แมงละเมอ (Yaoi)

ตอนที่ 13 : บทที่ 3 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

ผมชะงักฝีเท้า ได้คิดขึ้นอีกครั้งว่าภารกิจยังไม่คืบหน้า แล้วถ้าต้องไปเจอพวกรุ่นพี่กับเพื่อนๆ ทุกคนจะว่ายังไง...

“ไม่ต้องห่วง”

คำใหม่ของมันดึงผมหมุนกลับไปจ้องตา “หืม?

“ครั้งนี้มึงทำได้อย่างที่มึงลั่นวาจาไว้ มึงไม่จำเป็นต้องขอร้อง กูจะไปสมัครประกวดเดือนเอง”

ผมงงงวย รู้ดีว่านั่นน่าจะเป็นสิ่งสุดท้ายในโลกที่มันอยากทำ หรือว่ามันไปได้แรงบันดาลใจอะไรมาแล้วเลยอยากเป็นสถานะเป็นหนุ่มป๊อป?

ไม่น่าจะ...

“แค่ประกวดเดือน คงไม่กดดันเท่ากับที่มึงต้องมาขอร้องกูหรอก” มันพูดติดขำ แต่ผมฟังแล้วแอบรู้สึกขื่น

ไอ้ก่องกระโดดเหยงๆ พาตัวเองลงไปในกางเกงยีนส์รัดติ้ว ถ้าเป็นผมคงต้องใช้เวลาอีกสิบห้านาที ลงท้ายด้วยตะเข็บสักแห่งระเบิด แต่นี่ แค่ไม่กี่พรวด กางเกงนั่นก็อนุญาตให้มันสวมได้อย่างงดงาม

เพื่อนร่างผอมสูงของผมก้าวไปหยิบกระเป๋าเป้ กระเป๋าของมันแบนแฟบและดูเน่าเปื่อย แต่กลับส่งเสริมให้มันยิ่งดูหล่อเซอร์ได้อย่างน่าขัดใจ จังหวะที่เดินผ่านผมไปยังประตูเพื่อใส่รองเท้าผ้าใบพื้นบางๆ ของมัน ไอ้ก่องหยุดลง ยกมือขึ้นขยี้ผมผมที่ยังยุ่งเหยิง

“ไปอาบน้ำได้แล้ว แล้วถ้าวันนี้มีใครถาม มึงก็บอกเขาไปว่า มึงมาขอร้องกู กูก็เลยยอม”

พูดจบมันก็สาวเท้าต่อไปยังหน้าประตู ผมหันตาม ห้องเราไม่ได้เปิดไฟ แต่ตอนนี้แสงแดดระบายจนทั้งโลกสว่าง ผมเห็นเส้นผมย้อมสีน้ำตาลที่ไม่ได้จัดทรงของไอ้ก่องร่วงลงมาปรกหน้ามัน ภาพนั้นทำให้มันดูอ่อนเยาว์ลงอย่างประหลาด

ละล้าละลังว่าควรจะตอบสนองเหตุการณ์นี้ยังไง ใจหนึ่งดึงดันบอกตัวเองว่า ไอ้ตัวแสบก็แค่อยากให้ผมออกหน้า เพื่อครั้งหน้าใครๆ จะได้มาวุ่นวายกับผมอีก เพราะคิดว่าผมรับผิดชอบภารกิจให้ลุล่วงไปด้วยดีได้ แล้วมันก็จะได้หาเรื่องแกล้งผมใหม่วนๆ ไปอย่างนี้

อย่างไรก็ตาม อีกใจไม่ยักเชื่อ โดยเฉพาะเมื่อมันพูดทั้งๆ ที่ยังก้มผูกเชือกรองเท้า

“อย่าลืมบอกเขาด้วยว่ามึงขอร้องกูนานมาก ต้องยอมทำความสะอาดห้องกับรีดเสื้อผ้าให้กูตั้งอาทิตย์นึง กูถึงยอมไปประกวดด้วย” มันเว้นวรรคเพื่อลุกยืน เมื่อเหยียดกายตรง มันสูงกว่าผมราวครึ่งศีรษะ

ดวงตาดำขลับเหมือนเม็ดลำไยจ้องตรงมาที่ผม มีแววที่ผมไม่เข้าใจ แต่รู้สึกหนักหน่วงลึกๆ อย่างน่าพิศวง

“ตอนนี้ทุกคนรู้จักมึงแล้ว เห็นมึงอยู่ในสายตา ถ้ามึงรู้จักพูดแบบนี้ซะบ้าง ต่อไปเขาก็จะเพิ่มความรู้สึกเกรงใจมึงด้วย โอเค๊?

มันยักคิ้วครั้งหนึ่ง มีรอยยิ้มแต้มอยู่บนริมฝีปากสีค่อนข้างคล้ำตามสีผิวของมัน ริมฝีปากไม่ถึงกับสวยได้รูปนัก ค่อนข้างบาง และริมฝีปากบนก็ค่อนข้างเจ่อเผยอ

แล้วโดยที่ผมยังไม่ตอบอะไร ยังยืนงงๆ และแข็งเป็นท่อนหินถูกสาปอยู่อย่างนั้น ไอ้ก่องหมุนกลับไปพร้อมดึงบานประตูเปิดออก

เท้ายาวๆ ของมันคงก้าวออกไปถ้าผมไม่ทันรั้งไว้เสียก่อน “เดี๋ยว”

มันหันกลับมา ผมเกือบนึกว่าตาฝาดที่เห็นร่องรอยเจ็บปวดปรากฏอยู่ในดวงตาของมัน ทั้งที่อึดใจก่อนหน้ามันเพิ่งยิ้มให้ผมแท้ๆ แต่ก็นั่นแหละ แค่ชั่ววูบ รอยดังกล่าวหายไปกลายเป็นแค่ความสงสัย ผมจึงมั่นใจว่าตัวเองตาฝาดจริงๆ

ผมสาวเท้าไปหยุดตรงหน้ามัน ยกมือขึ้นจับเส้นผมมันแล้วดึงออกเบาๆ “มีอะไรติดผมมึงไม่รู้”

ผมแสดงให้ดู มันมีลักษณะเหมือนขนนกบางๆ ก่อนจะใส่เสื้อผ้า มึงแอบปีนไปรบกวนนกข้างนอกระเบียงรึไงกันวะ ผมอยากจะถามมันอย่างนั้น

รอยยิ้มเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ พิเศษขึ้นเพราะมันระบายในดวงตาด้วย

ไอ้ตัวแสบพูด “ขอบใจ” จากนั้นทำหน้าเป็นแลบลิ้นออกมาแบบน่าตี จากนั้นก็ปิดประตู ทิ้งให้ผมยืนทื่อต่อไปเช่นเดิม

. . . . . . . . . .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #100 Smirnoffz (@smirnoffz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 20:33
    น้องก็คือ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย555555 เป็นกำลังใจให้นักเขียนค่า
    #100
    1
  2. #95 Bitter-medicine (@Bitter-medicine) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 09:30
    อุแงระมุนนี
    #95
    1
    • #95-1 เซียงจา (@prnut) (จากตอนที่ 13)
      8 ธันวาคม 2562 / 14:45
      เดี๋ยวละมุนกว่านี้นะ ^^
      #95-1
  3. #39 你我 (@oniisanrabbit) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 15:10

    นน้องรักษาน้ำใจก่องหน่อย

    #39
    0
  4. #18 pawpanida (@pawpanida) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 11:52
    ทีมก่องง
    #18
    1
    • #18-1 เซียงจา (@prnut) (จากตอนที่ 13)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 10:09
      ก่องดีใจแล้ว ^^
      #18-1