ไฟรักร้อยเล่ห์ (ซีรีส์ดวงใจคีรานอฟ)

ตอนที่ 27 : ไฟรักร้อยเล่ห์ :: บทที่ 7 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 322 ครั้ง
    8 พ.ค. 62



บทที่ 7

บ้านหลังใหญ่ที่เคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิดยังคงอยู่ในสภาพเดิม เพียงแค่รถเคลื่อนผ่านประตูรั้วเข้ามา ความทรงจำต่างๆ ที่มีมาตั้งแต่วัยเยาว์ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ภาพของมารดาที่เดินเล่นชมสวนโดยมีเธอคอยวิ่งเล่นอยู่ใกล้ๆ ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่เหลือไว้เป็นความทรงจำทำให้ขอบตาของปริณดาร้อนผ่าว

เธอพยายามไม่คิดถึงมันนักแต่ก็อดไม่ได้จริงๆ ยิ่งเมื่ออัครวินทร์ขับรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้าน ยิ่งรู้สึกกังวลใจที่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง หลังเคยลั่นวาจาว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว ปริณดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะผ่อนมันออกมาแล้วเปิดประตูลงจากรถ โดยที่อัครวินทร์ที่เฝ้ามองอยู่เงียบๆ นั้นก็เปิดประตูลงตาม

“คุณหนู!” เสียงของแม่บ้านร่างท้วมวัยหกสิบห้าปีที่เดินออกมาอยู่ว่าใครมานั้นดังขึ้นด้วยความตกใจปนดีใจเมื่อได้เห็นนายสาวที่ออกจากบ้านไปตั้งเกือบสามปี

“นมอิ๋ว” ปริณดาเดินเข้าไปสวมกอดคนที่คอยดูแลมาตั้งแต่เด็ก และคอยทำหน้าที่หลายๆ อย่างแทนมารดาที่ล่วงลับไปตั้งแต่เธออายุสิบห้า

“นมคิดถึงคุณหนูที่สุดเลยค่ะ ไปอยู่ที่ไหนมาคะแม่คุณของนม” 

อัจฉราถามด้วยน้ำเสียงอาทรหลังจากได้กอดปริณดาให้หายคิดถึง คลายอ้อมแขนแล้วมองสำรวจคุณหนูของตัวเองทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้น

คนถูกถามมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะตอบนมอิ๋วว่าอย่างไรดี “หนูเอ่อ ไปอยู่...”

“อยู่กับผมเองครับ” อัครวินทร์แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนโค้งศีรษะให้คนที่หันมามองเล็กน้อย

“คุณเหรอคะที่ช่วยดูแลคุณหนูของนม ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ นมกลัวคุณหนูจะไปตกระกำลำบากแทบแย่ค่ะ”

นางเอ่ยขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจเมื่อได้เห็นปริณดาอยู่ดีมีสุข แถมยังดูเป็นสาวขึ้นกว่าแต่ก่อนซะอีก ส่วนจะไปอยู่ด้วยในฐานะอะไรนั้นปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคนดีกว่า นางเป็นแค่คนรับใช้ ไม่อยากก้าวก่ายมากนัก แค่ได้เห็นหน้าปริณดาก็หายห่วงแล้ว

“ยินดีครับ” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย เพราะเขายิ่งกว่าเต็มใจดูแลปริณดาซะอีก

“คุณอัครอยากจะมาพบคุณพ่อ...เอ่อ คุณธำรงน่ะค่ะ” ปริณดาเอ่ยขึ้น ท้ายประโยคนั้นติดตะกุกตะกักเล็กน้อย

“งั้นเชิญข้างในเลยค่ะ”

อัจฉราจูงมือนายสาวเข้าไปด้านใน พร้อมทั้งพยักหน้าเชื้อเชิญแขกที่มาด้วย ก่อนเดินพาไปรอยังห้องรับแขกแล้วไปเรียนเจ้านายว่ามีคนมาขอพบ

รอไม่ถึงห้านาที ธำรง อมรกานต์ นักธุรกิจวัยหกสิบเจ็ดปีก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเมื่ออัจฉราไปรายงานว่าปริณดากลับมา รีบทิ้งงานที่อยู่ตรงหน้าแล้วมาหาลูกสาวในทันที ทว่าท่าทีหมางเมินนั้นกลับทำให้รอยยิ้มของคนเป็นพ่อเจื่อนลงในทันใด เวลาผ่านมาขนาดนี้แล้ว ปริณดาไม่คิดจะให้อภัยท่านบ้างเลยหรือ

“สวัสดีครับ” อัครวินทร์ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วยกมือไหว้ทักทายบิดาของปริณดาอย่างนอบน้อม

“เชิญนั่งก่อนครับ”

ธำรงพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเองแล้วเดินไปทรุดนั่งที่โซฟาอีกตัว แววตาที่โรยราตามวัยมองลูกสาวเพียงคนเดียวที่นั่งหน้างอ ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าพ่อแล้วส่ายหน้าเบาๆ ท่านไม่คิดเลยว่าปริณดาจะใจแข็งได้ขนาดนี้ นิสัยแบบนี้นั้นได้มาจากปริมาเต็มๆ แม้จะเป็นคนอ่อนหวาน แต่เวลาโกรธนั้นใช่ว่าจะหายง่ายๆ แถมยังจำฝังใจ

“วันนี้ผมมีธุระสำคัญจะมาคุยกับคุณลุงครับ” ชายหนุ่มเกริ่นขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ อีกฝ่ายจึงส่งยิ้มกลับมาอย่างเป็นกันเอง

“ลินิน ทำหน้าให้ดีๆ หน่อยสิ” 

หันไปเอ็ดคนข้างกายที่นั่งทำหน้าหงิกงอ ทว่าปริณดากลับสะบัดหน้าพรืดใส่อย่างแสนงอน ชายหนุ่มเลยได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจกับการกระทำที่ไม่น่ารัก

“มีอะไรก็ว่ามาเถอะครับ” ธำรงไม่ถือสาลูกสาวเพราะคิดว่าคงยังไม่หายโกรธ แค่ยอมมาที่บ้านให้ได้เห็นหน้าก็ดีใจแล้วละ

“ผมชื่ออัคร อัครวินทร์ คีรานอฟ ครับ”

อัครวินทร์แนะนำตัวเต็มยศด้วยน้ำเสียงสุภาพ ปกติเขาไม่เคยใช้นามสกุลเป็นใบเบิกทางสักเท่าไร แต่วันนี้มาพบพ่อตาเลยต้องสร้างความน่าเชื่อถือสักหน่อย เพราะในวงการธุรกิจไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลคีรานอฟ

“ผมจะมาขอดูแลลูกสาวคุณลุงครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“ยินดีครับ” 

ยิ้มรับอย่างไม่ขัดข้องใดๆ ทั้งสิ้น ไม่พูดอะไรให้มากความในเมื่ออัครวินทร์ก็มาขอแบบตรงๆ และไม่ใช่เพราะอยากผลักไสลูกไปให้คนอื่น แต่เป็นเพราะปริณดาคงไม่อยากจะอยู่กับท่านมากกว่า

“ต่อไปนี้คุณลุงไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลลินินเองครับ”

“เขาเหรอจะห่วงหนู” 

คนที่นั่งหน้าบูดบึ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน กะพริบตาปริบๆ เมื่อน้ำตาแห่งความน้อยใจคลอหน่วย บิดาคงเอาแต่สนใจภรรยาใหม่ ไม่มีทางจะเป็นห่วงเธอหรอก

“ผมฝากให้คุณดูแลยายลินินแทนผมด้วยนะครับ”

อัครวินทร์พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม เมื่อธำรงยกลูกสาวให้ดูแลอย่างเป็นทางการแล้ว ชายหนุ่มก็จะทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้อย่างแน่นอน เพราะทุกวันนี้ก็ดูแลประคบประหงมราวกับไข่ในหินเสียอีก

แววตาที่ธำรงใช้มองลูกสาวนั้นยังเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด แม้ลูกจะออกจากบ้านไปแล้วไม่เคยกลับมาหา ใจของคนเป็นพ่อที่มีแต่ความห่วง เลยมักไปแอบดูที่มหา’ลัยบ่อยๆ พอได้เห็นว่ามีชีวิตที่ดี ไม่ได้ลำบากอะไรก็เบาใจ ยิ่งได้รู้วาอยู่ภายใต้การดูแลของอัครวินทร์ คีรานอฟ ท่านก็ยิ่งหายห่วง

“จะไม่คุยกับพ่อหน่อยเหรอ” เสียงนุ่มนวลทอดถามในยามมองลูกสาวที่แทบจะนั่งหันหลังให้อยู่แล้ว ใจของคนเป็นพ่อเจ็บปวด อยากเข้าไปกอดไปหอมลูกเหมือนที่เคยทำมาตั้งแต่เล็กแต่ก็ทำไม่ได้

“คุณอัคร หนูอยากกลับแล้ว” ปริณดาไม่ตอบคำถามบิดาหากแต่เอ่ยกับอัครวินทร์แทน

“ลินิน หนูยังไม่หายโกรธพ่ออีกเหรอลูก” ธำรงถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่คิดว่าปริณดาจะใจแข็งถึงเพียงนี้ นี่ก็ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว แต่ลูกยังไม่คิดจะให้อภัยท่านเลย

“ไว้เลิกกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อไร หนูจะหายโกรธ”

พูดถึงผู้หญิงคนนั้นแล้วความโกรธ น้อยใจและเสียใจมันก็เสียดแทงกันขึ้นมาในอกจนน้ำตารื้นขึ้น มือบอบบางที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่น ไหล่บอบบางสะท้อนขึ้นลงเพราะพยายามสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

อัครวินทร์ขยับเข้าไปโอบไหล่ของปริณดาแล้วลูบขึ้นลงเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทิ้ม ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอคงรักมารดามากถึงได้โกรธและเสียใจที่บิดาพาภรรยาใหม่เข้าบ้าน จนถึงขั้นตัดสินใจทิ้งชีวิตที่แสนสุขสบายออกมา แต่เวลามันก็ผ่านมาขนาดนี้แล้ว ควรจะลดความโกรธ ความทิฐิในใจลงบ้าง

“แต่อรเขาเป็นคนดีนะลูก ตอนที่หนูไม่อยู่เขาก็ดูแลพ่ออย่างดี”

ธำรงยืนยันคำเดิมที่เคยพูดเอาไว้เมื่อเกือบสามปีก่อนว่าอรดีเป็นคนดีจริงๆ เธอค่อนข้างเจียมเนื้อเจียมตัว ซ้ำยังโทษว่าตัวเองเป็นคนผิดเสมอที่ทำให้ลูกสาวของท่านต้องออกจากบ้านไป

“แต่คุณพ่อผิดสัญญากับหนูและคุณแม่ ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นดีแค่ไหนหนูก็ไม่มีทางยอมรับหรอก”

น้ำเสียงของปริณดาสั่นเครือจนเกินควบคุมเมื่อเอ่ยถึงมารดาอันเป็นที่รัก ก่อนมารดาเสียชีวิตเธอยังจำได้ขึ้นใจว่าบิดาให้สัญญาว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดีและจะไม่มีทางให้ใครมาแทนที่ปริมาเด็ดขาด คำสัญญานั้นเธอจำได้เสมอ แต่คนที่ให้สัญญากลับไม่ยอมทำตามวาจาที่เอื้อนเอ่ย

หัวใจของธำรงเจ็บหนึบ ไม่โต้แย้งใดๆ ยอมรับผิดแต่โดยดีว่าตัวเองทำผิดสัญญาที่เคยให้ไว้กับปริมา จนทำให้ลูกสาวต้องโกรธแล้วหนีออกจากบ้านไป หากภรรยารู้เข้าคงโกรธนักที่ดูแลปริณดาไม่ได้ตามที่สัญญา ตอนนี้ท่านคงเป็นพ่อที่แย่มากในสายตาลูกไปแล้ว

“หนูอยากกลับแล้ว” บอกเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกแล้วเช็ดน้ำตาที่ล่วงเผาะออกอย่างลวกๆ ก่อนสูดน้ำมูกเบาๆ

อัครวินทร์ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วหยิบนามบัตรของตัวเองส่งให้กับบิดาของปริณดา

“มีอะไรก็ติดต่อหาผมได้เสมอ ลาแล้วนะครับ”

ชายหนุ่มยกมือไหว้ลาอย่างนอบน้อมก่อนจะพาปริณดาเดินออกมาอย่างเงียบๆ เมื่อหันกลับไปแล้วเห็นแววตาเจ็บปวดไม่ต่างกันของคนเป็นพ่อก็อดเห็นใจไม่ได้ เขาเคยพูดเรื่องนี้กับปริณดาแล้ว ผลคือโดนหญิงสาวงอนไม่ยอมพูดด้วยไปหลายวัน

“ร้องไห้เป็นเด็กๆ ไปได้” ว่าอย่างอ่อนใจเมื่อขึ้นรถมาแล้วปริณดาก็เอาแต่ร้องไห้กระซิกๆ เป็นเด็ก กระนั้นก็ยังยื่นมือเข้าไปเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้อย่างอ่อนโยน

“หนูอยากกลับ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” 

บอกเสียงเครือเจือสะอื้น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นแทบไม่หันกลับไปมองในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความทรงจำอันงดงาม คิดถึงมารดาจับใจ หากท่านยังอยู่ ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

“กลับก็กลับ”

อัครวินทร์ยอมตามใจ พาหญิงสาวออกมาจากบ้านของเธอตามที่ต้องการ เห็นใบหน้าหมองเศร้า แววตาเหม่อลอยและดวงตาที่บวมช้ำหลังจากผ่านการร้องไห้แล้วก็อดสงสารไม่ได้  ปริณดาเคยร้องไห้ให้เขาเห็นเพียงแค่สองครั้งเท่านั้นก็คือครั้งนี้ และครั้งแรกตอนที่เธอเล่าความเป็นมาของตัวเองให้ฟังว่าทำไมต้องมาทำอาชีพ ‘ไซด์ไลน์’ ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน และดูจากท่าทางไร้เดียงสาแล้วก็ไม่น่าจะมาทำแบบนั้นแน่นอน

เด็กสาวเมื่อเกือบสามปีก่อนเล่าทุกอย่างให้เขาฟังด้วยความใสซื่อทั้งน้ำตา ทุกคำพูดของปริณดาทำให้ชายหนุ่มเชื่ออย่างสนิทใจ เธอไม่ปกปิดใดๆ เลย ทั้งยังบอกหมดว่าเป็นลูกสาวใคร มาจากไหน ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้อัครวินทร์ตัดสินใจรับเลี้ยงดูหญิงสาวในฐานะ ‘แม่บ้าน’ มาจนถึงตอนนี้ และได้เปลี่ยนสถานะเป็น ‘ภรรยา’ อย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว





อ่านแล้วมีความคิดเห็นอย่างไร ฝากคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา


อ่านเรื่องอื่นๆ ในซีรีส์ดวงใจคีรานอฟกดที่รูปภาพได้เลยค่ะ

  

 


ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยค่ะ ใครชอบเด็กห้ามพลาดน้า

คลิก >> https://goo.gl/K5N86N หรือ get it now ค่ะ 

อ่านตัวอย่าง >> https://bit.ly/2OvFZ1I

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 322 ครั้ง

598 ความคิดเห็น

  1. #327 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:50

    โชคดีนะคะทำงานไซด์ไลน์ครั้งแรกก็เจอพี่อัครเลยรอดพ้นมาถึงตรงนี้ได้

    #327
    0
  2. #326 deltanote (@deltanote) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:28

    ตั้งสามปี ไม่ยอมให้อภัยพ่อแสดงว่าแม่เลี้ยงนางต้องร้ายมากถึงได้โกรธนานขนาดนั้น เพราะโดยสายสัมพันธ์พ่อลูกไม่น่าจะโกรธกันนานขนาดนี้ถ้าไม่มีปัญหาที่ร้ายแรงพอ ส่วนคุณอัครกับพ่อ น่าจะเคยเจอกันมาก่อน ไม่งั้นพ่อคงไม่ยกลูกสาวให้ง่ายๆเพราะขอปุ๊บให้ปัํบเลย แสดงว่าสองคนนี้เขารู้กันอยู่แล้ว รอเล่มค่ะ จะได้ฟินพร้อมคุณชินหล่อจังจอมงก

    #326
    0
  3. #325 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:22
    สงสารน้องนะ
    #325
    0
  4. #324 Earng (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:05

    พ่อน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่านางไปอยู่กับคุณอัคร เลยไม่ห่วง

    #324
    0
  5. #323 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 11:55

    สงสารนาง

    #323
    0
  6. #322 kusiniii908 (@kusiniii908) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 11:16

    หน้าสงสารจัง

    #322
    0
  7. #321 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:58

    สนุกมากค่ะ
    #321
    0
  8. #320 KOB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:36

    อะไรๆมันดูง่ายเกินไปผิดปกติ แบบนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นวล แต่ปล.บทนี้หนูลินินทำตัวไม่น่ารักเลยนะลูก คุณอัครก็ตามใจน้องเกินไปจังเลย

    #320
    1
    • #320-1 Aiyada.Author (@provokelove) (จากตอนที่ 27)
      8 พฤษภาคม 2562 / 10:25
      น้องน้อยใจคุณพ่อค่ะ กลัวรักคนอื่นมากกว่า
      #320-1
  9. #319 MamyKanya (@MamyKanya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 04:29
    พ่อกับคุณอัครน่ารู้กันมาก่อน หรือคุณอัครคงเคยมาหาพ่อแล้วรึเปล่า ไม่งั้นพ่อไม่ยกให้ง่ายๆหรอก เรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำ
    #319
    1
    • #319-1 KOB (จากตอนที่ 27)
      8 พฤษภาคม 2562 / 07:21
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ ไม่งั้นไม่น่าจะยกให้ง่ายๆเนอะ ลูกสาวคนเดียว
      #319-1
  10. #318 Noinanaja (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 03:25

    ไม่รู้ว่าอ่านข้ามรึเปล่า แปลกใจว่าสามปีที่ผ่านมาพ่อไม่ตามหาลินินเลยเหรอ ลูกสาวคนเดียวด้วย หรือว่าตามหาและรู้ว่าอยู่กับคุณอัครก็เลยยอมยกให้ง่ายๆ

    ในส่วนของแม่เลี้ยงเดาว่าน่าจะแอบร้ายกับลินินมากๆเวลาลับหลังสามี นางก็เลยทนไม่ไหวจนหนีออกจากบ้าน

    #318
    0
  11. #317 Pream P. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:03

    เอ๊าาา ทำไมเป็นงี้อ่า ไม่เจอลูกสาวตั้งนานหลายปีพ่อยกให้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอคะ อ่านมาดีๆกำลังลุ้นเลยว่าจะยังไงต่อ แล้วนางเอกก็นะ งื้อ

    #317
    0