ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - ลำดับ 1 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 35 : ทัณฑ์รักจอมทมิฬ - บทที่ 10 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

 

 ทัณฑ์รักจอมทมิฬ มีวางจำหน่ายแล้วนะคะ

ช่องทางการสั่งซื้อ

1.เว็บไซต์สำนักพิมพ์ (สมัครสมาชิกเพื่อรับส่วนลด 15-30%)

ทัณฑ์รักจอมทมิฬ ราคา 299 บาท https://goo.gl/SCE9Kr

ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส ราคา 745 บาท https://goo.gl/6PrRUA

2.Facebook สำนักพิมพ์ https://goo.gl/tnccCm

3.Fanpage สำนักพิมพ์ https://goo.gl/qpylx2

4.ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด และบีทูเอส(บางสาขา) ค่ะ


เจ็บเหรอ ไปทำอะไรมาถึงมีแผล หื้ม 

เสียงทุ้มนุ่มทอดถามด้วยความห่วงใย เลื่อนมือออกห่างไปวางที่ต้นขาเล็กแทนเมื่อสัมผัสของเขาเหมือนจะทำให้หญิงสาวเจ็บ สีหน้ามีแววของความกังวลเล็กน้อย

ช่อดาหลาส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่ได้เจ็บ แต่ตกใจที่จู่ๆ เขาก็เลื่อนมือเข้ามาแตะ ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบออกไป 

ดาหลาล้มตอนที่พาลูซิเฟอร์ไปวิ่งค่ะ

ทำไมไม่รู้จักระวังบ้าง เขาดุหน้าตาจริงจัง หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างเพราะเถียงไม่ออก

ดาหลาล้มเบาๆ เองค่ะ แต่พื้นปูมันแข็งเอง เข่าก็เลยถลอก

คนหน้ามุ่ยแก้ตัวเสียงแผ่ว แถมโยนความผิดให้พื้นปูอีกต่างหาก ไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่ระมัดระวังเอง ก็เพราะเธอมัวแต่เหม่อลอยคิดเรื่องเขาอยู่นั่นแหละ เลยทำให้สะดุดล้ม

ได้แผลมาแบบนี้ วันหลังไม่ต้องพาลูซิเฟอร์ไปวิ่งแล้วนะ ให้คนอื่นพาไปแทน

ลูเซียโนออกคำสั่งเสียงเข้มจริงจัง ชายหนุ่มถนอมเธอราวกับไข่ในหิน แม้แต่รอยถลอกนิดเดียวเขาก็ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นกับผิวบอบบางของช่อดาหลา

ไม่เอา เธอรีบส่ายหน้าระรัวปฏิเสธ มองสบตาคมดุอย่างเว้าวอน ให้ดาหลาพาลูซิเฟอร์ไปวิ่งเหมือนเดิมนะคะ

ไม่ต้องมาอ้อน 

บอกเสียงแข็งทั้งที่ใจนั้นอ่อนยวบยาบไม่เป็นท่า ให้ตายเถอะ! ลูเซียโนเพิ่งรู้ตัวว่าแพ้สายตาอ้อนๆ ของเมีย มันช่างมีอานุภาพร้ายแรงจนเขาต้านทานไม่อยู่จริงๆ

ดาหลาจะระวังตัว ไม่ให้ล้มอีกแน่นอนค่ะ

ช่อดาหลาพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ มองตาละห้อยเพื่อหวังจะเกลี้ยกล่อมเขาให้ยอมใจอ่อน เธอล้มเป็นแผลถลอกแค่เล็กๆ เองทำไมจะต้องห้ามขนาดนี้เลยล่ะ หญิงสาวคิดอย่างไม่เข้าใจ

ไม่ได้ 

น้ำเสียงของลูเซียโนชักจะไม่หนักแน่นแล้วล่ะสิ ชายหนุ่มเบือนใบหน้าหนีแววตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์ของเมียแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายตัวเอง ที่ไม่สามารถทำใจให้แข็งได้ตั้งแต่ต้นจนจบ ยิ่งถูกอ่อนยิ่งอ่อนยวบยาบลงเรื่อยๆ

ทำไมต้องห้ามด้วยล่ะคะ

เธอมีข้อแคลงใจ มองลูเซียโนที่หันหน้าหนีอย่างเง้างอน สองแก้มเริ่มจะพองขึ้น ดวงตาเริ่มจ้องเขม็ง เขาจะมาจำกัดอิสรภาพของเธอแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาพรืดใจ แล้วหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มติดจะพาล

ห้ามก็คือห้าม จะถามทำไม

ลูเซียโนโมโหตัวเองที่พยายามใจแข็งแล้วไม่สามารถทำได้ดั่งที่ต้องการ แถมยังไม่ยอมรับง่ายๆ ว่าที่ห้ามนั้นก็เพราะเป็นห่วง

คนอะไรเผด็จการ แถมไม่มีเหตุผลที่สุด ปล่อยดาหลาเลย ไม่ต้องมากอด ดาหลาไม่ให้กอดแล้ว

คนถูกดุทำหน้างอหลังจากกระฟัดกระเฟียดใส่เขา สะบัดสะบิ้งกายให้หลุดพ้นยากวงแขนแกร่งที่โอบร่างบอบบางเข้าไปกอด ทว่ายิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก จนกายสองแนบชิดไร้ช่องวาง ทำเอาช่อดาหลาถึงกับหน้าร้อนผ่าวเมื่อสัมผัสได้ว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัยเสียแล้วเมื่อตกอยู่ในอ้อมแขนของเสือร้ายอย่างลูเซียโน ใบหน้างามเริ่มซับสีระเรื่อขึ้นทีละนิด

ไม่กอด แต่ปล้ำแทนได้ไหม

ใบหน้าหล่อคมทรงเสน่ห์ยื่นเข้าไปถามใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก หมายจะจุมพิตแก้มแดงๆ เพื่อดอมดมความหอมให้ชุ่มปอด ทว่าสาวเจ้ากลับผละหนี จนต้องจูบที่หัวไหล่มนที่โผล่พ้นจากเสื้อแขนกุดแทน แต่ก็หอมไม่ต่างกันเลยสักนิด ช่อดาหลากอมกรุ่นและนุ่มละมุนไปทั้งเนื้อทั้งตัว นับวันยิ่งทำให้ลูเซียโนหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

คนหื่น ไม่ต้องเข้ามาใกล้ดาหลาเลยนะ

คนหน้าแดงสะบัดค้อนใส่อย่างหน้ารัก ทว่าลูเซียโนกลับยังยิ้มหน้าระรื่นอย่างอารมณ์ดีที่ได้เย้าแหย่ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีเอียงอายไร้เดียงสาของช่อดาหลา ในสายตาของคนหลงเมีย ไม่ว่าเมียจะทำอะไรก็น่ารักน่าฟัดไปเสียหมด น่ารักจนอยากจะคบอเคลียอยู่แบบนี้ไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง

หึๆ ไหนทำขนมอะไรมา ป้อนฉันหน่อยสิ

ดวงตาคมของคนหื่นเสมองไปยังขนมหน้าตาน่ารักประทานที่ถูกจัดวางบนจานอย่างสวยงาม ปกติลูเซียโนไม่ชอบรับประทานของหวานเท่าไรนัก ของหวานๆ ชนิดเดียวที่กินได้และโปรดปรานมากที่สุดก็คือช่อดาหลา

หญิงสาวทำหน้าอิดออด ไม่อยากจะป้อนขนมให้กับคนเอาแต่ใจเท่าไรนัก แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อคิดบางอย่างออก

ถ้าป้อนแล้วคุณลูซต้องยอมให้ดาหลาพาลูซิเฟอร์ไปวิ่งเหมือนเดิมนะคะ เสียงหวานใสต่อรองปนออดอ้อนอยู่ในที ดวงตากลมโตเป็นประกายสุกใส เรียวปากสวยอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ทว่ากลับไม่ทำให้คนอย่างลูเซียโนหลงกลได้ง่ายๆ หรอก ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างนึกขันกับกลลวงของเด็กเจ้าเล่ห์

งั้นฉันกินเองก็ได้ เอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ แต่ทำเอาเด็กมากเล่ห์ทำหน้าบึ้งๆ เพราะไม่สามารถทำให้เขาหลงกลได้ แต่มีหรือช่อดาหลาจะยอมแพ้ง่ายๆ

ไม่เอาค่ะ ดาหลาจะป้อน”

ช่อดาหลาส่ายหน้าแรงๆ อย่างเอาแต่ใจ ลูเซียโนจึงพยักหน้าเบาๆ อย่างยอมจำนน ยอมตามใจให้หญิงสาวป้อนตามใจปรารถนาอย่างไม่เกี่ยงงอน เมียอยากป้อน ผัวที่ดีอย่างเขาก็มีหน้าที่อ้าปากรับครอสตาต้าชิ้นเล็กพอดีคำเข้าปาก แล้วเคี้ยวตุ้ยๆ พลางพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ด้วยความพึงพอใจกับรสชาติแสนอร่อย

คุณลูซอนุญาตให้ดาหลาพาลูซิเฟอร์ไปวิ่งเหมือนเดิมแล้วนะคะ

ฉันอนุญาตตอนไหนกัน คิ้วหนาที่พาดอยู่เหนือดวงตาทรงเสน่ห์นั้นเลิกขึ้นเล็กน้อยขณะยกถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบ ด้วยท่าทีผ่อนคลาย

ตอนที่ดาหลาป้อนขนมแล้ว

เธอว่าพลางยิ้มอย่างซุกซน เขายอมกินขนมที่เธอป้อนตามข้อเสนอแล้วก็ถือว่าเป็นการยอมรับ แม้จะเป็นการบังคับป้อนอย่างเอาแต่ใจก็ตามเถอะ ยังไงช่อดาหลาก็เป็นฝ่ายชนะ

เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วนะดาร่า

ลูเซียโนใช้ปลายนิ้วเคาะหน้าผากมนของเด็กเจ้าเล่ห์ด้วยความมันเขี้ยว จนช่อดาหลาหัวเราะคิกชอบใจ ที่ยอมก็เพราะอยากเอาใจเธอเท่านั้นแหละ ลงทุนอ้อนขนาดนี้จะให้ใจร้ายได้ลงคอได้อย่างไร แต่ถ้าหากคราวหน้าได้แผลมาอีก ลูเซียโนจะไม่ยอมใจอ่อนแบบนี้แล้ว แถมจะทำโทษให้หนักๆ ด้วย

 

ภายในรถสปอร์ตขาวราคาแพงที่จอดอยู่ไม่ไกลจากฟิลิเซีย แกรนด์ วิลล่ามากนัก มีแววตาหมองเศร้าคู่หนึ่งเฝ้ามองไปที่หน้าตึกด้วยใจจดจ่อ เฝ้ามองอย่างไม่กล้าละสายตา ด้วยเกรงว่าจะคลาดกับคนที่นางอยากจะเห็นหน้า ดาลัน สตรีสาวไทยวันกลางคนยกมือขึ้นกุมบริเวณอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นระรัว ข้างในนั้นมันร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวเมื่อประตูกระจกสุดหรูถูกเลื่อนออกจากกันอย่างอัตโนมัติ แล้วกายสูงสง่าในชุดสูทสุดเรียบหรูก็ก้าวออกมาด้วยท่าทีน่าเกรงขาม แม้จะใส่แว่นกันแดดสีดำปกผิดแววตา แต่ไม่สามารถปกปิดความงดงามอย่างบุรุษได้เลย

ริมฝีปากสั่นระริกของดาลันแย้มยิ้ม หยดน้ำตาก็พลอยไหลรินด้วยความปลื้มใจที่ได้เห็นลูกชายใกล้ๆ ในรอบยี่สิบปี แม้ระยะห่างจะไกลพอสมควรแต่ใกล้ที่สุดสำหรับนางแล้ว ดาลันไม่กล้าเข้าไปใกล้มากกว่านี้ เกรงว่าจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับลูกชาย นางได้แต่เฝ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตาแห่งความตื้นตัน ยังคงยิ้มแม้สะอื้นจนตัวโยน กว่าจะรวบรวมความกล้าแล้วเดินทางมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสักนิด เมื่อใจของนางนั้นเต็มไปด้วยความละอายกับสิ่งที่ได้ทำไว้ในอดีต

วันนี้ดาลันขอแค่ได้มาเฝ้ามองเขาให้หัวใจมีแรงเต้น ให้ร่างกายมีกำลังอยู่ต่อก็พอแล้ว นางปาดน้ำตาออกจากสองแก้มอย่างลวกๆ หลังจากที่รถคันหรูที่ลูกชายขับออกไปจากหน้าตึก แววตาที่เต็มไปด้วยความหมองเศร้ามองตามท้ายรถอย่างอาวรณ์ ก่อนก้มมองรูปถ่ายในวัยเยาว์ของเด็กชายตัวน้อยที่มีเหลือติดตัวอยู่เพียงรูปเดียวแล้วยิ้มบางๆ ยกขึ้นมาวางทาบที่อกข้างที่รู้สึกเจ็บหน่วงๆ จนหายใจไม่ออก แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างคิดไม่ตก

ดาลันอยากเข้าไปหาลูกชาย อยากเห็นหน้าเขาใกล้ๆ อยากพูดบางอย่างกับเขา ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป แล้วไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกตลอดชีวิต แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นางไม่กล้าพอเลยได้แต่เฝ้าแอบมองอยู่อย่างนี้...




หนูดาหลาอยู่กับคุณลูซมากไปนะเนี่ย ติดเชื้อเจ้าเล่ห์จากสามีเลย ช่างออดอ้อนแบบนี้สามีจะไม่รักไม่หลงได้ยังไงล่ะเนอะ อิอิ

เอ...ตอนท้ายๆ นี่จะดราม่าหรือเปล่านะ รอลุ้นกันค่ะ

ส่วนที่เล่มเกมเดี๋ยวบีมาประกาศรางวัลนะคะ จะได้ส่งพร้อมกันค่ะ

อ่านแล้วฝากเม้นๆ ด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา


ฝากแอดแฟนนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ เริ่มอัปวันที่ 15 ค่ะ

ดวงใจทะเลทราย อัสลาน & หทัยหยาดทิพย์

https://writer.dek-d.com/provokelove/writer/view.php?id=1699795

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

527 ความคิดเห็น

  1. #512 Nunu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 23:45
    ดาหลามีความเจ้าเล่ห์
    #512
    0
  2. #511 Jvar J. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    เจ้าเล่ห์ทั้งคู่เลย
    #511
    0
  3. #510 PaweenaPhakphum (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 11:02
    อย่ากได้แบบนี้บ้างจะได้มัยน่ารักอีคุณลูซ
    #510
    0
  4. #509 vichyy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 10:49
    แม่ของลูซเองเหรอ
    #509
    0
  5. #508 pookpook502 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 06:42
    แม่ของลูซ รอออออลุ้นๆค่ะ
    #508
    0
  6. #507 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 06:30
    คุณลูซ....ถ่ายทอดความเจ้าเล่ห์ให้
    #507
    0
  7. #506 Jvar J. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:59
    รอค่าาาาา
    #506
    0