ตอนที่ 10 : SWEET | 8 LEGEND END [JIMIN]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

"อึก..ช..ช้าก่อน!"

"องค์เทพธิดา!!!!"

ปีศาจชั่วหรือแม้กระทั่งทุกคนในที่แห่งนี้ต่างตกใจกันไม่น้อย  ที่จู่ๆเทพธิดาของสวรรค์กลับมารับลูกธนูแทนปีศาจชั่ว นางยังยืนอยู่ต่อได้แต่ไม่นานก็ต้องล้มเข่าตั้งลงไป บิดาของนางหน้าซีดและสติเสียเมื่อเห็นบุตรของตนถูกธนูปักลงกลางที่หน้าอกโดยเป็นธนูของผู้เป็นบิดาเอง

"จองกุก!! ลูกทำอย่างนี้ทำไมกัน!"

"ท่านพ่อ...ลูก..อึก..ขอร้อง"

เคร้ง!

โซ่ที่ถูกตรึงปีศาจชั่วเอาไว้ร่วงลงมา ก่อนจะสลายเป็นผงหายไป ปีศาจชั่ววิ่งมาด้วยความเร็วก่อนจะมาประครองนางเอาไว้ ในอ้อมกอดตัวเอง

"หยุดนะ!! อย่าแตะต้องลูกข้า!!!"

บิดาของนางเมื่อเห็นปีศาจชั่ววิ่งมาอุ้มนางไว้เพื่อให้นางไม่ล้มลงไปกับพื้นแต่กลับกัน บิดาของนางคิดว่าจะทำร้ายบุตรของตน

"ย..อย่าเลยท่านพ่อ...ข..ข้าผิดเอง..ท่านจำได้ไหม... ที่ข้าเคยบอกท่านไว้....อึก...ข้ามีที่ที่ข้าจะให้เก็บหัวใจของข้าได้แล้ว..."

นางบอกห้ามบิดาเพื่อไม่ให้อารมณ์โทสะของบิดาตนมากไปกว่านี้

"เจ้าบ้าหรือไงกัน! รู้แล้วไม่ใช่หรือไงว่าข้าเป็นปีศาจ เจ้ามันบ้า! เจ้าทำให้ข้ารู้สึกผิด"

ปีศาจชั่วแทนที่จะทำเป็นไม่สนใจ แต่กลับต่อว่านางด้วยความเป็นห่วง แต่ก็เถอะ ไม่ว่าจะเทพหรือปีศาจ ทุกตนล้วนมีหัวใจ นัยน์ตาที่เยือกเย็นที่นางเห็นทีแรกกลับกลายเป็นสั่นระริก

"ไม่..ไม่..ข้ามอบดวงใจให้ท่านแล้ว ข้า...อึก...รักท่านนะ..ถึงจะพบกันได้ไม่นาน แต่ใจของข้ามันผูกติดกับท่านไปแล้ว...ท่านพ่อ..."

ตอนนี้ ในบริเวณนี้ กลับมีเพียงเสียงของทั้งสอง และยังปนไปด้วยความโศกเศร้ากับเรื่องที่เป็นเรื่องไม่คาดคิด ผู้เป็นบิดาย่างท้าวมาหาด้วยความรู้สึกผิดอีกคน มือหนาใหญ่วางธนูลงกับพื้นข้างลำตัว ก่อนมืออีกข้างจะลูบกลุ่มผมของบุตรตนเอง รอยยิ้มอ่อนๆถูกส่งมาทางผู้เป็นบิดา ก่อนจะยิ้มตอบกลับ

"ท่านพ่อ....ข้ารักท่านวีจริงๆนะ เชื่อข้าสิ มันมีบางอย่างที่ทำให้ข้าต้องรัก...โดยไม่มีเหตุผล ...ท่านวี...ได้ใจของข้าไปแล้ว..."

ท่านคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เท่าเทียมกับเทพผู้ปกครองสวรรค์ ท่านจง....รอข้ากลับมา....หรือตามหาข้า...ไม่ว่าจะเป็นบนโลกมนุษย์...ข้าอาจจะอยู่ข้างล่างนั่น...ท่านต้องรอข้า...ท่านรอได้ไหม..ถึงข้าไม่รู้ว่าท่านจะรักข้าหรือไม่...แต่ข้ารักท่าน..."

"ฮึก....ข..ข้าก็รักเจ้าตั้งแต่..ได้พบ"

นางค่อยๆปิดตาลง น้ำตาของปีศาจหยดลงบนแก้มใสพอดี ร่างของนางเริ่มเลือนลางหายไปก่อนจะตามด้วยเสียงร้องไห้อันโศกเศร้าของเหล่าเทพและบริวารหรือแม้แต่ปีศาจที่ไม่เคยร้องไห้

ปีศาจที่เย็นชาโมโหร้ายกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตลอดหลายวันหลังจากวันที่เทพธิดาจากหายไป น้ำตาของปีศาจที่มักจะร่วงหล่น ความรู้สึกของปีศาจตนนี้มีแต่ความเศร้าโศก เสียใจ และโหยหา เขามักจะพูดขอโทษอยู่บ่อยๆกับบิดาของนาง แต่บิดาของนางให้อภัย พร้มกับคำพูดที่บอกเชิงว่าไม่เป็นไร เพราะต้นเหตุอีกอย่างที่บิดาของนางยิงธนูไป ความหวานหอมของรสชาติบางอย่างยังตราตรึงอยู่ในใจของเขา มันไม่มีสิ่งใดมาลบล้างออกมาได้


ตั้งแต่นั้นมาปีศาจที่มักจะอยู่ในขุมนรกก็จะออกมานั่งบนหอคอยซินโคลว์บ่อยๆ และจับสร้อยคอที่ทองสวยที่นางเป็นคนให้เขาในวันที่เขาขโมยความบริสุทธิของนางไป เพียงเขามีสิทธิ์เท่าเทียมกับเทพผู้ปกครองสวรรค์ แต่เขาไม่เคยเห็นแก่ตัวใช่มันสักครั้ง
ความจริงในตอนแรก เขาจะลักพาตัวนางไป เพราะได้รับภารกิจให้ลักพาตัวนางมา
แต่ทว่าเมื่อเขาได้พบนาง ที่มีใบหน้าสมบูรณ์แบบและกลิ่นกายที่ไม่เหมือนผู้ใด ชวนให้เขาหลงไหลในสิ่งนั้น
เขาคิดจะฉุดความบริสุทธิของนางและพาตัวนางไปเป็นตัวประกัน แต่ไม่เคยคิดเลยว่านางจะมอบหัวใจให้ ในใจตอนที่เขาเเอบเห็นนางนั้น ความรู้สึกด้านชาที่มีต่อหญิงสาว ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา แต่เขาก็ละเลยมันไป ก่อนจะทำให้ความรู้สึกมันชัดเจน ในตอนที่นางกำลังจากไป

และ....ปีศาจชั่วตนนั้นก็ยังรอการกลับมาของเทพธิดาเป็นเวลาหลายพันปี

"ขอโทษ....ข้ารักเจ้า..เจ้าน่าจะปล่อยให้ข้าตายๆไปซะดีกว่า
....ฮึก....ข้าเจ็บปวดที่ต้องมารอเจ้า...แต่ข้าก็จะรอเจ้ากลับมา..ไม่ว่าจะเป็นใคร หญิงหรือชาย ข้าก็จะตามหาและคืนหัวใจให้กับเจ้า..ไม่ว่าจะกี่ร้อยล้านปี ขอแค่ให้เจ้ากลับมา....."

ก่อนการตื่นขึ้นมาของใครบางคน ต้องใช้เวลาอีกกี่พันปีกัน....





TALK. 

สวัสดีค่ะ จบไปแล้วกับตำนานที่เล่าโดยจีมิน

มีเนื้อหาเกี่ยวข้องเด้อไม่ใช่เรื่องสั้น

ตอนนี้เริ่มๆกลับมาแล้ว อาจจะมาบ้างไม่มาบ้าง แต่เราก็แอบเศร้าใจ บางทีคนอ่านหายไปกันหมดเลย รีบๆกลับมาอ่านกันน้าา

เราคิดถึงทุกคนใจจะขาดแล้ว 

งื้ออออ ชอบก็กดให้กำลังใจ ตำหนิกันได้นะคะ เขียนคอมเมนต์มาคุยกัน สนุกไม่สนุกบอกๆกันได้น้า  รักคนที่อ่านมาถึงตรงนีได้

รักทุกคนที่อ่านนิยายเรานี่แหละะะ^ω^


#ฝันหวานวีกุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

18 ความคิดเห็น