ตอนที่ 4 : SWEET | 3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

"อืมม~"

"คุณหนูกุกคะ ต้องตื่นแล้วนะคะ"

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆหรี่ตามองคนตรงหน้า แม่บ้านที่ถือเสื้อนักเรียนและของใช้สำหรับตัวเธอยืนอยู่หน้าเตียง ร่างบางงัวเงียก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อชำระร่างกาย

@โรงเรียน****

กลุ่มนักเรียนที่มีกันทั่วไป ร่างบางกำลังเดินไปที่ตู้กดน้ำอัดลม
เพื่อที่จะกดน้ำดื่ม แต่ก็ถูกใครที่ไหมไม่รู้กระโจนกอดจากด้านหลัง

พรึ่บ!

"เฮ้ย! โถ่จีมิน งอนแล่ว(¬_¬)"

"โอ๋ๆคนเก่งไม่งอนน้าา แค่อยากทักทายเอง"

ร่างของคนตังเล็กยิ้มต้อนรับเช้าอันสดใส แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ ร่างบางพยายามหันกลับไปที่ตู้กดน้ำเช่นเดิมเมื่อได้น้ำดื่มก็รีบเดินหนีคนตัวเล็กทันที แต่ไม่พ้นที่คนตัวเล็ก ยังก้าวขาตามเธอต้อยๆ ก่อนที่เธอจะหยุดเดิน

"อ้าวไม่เดินต่อล่ะ จองกุกขอโทษน้าา เขาผิดไปแล้วจริงๆT_T"

"อืมๆ ปล่อยได้แล้ว"

ร่างบางบอกคนตัวเล็กที่เกาะแกะแขนไปมาเพื่อง้อให้หายโกรธ ก่อนที่คนตัวเล็กจะยิ้มดีใจ แล้วมาเดินฝั่งขวาของเธอ

"ใช่สิ วันนี้อาจารย์ไม่สอนนะจองกุก ได้ยินมาว่าให้ทำงานค้างส่งครู หรืออ่านหนังสือเตรียมสอบ เดือนหน้าก็จะสอบแล้ว ดีใจจังจะได้ปิดเรียน"

ร่างบางที่หยุดชะงักไม่เดินไปต่อ
ก่อนจะคิดอะไรบางอย่าง

อีกไม่กี่เดือน....อีกแค่5วันก็จะสอบแล้ว
เดี๋ยวนะ!...ใกล้จะถึงเวลาแล้วที่จะต้อง

"จีมิน..."

"เป็นไรไป หยุดเดินทำไมล่ะ---เดี๋ยวจองกุก!"

คนตัวเล็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรถูกลากให้เดินมานั่งโต๊ะไม้ในร่มกันสองคน

"ตั้งใจฟังนะ"

"อะไร??"

"หลังจากที่ฉันสอบเสร็จ.....แล้วปิดเรียน...ไม่กี่วัน ฉันจะต้องแต่งงาน"

"ห๊าา!!"

เพื่อนตัวเล็กตาโตด้วยความที่ไม่เชื่อ
ก็ใช้นิ้วป้อมหยิกแขนตัวเอง ก่อนจะกลับมามองหน้าเพื่อนของตนด้วยความที่อยากรู้กว่านี้อีก

"เรื่องจริง....ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก"

"มะ...ไม่เป็นอะไร เห้ยต้องรีบบอกพี่แทฮยองแล้วนะ ว่าแกคิดอะไรกับพี่เขา เพราะนี่ก็เป็นโอกาศสุดท้าย พี่เขาก็จะไม่อยู่ที่นี่เหมือนกันนะ"

"เดี๋ยว...ที่ฉันพูดมาไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่เรียนต่อ.... แต่ก็ใช่ ฉันต้องรีบบอกพี่เขาก่อนที่จะหมดโอกาศ"

เพื่อนตัวเล็กตบบ่าของร่างบาง
เพื่อให้กำลังใจและเอาใจช่วย ก่อนที่จะพากันเดินขึ้นตึกเรียนไป

ในห้องเรียนที่มีทั้งเด็กเรียนและเด็กที่ไม่เรียนบางส่วนก็ก่อกวนเพื่อน บางส่วนก็นั่งเล่นโทรศัพท์ บางส่วนก็นั่งเม้ามอยไปทั่วอีกส่วนก็ไปเตะบอลตามใจ แบบทำอะไรก็ได้ใครจะทำไม

"นี่จองกุก...."

"ฮะ? มีอะไรแดฮวี"

"เราต้องเอารายงานฟิสิกส์ของทุกคนไปส่งอาจารย์ นายช่วยเอาถังขยะในห้องไปทิ้งแทนเราก่อนได้ไหม...ด้วยความขอร้องจากหัวหน้าห้อง"

"อ่า..ก็ได้ อ่ะนี่รายงานของเรา"

"ขอบใจนะ เราจะได้แวะไปหาอูจินด้วย"

ร่างบางวางสมุดรายงานให้หัวหน้าห้องคนดี ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปที่หลังห้องเพื่อเอาขยะในถังเล็กไปทิ้ง

หลังตึกเรียนที่มีต้นไม้อุดมสมบูรณ์ แต่กลับมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยมาพร้อมกับควัน กลุ่มรุ่นพี่ม.5 ที่นั่งมั่วสุมกันใต้ต้นไม้อย่างดี แต่ก็ชงักหันไปมองบุคคลมาใหม่ที่ถือถังขยะ ร่างบางพยายามไม่สนใจก่อนจะรีบๆเดินไปทิ้งขยะในถังใหญ่ แต่ทว่าเมื่อร่างบางหันกลับไปก็ถูกพวกรุ่นพี่ขวางทางไว้ก่อนที่พวกนั้นจะแสยะยิ้มให้

"เห้ย! ดูดิ น่ารักดีว่ะ หึ"

คนที่อยู่ข้างสุดกล่าวออกมา ก่อนที่จะเดินเข้ามาเรื่อยๆ จนผลักร่างบางล้มลงไป

ตุป

"จับมันไว้!"

"โอ๊ย!! ปล่อยนะ ช่วยด้วย!!!"

ร่างบางถูกจับแขนให้ยึดกับพื้น ก่อนที่ร่างกำยำจะขึ้นคร่อมเธอไว้
ร่างบางดิ้นไม่หยุด มือใหญ่ล้วงเขาไปในเสื้อนักเรียนตัวบางก่อนจะสูดไซร้อยู่ที่คอขาวของร่างบาง ร่างบางตกใจกลัวจนเผลอร้องไห้ออกมา

"แม่งร้องไห้แล้วยิ่งอยากว่ะ เงียบๆ จุ๊ๆ เรามาสนุกกันดีกว่า"

มือของมันเริ่มแกะกระดุมเสื้อของร่างบาง น้ำตาสีใสไหลพรากเป็นสาย ก่อนที่เธอจะใช้แรงสุดท้าย

'ถ้ามีอันตรายก็เรียกพี่ได้'

"ช่วยด้วย!!!!....พี่วี!"

_________________________________

ร่างของแทฮยองที่กำลังก้าวขาวิ่งไปหาลูกบอลกลางสนามก็เกิดหยุดชงัก จนเพื่อนสนิทเดินเข้ามาหา

"วะ--เอ้ย แทฮยองเป็นไรไปวะ"

"ยูคยอม กูฝากเตะลูกนี้แทนก่อนนะ"

"อ่อ รีบกลับมานะเว้ย"

สิ้นเสียงของเพื่อนสนิท ร่างของแทฮยองเดินหายไปทางห้องน้ำหลังหอประชุมทันที ก่อนที่จะสายไปกว่านี้ เขาต้องรีบไปให้ทัน...

_________________________________

[50%]

[ต่อ]

คืนนั้น ก่อนวันเปิดเรียน.


กรึก...

มือเรียวยื่นไปปิดโคมไฟบนโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนลงบนเตียงนุ่ม

เสียงดนตรีแปลกประหลาดลอยผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เปลือกตาของร่างบางที่ปิดอยู่กลับเปิดไม่ได้ดั่งใจ


อยู่ๆดนตรีพวกนี้ควบคุมสติของเธอ

เตียงที่ยวบลงผิดปกติ เหมือนมีใครทับเธอไว้อยู่ ปลายลิ้นอุ่นค่อยๆสัมผัสสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก เสียงดนตรียังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ

มือหนาของปีศาจกำลังล้วงลับเข้าไปในชุดนอนตัวบาง ก่อนที่ปีศาจตนนี้จะเริ่มมอบความหวานให้เธอ


"อื้อ--อึก..."


CUT



"เฮือก!..."


"สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่า"


แม่บ้านที่ยืนอยู่ปลายเตียงส่งเสียงทักและถามก่อนที่สายตาของคนพึ่งตื่นนอนจะมองไปยังของในมือที่แม่บ้านถือมาด้วย ชุดนักเรียนและของใช้....


"เอาวางไว้ตรงนั้น แล้วออกไป"


เสียงเรียบเอ่ยบอกแม่บ้านก่อนที่ของทั้งหมดจะถูกวางไว้ที่ปลายเตียง ร่างบางหายใจหอบถี่ นึกคิดเรื่องเมื่อคืน


นั่นความฝันหรือความจริง?


แต่ทว่าเมื่อร่างบางขยับตัวลุกจากเตียง ความรู้สึกเจ็บระหว่างขาก็จี๊ดขึ้นมา เธอค่อยพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำไป

และเชื่อได้ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันอย่างแน่นอน เธอยังจำได้อีกว่าปีศาจตนนั้น เมื่ออิ่มเอมกับความหวานไปก็ล้มตัวลงนอนข้างๆเธอ แถมยังกอดกระชับให้ความอบอุ่น แต่เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าไม่มีร่องรอยของปีศาจตนนั้นเลยสักนิด มีแต่ร่องยอยที่กระทำไว้บนตัวของร่างบาง

.

.

.

เปิดเรียนวันแรกรู้สึกว่าจะวุ่นวายกันไปหมด เมื่อร่างบางได้ยินจากปากของเพื่อนสนิทตัวเล็กว่ามีรุ่นพี่ม.6ย้ายเข้ามาใหม่แถมอีกทั้งยังหน้าตาหล่อระดับขั้นเทพบุตรในนิยาย เมื่อร่างบางได้ยินก็ทำเป็นไม่สนใจไป จนเมื่อได้ยินเสียงของสาวๆที่พากันเดินลุมล้อมใครบางคน บังเอิญพอดีที่ร่างบางกำลังวิ่งตามหาอาจารย์เพื่อที่จะส่งเอกสารสำหรับบุคลากร ร่างบางชนเข้าอย่างจังกับใครไม่รู้ที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา แต่ก็หล่อดี (เอ๊ะ! เทพบุตร)


หลังจากนั้นมา ร่างบางที่มักจะได้พรจากพระเจ้า ก็ทำให้มานั่งดูเดินตามเขาต้อยๆโดยไม่มีจุดมุ่งหมาย แต่สำหรับเธอพี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

แต่จะเป็นคนอื่นที่เขาแทบจะไม่สนใจแถมยังไล่ให้ไปไกลๆเขา แต่ส่วนน้อยเหมือนกันที่มักจะโดนไล่ มักเป็นเธอที่สามารถอยู่ตรงนี้ได้ ได้เห็นหน้าเขาชัดๆ ได้เดินตามเขาโดยไม่โดนเขาเอ็ด

แต่เขาก็ไม่สนใจหรือชายตามอง


ถึงแม้เธอจะสามารถให้ใจทั้งหมดกับเขาได้ แต่ทว่าร่างกายกลับโดนปีศาจแย่งไป

ร่างบางไม่คิดอคติ แถมยังเสพติดกับสิ่งนั้นทุกคืน บางครั้งร่างบางกลับอยากได้แบบนั้นก่อนเวลาด้วยซ้ำ

แต่เมื่อสิ้นสุดอารมณ์ก็เหลือทิ้งไว้แต่ความเจ็บปวดในรุ่งเช้า ปีศาจตนนี้เธอไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงเลยสักนิด เวลาที่มองไปก็จะเห็นเพียงเงาใต้แสงจันทร์ที่บดบังใบหน้านั้นไว้


ครอบครัวของร่างบางทำธุรกิจอัญมณีส่งออกในหลายๆประเทศตั้งแต่รุ่นทวด จนทุกวันนี้ร่างบางก็เกิดมาในสภาพลูกคุณหนูแถมคาบง้อนเงินช้อนทองมาเกิด ดูแล้วทุกคนคงอิจฉา แต่การที่ถูกประคมประหงมอย่างดีนี่ก็เพราะเอาไปเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล เลี้ยงดูอย่างดีแล้วปล่อยไปอย่างง่ายดาย แบบนี้ก็ไม่ดี ต้องไปปั้นหน้ายิ้มปลอมๆให้กับใครก็ไม่รู้ที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า


ชีวิตน้องจกุกนี่น้าา 


[100%]



TALK. 

สวัสดีค้าาา กลับมาอีกครั้งของฝันหวาน

สนุกกันไหมเอ่ย? ผิดพลาดตัวอักษรตกหล่นตกไหนก็ช่วยๆกันบอกด้วยนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคอมเมนต์นะคะ(•ω•)

รักคนอ่านทุกคนนนนน♡


#ฝันหวานกุกวี





พี่เอกยังไม่ลงคลิปเลยค่ะ เศร้า︶︿︶

(ผิดเรื่องแล้วเฮ้ย!)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #8 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 15:45
    ร่องรอย เขียนแบบนี้นะคะ
    #8
    0