Parasite : ปรสิตสังหาร 3 จบภาค (ชุด สัญญาณวันสังหาร)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 3 สี่แยก...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 มิ.ย. 55

 ตอนที่ 3

 

ยิ่งเดินออกมาไกลเท่าไร ภาพของโรงแรมหรูหราริมแม่น้ำก็ยิ่งเล็กลงเท่านั้น มันเล็กลงเรื่อยๆ แต่ความสวยยังคงมองเห็นชัดแม้ธรรม์จะยืนอยู่สุดถนน เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงหันกลับมามองมันอีกครั้ง เวลานี้ทุกอย่างลงตัวในแบบของมันแล้ว เขาได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม รติญาก็อยู่ในฐานะของลูกสาวกีรติ คุณหนูผู้เพียบพร้อม ทุกอย่างกำลังกลับเข้าที่เข้าทางของมัน

แต่ธรรม์กลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ขาดหายไปนาน เขาไม่เคยมีใครในชีวิตให้คิดถึงมานานจนกระทั่งเรื่องคราวนี้ คนที่ผ่านและเดินมากับเขากำลังทำให้ธรรม์รู้สึกนึกถึงขึ้นมาว่าพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

น่าเสียดายที่ไม่รู้เลยว่าแต่ละคนอยู่ที่ไหน โดยเฉพาะที่น่ากับหนูน้อยที่เขาพลัดหลงกัน การไม่นึกถึงชะตากรรมอาจเป็นเรื่องที่ดีกว่าก็เป็นได้

ชายหนุ่มนั่งรถประจำทาง ถึงแม้จะไม่มีอะไรเหลือแต่เงินที่อยู่ในธนาคารก็มากพอที่เขาจะไปพักผ่อนไกลๆ เมืองได้ เขาจึงกำลังชั่งใจว่าจะไปไหน ร่างสูงเดินขึ้นรถก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่ริมหน้าต่างด้วยความเหนื่อยอ่อน มองดูผู้คนเดินอยู่ตามท้องถนน เย็นแบบนี้พวกเขาคงกำลังจะกลับบ้านแล้ว

ฟู่ว...

เสียงรถประจำทางดูแปลกๆ รถสั่นก่อนที่เครื่องยนต์จะดับ คนบนรถต่างชะเง้อมองดูคนขับ ท่าทางรถจะมีปัญญหาเสียแล้ว ธรรม์นั่งอย่างใจเย็น

“รถเสียครับ ต่อคันหลังนะครับ”

คนขับตะโกนบอก หลายคนเดินลงด้วยสีหน้าเบื่อๆ บ้างก็บ่นอุบอิบอย่างเซ็งๆ ธรรม์รอให้คนลงไปจนซาจึงลุกขึ้นเดินลงตามไป

 

คืนนี้เอาไงดีนะ...

ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือ เขาออกจากโรงแรมมาบ่ายแก่ๆ แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปไหน คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าค่ำไหนก็นอนนั่นไปก่อน

 

กึก...

ความรู้สึกบางอย่างแวบเข้ามา เขาเป็นคนตื่นตัวเสมอแม้ว่าจะคิดอะไรก็ตาม ธรรม์รู้สึกว่ามีสายตามองมาที่เขา ท่ามกลางผู้คนบนท้องถนนในเมืองแบบนี้กลับมีสายตาคู่หนึ่งมองมาอย่างตั้งใจ แต่พอธรรม์หันมองหา เขาก็ไม่เห็นว่าแถวนั้นมีใคร ชายหนุ่มมองดูทางม้าลายที่เปลี่ยนสัญญาณจากสีเขียวเป็นสีแดงให้คนหยุดข้าม เป็นไปได้ที่เงาของใครคนนั้นจะเดินผ่านเขาแล้วข้ามไปอีกฝั่งแล้ว

แต่จะเป็นใครกัน?

ธรรม์สะพายเป้ใบใหม่ น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เอาเป้ใบเดิมมา อาวุธของเขามีแค่มีดพับ มีทำครัวกับไม้บรรทัดเหล็ก วันนี้ถนนหนทางยังเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของเขากลับย้อนไปเหมือนกับเช้าวันนั้นที่ตื่นขึ้นมาแล้วอันดามันพาราไดซ์ก็กลายเป็นนรก

สังหรณ์ของเขากำลังทำงาน มันบอกว่ามีบางอย่างที่กลิ่นไม่ค่อยดีนัก

 

ไม่ทันที่ธรรม์จะนึกอะไรต่อ สิ่งที่เขาสังหรณ์ก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่ออยู่ๆ รถตู้ติดฟิล์มกรองแสงจนทึบคันหนึ่งก็พุ่งตรงฝ่าไฟแดงมาจอดกลางสี่แยกที่อยู่เยื้องร่างเขาไปไม่ถึงห้าสิบเมตร สี่แยกกลางถนนในช่วงบ่ายที่คนกำลังเลิกงาน ทำเอาผู้คนแตกตื่น รถตู้คันขวางทางการจราจรทุกเส้นทางจนรถยนต์หลายคันเบรกแทบไม่ทัน ดีที่มีแค่รถปัดกับกระแทกกันเบาๆ เท่านั้น หลายต่อหลายคนหันไปมองด้วยความสนใจรวมถึงธรรม์ จนกระทั่งประตูหลังเปิดออกด้วยความรวดเร็ว ชายคนหนึ่งกระโจนออกมาด้วยใบหน้าขาวซีด นัยนืตาปูดโปนสีแดงก่ำ ร่างกายผอมซูบแต่กลับดูแข็งแรงเหลือล้น ไม่ถึงนาทีอีกสี่ร่างที่ลักษณะคล้ายกันก็กระโดดออกมา แต่ละคนถือปืนกระบอกยาวไว้

ท่าไม่ดีแล้วสิ...

ธรรม์ไม่มีเวลามานั่งคิดเหตุและผลของภาพที่เห็นตรงหน้า เขาหันหลังกลับก่อนจะมองเห็นธนาคารอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มวิ่งพรวดเข้าไปในธนาคารทันที

“อย่าออกไป!” เขาตะโกนบอกเมื่อทุกคนมองมาที่ธรรม์อย่างตื่นๆ พนักงานรักษาความปลอดภัยกำลังจะเดินเข้ามาหาเขา แต่เสียงปืนรัวดังสนั่นก็ทำให้ทุกคนถึงกับสะดุ้ง และมองออกไปด้านนอกผนังกระจกใสของธนาคารอย่างตื่นตะลึง

ปั้งๆๆๆๆๆๆ....

ห้าคนที่ยืนบนถนนหันหน้ากันคนละทิศก่อนจะรัวปืนใส่ผู้คนบนท้องถนนตรงสี่แยกอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจ รถตู้ปริศนาขับออกไปทางที่พอจะโล่งอย่างรวดเร็ว ตำรวจที่อยู่บริเวณนั้นพยายามหาทางวิ่งฝ่ากระสุนที่ยิงอย่างบ้าคลั่งเข้ามา ผู้คนล้มตายเลือดสาดกระจาย บ้างก็วิ่งหนี บ้างก็หาที่กำบังโดยเร็ว รถหลายคันถูกทิ้งไว้ คนขับวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ทั้งห้าชีวิตขยับตัวเดินเข้าหาเหยื่ออย่างสนุกสนาน

หนึ่งในนั้นกำลังจ้องมาทางเขา

หมับ...

ร่างสูงคว้าเด็กผู้ชายที่อยู่ใกล้ที่สุดให้หมอบลง กระบอกปืนนั่นรัวยิงมาทางตึกแถวที่พวกเขายืน คนในธนาคารต่างกรีดร้องและหาที่หลบ

 

เพล้ง...

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!

ผนังกระจกใสด้านหน้าแตกละเอียดหลังจากโดนกระสุนปืน พนักงานรักษาความปลอดภัยคนที่พยายามพุ่งตรงเข้ามาหาธรรม์ถูกห่ากระสุนเต็มๆ จนลงไปกองกับพื้นทำเอาพนักงานสาวส่งเสียงกรีดร้อง สัญญาณเตือนภัยในธนาคารส่งเสียงดังลั่น ธรรม์ใช้เก้าอี้ลูกค้าเป็นที่กำบังแต่มันปลอดภัยไม่พอ ชายหนุ่มขยับร่างออกจากที่ตรงนั้นด้วยความเร็วพลางดึงร่างของเด็กชายให้ตามเข้ามา ท่าทางเด็กน่าจะอายุประมาณสิบสามปี สายตาของหนุ่มน้อยมองหาคนที่มาด้วยแต่ก็กลัวเกินกว่าจะปฏิเสธความช่วยเหลือของธรรม์

ธรรม์วิ่งไปหลบที่หลังเคาน์เตอร์ด้วยความรวดเร็ว เขาดันให้เด็กชายเข้าไปก่อนที่จะก้มหลบตาม นึกหงุดหงิดที่ตัวเองไม่มีปืนสักกระบอกทั้งที่ปกติเคยพกติดตัวมาแต่ไหนแต่ไร

“ชะ... ช่วยด้วย” เสียงแผ่วๆ ของเจ้าหน้าที่ธนาคารหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจากทั้งสองเท่าไรนัก มือของเขาชุ่มไปด้วยเลือดตัวเองจากการถูกยิงถากแขนซ้าย ทว่าเมื่อมองเลยไปก็พบกับหญิงสาวผู้เคราะห์ร้าย กระสุนเจาะเข้าที่คอของเธอ เสียชีวิตทันที

“ใจเย็นๆ มีสติไว้ ธรรม์บอก เขาขยับร่างออกไปมองนอกเค้าน์เตอร์เล็กน้อย ก่อนจะกลับมานั่งพิงด้วยท่าทางคุมสติอารมณ์

มันกำลังเดินไปแล้ว...

เขาเห็นเจ้ามัจจุราชนั่นหันหลังเดินไปอีกทาง เสียงไซเรนของตำรวจดังขึ้นไกลๆ

“ดูแลเขาด้วยนะ” ธรรม์หันไปบอกเจ้าหน้าที่หนุ่มคนนั้นอีกครั้งเพื่อฝากเด็กชายไว้ ส่วนตัวเองก็ผุดลุกขึ้น พยายามไม่มองภาพผู้คนที่โดนยิงและหลบกันอย่างหวาดผวาเบื้องหน้า

 

ต้องหาทางหยุดมัน...

ชายหนุ่มวิ่งและหลบเป็นจังหวะเพื่อให้ตัวเองเดินไปถึงตัวของชายนัยน์ตาแดงได้ พอกระสุนจากปืนด้ามยาวหมด พวกมันก็หยิบปืนสั้นที่เหน็บไว้ออกมาอย่างชำนาญ

ธรรม์ได้ยินเสียงรถมาจากด้านหลัง เขาหันไปเห็นรถตำรวจสามคันเปิดไซเรนมาแต่ไกล รถของประชาชนจอดขวางอยู่ทำให้ตำรวจเหล่านั้นต้องจอดรถแล้ววิ่งเข้ามา ธรรม์จึงเปลี่ยนใจที่จะลุยเป็นเฝ้ามองดูสถานการณ์ต่อไป

ปังๆๆๆ...

เสียงปืนดังสนั่นแข่งกัน คนร้ายที่ยิงเข้าไปในธนาคารโดนตำรวจวิสามัญทันที ตำรวจอีกสองนายวิ่งเข้าไปชาร์ตตัวของอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังเปลี่ยนปืนจากกระบอกที่ถือเป็นปืนสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลัง ตำรวจนายนั้นพยายามจะจับแขนของคนร้ายเพื่อใส่กุญแจมือ แต่ชายนัยน์ตาแดงก่ำนั่นสะบัดจนร่างของตำรวจคนนั้นกระเด็นแล้วดึงปืนที่เหน็บเอวของตำรวอีกนายซึ่งยืนตกใจอยู่ข้างๆ ก่อนจะเหนี่ยวไกยิงศีรษะทั้งคู่เลือดพุ่งกระจายแล้วจึงหันไปยิงคนอื่นต่ออีกครั้ง

ตำรวจกลุ่มหลังสุดตั้งหลักหลบก่อนจะสาดกระสุนใส่วิสามัญได้สำเร็จ จากนั้นที่เหลือก็ถูกยิงตายไม่ต่างกัน ความโกลาหลเกิดไปทั่ว รถพยาบาลเริ่มเข้ามาที่พื้นที่ เมื่อทุกอย่างอยู่ในความควบคุมของเจ้าหน้าที่รัฐ ธรรม์ก็เริ่มหาทางหนีออกไปจากจุดที่วุ่นวายนี่

“เป็นอะไรมากมั้ยครับ” เจ้าหน้าที่พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ชายหนุ่มแปลกใจจนกระทั่งเห็นสายตาของหมอนั่นมองไปที่หน้าผาก พอเอามือจับก็รู้สึกแสบขึ้นมาทันที ชายคนนั้นทำท่าจะดูแผลเขาเช่นกันแต่ธรรม์ปัดมือไว้

“ไม่เป็นไร แผลถากๆ ไปช่วยคนในธนาคารดีกว่าครับ” ธรรม์บอก ชายคนนั้นรีบวิ่งไปตามที่เขาชี้นิ้วบอกเส้นทางไปธนาคาร เวลานี้ผู้คนเดินอยู่เต็มไปหมดทั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ หมอ พยาบาลภาคสนาม คนบาดเจ็บและไทยมุง

“นี่มากันทั้งสถานีเลยเหรอไงเนี่ย” ชายหนุ่มเดินกระหืดกระหอบออกจากฝูงชน พลันเงยหน้าเห็นเส้นทางที่ตัวเองมุ่งไปกลับกลายเป็นเส้นทางเดิมที่ตัวเองเพิ่งเดินจากมา ไกลสุดสายตานั่นคือโรงแรมหรูริมน้ำที่เขาใช้ชีวิตอยู่กว่าสิบวัน

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่... แต่แล้วเสียงงกรีดร้องข้างหลังก็ทำให้เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง

แล้วร่างของเจ้าหน้าที่ธนาคารคนเดียวกับที่ถูกกระสุนยิงถากๆ ก็วิ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะตรงเข้าไปทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจและพยาบาล

ปั้ง...

ตำรวจนายหนึ่งยิงเขาล้มลง ธรรม์วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง เขามองเห็นร่างของพนักงานคนนั้นที่เคยร้องขอให้ช่วยนอนตายจมกองเลือดจากแผลยิงของตำรวจ จากนั้นมันเลวร้ายยิ่งขึ้นเมื่อคนบาดเจ็บจากการถูกยิงซึ่งอยู่ในรถพยาบาลคันที่ไม่ห่างจากเขาเท่าไรนักกลับดึงสายน้ำเกลือที่แขนตัวเองไปแทงบุรุษพยาบาลซ้ำๆ จนเขากรีดร้องแล้ววิ่งออกมาด้วยความตกใจ

ธรรม์ยืนตะลึง...

พอเขาได้สติร่างสูงก็วิ่งตรงเข้าไปที่ธนาคารทันทีแม้แต่ตำรวจก็ห้ามเขาไม่ทัน ชายหนุ่มมองสภาพของคนเจ็บกับบรรดาบุรุษพยาบาลที่มาแต่ไม่เห็นคนที่เขาคิด

พอเดินไปจนถึงหลังเคาน์เตอร์ภาพที่เห็นก็ชวนให้ธรรม์สลดใจอย่างที่สุด เมื่อเห็นร่างไร้ชีวิตของเด็กชายที่เขาฝากให้พนักงานคนนั้นดูแล เด็กชายถูกอะไรสักอย่างที่พนักงานคนนั้นคว้าได้ตรงเคาน์เตอร์จ้วงแทงใส่จนเสียชีวิต

นี่มันบ้าชัดๆ... !?!

ผู้คนกำลังบ้าคลั่งแต่ธรรม์ยังมองไม่เห็นเลยว่าพนักงานชายคนนั้นจะติดเชื้อปรสิตมากจากตรงไหน รวมทั้งคนอื่นๆ ที่ลุกขึ้นมาอาละวาดใส่เจ้าหน้าที่ ชายหนุ่มต้องคอยหลบจากเสียงปืน และการต่อสู้ของคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าตอนนี้ตำรวจจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเมื่อคนติดเชื้อเพิ่มจำนวน

หรือว่า...

ธรรม์เดินไปที่เคาน์เตอร์พนักงานอีกครั้ง เขามองเด็กน้อยด้วยความเวทนา ก่อนที่ร่างสูงจะมองหารอยกระสุนที่ยิงเข้ามาเฉียดแขนของพนักงานคนนั้น

แล้วเขาก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นร่างพนักงานหญิงที่นอนอยู่ตรงนั้น กระสุนยิงทะลุเธอและตกอยู่ด้านหลังไม่ไกลนัก หัวกระสุนตกอยู่ไม่ไกลเท่าไร มันเป็นกระสุนตะกั่วแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ปลายเปิดออกจากแรงยิงแต่ตรงหัวที่ควรเหลือโลหะมากกว่านี้กลับดูบางผิดปกติ สะเก็ดของมันมีเลือดติด แต่คำนวณด้วยตา มันเล็กกว่ากระสุนที่เขาเคยเห็นมาทั้งหมด

หรือว่าในกระสุนนี่...

ธรรม์ยังจำปรสิตที่เขาเคยเห็นได้ ตัวมันยาวไม่มาก สามารถมีชีวิตอยู่ในเลือดทั้งๆ ที่อยู่นอกร่างกายมนุษย์ก็ได้ ถ้าใครบางคนต้องการแพร่กระจายวิธีนี้ก็ทำให้เรื่องใหญ่สมใจแน่

..................

 

ก่อนหน้าเหตุปะทะ 20 นาที...

 

“ฉันแวะมาเอาให้แล้ว แกเตรียมจ่ายค่าซ่อมไว้เลยนะ เออ... สองพันสี่ไม่ลดเว้ย”

ภากรวางสายอย่างหงุดหงิด ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อตรงกลับบ้าน โดยปกติเขาไม่ค่อยอยากใช้รถสองล้อแบบนี้เท่าไหร่ หากไม่ใช่เพราะน้องชายตัวดีเอามันไปล้มจนต้องซ่อมแล้วเขาเป็นฝ่ายต้องแวะเอากลับมาด้วย เด็กหนุ่มวัย 19ปีคนนี้ไม่ชอบซิ่งเท่าไรนัก เขาสวมหมวกกันน็อคสีดำ คาดจนแน่นกับคางโดยไม่สนผมที่เซตมาเรียบๆ ใบหน้าคมเข้มรู้สึกหงุดหงิดกับอาการไม่ยอมจ่ายค่าซ่อมของน้องชายแบบสุดๆ

ที่เขาเบื่อที่สุดในการขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านก็คือการต้องผ่านสี่แยกรถพลุกพล่านกลางเมืองนั่น ยิ่งตอนเลิกงานจะมีทั้งคนเดินข้ามถนน รถที่เบียดแน่น ถ้าไม่มีความสามารถด้านการขับรถซอกแซกให้เหมือนงูเลื้อยล่ะก็จุดนั้นเป็นเส้นทางมหาโหดแน่ๆ

เขาต้องขับรถฝ่าทั้งผู้คนและความร้อนกลับบ้าน อาการหงุดหงิดที่เกิดคงไม่ต่างจากผู้ใช้รถใช้ถนนเวลานี้เท่าไร ร่างสูงขี่มาจนถึงทางเลี้ยวก็ชะลอรถ

ปี๊นนนน!!!

จู่ๆ รถตู้คันหนึ่งที่ภากรไม่ทันได้เห็นว่ามาจากที่ไหน ส่งเสียงแตรคำรามใส่แล้วรถก็พุ่งตรงผ่านหน้าเขาไปทันที โชคดีที่เขาหยุดทันไม่งั้นอาจจะถูกรถตู้ชนเข้าก็ได้

จังหวะที่เขาหันไป สายตาเขามองเห็นหน้าคนขับเพียงแวบเดียว แต่สีหน้าที่ดูนิ่งผิดปกติของคนขับทำให้ภากรรู้สึกแปลกๆ และคิดถึงมันอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเลี้ยวอีกครั้ง ทว่าเมื่อเลี้ยวมาแล้วเขาก็ไม่เห็นรถตู้คันนั้น

พี่แกจะรีบไปไหนเนี่ย...

ชายหนุ่มนึก ข้างหน้าก็จะถึงสี่แยกหลัก พอผ่านแล้วเลี้ยวไปอีกสองครั้งก็จะเข้าเส้นทางบ้านเขาแล้ว เวลานี้สิ่งที่เขาอยากทำมากกว่าอะไรทั้งหมดคือถึงบ้านแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสักงีบหนึ่งก่อนจะอ่านหนังสือสอบ

ปังๆๆ!!!

เสียงรัวของปืนแว่วมาแต่ไกล ชายหนุ่มตกใจแต่ยังคุมสติได้ เขาหักรถจอดข้างทาง รถหลายคันด้านหน้าคงจะเบรกกะทันหันส่งเสียงชนกันดังโครมใหญ่ ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องและเสียงปืนที่ไม่หยุดมาจากทางสี่แยก ร่างสูงถอดหมวกกันนอคออกก่อนจะมองภาพตรงหน้าเต็มตา

ชายหญิงหลายคนวิ่งหนีจากสี่แยกกลับมาทางเดิม บ้างก็ทิ้งรถไว้ บ้างก็เป็นคนที่เดินบนถนนอยู่แล้ว เขามองเห็นไกลๆ ใจหนึ่งอยากรู้ว่าเกิดอะไร แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะหนีทั้งที่ยังไม่เห็น

ชายคนหนึ่งวิ่งมาทางเขา เนื้อตัวเปื้อนเลือดของใครสักคนที่คงถูกกระสุนกระเด็นมาโดน ร่างสูงขยับตัวหลบให้ชายคนนั้นวิ่งหนีไป ส่วนตัวเขาก็ยังยืนนั่งใจอยู่แบบนั้น

จนกระทั่ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างชายนัยน์ตาแดงก่ำหน้าซีดเล็งปืนมาทางเดียวกับถนนที่เขายืนด้วยรอยยิ้มสะใจ ร่างสูงถึงกับนิ่งอึ้ง

ปั้งๆ...!

ร่างของผู้คนที่อยู่ตรงข้ามฟากถนนล้มลงไปหลายคน ที่เหลือต่างหนีกันกระเจิงเหมือนผึ้งแตกรัง เสียงกรีดร้องตามมาด้วยความวุ่นวายและการหนีตายทำเอาภากรถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขามองดูภาพนั้นเหมือนกับตัวเองกำลังเข้าไปอยู่ในหนังสยองขวัญ ก่อนที่จะคิดอะไรออก ร่างของใครคนหนึ่งก็วิ่งชนเขา ชายหนุ่มล้มลงกับพื้นโดยไม่มีใครช่วยหรือคนทำก็ไม่ได้สนใจจะขอโทษ เขายันตัวขึ้นก่อนจะหาทางหนีบ้าง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปยังคนร้ายที่ไล่ยิงคน ชายหนุ่มถึงกับทำหน้าไม่ถูกเมื่อร่างนั้นอยู่ห่างไม่ถึงสิบเมตร

แล้วปืนกระบอกนั้นก็เล็งมาทางเขา...

......................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

111 ความคิดเห็น

  1. #88 คนติดนิยาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 18:11
    สนุกว๊ากกมาต่อไวๆนะครับ
    #88
    0