ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - ลำดับ 1 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 8 : ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - บทที่ 2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    30 ก.ย. 60

เปิดจองอยู่นะคะ มาจับจองกันได้ค่า 


คนสารเลว! เสียงหวานเครือสั่นบริภาษเขาด้วยความเดือดดาล รวบรวมกำลังที่มีผลักกายหนาหนักให้ออกห่าง แล้วมองอย่างเจ็บแค้นใจ

ตอนนี้ช่อดาหลาไม่ต่างจากคนอับจนไร้หนทาง เธอไม่รู้จะทำเช่นไรเพราะใจมันเจ็บปวดทุรนทุรายจนแทบทนไม่ไหวแล้ว หากลูเซียโนไม่เอาบริษัทที่บิดาของเธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อก่อตั้งมันขึ้นมามาข่มขู่ให้ยินยอม ช่อดาหลาก็คงไม่เจ็บมากมายถึงเพียงนี้ ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำกับคนไร้ทางสู้อย่างเธอนัก

คิดให้ดีช่อดาหลา การเป็นผู้หญิงของฉันมันไม่ยากเลยสักนิด แค่ปรนเปรอฉันด้วยความสามารถที่เธอมีเท่านั้นเอง

ช่อดาหลาฟังแล้วนั่งนิ่งเงียบ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธข้อเสนอสุดอัปยศนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ด้วยความรู้สึกอดสู ขอบตาร้อนผะผ่าวนั้นมีน้ำตาเอ่อคลอจวนเจียนจะไหล หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นมันจนเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาคู่งามฉายแววของความหมองเศร้ามองหน้าเขาอย่างตัดพ้อ ลูเซียโนไม่มอบทางเลือกให้แก่เธอเลยสักนิด หากปฏิเสธครอบครัววรนันท์อาจต้องเดือดร้อน แต่ถ้าหากยินยอมรับข้อเสนอ ก็มีเพียงแค่เธอที่จะต้องแบกรับกับความเจ็บช้ำอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ช่อดาหลาอยากรู้เหลือเกินว่าเธอไปทำอะไรให้เขาแค้นใจนักหนา ทำไมถึงต้องทำร้ายจิตใจกันถึงเพียงนี้

อีกอย่างฉันเป็นคนเบื่อง่าย ไม่ชอบใช้ของซ้ำๆ บางทีอาจจะไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำฉันก็เบื่อแล้ว

ลูเซียโนทำเป็นใจแข็งเมินเฉยต่อแววตาเศร้าสร้อยที่ตัดพ้อ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มคล้ายกำลังเกลี้ยกล่อมให้ช่อดาหลาคล้อยตามข้อเสนอของตัวเอง ซึ่งความจริงแล้วเป็นเพียงแค่ข้อเสนอหลอกเด็กเท่านั้นล่ะ กับผู้หญิงคนอื่นชายหนุ่มอาจเบื่อหน่ายเพียงชั่วข้ามคืน แต่สาวน้อยหน้าหวานจอมพยศที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ ไม่มีวันที่ความรู้สึกนั้นจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

รับข้อเสนอของฉันซะสิ แล้วคนในครอบครัวเธอจะไม่เดือดร้อน 

เขาเร่งเร้าแม้รู้ดีว่าถึงอย่างไรช่อดาหลาก็ไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้ มันเป็นข้อเสนอที่ลูเซียโนสร้างขึ้นมาเพื่อบีบบังคับหญิงสาวโดยเฉพาะ

คุณกำลังใช้วิธีสกปรกบีบบังคับฉัน

หัวใจของช่อดาหลาเหมือนถูกบีบรัดอย่างรุนแรงจนหายใจไม่ออกกับวิธีการที่ลูเซียโนใช้บีบบังคับ เธอกลอกตาที่ไหวระริกไปมาพร้อมเม้มเรียวปากแน่นด้วยความรู้สึกเจ็บและจุก

ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้แล้วไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอ ช่อดาหลา 

มุมปากของลูเซียโนยกขึ้นเล็กน้อย แววตานิ่งเรียบของเขานั้นซุกซ่อนความร้ายกาจเอาไว้มากมาย แม้จะต้องกลายเป็นคนใจร้ายเพื่อให้ได้ครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวชายหนุ่มก็ยอม

คนเลว! ฉันเกลียดคุณ!

เสียงอ่อนหวานตวาดแว้ดใส่เข้าอย่างเหลืออด ทว่าต้องนิ่วหน้าเมื่อความเจ็บปวดจากกลางกายที่ถูกล้วงล้ำอย่างหนักหน่วงเข้าโจมตี ช่อดาหลาสูดปากคราง น้ำตาคลอเบ้า มือบอบบางจิกลงบนผ้าห่มแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บนั้น

วูบหนึ่งในแววตาของลูเซียโนมีความห่วงใยเมื่อเห็นหญิงสาวห่อตัวเข้าหากันด้วยสีหน้าเหยเห ใจนั้นแทบอยากปรี่เข้าไปหาด้วยความร้อนรนทว่ากลับนิ่งเฉยทั้งที่ใจนั้นรุ่มร้อน แล้วดึงสีหน้าและแววตาให้กลับมาราบเรียบดังเดิมเพราะกำลังลงทัณฑ์คนจอมพยศอยู่

แต่คนเลวคนนี้ก็คือผัวเธอ 

ว่าเสียงขรึมอย่างนึกฉุนอยู่ในทีที่โดนแม่ตัวดีด่าว่าเป็นคนเลวรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ในเมื่ออยากให้เขาเป็นคนเลวนัก ลูเซียโนก็จะเป็นให้สมดั่งใจเธอ ไหนๆ ก็เลวแล้ว เขาจะเลวให้มันสุดๆ ไปเลย

แต่ฉันไม่ต้องการเป็นภรรยาของผู้ชายเลวๆ อย่างคุณ 

เรียวหน้างามเหยเกนั้นแดงสุกปลั่งเมื่อถูกยัดเยียดความเป็นสามีให้ ดวงตาคู่หวานมองค้อนเขาตาคว่ำด้วยความขุ่นเคือง

แต่ก็เป็นไปแล้ว เขาบอกเสียงขรึมอย่างเอาแต่ใจ 

การที่ฉันถูกคุณบังคับขืนใจ มันเท่ากับว่าฉันต้องยอมรับคุณเป็นสามีอย่างนั้นเหรอคะ

ช่อดาหลาถามเสียงขุ่นทั้งที่สองแก้มนั้นร้อนผ่าวมากกว่าเดิม ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่าเหตุการณ์เร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั้นหาใช่การขัดขืนใจ แต่เป็นการสมยอมพร้อมกับตอบรับด้วยความเต็มอกเต็มใจของเธอเอง แต่นั่น...มันก็เกิดจากการที่ลูเซียโนใช้ประสบการณ์ที่มีเหนือชั้นกว่าทำให้เธอคล้อยตามต่างหาก

ไหนร่องรอยของการบังคับขืนใจ? ช่อดาหลา

ไม่ถามเปล่าแต่แววตาแพรวพราวยังกวาดมองเรือนกายแสนหอมหวานอยู่ใต้ผ้าห่มที่เพิ่งได้ครอบครองหมาดๆ อย่างลามเลีย เห็นพวงแก้มนวลแต้มแต่งด้วยสีระเรื่อก็ยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ เวลาช่อดาหลาเขินอายจนทำอะไรมาถูกนั้นน่ารักน่าปรารถนาไม่ต่างจากตอนที่พยศเหมือนลูกกวางน้อยเลยสักนิด ลูเซียโนหัวเราะหึๆ ในลำคอเบาๆ แล้วลุกขึ้นเต็มความสูงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังแว่วเข้ามา เขาละความสนใจจากเชลยสาวชั่วคราวแล้วเดินออกไปจากห้อง

คนถูกมองเสหลบตาคมที่เหมือนดั่งมีเปลวเพลิงลุกไหม้ แค่มองเธอยังรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งกาย ใจสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ช่อดาหลาก้มหน้างุดด้วยความเอียงอายขณะที่มือน้อยเนียนนุ่มยังขยุ้มชายผ้าห่มที่กระชับอยู่กับอกแน่นอย่างกลัวจะร่วงหล่นเนื่องจากภายในนั้นมีเพียงเนื้อตัวเปล่าเปลือย หญิงสาวเพิ่งได้เห็นสภาพของเตียงกว้างว่ามันยับเยินมากแค่ไหนหลังจากผ่านสมรภูมิรักอันดุเดือด ช่อดาหลาลอบกลืนน้ำลายลงคอ พลันผิวกายก็ร้อนผะผ่าว และความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นสู่ใบหน้าจนร้อนเห่อเมื่อเผลอคิดไปถึงเหตุการณ์สุดวาบหวามที่เพิ่งผ่านพ้นมา

 

ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำลูเซียโนก็กลับเข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับช่อดาหลา นัยน์ตาคมกริบทอดมองคนที่นั่งหน้าแดงปลั่งอยู่บนเตียงด้วยแววตาวาววับ ในยามที่สองแก้มซับสีระเรื่อ เรียวปากบวมเจ่อจากฤทธิ์จุมพิตเผยอขึ้นน้อยๆ นั้นช่างเป็นภาพที่ชวนหลงใหลเหลือเกิน เจ้าของร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหาขณะที่สายตาของเขายังคงมองจ้องดวงหน้างดงามไม่วางตา ช่อดาหลาไม่ใช่ผู้หญิงสาวจัดอย่างหญิงสาวที่ชายหนุ่มเคยมีความสัมพันธ์ด้วย แต่ความสวยหวานน่าทะนุถนอมราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบและความบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกไม้แรกแย้มของเธอนั้นทำให้ลูเซียโนหลงใหล มิหนำซ้ำยังรู้สึกปรารถนาอยากจะครอบครองจนแทบคลั่ง

ใส่เสื้อผ้าซะ เราต้องออกเดินทางกันแล้ว

ชุดเดรสสีขาวลายดอกเดซี่เล็กๆ และคาดิแกนเบจถูกยื่นให้กับช่อดาหลา ดวงตาคากริบมองอย่างบงการเมื่อหญิงสาวยังคงนั่งมองเขานิ่ง ก่อนที่มือเรียวจะยื่นออกมารับมันไปวางไว้บนตัก

คุณจะพาฉันไปไหน 

เสียงอ่อนหวานถามด้วยความงุนงง ดวงตาหวานซึ้งฉายแววของความหวาดหวั่น ขณะที่ใจนั้นเต้นด้วยจังหวะระทึก

พาไปในที่สำหรับทำหน้าที่ผู้หญิงของฉันไงล่ะ 

ลูเซียโนบอกเสียงเรียบ ใบหน้าเคร่งขรึมในยามที่มองสบประสานกับดวงตากลมโตที่ฉายแววของความพรั่นพรึง

แต่ฉันยังไม่ได้ตอบรับข้อเสนอของคุณนะคะ 

ช่อดาหลามองเขาด้วยความรู้สึกเคืองขุ่นใจ เธอยังไม่ได้ตอบรับข้อเสนอของเขาเลยสักนิด จะคิดพาไปนั่นนี่ตามอำเภอใจได้อย่างไรกัน

ฉันคิดว่าเธอไม่น่าจะปฏิเสธนะ 

ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ข้อเสนอของเขาต้องได้รับการยินยอมเท่านั้น ช่อดาหลาไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธมันเด็ดขาด

ช่อดาหลาเม้มเรียวปากเข้าหากันพลางหลุบเปลือกตาลงมองแค่ตักอย่างยอมจำนน ขอบตาร้อนผะผ่าว หยดน้ำตาเอ่อคลอจนต้องกลอกตาไปมาเพื่อขับไล่ให้มันไหลย้อนกลับคืน หัวใจดวงน้อยถูกบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ อย่างให้กำลังใจตัวเองแม้พ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่สู้ด้วยซ้ำ เรียวหน้าหวานแสนเศร้าช้อนขึ้นมองหน้าเขาแล้วขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นๆ

แล้วฉันจะต้องเป็นผู้หญิงของคุณอีกนานแค่ไหนคะ 

เรียวปากสีหวานเม้มเข้าหากัน ขณะดวงตาเศร้าสร้อยมองเขาอย่างเฝ้ารอคำตอบ อยากรู้ว่าเวลาแห่งความทรมานมันจะยาวนานแค่ไหนกัน

สามเดือน 

ลูเซียโนตอบเสียงเคร่งขรึม ใจนั้นมีความคุกรุ่นปะทุเดือดขึ้นมาเพราะรู้สึกไม่พอใจที่หญิงสาวถามหาระยะเวลาที่เธอต้องเป็นผู้หญิงของเขา 

มากไปหรือเปล่าคะ



ในที่สุดก็บีบบังคับน้องจนได้เนอะอิคุณลูซ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ เหมือนสาวๆ เริ่มจะไม่ปลื้มฮีแล้วใช่มั้ยคะ เอ๊ะ หรือไม่ปลื้มตั้งแต่แรก 55555

อ่านแล้วฝากเม้น โหวต ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา


โปรยนิดโหน่ยยยยย

จะอายอะไร ฉันเห็นมาหมดทั้งตัวแล้ว มีตรงไหนบนร่างกายเธอที่ปากและมือของฉันยังไม่แตะต้องบ้าง หื้ม?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

527 ความคิดเห็น

  1. #111 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:01
    มาเตรียมตัวเป็นเมียพี่ซะดีๆ
    #111
    0
  2. #110 aemly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:33
    บียบังคับจนได้ 3เดือนนานไปนะคะ
    #110
    0
  3. #109 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:30
    รออ่านต่อนะคะ
    #109
    0
  4. #108 dokao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:01
    จัยร้ยจุงเบยง่ะ
    #108
    0
  5. #107 nut.kukkea Kukkea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 08:19
    สงสารน้องบ้างนะอิตาลูซ
    #107
    0
  6. #106 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 05:42
    บีบบังคับน้องจนได้เนอะ จัดการคนเดียวเลยไม่ปรึกษากันบ้าง เอาที่สบายใจเถอะตาลูซ
    #106
    0
  7. #104 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 04:57
    รังแกน้องแล้วยังปากไม่ดีอีกอิลูซ
    #104
    0
  8. #103 pookpook502 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 00:52
    สงสารน้องบ้างเถอะเดี่ยวน้องจะซ้ำหมด
    #103
    0