คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ฟิค อย่าลืมฉัน : เอื้อเขม] Tell Me The Truth

โดย Paploy99

เรื่องสั้นจากมโน ไม่ได้มีเจตนาจะลบหลู่บทประพันธ์เดิม

ยอดวิวรวม

341

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


341

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 57 / 23:01 น.
นิยาย [Ԥ ѹ : ] Tell Me The Truth [ฟิค อย่าลืมฉัน : เอื้อเขม] Tell Me The Truth | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

กลับมาอีกแล้วววว
แต่คราวนี้เป็น เอื้อเขม นะ ><

อย่าลืมฉันใกล้จะจบแล้วด้วย >>เสียใจ
เรื่องนี้ใครไม่ได้ดู อย่าลืมฉัน อาจจะงงนิดหน่อย

หวังว่าจะชอบกันนะ

อย่าลืมเม้นไว้เป็นกำลังใจเน้อ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 57 / 23:01




"เขม....เขมค่ะ เขม"
 
 
 
 
 

 
 
 

 
 
 "ครับ คุณเกน....ถึงไหนแล้วนะครับ"
เขมชาติหันกลับมาสนใจคู่สนทนาที่กำลังส่งค้อนวงใหญ่มาให้ โทษฐานที่เขานั่งเหม่อจนไม่ได้สนใจที่อีกฝ่ายพูด แต่จะบอกว่าเขาไม่ได้สนใจก็คงไม่ถูกนัก เขาฟังนะ เพียงแต่ว่าเขาอาจจะรับรู้สิ่งที่เกนหลงบอกได้ไม่ทั้งหมดเท่านั้นเอง
 

"เกนบอกว่า ช่วงนี้เขมดูเครียดๆไปนะคะ มีอะไรที่เกนจะช่วยได้บ้างรึเปล่า?" คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มหวาน อย่างที่ชายหนุ่มมักจะทำเสมอ เพื่อให้เธอสบายใจ แต่ดูผ่านๆก็รู้ว่ามันเป็นการแสร้งทำเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกหนักอึ้งภายในใจ......หลังจากที่เลิกกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขมชาติก็ดำเนินไปในฐานะที่ควรจะเป็น ....อย่างน้อยความเป็นเพื่อนก็ตัดไม่ขาด ถึงเขมชาติจะทำให้เธอรู้สึกแย่สักแค่ไหน แต่ในเมื่อเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอก็รู้สึกว่ามันคงไม่ยุติธรรมนัก หากเธอจะเอาแต่โกรธเกลียด จนตัวเธอเองก็ไม่มีความสุข
 

"ผม...ไม่ได้เป็นอะไรครับ สบายใจได้" ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ลึกๆในใจ เขมชาติเองก็รู้ดี ถึงเรื่องระหว่างเขากับเกนหลงจะจบลงอย่างไม่ค่อยสวยนัก แต่มันก็ยังไม่ถือว่าแย่สักเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็รู้ใจตัวเองขึ้นมาบ้าง ได้คลายปมบางปมที่ผูกมัดเขาเอาไว้ แต่บางปม....มันก็ดูเหมือนจะรัดเขาแน่นขึ้น...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
 

"เขมรู้มั้ย....การที่ได้ระบายความรู้สึกออกมามันทำให้รู้สึกดีขึ้นได้นะ...." เกนหลงพูดพลางมองหน้าคู่สนทนา "ยิ่งถ้ามีคนคอยรับฟังแล้วด้วย ยิ่งดีใหญ่"
 

เขมชาติพยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่าย เขาเข้าใจว่าเกนหลงเป็นห่วง แต่บางเรื่อง...ให้มันอยู่แค่ในใจก็น่าจะดีที่สุดแล้ว


"จะให้ผมปรึกษาคุณเกน?" ถึงเขากับเกนหลงจะกลายมาเป็นเพื่อนกัน แต่เขาไม่อยากจะทำให้เกนหลงต้องมาเป็นกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ที่เขาเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ถ้าปฏิเสธ ก็คงจะเป็นการเสียมารยาทจนเกินไป

 
"ไม่หรอกค่ะ เกนไม่เก่งเรื่องให้กำลังใจ..." หญิงสาวโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ ด้วยเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่เธอถนัดเอาเสียเลย อีกทั้งเธอก็คิดเอาเองว่าเขมชาติคงไม่สนิทใจนักหากจะต้องนั่งคุยกับอดีตคนรักในเรื่องรักๆใคร่ๆ


"แต่เกนรู้จักคนที่น่าจะช่วยได้" เกนหลงยิ้ม มองหน้าตาสงสัยของอีกฝ่ายอย่างมาดมั่น ถ้าเป็นคนนี้หล่ะก็ ช่วยได้แน่...
 
 
 
 
 
 






 
 
หลังจากที่เขมชาติเห็นเกนหลงเดินออกไปคุยโทรศัพท์ ไม่นานนัก หญิงสาวก็เดินกลับมาพร้อมผู้มาใหม่อีกคน.....อีกคนที่ทำให้เขมชาติแทบจะสำลักกาแฟดำแก้วโปรดที่กำลังยกขึ้นดื่ม ด้วยเพราะผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรือที่ทำให้เขา ต้องมานั่งซึมอยู่แบบนี้
 

"สวัสดีครับ คุณเอื้อ วันนี้ไม่มีงานทำหรือครับ" เอื้อ หัวเราะเบาๆให้กับคำถามกวนประสาท ที่ต่อให้ฟังยังไงมันก็คือการหาเรื่องดีๆนี่เอง แต่แปลก...ที่เขาไม่รู้สึกโมโหคนพูดสักเท่าไหร่ จะมีก็แต่อารมณ์ที่อยากจะหยิกแก้มอีกฝ่ายก็เท่านั้น
 

"มีครับ แต่เกนอุตส่าห์โทรหาผมให้มาคุยกับเด็กมีปัญหา ผมก็เลยต้องมา" พูดพลางหันไปยิ้มให้เกนหลง จนไม่ทันสังเกตว่า 'เด็กมีปัญหา' ที่ว่ากำลังเบ้ปาก ด้วยอารมณ์หงุดหงิด ที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร
 

"เดี๋ยวเขมคุยกับพี่เอื้อไปก่อนนะ เกนต้องไปจัดการเรื่องโรงแรมให้คุณพ่อก่อน" หญิงสาวเลือกที่จะทิ้งเขมชาติไว้กับคนที่ไว้ใจได้ หวังไว้ว่าพี่ชายคนสนิทคงจะช่วยอะไรเพื่อนตัวดีของเธอได้บ้าง แต่เพื่อให้เนียนจึงหยิบยกเรื่องโรงแรมขึ้นมาอ้างเพื่อหาทางชิ่ง

 
"ไปเถอะเกน ทางนี้พี่ดูแลเอง" เอื้อส่งยิ้มให้หญิงสาวหนึ่งเดียวในที่นั้นอย่างรู้ทัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกที่จะเล่นตามน้ำไปกับเกนหลงอยู่ดี
 

เขมชาติมองส่งเกนหลงจนลับตาแล้วจึงหันมากวนประสาท คนที่เกนหลงส่งมาให้เขา
"พึ่งรู้นะครับ ว่านายธนาคารเดี๋ยวนี้ เขารับปรึกษาปัญหาชีวิตกันด้วย"  
 

"ไม่ใช่แค่ปัญหาชีวิตนะ ปัญหาหัวใจผมก็รับปรึกษา" เขมชาติรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกไปวูบนึงกับคำตอบของเอื้อ ไม่หรอก...หมอนั่นไม่ได้รู้อะไรมาหรอกใช่มั้ย?
 

"ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ แต่คุณดูกังวลกับมันน่าดู" เอื้อยิ้มพลางสบตากับอีกฝ่าย เขาถูกเกนหลงขอร้อง มาให้ช่วยคุยกับเขมชาติ เพราะเกนหลงรู้สึกเหมือนเขมชาติดูกังวลเหมือนคนที่คิดอะไรอยู่ตลอดเวลา แล้วก็ตามประสาคนขี้ใจอ่อน เขาไม่อยากปฏิเสธคำขอของเกนหลง แม้ว่าเขาเองจะมีเรื่องที่ต้องคิดเกี่ยวกับเขมชาติอยู่เหมือนกัน แต่...บางทีการมาคุยกับเขมชาติอาจทำให้เขาได้รับคำตอบที่เขาอยากรู้.....หลังจากที่คิดในแบบฉบับของนายธนาคาร เอื้อก็ตัดสินใจตกปากรับคำเกนหลง
 

"ใช่ อย่างคุณคงไม่เข้าใจ" เขมชาติเหยียดยิ้ม มองหน้าอีกคนอย่างหงุดหงิด
 

เอื้อขมวดคิ้วมุ่น รับรู้ได้ถึงอารมณ์กรุ่นๆจากอีกคน...แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ หมอนี่ทำเหมือนว่าเขาเป็นต้นเหตุงั้นแหละ
 

"ผมจะเข้าใจได้ยังไง ถ้าคุณไม่อธิบาย" เอื้อพยายามพูดอย่างสงบ เพื่อว่ามันจะไปสยบอารมณ์ร้อนๆของอีกฝ่ายได้ แต่ดูเหมือนจะทำให้อีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เขามากขึ้นกว่าเดิม
 

"โอเค คุณไม่บอก แต่ผมเดาว่าคงเป็นเรื่องหัวใจของคุณหล่ะสิ" ดูเหมือนเอื้อจะเดาถูก เพราะพอเขาพูดจบ แวบนึงที่เขาเห็นสายตาเขมชาติไหววูบ แต่แปปเดียวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมอ้าปากพูดอะไรเพิ่มเติม เอื้อจึงเลือกที่จะพูดสิ่งที่ตนสงสัยออกมาแทน
 

"หรือว่าคุณ...ยังไม่รู้ว่าตัวเองรักใคร" ความเงียบโรยตัวอยู่เนิ่นนานกว่าที่เขมชาติจะเอ่ยปากยอมรับ
 

"อาจจะจริงของคุณ" เขมชาติถอนหายใจ ยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตาของเอื้อทำให้เขารู้สึกกระหายน้ำอย่างบอกไม่ถูก "ผมสับสน..." ใจนึกไปถึงตอนที่เอื้อถามคำถามนี้กับเขา ซึ่งเขาเองก็ตอบไม่ได้...หรือบางที เขาอาจจะไม่กล้าตอบ
 

เขมชาติเอ่ยช้าๆ ยิ้มน้อยๆเมื่อนึกถึงคนที่พูดถึง "เกนหลงเป็นคนดี..." กำลังจะพูดต่อ แต่เป็นเอื้อที่กล่าวต่อให้ "แต่ไม่ใช่คนที่รัก?" เขมชาติพยักหน้ารับเบาๆ "ส่วน วดี เธอเป็นรักแรก และผม...ไม่เคยลืม แต่มันก็แค่นั้น เราจบกันไปนานแล้ว"
 

"แล้วคุณสับสนเรื่องอะไร?" เอื้อถาม ไม่เข้าใจคนตรงหน้านัก ในเมื่อกับเกนหลงก็ไม่ได้รัก กับสุริยาวดีก็จบไปแล้ว แล้วเขมชาติยังมีอะไรที่ยังคิดไม่ตกอีกหรือ?
 

เขมชาติยักไหล่ แทนที่จะตอบคำถามกลับเลือกที่จะเอ่ยถามสิ่งที่เขาอยากรู้บ้าง
"แล้วคุณหล่ะ รักใคร สุริยาวดี? เกนหลง?"
 

เอื้อนิ่งคิดก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไม่ยากเย็น
"กับหนูเล็ก เธอเหมือนคนในครอบครัวคนนึง ไม่ได้คิดไปมากกว่านั้น.." เอื้อยิ้มบางๆเมื่อเห็นเขมชาติทำหน้าเหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง "ส่วนเกนหลง เธอก็เหมือนน้องสาวแท้ๆคนนึงของผม...เท่านั้นเอง"
 

ยังไม่ทันจะได้พูดคุยกันต่อ เสียงโทรศัพท์ของเอื้อก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ นายธนาคารหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนรอยยิ้มอบอุ่นจะระบายขึ้นประดับบนใบหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรมา
 

"ครับ หนูเล็ก...ครับ สำหรับหนูเล็กผมว่างเสมอ .....อ๋อได้ครับ เดี๋ยวผมไป...." เขมชาติเหลือบตามองเอื้ออย่างเคืองๆ อารมณ์หงุดหงิดจากไหนก็ไม่รู้เริ่มเข้ามาเล่นงานเขาอีกแล้ว แล้วก็นั่นแหละ เพราะไออารมณ์หงุดหงิดงี่เง่านี่แหละที่ทำให้เขาลุกเดินหนีอีกคนที่กำลังคุยโทรศัพท์กับ 'คนในครอบครัว' เฮอะ!!! ไปหลอกเด็กอมมือเถอะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเอื้อจะคิดกับสุริยาวดีแค่นั้น
 
 
 




 
 
 
 
 
 
"เฮอะ...ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น!?" พูดกระแทกเสียงคนเดียว หลังจากที่เดินหนีมาอย่างไม่พูดไม่จา แต่อีกฝ่ายก็ไม่เห็นจะตามเขามาแต่อย่างใด และมันยิ่งทำให้เขาโมโห
 

"จะให้เชื่อได้ไง!!!!" ยิ่งคิดถึงตอนที่หมอนั่นคุยโทรศัพท์แล้วยิ่งอารมณ์เสีย คุยจนลืมไปแล้วมั้งว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ!

 
"ตามตอแย ดูแลแม่เลี้ยงไม่เคยห่าง ไปบ้านวดีบ่อยกว่าบ้านตัวเองอีกมั้ง...."
 

"แล้วที่ชอบไปไหนมาไหนกับเกนหลงน่ะ อย่าคิดว่าไม่รู้นะ แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าน้องสาว...ใครมันจะไปเชื่อ!!!"
 

"โอ๊ย!!! แล้วทำไมเราต้องคิดเรื่องของหมอนั่นด้วยวะ" ชายหนุ่มยีหัวตัวเองอย่างเซ็งๆ นี่ไงเรื่องที่เขาคิดไม่ตก จนเกนหลงเป็นห่วงน่ะ แล้วแบบนี้จะให้เขาบอกไปได้ยังไง
 

"เขม...คุณมายืนทำอะไรตรงนี้?" เอื้อที่เดินตามหาอีกฝ่าย หลังจากที่ต้องวางสายจากสุริยาวดี เพราะหันมาแล้วเขมชาติหายไปไหนก็ไม่รู้ จนมาเจออีกฝ่ายยืนบ่นอะไรงึมงำอยู่คนเดียว
 

"ตามมาทำไม ไม่ไปหาแม่เลี้ยงคุณรึไง?" ถามกลับอย่างยียวน ด้วยอารมณ์ที่ยังกรุ่นๆอยู่
 

"ไม่หล่ะ ผมบอกหนูเล็กไปว่า ผมกำลังแก้ปัญหาให้คุณอยู่" เอื้อตอบพลางยิ้มอบอุ่นอย่างเคย "คุณถามเหมือนกำลังหึงเลยนะ"
 

"ผมไม่ได้รักวดีแล้ว จะหึงได้ไง" เขมชาติหลบสายตาที่เหมือนจะรู้ทันของอีกฝ่าย กลัวว่าหมอนั่นจะรู้ว่าจริงๆแล้วเขา...
 

"ถ้าคุณไม่หึงหนูเล็ก รึว่าคุณ...หึงผมเหรอ?" เขมชาติรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง อย่างไม่อยากยอมรับ
 

"อย่าบอกนะว่า....เรื่องที่คุณคิดอยู่ คือเรื่องของผม" เอื้อยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายที่ยืนหันหลังให้เขาไม่ยอมตอบ แต่ใบหูแดงๆนั่นก็น่าจะเป็นคำตอบที่ดีให้เขาได้แล้ว
 

"ใช่ ผมคิดแต่เรื่องของคุณ!!" เขมชาติยอมรับเสียงเข้ม หันหน้ามาเผชิญกับอีกฝ่าย
 

"ผมก็คิดแต่เรื่องของคุณ" เอื้อเอ่ย รอยยิ้มเย้าผุดที่มุมปาก ยังไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เขาคิดมาตลอดจะเป็นสิ่งเดียวกับที่เขมชาติคิด
 

เขมชาติเมินหน้าหนีสายตาล้อเลียนนั่น ก่อนจะหลุดยิ้มเขินเมื่อได้ยินประโยคต่อมา....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
"ถ้างั้นก็มาคิดเรื่องของ 'เรา' กันบ้างดีกว่า"
 

~Fin~

ผลงานทั้งหมด ของ Paploy99

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 02:07
    โอ้ยย ฟินว่ะ ฟินเฟ่ออ ฟินสุดๆ >///<
    #10
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #8 Faii
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 15:06
    เอาอีกนะๆๆๆๆๆๆๆ
    #8
    0
  4. #7 กอไผ่
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 10:28
    จะมีอีกมั้ยอ่ะ อยากอ่าน >__
    #7
    0
  5. วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 09:47
    อะ...อ๊ากกกกกก เขินนนนนนนนนนน ทำไมตอนจบเรื่องมิเป็นแบบนี้!!!!! #โดนตบ
    แต่งตอนต่อไปอีกนะคะ! ถึงเรื่องจะจบแล้วก็เหอะ กระซิกๆ
    #6
    0
  6. วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 09:28
    ฟินมากกกก เรื่องของเรา ><
    #5
    0
  7. #4 แก้ว
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 00:19
    มาต่อเถอะๆๆ มันค้างอ่าา
    #4
    0
  8. #3 รักพี่ก้องหลงพี่ติ๊ก
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 19:12
    สนุกมาก มาต่ออีกนะ
    #3
    0
  9. #2 รักพี่เอื้อ
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 23:52
    น่ารักๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านอีก
    #2
    0
  10. วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 23:14
    เรื่องของเรา เรื่องของเรา เรื่องของเรา >< ฟิน
    #1
    0