ตอนที่ 3 : SWEET | 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

22:00

JUNGKOOK. PART

เสียงดนตรีนี้อีกแล้ว เหนื่อย....เหนื่อยเหลือเกิน ทำไมผมต้องเกิดมาด้วย อีกไม่กี่วันหลังจากสอบปิดเทอมเสร็จ ชีวิตผมก็ไม่อิสระอีกต่อไป ทำไมผมต้องเกิดมากับครอบครัวหน้าเงินนี่ด้วย ต้องไปแต่งงาน
กับใครหน้าไหนที่ไม่รู้จัก ผมยังไม่ได้สารภาพรักกับรุ่นพี่แทฮยองเลย ใจผมให้พี่เขาหมด ยกเว้นร่างกาย...ที่โดนปีศาจชิงไปก่อน และใช่มันกำลังกลับมาอีกแล้ว แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่ทำทุกคืนมันจะไม่ดี กลับทำให้ผมต้องการมันทุกวันด้วยซ้ำ แต่วันนี้คงไม่ ผมขอพักใจก่อน

♪ ♬ ~ ♬ ♪~

มาแล้วสินะ...

"คุณ...วันนี้หยุดได้ไหม ผมเครียดอยู่"

หวังว่าเขาจะตอบผมมานะ เอาจริงๆแล้วผมมองหน้าเขาอยู่ แต่กลับไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด
ผีไม่มีหน้าหรอ...?

'ได้ สัญญากับฉันสิ ว่าจะไม่แอบมองหน้า'

เสียงทุ้มลึก ที่ส่งสัญญาณจิตมา
กลายเป็นว่าผมต้องคุยคนเดียว ที่เขาพูดมานั่นไม่มีใครได้ยินเลยสักนิดนอกจากผม แต่เสียงนี้คุ้นอยู่นะ เหมือนเคยได้ยิน ปีศาจประเภทไหนอยากรู้จัก
จะหาว่าสอดรู้สอดเห็นก็ได้นะ

"ค--ครับ ผมสัญญา"

ผมตอบสัญญาไป ไม่เห็นหน้าของเขาก็ไม่เป็นไร
แต่ขอให้เขาหยุดคืนนี้ก่อน
.....ร่างของเขายังคงทับผมอยู่

"ต้องการอะไรหรือเปล่า"

'ฉันพานายไปที่ๆหนึ่งได้ไหม'

ไปไหน? ไปฆ่าหรอ ไม่ๆผมต้องถามเขาก่อน

"ที่ไหน จะพาผมไปฆ่าหรือเปล่า?"

'ไม่หรอก พาไปดูท้องฟ้าข้างนอก'

จะไปยังไงกัน กลางค่ำกลางคืน ป่านนี้พ่อแม่เข้านอนกันหมดแล้ว
แถมพวกลูกน้องก็อยู่รอบๆบ้านกันหมด

'ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไป ไม่มีใครเห็นเราสองคนหรอกนะ'

"เลิกคุยทางจิตได้ไหม ผมรู้สึกว่าตัวเองจะกลายเป็นคนบ้า"

ผมพูดออกไปตรงๆเลยนะ
เขาที่ดูเหมือนจะเงียบใส่ผม แต่ไม่..

"ได้สิ เพื่อนายฉันทำได้หมดทุกอย่าง"

ช่างดูเป็นคน เอ้ย! ปีศาจที่เอาอกเอาใจดียิ่งสินะ
แต่เสีย ของเขาก็เพราะน่าฟัง แถมเสียงดูคล้ายคลึงกับคนนั้นอีก

เขาลุกขึ้นออกจากตัวผม ด้วยความที่ผมซื่อสัตย์ ก็หลับตาไปเพราะสัญญากับเขาไว้ว่าจะไม่แอบมองหน้า สักพักผมก็เอามือออก เขายืนหันหลังให้ผมก่อนรอยแผลสองรอยจะเริ่มมีขึ้นมา ปีกสีดำถูกแผ่ออกจนเป็นปีกที่ใหญ่ ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะไม่เคยคิดว่าจะมีจริง ก็ใช่สินี่มันยุคสมัยไหนแล้ว

"ลุกออกมาจากเตียงสิ"

ผมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเหมือนโดนสะกดจิตร่างกายไป
ทั้งๆที่สมองกับใจยังลังเลอยู่
ผมเดินห่างออกจากเตียงแล้วเดินไปหาเขาด้านหลัง

JUNGKOOK. PART END

"หลับตาสิ"

ร่างบางทำตามโดยไม่มีขัดข้องก่อนถูกบางอย่างที่เป็นขนปีกของคนตรงหน้าเขาหุ้มเอาไว้ ก่อนที่จะรู้สึกอีกทีก็นั่งอยู่บนหน้าตักของใครบางคน

ร่างบางที่ค่อยลืมตาขึ้นมาพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน เสียงที่เงียบงันของป่าที่กว้างขวาง กับเส้นขอบฟ้าอันไกล ท้องฟ้าที่มีดวงดาวนับร้อยล้านดวง ระยิบระยับกับพระจันทร์ที่ส่องสว่างเพียงครึ่งเสี้ยววงแหวน ร่างของทั้งสองนั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่ใหญ่และแข็งแรง ประกายตาแวววาวของคนในอ้อมกอด
ปรากฏอยู่ในดวงตาสีดำ

"สวยจัง....คุณมีชื่อไหม"

ร่างบางที่หน้ายังมองท้องฟ้าอยู่ ก็ถามชื่อของคนที่กำลังโอบอุ้มเธออยู่ตอนนี้

"เรียกฉัน'วี'ก็พอ"

"จะให้ใช้สรรพนามว่าอะไรล่ะ"

"พี่ พี่วี"

"งั้น...พี่วี พี่มีพลังใช่ไหม"

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะตอบคำถามของเธอ

"พี่เป็นปีศาจ ก็ต้องมีสิ"

ร่างบางที่ได้ยินอย่างนั้น ก็เงียบไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
สายตาหวานกวาดมองป่าที่กว้างใหญ่
แต่กลับมีต้นไม้ใหญ่แค่ต้นเดียวที่ทำให้มีกิ่งไม้นั่งได้ในที่ที่สูงๆแบบนี้

"แต่หนูว่าพี่ทำเรื่องนี้ไม่ได้แน่....หนูจะลองขอให้พี่วีทำให้"

"ว่ามาสิ"

ร่างบางที่หลับตาลงพร้อมกับเอียงศีรษะลงที่ไหล่ของเขาอย่างช้าๆ
ปากบางขยับพูดอย่างใจเย็น

"ฝากบอกพี่แทฮยอง....ว่าหนูรักพี่มาก ถึงแม้ว่าพี่จะไม่สนใจหนูก็ตาม....หนูจะรีบสารภาพรักกับพี่แทฮยองให้เร็วที่สุด....................."

ทั้งสองเงียบลงไป มีแต่เสียงลมที่พัดมาอย่างหนาวเย็น
และเสียงหายใจของร่างบาง

"......หนูเพ้อเจ้ออีกแล้ว พี่วีทำไม่ได้ใช้ไหมล่ะ..."

"ไม่หรอก คนนั้นได้รับรู้แล้ว ใจของเธอน่ะเป็นของพี่เขาคนนั้น"

เสียงของเขาเริ่มแผ่วเบาลงในประโยคสุดท้าย แต่ทว่ากลับยังพูดไม่จบ
และเสียงยังหนักแน่นกว่าเดิม

"แต่! ร่างกายนี้เป็นของพี่คนเดียว จะไม่มีใครได้ครอบครองมัน นี่คือข้อแลกเปลี่ยนในข้อตกลงของเรา ใจนั้นเป็นของคนนั้น แต่ร่างกายเป็นของคนนี้"

ร่างบางที่ได้ยินกลับไม่รู้สึกอะไรและเข้าใจอย่างเป็นทางการ

"รู้แล้วน่าา พี่วี.."

"หืม อะไร"

"พี่เป็นตัวแทนของพี่เขาคนนั้นได้ไหม ในเมื่อหนูไม่สามารถให้อะไรกับเขาได้"

"อืม...ตามใจ"

ร่างบางที่หลับตาก็ยกยิ้มแล้วใช้แขนเล็กโอบกอดอีกคนเอาไว้ เปรียบเสมือนตัวของเขาคนนี้เป็นพี่คนนั้น

"พี่วี มาแค่ตอนกลางคืนงั้นหรอ"

ร่างบางที่มีคำถามหลายอย่างเต็มหัว
ที่อยากจะถามอีกคน ที่เป็นบุคคลปริศนา ที่เธอไม่สามารถเห็นหน้าเขาได้ เขาที่รู้ทุกอย่างในหัวของเธอและยังอ่านใจได้ก็เพราะเป็นปีศาจ

"พี่อยู่กับเธอทุกเวลา ถ้ามีเรื่องอันตรายก็เรียกหาพี่ได้
ถ้าอยากมาที่นี่คนเดียว ก็แค่หลับตาแล้วนึกถึงเสียงเพลงของทุกคืน พี่เป็นปีศาจชนิดนึงที่ชอบกินของหวานตอนกลางคืน เช่นเธอ เมื่อเธอได้สัมผัสกับความหวานที่พี่ให้ เธอก็จะฝันหวานทุกคืน เอาเป็นว่าพี่คือปีศาจฝันหวานแล้วกัน ไม่ต้องสงสัยมาก"

"...."

ร่างบางที่ตอนนี้หลับไปแล้ว มีแต่เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะพอดีกับลมหายใจ ถึงเวลาที่จะกล่อมเด็ก
เสียงดนตรีดังขึ้นรอบตัวของทั้งสอง
ก่อนที่เสียงทุ้มจะเปล่งออกมา

"ฝันดีนะที่รักของพี่
Are you calling me a sinner...."

เสียงทุ้มหวานลึกที่คลอตามเสียงดนตรี กลับกลายเป็นเพลงกล่อมเด็กไปแล้ว
ก่อนค่ำคืนนี้จะหายไปเสียงทุ้มเอ่ยส่งท้ายของพระจันทร์ที่ร่างบางไม่อาจจะได้ยิน

"พี่คนนั้นเขารับรู้แล้วล่ะ พี่ก็รักเธอเช่นกันเด็กดี....เพราะพี่คนนั้น.... ก็คือคนพี่คนนี้"


#ฝันหวานวีกุก

TALK.

สวัสดีทุกคนกันอีกครั้งนะคะ

ขอบคุณสำหรับคำติชมและกำลังใจนะคะ ผิดพลาดตรงไหนคอมเมนต์บอกกันด้วยเด้อ

ไปล่ะน้าาาา ไว้เจอกันตอนต่อไปค่ะ^ω^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #7 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 15:39
    คนเดียวกันแล้วทำไมต้องปิดบัง อยากรุ้เลย
    #7
    0
  2. #3 VkVvin (@VkVvin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 19:50
    ชอบอ่ะ น่าสนใจมากก รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #3
    0