ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - ลำดับ 1 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 7 : ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - บทที่ 2 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    30 ก.ย. 60




ลูเซียโนที่หยิบเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็กสีเข้มขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ทอดสายตามองคนที่นอนขดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในผ้าห่มผืนหนาอย่างอ่อนใจ เจ้าของร่างสูงเดินเข้าไปทรุดกายลงนั่งบริเวณขอบเตียงแล้วดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อเช็ดน้ำตาที่เปียกชุ่มสองแก้มออกให้อย่างนุ่มนวล แล้วลดใบหน้าลงจูบซับที่แก้มเปียกชื้นเบาๆ แม้จะเย็นชืดแต่ยังคงความหอมกรุ่นไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด ยิ่งได้ดอมดมยิ่งหลงใหลคลั่งไคล้ เวลาร่วมสองชั่วโมงที่บดอัดความต้องการเข้าหาเรือนกายอ้อนแอ้นอย่างหนักหน่วงครั้งแล้วครั้งเล่านั้น ไม่ได้ทำให้ลูเซียโนอิ่มเอมเท่าที่ควร ชายหนุ่มยังต้องการตักตวงความสุขล้ำอีกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่สงสารคนตัวเล็กที่เพิ่งเคยประสบการณ์รักครั้งแรก ไม่อยากให้ร่างกายของเธอบอบช้ำไปมากกว่านี้

ช่อดาหลาเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ลูเซียโนรู้สึกหื่นกระหายอยากครอบครองเมื่ออยู่ใกล้ เธอทำให้เขากลายเป็นมนุษย์หื่นกามตัณหาจัดไม่รู้จักยับยั้งความต้องการของตัวเอง จนลืมไปว่าสาวน้อยแสนงามนั้นอ่อนหวานและไม่ประสากับเรื่องบนเตียงเลยสักนิด ไม่ใช่สาวสวยมากประสบการณ์ที่เคยมีความสัมพันธ์ด้วย ตั้งหน้าตั้งตาเอารัดเอาเปรียบรังแกอย่างเอาแต่ใจจนเจ้าของร่างแน่งน้อยชอกช้ำไปทั้งตัว แต่กระนั้นความใคร่กระหายในตัวของลูเซียโนก็ไม่ได้ลดระดับลงเลยสักนิด

ปากร้อนคลอเคลียกับแก้มเนียนนุ่ม ขณะปลายนิ้วแกร่งนั้นปัดปอยผมที่ตกระใบหน้าสวยหวานทัดหูให้อย่างอ่อนโยน แววตาคมเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจนั้นทอดมองคนตัวเล็กที่นอนซุกหน้าอยู่กับหมอนนุ่ม แม้น้ำตาจะเหือดหายไปจากสองแก้ม แต่ยังคงคลอเคล้าอยู่ในดวงตาคู่งามที่บวมช้ำ มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากเรียวปากบวมช้ำเบาๆ ลูเซียโนค่อยๆ ดันไหล่บอบบางให้แปรเปลี่ยนเป็นนอนหงาย แล้วใช่ลำแขนแกร่งกักขังคร่อมเอาไว้ใต้อาณัติ แม้ไม่ขัดขืนแต่แววตาคู่งามที่มองสบตาเขานิ่งนั้นเต็มไปด้วยความโกรธกรุ่น

ฉันชักจะติดใจเธอแล้วล่ะสิ มาเป็นผู้หญิงของฉันไหมดาร่า เธออยากได้เท่าไร ฉันยินดีจะจ่าย” เขาไล้หลังมือกับแก้มนุ่มเบาๆ ขณะยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงหุ้มติดจะแหบพร่า

ข้อเสนอที่ลูเซียโนหยิบยื่นให้มานั้นช่างไม่ต่างจากมีดแหลมคมที่กรีดเฉือนลงมาที่อกข้างซ้ายของช่อดาหลา เธอเผยอริมฝีปากขึ้นหอบหายใจสะท้านเมื่อมันจุกไปทั้งอกจนหายใจไม่ออก หยาดหยดน้ำตาแห่งความขื่นขมรื้นขึ้นมาในดวงตาคู่หวานในทันที จนต้องรีบผินใบหน้าหนีไปด้านข้างเพื่อปิดซ่อนความร้าวระทม

ฮึก...ฉันไม่อยากได้เงินของคุณ”

ช่อดาหลาปฏิเสธเสียงเครือสั่นอย่างเด็ดเดี่ยว ขณะที่เรียวหน้างามนั้นเหยเกเพราะพยายามกลั้นสะอื้นจนแดงก่ำ ปล่อยให้หยดน้ำตาไหลรินออกทางหางตาอย่างไม่อาจควบคุมมันได้ หญิงสาวไม่ได้เสียใจที่ตกเป็นของลูเซียโน มันเป็นเพราะเธอเองที่คล้อยตามคนมองประสบการณ์อย่างง่ายดาย ยอมมอบกายให้เขาเชยชม มอบพรหมจรรย์ที่หวงแหนมายี่สิบกว่าปีให้แก่เขา มิหนำซ้ำหลงระเริงไปกับการปรนเปรอสุดเร่าร้อน ตอบสนองเขาอย่างน่าละอาย ทั้งหมดนี้ช่อดาหลารู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร เพราะใจของเธอเองที่มันยังรักลูเซียโนอยู่เต็มอก...

ลูเซียโนลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นน้ำใสๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งาม ปลายนิ้วแกร่งเชยคางเรียวให้หันกลับมาเผชิญหน้า แล้วขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าอานุภาพของมันช่างร้ายแรงนัก

คิดดูให้ดีสิ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียตัวให้ฉันฟรีๆ

คนฟังทั้งเจ็บทั้งจุกไปทั้งใจกับความใจร้ายที่ได้รับอย่างไม่จบสิ้น ช่อดาหลามองเขาด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวด หยดน้ำตายังคงไหลพรั่งพรูไม่ขาดสาย ริมฝีปากสั่นระริกพยายามเค้นคำพูดออกมาด้วยใจที่ปวดหนึบรุนแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินจนต้องเอาศักดิ์ศรีของตัวเองเข้าแลกขนาดนั้น

แม้ช่อดาหลาจะยอมพลีกายให้เขาเชยชมง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหญิงสาวจะยอมสยบให้แก่เขาทุกอย่าง ตอนนี้ลูเซียโนก็ได้ทุกอย่างจากเธอไปจนหมดสิ้นแล้ว เขายังไม่พอใจอีกหรืออย่างไร ช่อดาหลามองสบตาคมกริบของชายหนุ่มอย่างค้นคว้า แต่เธอก็ไม่เคยสัมผัสได้เลยสักครั้งว่านัยน์ตาคู่นั้นมีอะไรซุกซ่อนอยู่นอกจากความร้ายกาจ

คิดดูให้ดีก่อนพูดสิดาร่า เธอก็น่าจะรู้ดีว่าคนอย่างฉัน ถ้าอยากได้อะไรแล้วต้องได้เสมอ

เขายกยิ้มแสนร้าย เพราะอำนาจที่มีมากล้นในมือทำให้ลูเซียโนได้ทุกอย่างที่ปรารถนาเพียงแค่ออกคำสั่งเท่านั้น ไม่มีอะไรที่คนอย่างลูเซียโน มาร์คิซิโอ อยากได้แล้วไม่ได้ดั่งใจต้องการ แม้กระทั่งเรือนกายงดงามของช่อดาหลาเขายังสามารถครอบครอง ประทับตราความเป็นเจ้าอย่างง่ายดาย

แต่มันคงใช้ไม่ได้กับฉัน 

เสียงสั่นเครือแว้ดบอกอย่างเหลืออด หยดน้ำตายังคงไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่ม ลูเซียโนยังอยากได้อะไรจากผู้หญิงคนนี้อีก แค่ที่ได้ไปมันยังไม่สาแก่ใจของเขาหรืออย่างไร เธอเจ็บจนใจจะขาดรอนแล้วนะ

มาลองดูกันไหมล่ะ ว่าเวลาแค่สองนาทีฉันจะทำให้เธอยินยอมได้ไหม 

ลูเซียโนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเพื่อจับเวลาที่จะทำให้ช่อดาหลายินยอมรับข้อเสนอ แล้วมองคนตรงหน้าสายตาแพรวพราว

ช่อดาหลามองเขาด้วยแววตาขุ่นขวางอย่างไม่ไว้ใจ ขณะที่ใจดวงน้อยนั้นสั่นหวิวอย่างบอกไม่ถูก เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ขอบตานั้นร้อนผะผ่าวขึ้นมาอีกครา รู้ดีกว่าผู้ชายร้ายกาจอย่างลูเซียโนต้องมีวิธีบีบบังคับให้เธอยอมจำนนอย่างแน่นอน แต่หญิงสาวก็ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ทว่ารอยยิ้มและแววตาแสนร้ายนั้นทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน

สงสัยสินะสาวน้อย ว่าฉันจะทำอะไร หึๆ

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นประกายของความหวาดหวั่นในดวงตากลมโตหวานซึ้ง มุมปากหยักยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มแสนร้าย ก่อนใบหน้าคมคร้ามจะลดลงชิดใกล้กับดวงหน้าหวานของคนใต้อาณัติ จนลมหายใจอุ่นๆ รวยรดผิวบอบบาง แล้วกระซิบชิดกลีบปากสีระเรื่อเสียงพร่า

ฉันได้ข่าวว่าธุรกิจของพ่อเธอกำลังไปได้สวยนี่…”

ลูเซียโนหยุดคำพูดเอาไว้เพื่อรอดูปฏิกิริยาของแม่ดอกไม้แสนงาม คิ้วหนาที่พาดอยู่เหนือดวงตาคมทรงเสน่ห์เลิกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มกริ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการตื่นกลัว เรียวหน้าซีดสลดของสาวน้อยช่อดาหลา แต่เขาก็ไม่คิดมอบความเมตตาให้แม้แต่น้อย เพราะมันยังไม่ถึงเวลานั้น

แล้วถ้าหากมันต้องล้มลงเพียงชั่วข้ามคืนจะเป็นอย่างไรนะ เธอพอจะเดาออกไหม”

เขาถามเสียงนุ่มด้วยรอยยิ้มแล้วขยับกายลุกขึ้นนั่งตัวตรง พลางมองคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยแววตาแสนร้าย เป็นเพราะลูเซียโนรับรู้เรื่องราวของช่อเหลาทุกอย่าง เขารู้ว่าหญิงสาวรักครอบครัวมาก จึงหยิบยกขึ้นมาบีบบังคับให้เธอจำยอม

คนเลว! คุณคิดจะทำอะไรกันแน่”

ช่อดาหลาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับตะคอกถามเขาอย่างเอาเรื่อง ดวงตาคู่งามวาววับด้วยความโกรธกรุ่น มือบอบบางกำชายผ้าห่มที่คลุมกายแน่นอย่างระงับความคุกรุ่นที่วิ่งเข้ามาปะทะกายเป็นริ้วๆ ขณะใจนั้นเริ่มร้อนรุ่ม แววตาไหวระริกรื้นไปด้วยน้ำตาเมื่อลูเซียโนกล่าวถึงธุรกิจของบิดาอันเป็นที่รัก ที่ตอนนี้กำลังฟื้นตัวหลังจากเจอกับวิกฤตในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

เจ้าของรอยยิ้มแสนร้ายยื่นมือเข้าไปเกลี่ยไล่แก้มนวลของนกตัวน้อยที่กำลังจะถูกต้อนเข้ากรงทองเบาๆ จนพวงแก้มนั้นซับสีระเรื่อชวนมอง ทำให้เขาอดใจไม่ไว้รั้งท้ายทอยเล็กเข้ามาหาแล้วฝังจมูกโด่งคมเข้าหาอย่างหนักหน่วง ทำให้เจ้าของแก้มได้แต่ครางฮึดฮัดในลำคอด้วยความขัดใจเพราะโดนปราบพยศจนสิ้นฤทธิ์แล้ว

อยากรู้อย่างนั้นเหรอว่าฉันจะทำอะไร ก็ลองปฏิเสธต่อไปสิ แล้วจะได้เห็น...

คนสารเลว!




คุณลูซมันร้ายเนอะ อยากได้น้องไปอยู่ด้วย พูดดีๆ ก็ได้มั้ง จะบีบบังคับน้องทำไมคะ แบบนี้จะมีผู้ใหญ่คนไหนเต็มรับไปอยู่ด้วยคะคุณณณณ

อ่านแล้วฝากคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา


ซีรีส์ชุดนี้เป็นโปรเจคพิเศษที่จะวางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือค่ะ เป็นการเขียนร่วมกันของนักเขียน 3 คนค่ะ ได้แก่ อัยย์ญาดา สุนิตย์และพรรณาราค่ะ

คลิกที่รูปเพื่อตามไปอ่านได้เลยนะคะ

   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

527 ความคิดเห็น

  1. #105 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 05:31
    บอกกันดีๆ ก็ได้ ก็จะยอม ทำไมต้องร้ายด้วย
    #105
    0
  2. #102 pookpook502 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 00:45
    ทำไมร้ายกับน้องอย่างนี้ด้วย
    #102
    0
  3. #101 aemly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 18:51
    เกลียดคะ ขอให้มีคนมาช่วยดาร่า
    #101
    0
  4. #100 aemly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 18:51
    เกลียดคะ ขอให้มีคนมาช่วยดาร่า
    #100
    0
  5. #99 Loveserie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:57
    เกลียดพระเอก
    #99
    0
  6. #97 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:09
    โถๆๆๆๆ บอกน้องตรงๆ ก็ได้น๊าาาาาาาาา ทำเป็นใจร้ายใส่
    #97
    0
  7. #96 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 10:13
    รออ่านต่อนะคะ
    #96
    0