คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Doma x Shinobu - Beauty and The Beast

ยังไม่ทันพูดจบดี อสูรตรงหน้าก็ต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นของพัดที่พาดอยู่บนคอตนเอง เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูอย่างเย็นยะเยือก เธอเป็นของฉัน ไม่ใช่เพียงอสูรที่ตกตะลึง ชิโนบุเองก็อึ้งไป เธอขบฟันเข้าหากันทันที เขา....เขา...คนที่ฆ่าพี่คานาเอะ

ยอดวิวรวม

2,773

ยอดวิวเดือนนี้

72

ยอดวิวรวม


2,773

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


99
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ก.ย. 62 / 23:12 น.
นิยาย [Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Doma x Shinobu - Beauty and The Beast [Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Doma x Shinobu - Beauty and The Beast | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
- WRITER TALKS - 


สวัสดีค่า กลับมาพบกับเราอีกแล้ว ^^ อย่าเพิ่งเบื่อหน้ากันนะคะ 555+ 
ชิโนบุเป็นตัวละครที่เคมีดีมากๆเลยไม่ว่าจะกับกิยูที่เป็นเสาหลักหรือกับโดมะที่เป็นอสูร เราดมกาวไปหลายปื้ดอยู่ก่อนจะตัดสินใจเขียนคู่โดมะกับชิโนบุขึ้นมาบ้างหลังจากเขียนกิยูกับชิโนบุไปตั้งสองเรื่องแล้ว

ประเด็นคือเราเขียน AU แล้วยิ่งสนุก เพราะฉะนั้นถ้าขยันและ Feedback จากคนอ่านดีเราคิดว่าเราอาจจะลองเขียน AU แบบเรื่องยาวๆดู ><



ENJOY READING นะคะ ;)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ก.ย. 62 / 23:12


Disclaimer : I don’t own Kimetsu No Yaiba , It belongs to Koyoharu Gotoge

Kimetsu No Yaiba Fanfiction : Doma x Shinobu

AU : Kimetsu Academy

‘Beauty and The Beast’


 

 

“แกคิดยังไงเรื่องที่จะย้ายเนซึโกะไปเรียนที่คิเมทสึ”

เสียงถามขึ้นอย่างไม่จริงจังนักดังออกมาจากอาคาสะ เจ้าของตำแหน่งอสูรข้างขึ้นอันดับที่สาม เขาเหลือบตามองเมื่อเห็นคนที่ถูกถามไม่ตอบแต่กลับนั่งเล่นพัดในมืออย่างใจลอย หากโรงเรียนคิเมทสึมีกลุ่มเสาหลัก โรงเรียนคิบุทสึกิก็มีอสูรข้างขึ้นและข้างแรมปกครองทั้งหมดสิบสองตำแหน่ง ไม่มีอสูรตนใดกล้าที่จะไม่เชื่อฟัง ยิ่งตำแหน่งสูงมากเพียงใด ความยำเกรงก็ยิ่งเพิ่มตามมากขึ้น

“เฮ้ย ไอ้โดมะ แกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า”อาคาสะถามขึ้นอย่างไม่ชินนักที่เห็นเพื่อนที่ปกติมักจะพูดจาคอยกวนประสาทหาเรื่องเขาอยู่ตลอดเงียบแบบนี้

“แกว่ายังไงนะ”

มันไม่ได้ฟังที่เขาพูดจริงๆด้วย อาคาสะขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจ เขาพูดซ้ำ

“เรื่องเนซึโกะ”

คราวนี้โดมะที่กำลังคลี่พัดเคาะพัดลงกับมือเบาๆ รอยยิ้มกระจายทั่วใบหน้าเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของเขา

“น่าสนุกดีออก อสูรเข้าไปเรียนกับมนุษย์ เสียดายก็แต่ ฉันควรจะได้เข้าไปด้วย”

“ไอ้ทุเรศ”อาคาสะคว้าหนังสือเรียนใกล้ตัวมาปาใส่คนพูดอย่างไม่จริงจังนัก เขาชี้นิ้วอย่างรู้ทัน

“ฉันเตือนแกแล้ว ว่าอย่าเล็งเหยื่อที่เป็นผู้หญิงต่อหน้าฉัน”

“อ้อ แกดูออกด้วยเหรอ”โดมะทำหน้าตาไร้เดียงสา 

“ฉันไม่ได้โง่เหมือนแก”

“พูดจาทำร้ายจิตใจกันจังเลยนะแกเนี่ย”โดมะพูดพลางผุดลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ดวงตาของเขาสาดประกายอำมหิตขณะเอ่ยต่อไปว่า

“ชักหิวแล้ว ฉันจะไปหาอะไรกินหน่อย”

“จะทำอะไรก็อย่าให้มันโจ่งแจ้งนัก...อสูรที่ข้ามเขต ถูกตัดคอไม่รู้ตัวไปหลายตนแล้ว”อาคาสะเอ่ยเตือนเสียงเข้มจัดถึงเขตแดนที่พวกฝั่งมนุษย์ปลูกต้นวิสทีเรียไว้เป็นแนวยาวเพื่อป้องกันไม่ให้อสูรข้ามไปทำร้ายมนุษย์ แต่ก็ยังมีอสูรหลายตนที่สามารถข้ามไปได้โดยอาศัยช่องโหว่ รวมไปถึงอสูรบางตนที่มีพลังแข็งแกร่งทำให้สามารถฝ่าวิสทีเรียเข้าไปหา อาหาร’ได้ แม้จะรู้ดีว่าเพื่อนที่เป็นถึงอสูรข้างขึ้นลำดับที่สองจะไม่เป็นอันตรายก็ตาม แต่ตอนนี้ความสามารถของพวกนักล่าก็เก่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่ประมาทไว้เป็นดีที่สุด แต่ดูเหมือนคนฟังจะไม่สนใจมากนัก เขาหันหลังโบกพัดให้อาคาสะแล้วเดินออกจากประตูห้องเรียนไป

 

 


“จะไปหาสมุนไพรใกล้ๆกับเส้นแบ่งเขต?”เสียงร้องทักดังออกมาจากมิทซึริที่ทำสีหน้าร้อนรน ตรงกันข้ามกับ โกะโจ ชิโนบุ เสาหลักแมลงที่ยังคงมีสีหน้าไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร รอยยิ้มสดใสยังคงประดับไว้ตรงมุมปากได้รูป มือของเธอเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋าหลังเลิกเรียนวิชาสุดท้ายของวัน 

“ก็แค่ไปหาสมุนไพรใกล้ๆเส้นแบ่งเขตเอง ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“ที่นั่นอันตรายเกินไปนะคะ หมู่นี้พวกอสูรข้ามเขตกันมาเป็นว่าเล่น ขนาดพวกเราพยายามปิดช่องว่างแล้วก็ยังเข้ามาได้ คุณโกะโจไม่ควรไปคนเดียว อย่างน้อยๆก็ควรจะชวนใครไปด้วย ฉันไปกับคุณก็ได้นะคะ”มิทซึริเสนอขึ้นอย่างกระตือรือร้น

“จะไปไหน”เสียงเข้มๆของอิคุโระ โอบาไนแทรกขึ้น เขาลอบฟังมิทซึริคุยกับชิโนบุอยู่พักหนึ่งแล้ว ถ้ามิทซึริจะต้องไปกับชิโนบุจริงๆ เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกเธอไปกันแค่สองคนแน่ เขาไม่ยอมให้มิทซึริต้องเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด

“ไปเส้นแบ่งเขตค่ะ จะไปเก็บสมุนไพร”

“ฉันไปด้วย”เขาเสนอตัวขึ้นทันที

“พอเลยค่ะ ฉันไปคนเดียวได้ แค่เส้นแบ่งเขตเอง ไม่ได้ลำบากอะไรหรอกนะคะ ไม่ต้องแห่กันไปหรอกค่ะ”ชิโนบุยังคงยืนกรานพอดีกับที่เก็บกระเป๋าเสร็จ เธอสะพายกระเป๋าทำท่าจะเดินจากไป

“แล้วนี่ไอ้กิยูไปไหน ให้มันไปด้วยสิ ปกติเธอตัวติดกับมันไม่ใช่เหรอ”โอบาไนลองเสนอขึ้นเมื่อเห็นคู่สนทนายืนยันอย่างนั้น  

“ฉันไปได้จริงๆค่ะ อีกอย่างโทมิโอกะซังไม่ได้ตัวติดกับฉัน เราเกลียดขี้หน้ากัน ฉันไปนะคะ”ชิโนบุเน้นเสียงหนักตรงคำว่าเกลียดก่อนจะออกปากขอตัว

“ไอ้กิยูนี่มีแต่คนเกลียดจริงๆ”โอบาไนน้ำเสียงเอือมระอาเมื่อพูดถึงเจ้าของชื่อ แต่มิทซึริกลับขมวดคิ้ว

“แต่ฉันไม่คิดว่าคุณโกะโจจะเกลียดกิยูซังจริงๆหรอกนะคะ”

“หืม?ทำไมคิดแบบนั้น”โอบาไนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

“สัญชาตญาณของเสาหลักความรักมั้งคะ”มิทซึริยิ้มให้เขาก่อนจะเดินไปเก็บของตัวเองบ้าง ชายหนุ่มมองตามร่างบอบบางพลางถอนหายใจ

เธอใช้สัญชาตญาณกับคนอื่นไปหมด

ทำไมเธอถึงไม่ใช้สัญชาตญาณนั้นมองเขาบ้างนะ



 

ชิโนบุเดินขึ้นเขาไปยังเขตแดนอย่างระมัดระวัง หญิงสาวไม่ปล่อยให้ตนเองเสียสมาธิแม้แต่น้อย ยิ่งใกล้บริเวณเขตแดนเสียงรอบด้านก็เงียบลงเรื่อยๆ เงียบลงจนกระทั่งเธอได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงหัวใจของตนเองเต้น ชิโนบุรู้ดีว่ายิ่งเงียบยิ่งอันตรายมากขึ้น เท้าที่กำลังก้าวต่อไปของเธอชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังขึ้นมารอบด้าน หญิงสาวรู้สึกได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว มือเรียวไม่รอช้าชักดาบออกจากฟักทันที ดาบปลายเล็กแหลมต่างกับดาบทั่วไปของนักล่าอสูรคนอื่นๆถูกตวัดออกไปโดยไม่ท่าทีลังเลแม้แต่น้อย แม้ตัวของเธอจะเล็กแต่ชิโนบุก็ได้เปรียบด้านความรวดเร็วและการเคลื่อนไหวร่างกายที่ปราดเปรียวจนน่าเหลือเชื่อ นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความเย็นชาราวกับบ่อน้ำที่ไร้ก้นผิดกับรอยยิ้มละมุนที่ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก เธอเหลือบมองศัตรูที่ลอบโจมตี

“ทักทายกันไม่น่ารักเลยนะคะ”

อสูรตนนี้เหมือนจะไม่มีสติปัญญาเพราะเธอสัมผัสได้แต่ความว่างเปล่า

แต่พละกำลังเหมือนจะล้นเหลือ ชิโนบุคิดในใจขณะหลบการโจมตีทางกายภาพ

น่ารำคาญจริงๆ ดาบของเธอไม่เหมาะจะสู้ทางกายภาพด้วย หญิงสาวคิด พยายามเค้นสมองหาช่องว่างของศัตรูตรงหน้าก่อนเธอจะสัมผัสได้ว่ามีการโจมตีกระจายมาจากอีกสามทางพร้อมกัน

อสูรสี่ตน!ชิโนบุคิดในใจเมื่อมองเห็นความยุ่งยากที่เข้ามาไม่หยุด หญิงสาวเริ่มไล่เก็บอสูรทีละตนแต่กลับเริ่มรู้สึกว่าร่างของตนเองเริ่มอ่อนแรงลง จนกระทั่งอสูรตนสุดท้ายคอหลุดออกจากร่าง ร่างบอบบางก็ทรุดลงตาม พลันหญิงสาวรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยแต่ยังคงมีรอยยิ้ม

อสูรข้างแรมลำดับที่สาม....วันนี้เธอคงดวงไม่ดีเท่าไหร่ อสูรสี่ตนเมื่อกี้คงเป็นทาสของอสูรตรงหน้า ชิโนบุใช้ดาบยันตัวเองให้ยืนขึ้น ปาดเลือดที่ออกมาจากมุมปาก แค่หายใจเธอก็เจ็บซี่โครงจะแย่อยู่แล้ว บ้าที่สุด 

แต่เธอคือเสาหลัก เธอต้องยืนหยัดจนวินาทีสุดท้าย แม้มือที่จับดาบจะสั่นระริก บาดแผลที่อยู่รอบตัวจะกรีดร้องให้เธอโยนดาบทิ้งเลิกต่อสู้ก็เถอะ แต่เธอจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

“ว้าว...วันนี้คุ้มชะมัด ได้เหยื่อชั้นดี”เสียงเย็นเฉียบดังออกมาจากปากของอสูรข้างแรมลำดับที่สาม เธอจำได้ว่าไม่อสูรข้างแรมตนก่อนหน้าเพิ่งถูกกำจัดไปไม่นานมานี้ ผลิตอสูรกันได้เร็วดีแท้

“กระดูกฉันเหนียวนะคะ ถ้าเคี้ยวไประวังคอขาด”ชิโนบุพูดยิ้มๆ

“ฉันจะค่อยๆกินก็แล้วกัน”ยังไม่ทันพูดจบดี อสูรตรงหน้าก็ต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นของพัดที่พาดอยู่บนคอตนเอง เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูอย่างเย็นยะเยือก

“เธอเป็นของฉัน”

ไม่ใช่เพียงอสูรตนนั้นที่ตกตะลึง ชิโนบุเองก็อึ้งไป เธอขบฟันเข้าหากันทันที

เขา....เขา...คนที่ฆ่าพี่คานาเอะ อสูรข้างขึ้นลำดับที่สอง โดมะ

“ท่านโดมะ”อสูรข้างแรมอันดับสามคุกเข่าทันที

“ขอโทษทีที่มาขัดจังหวะ แต่เธอเป็นของฉัน ฉันอยากให้นาย ไสหัวไปซะ”ท้ายประโยคโดมะพูดทั้งๆที่ยังมีรอยยิ้มแต่มันกลับทำให้คนฟังเสียวสันหลังวาบ

“ตะ..แต่ว่า...”

ฉับ!ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี พัดที่อยู่ในมือของโดมะก็ถูกตวัดออกไป หัวของอสูรผู้โชคร้ายกระเด็นแยกออกจากตัว ปากพยายามพร่ำพูด

“ท..ทะ..ทำไม”

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ”โดมะตอบอย่างเย็นชาก่อนจะหันมายิ้มให้กับชิโนบุ

“เจอกันอีกแล้วนะชิโนบุจัง ฉันคิดถึงเธอนะ”

ชิโนบุมองรอยยิ้มของเขาอย่างรู้สึกสะอิดสะเอียน ในสมองเต็มไปด้วยภาพพี่สาวของเธอตายซ้ำๆ ส่งผลให้ดวงตาสีม่วงเต็มไปด้วยความแค้น 

เพราะคนตรงหน้า...เธอถึงต้องเสียพี่คานาเอะไป

ฆ่า...มัน 

เสียงสั่งดังขึ้นในสมอง มือสองข้างกำดาบแน่น ฟันของหล่อนขบริมฝีปากล่างจนมีเลือดซึมออกมา หญิงสาวออกแรงปราดเข้าไปใกล้เขาก่อนจะแทงดาบออกไป โดมะหลบดาบของเธออย่างไม่ยากเย็น อาการบาดเจ็บทำให้ชิโนบุเคลื่อนไหวช้าลง 

“ไปตายซะ”เธอตวาดขณะยังคงแกว่งดาบอย่างไม่ยั้งมือ แต่ละครั้งมีเป้าหมายคือเอาชีวิตเขา ขอแค่แทงโดนสักครั้งหรือสะกิดโดนสักที เขาก็จะตายด้วยพิษที่ปลายคมดาบนั้น โดมะรู้สึกสนุกกับการหลบคมดาบของหญิงสาวก่อนสีหน้าอสูรหนุ่มจะเปลี่ยนไป เขานิ่วหน้าเมื่อได้กลิ่นเลือดที่ทะลักออกมาจากตัวเธอเรื่อยๆ การออกแรงของเธอแต่ละครั้งทำให้แผลฉีกขาด

บ้าชะมัด!

โดมะสบถในใจก่อนจะใช้ความเร็วเข้าประชิดตัวหญิงสาว เธอเบิกตากว้างคล้ายกับรู้ว่าตนพลาดท่า แต่ยังไม่ทันจะได้คิดหาทางแก้ไข สันมือของโดมะก็ฟาดลงบนท้ายทอยของเธอทำให้หญิงสาวหมดสติทันที

“จะดื้อไปถึงไหน”โดมะพึมพำ ประคองตัวเธอไว้ก่อนจะวางกับโคนต้นไม้อย่างทุลักทุเล อสูรข้างขึ้นอันดับสองถอนหายใจ ไม่มีรอยยิ้มขี้เล่นเหมือนอย่างเคย เขาใช้จมูกดมกลิ่นเลือดของเธอและใช้ผ้าซับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจากตัวชิโนบุพลางบ่นอย่างหัวเสีย

“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง มาแถวเขตแดนคนเดียว”ดวงตาของเขาฉายแววโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเลือดของเธอค่อยๆไหลน้อยลง ชายหนุ่มตั้งใจจะเอื้อมมือไปอุ้มเธอเพื่อลงไปไว้ใกล้ๆกับตีนเขาแต่กลับต้องชะงักมือและกระโดดหลบเมื่อพบว่ามีดาบประกายสีฟ้าหมายจะเข้ามาตัดหัว

โดมะยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นเจ้าของดาบชัดๆ

เสาหลักวารี โทมิโอกะ กิยู มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มจับดาบ อีกข้างคว้าตัวชิโนบุไว้ แม้สีหน้าไร้ความรู้สึกยิ่ง แต่หางตาของกิยูกลับเหลือบมองชิโนบุอย่างกังวลก่อนจะตัดสินใจหันหลังสะกิดปลายเท้าเพื่อพาเธอจากไป ชายหนุ่มเป็นห่วงเธอมากกว่าจะสนใจจะสู้กับอสูรตรงหน้า

โดมะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น 

ในรอยยิ้มมีความขมขื่นจางๆซ่อนอยู่

“แกไม่บอกความจริงเธอไปละ ว่าแกไม่ได้ฆ่าคานาเอะ คนที่ฆ่าคือนายท่าน”เสียงๆหนึ่งดังออกมาจากในป่า

โดมะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงจึงเห็นอาคาสะเดินออกมาจากมุมมืด จากที่มองดู ท่าทางอสูรข้างขึ้นอันดับที่สามน่าจะเฝ้ามองเหตุการณ์ต่างๆนานแล้ว

“ถ้าเพื่อช่วยปลดปล่อยความทุกข์ ใครจะฆ่าก็ไม่สำคัญ”โดมะยักไหล่คล้ายกับไม่สนใจ เขาหันหลังให้เพื่อนสนิท

“แล้วทำไมแกต้องสร้างหลักฐานปลอมว่าแกเป็นคนฆ่าคานาเอะด้วย ไม่ใช่ว่าแกไม่อยากให้ชิโนบุไปแก้แค้นนายท่านตรงๆงั้นเหรอ เพราะแกรู้ว่าเธอจะเป็นอันตราย ถ้าจะแก้แค้นกับนายท่านตรงๆ”

แผ่นหลังของโดมะเหยียดตรงทันทีเมื่อได้ยินอาคาสะเอ่ยดังนั้น ชายหนุ่มหันกลับมา ดวงตาที่สลักคำว่าข้างขึ้นสองที่เคยเรียบนิ่งกลับสั่นไหว โดมะพยายามฉีกยิ้มให้ร่าเริงเหมือนเคย

“ไร้สาระ มนุษย์ไม่ได้มีค่ากับฉันถึงขนาดที่ต้องคิดอะไรซับซ้อนมากมาย”

“ยิ่งแกปฏิเสธความจริงเท่าไหร่ แกก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น”

“ฉันไม่ได้รู้สึกอะไร”โดมะโต้กลับ

“ตอบตัวแกเองเถอะ”อาคาสะส่ายหัวอย่างระอา เขาเดินเฉียดไหล่เพื่อนสนิทกลับเข้าไปยังป่า โดมะหันกลับไปมองยังทิศทางที่กิยูพาเธอจากไปอีกครั้ง

แม้ปากของเขาจะบอกว่าไร้สาระ

แม้สมองของเขาจะบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร

แต่หัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้วของเขากลับกระซิบออกมาเบาๆว่า

ดีแล้วที่เธอปลอดภัย

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ secretarytable

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 fmf
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 06:33

    แต่งคู่นี้อีกนะคะ ติดตามทุกเรื่องเลย

    #15
    0
  2. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:32

    แอบเศร้าแต่ชอบเนื้อเรื่องมากเลย แต่งดีมากๆรู้สึกอินตาม555

    #14
    0
  3. วันที่ 21 มกราคม 2563 / 01:25

    ชอบมากกกก จะติดตามไปเรื่อยๆ ค่ะ

    #13
    0
  4. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 22:58

    สนุกกก มีต่อเถอะนะะะ????????????

    #12
    0
  5. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 17:47

    โง้ยยยมีต่อไหมคะะะะะะ

    #11
    1
    • 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:05
      แง้... ปกติเราไม่ค่อยเขียนเรื่องยาวน่ะค่ะ เรายังเขียนไม่ค่อยเก่งด้วย กลัวดองด้วย ><
      #11-1
  6. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 21:04

    โอ่ยยยย คือดีมากกก ชอบที่ชิโนบุจะคู่กับกิยูหรือโดมะก็ได้555555 ฟิคเรื่องนี้คือตอบโจทย์มากกก แต่งมาอีกนะคะ ขอบคุณค่ะ

    #10
    1
    • 2 พฤศจิกายน 2562 / 21:10
      เลือกคู่ชิบได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ ><
      #10-1
  7. วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 20:20
    อ่านไม่ได้ค่ะ
    #9
    0
  8. #8 Iris Cristal (@Iris_Namfon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 03:47
    อยากอ่านค่ะ แต่ทำไมไม่มีเนื้อหาหรือที่จริงมันไม่มี?
    #8
    3
    • #8-2 Iris Cristal (@Iris_Namfon) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2562 / 09:31
      อ้อ ตามไปอ่านแล้วน้า
      #8-2
    • #8-3 secretarytable (@princessme) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2562 / 10:36
      ขอบคุณนะคะ อ่านจบแล้วมีอะไรติชมกันได้นะคะ ^^
      #8-3
  9. #7 Iris Cristal (@Iris_Namfon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:56
    ถามค่ะ ตอนนี้มันมีเนื้อหามั้ยค่ะ ทำไมมันไม่มี งงเราอยากอ่าน หรือว่าจะมีแค่ตัวอย่างแค่อย่างเดียว?
    #7
    1
    • #7-1 secretarytable (@princessme) (จากตอนที่ 1)
      29 กันยายน 2562 / 11:19
      ตอนแรกเราตั้งใจจะให้เป็น One shot ค่ะ ตอนเราเขียน เราคิดแค่อยากให้คนอ่านเห็นมุมของโดมะ ว่าอสูรรว้ายๆก็มีหัวใจ 555 แต่มีคนถามจนเราเริ่มกาวตาม อยากเขียนเรืองเต็มแล้ว 55555
      #7-1
  10. #6 fcf33612@gmail.com?
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:26

    ขอสปอย

    ชิโนบุตายไปเสียแล้วน่ะจ๊ะ​ โดนโดมะฆ่า


    #6
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • 19 ตุลาคม 2562 / 02:51
      ตอนเราอ่านนี้ ตกใจมากเช่นกัน อย่างน้อยก็ตายคู่
      #6-2
  11. วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:51

    อือหือออ นี่มันวายร้ายที่รักเธอ พอมาเห็นโดมะมุมนี้แล้ว คือแบบคู่กันเถ๊อะ แอบอยากให้เขาได้กัน รักกันแบบไม่เสียเลือดเสียเนื้อ 55555

    #5
    1
    • 25 กันยายน 2562 / 22:55
      มาภายใต้คอนเซปต์ จะเกลียดกันก็ได้ ขอแค่เธอปลอดภัยก็พอ 5555555
      #5-1
  12. วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:50
    โหห รักแต่ไม่มีวันได้ครอบครอง เปนอสูรมันแสนเส้า
    #4
    0
  13. #3 SYNEY (@SYNEY) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:57
    ฮืออออ ดีมากเลยค่ะ คู่นี้ยิ่งหาอ่านยากๆอยู่ ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #3
    1
    • #3-1 secretarytable (@princessme) (จากตอนที่ 1)
      25 กันยายน 2562 / 19:30
      ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ทุกคนชอบ ><
      #3-1
  14. #2 Yourlovemylove (@Yourlovemylove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 15:48
    ฟินมากค่า
    #2
    1
  15. วันที่ 24 กันยายน 2562 / 23:45

    แต่งอีกนะงับ ชอบมากเลยงับ

    #1
    1
    • 25 กันยายน 2562 / 07:10
      แง้ ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ ><
      #1-1