย ผมกลัวเขาจะรับไม่ได้ ผมไม่อยากแต่งงานเลย"


ร่างบางกระชับกอดรอบเอวแน่นขึ้น ก่อนจะปล่อยสายน้ำตาไหลลงบนเสื้อคลุมของอีกคนจนเปียกชื้น


"ไม่เป็นไรหรอก เด็กคนนี้เกิดไวกว่าเด็กปกตินะ อย่าลืมสิ พี่ไม่ใช่มนุษย์ ส่วนเรื่อง....ที่คู่แต่งงานจะรับได้ไหม....พี่ภาวนาให้แล้วกัน...เด็กดี"


ฟังเสียงของเขายังไง มันก็คับคล้ายคับคลากับอีกคน



ร่างบางถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว ตอนนี้ร่างสูงพาเธอมาส่งในห้องนอน ก่อนจะค่อยๆวางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือเพื่อไม่ให้อีกคนตื่น ก่อนจะจูบหน้าผากมนแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย


[80%]


[ต่อ]



(ปัจจุบัน)


20:00


"พี่แทฮยองจะนอนคนละห้องกับผมใช่ไหมฮะ?"


ร่างบางยืนอยู่ที่ปลายเตียงใหญ่ โดยมีร่างสูงยืนอยู่ข้างหน้าร่างบาง

หลังจากที่เขาบอกเธอว่าจะนอนอีกห้องซึ่งเป็นห้องข้างๆของห้องนี้ เพื่อให้ร่างบางสบายใจ เขาจึงนอนอีกห้องได้ และค่อยมาหาอีกที


"อืม...เธอจะได้สบายใจ"


"เอ่อ..พี่แทฮยองฮะ!"


"จะตะโกนทำไมเล่า พี่ก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่"


"พี่รู้จัก...กับพี่วีหรือเปล่า?"


ร่างบางที่ถามคำถามเพื่อให้แน่ใจว่าคนตรงหน้าเธอต้องรู้จักกับชายคนหนึ่งที่มาพร้อมเสียงดนตรีที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเธอคนเดียว เพราะตัวเธอเองก็เคยถามพ่อของตนและคนในบ้านแล้ว แต่ก็กลับไม่มีใครได้ยินเลยสักคน


ร่างสูงมองร่างบางและเงียบลง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะบรรจงจูบละเอียดให้กับร่างบาง ร่างบางสติกระเจิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ไม่นานก็ผละออก


"กู๊ดไนท์ คิส..."


เขาเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ตอบคำถามและปล่อยให้ร่างบางยืนงงกับเหตุการณ์ในห้องคนเดียว และก่อนที่เขาจะปิดประตูก็ไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องด้วย


ร่างบางที่เริ่มหน้าขึ้นสีเเดงระเรื่อเหมือนลูกพีช ก่อนจะโน้มตัวลงเตียงแต่ทว่า...!


พรึ่บ!


"แบร่!"


"เห้ย!!...พี่วี! ผมตกใจหมดเลยนะฮะ"


ร่างบางหน้าตกใจก็หม่นลงทันตาเห็น หลังจากที่เขาที่เป็นชายใต้แสงจันทร์โผล่มาแบบไม่ส่งเสียงนอกจากคำว่าแบร่ ที่เสมือนหลอกเด็กน้อยให้ตกใจ


"โอ๋ๆ ไม่เอานะ อย่างโกรธพี่เลย...นอนกันเถอะ คิดมากเดี๋ยวไม่ดีต่อลูกของเรานะ"


"งื้อ...ก็ได้"


เธอยอมล้มตัวลงบนที่นอน ก่อนที่เขาจะวาปหายมานอนกอดที่ด้านหลังของเธอ ก่อนเธอจะหันมากอดตาม แต่ก็ไม่สามารถเห็นใบหน้าอีกคนได้ตามเคย


"พี่วี"


"หืม? มีอะไร"


"เขายอมรับลูกของเราด้วย แล้วเขาก็รู้พี่บอกเขาใช่ใหม? รู้จักกันด้วยหรอ"


"อืม พี่บอกเขาเอง แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่รู้จักกับเขาล่ะ"


เอาตามจริงร่างบางก็คิดแค่ว่าเขาอาจเป็นพี่น้องหรือญาติห่างๆกันก็ เพราะจากที่สังเกตน้ำเสียงและรูปร่างของเขาทั้งสองคนก็คล้ายกัน ยกเว้นแต่ใบหน้าของอีกคนที่เธอไม่เห็น


"พี่เหมือนเขามากเลยนะ เสียงก็คล้ายกันด้วย"


"หึๆ...."


"พี่ขำไรอ่ะ เป็นบ้าหรอ?"


"น้องกระต่าย คนทั้งโลกก็เป็นคนเหมือนกันหมด มันจะมีบางคนเท่านั้นทีมีความคล้ายคลึงกันเป็นไปตามธรรมชาติของโลกมนุษย์ อย่าไปใส่ใจเลย"


"พี่กำลังสอนธรรมะผมหรอฮะ●︿●"


ร่างบางหน้ามุ่ยพร้อมพูดด้วย ทำให้อีกคนที่นอนกอดเห็นแล้วอยากจะจับเจ้ากระต่ายหน้ามึนนี่มาฟัดแก้มสักที ร่างบางที่ไม่ค่อยชอบธรรมะและสรรพนามที่อีกคนเรียกก็หน้าบึ้งตึงอย่างที่เห็น แต่มันไม่เหมือนยักษ์มาร เหมือนกระต่ายที่ขี้งอนมากกว่า


"หึ อย่ามำหน้าอย่างนั้นสิ เดี๋ยวก็จับฟัดหรอก"


"ฟัดแก้มหรอ?(•ω•)"


โอเค อ่อนต่อโลกจริงๆ


ฟอดๆๆๆ


"ย่าห์ ช้ำหมดแล้วนะฮะ"


"เอาให้มันช้ำไปเลย"


ฟอดๆๆๆๆ


"พอแล้วๆฮะ"


ร่างบางหันหน้าเบี่ยงไปมาพร้อมบอกให้เขาหยุด ถ้าไม่งั้นแก้มเธอคงช้ำแน่ๆ เขาหยุดก่อนจะใช้มือที่กอดมาลูบเรือนผมสวยเบาๆ


"ตั้งชื่อลูกให้ด้วย"


"หืม พี่ก็คิดด้วยสิ ผมคิดคนเดียวก็เหนื่อยแย่"


"งั้นก็ให้แทฮยองนั่นช่วยตั้ง"


"พี่เขาจะช่วยหรอ นี่ไม่ใช่ลูกของเขาสักหน่อย"


"เถอะน่า ถึงไม่ใช่ลูกของเขาแต่ก็ลูกของเธอนะกระต่ายน้อย"


"ก็ได้ๆ กระต่ายอยู่นั่นล่ะ ไม่ใช่กระต่ายสักหน่อย หุ้ยยย\( ö )/"


"นอนเถอะ ฝันดีเด็กน้อย..."


เป๊าะ!


เพียงแค่เสียงดีดนิ้วของเขาทำให้อีกคนเริ่มง่วงและปิดเปลือกตาหลับไป เหลือเพียงอีกคนที่ยังไม่ปิดตาหลับ ฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของร่างบาง

ก่อนมือของเขาจะเกลี่ยๆผมที่ปกหน้าเพื่อให้เห็นหน้าได้ชัดขึ้น


"ใช้เจ้าจริงๆ ที่รักของข้า เจ้ายังเหมือนเดิม เหมือนแต่ก่อนที่เจ้าชอบข้าก่อน หึ... ข้าผิดเองที่โกรธเจ้า ไม่เข้าใจเจ้า ข้าพบเจ้าแล้วนะ....ขอบคุณสวรรค์ที่ให้พรแม้กระทั่งปีศาจอย่างข้า....ข้าสัญญาว่าจะดูแลลูกท่านให้อย่างดี"


[100%]











TALK. 

เย่ๆๆๆๆ อัพเต็มแล้ว!นะคะ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ยังรออ่านนิยายของเราอยู่ เราเริ่มเรียนแล้ว ก็จะอัพอาทิตย์ละ3ครั้งนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเมนต์จากใจไรท์จริงๆ ผิดพลาดตรงไหน สับสนยังไง คอมเมนต์บอกตรงๆเลยน้าาา ไรท์ชอบคนพูดตรงมากหรือแบบคอมเมนต์ออกมาจากใจจริง เรื่องภาษาไรท์ยังอาจไม่ค่อยแข็งแรง เนื่องจากเพิ่งเริ่มเขียนจริงจังและวางพลอตให้ตรงไปมา (เรื่องแรกของไรท์พัง! แง้งงงงง เรามันไม่ดีเอง ไม่ได้วางพลอตแบบตรงตัว) แต่ก็ขอบคุณทุกคนที่คอยกดให้กำลังใจนะคะ ขอบคุณมากๆเลย










#ฝันหวานวีกุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #10 phraewakook (@phraewakook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    รอนะคะ
    #10
    0
  2. #9 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 15:58
    การเรียงลำดับเหตุการณ์ดูงงๆนะคะ55555555555 รออ่านค่ะ
    #9
    0
  3. #5 Jr jjkuty (@praewpie25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:36

    อยากให้มีNCอ่านค่ะ
    รออยู่นะคะ
    #5
    0
  4. #4 Punagchompoo (@Punagchompoo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    รอนะค่าาาาา
    #4
    1