คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Giyuu x Shinobu - Your smile

“ตอนเธอเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ รอยยิ้มของเธอตอนมีความฝันร่วมกับคานาเอะ ฉันชอบรอยยิ้มนั้น”เขาตอบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องลมฟ้าอากาศไม่ได้พูดถึงเธอ ขะ....เขา เขาพูดเรื่องแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน

ยอดวิวรวม

2,415

ยอดวิวเดือนนี้

141

ยอดวิวรวม


2,415

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


83
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ก.ย. 62 / 11:38 น.
นิยาย [Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Giyuu x Shinobu - Your smile [Kimetsu No Yaiba One-Shot Fanfiction : AU Kimetsu Academy] Giyuu x Shinobu - Your smile | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
- WRITER TALKS - 


สวัสดีค่า กลับมาพบกันอีกแล้ว หลังจากปล่อยฟิค ANGST รอบนี้เลยขอแก้ตัวด้วยฟิคน่ารักๆของคู่นี้บ้าง >< ตอนแรกตั้งใจจะเขียนเก็บไว้อ่านเอง แต่ไปๆมาๆก็อยากปล่อยกาวออกสู่สังคม ^-^ ฟิคเรื่องนี้จะเป็น AU โรงเรียนค่ะ แต่ไม่ใช่ AU โรงเรียนในเรื่องซะทีเดียวนะคะ อ่านแล้วแวะมาเม้าท์กันนะคะ ทุกๆเสียงสกรีมจากคนอ่านเป็นแรงบันดาลให้เราปล่อยกาวออกสู่สังคมอีกค่ะ 5555+


ENJOY READING นะคะ :)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.ย. 62 / 11:38


Disclaimer : I don’t own Kimetsu No Yaiba , It belongs to Koyoharu Gotoge

Kimetsu No Yaiba Fanfiction : Giyuu x Shinobu

AU : Kimetsu Academy

‘Your Smile’


 

ปัง! เสียงทุบโต๊ะดังขึ้น ตามมาด้วยใบหน้าที่กราดเกรี้ยวของซาเนมิที่หากเป็นคนอื่นๆเห็นก็คงจะตัวสั่นและทำอะไรไม่ถูกด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขากลับเป็นเสาหลักของโรงเรียนคิเม็ทสึ ใบหน้าของแต่ละคนจึงไม่เปลี่ยนกันเลยสักนิด จะมีก็แต่มิทซึริ หนึ่งในเสาหลักเจ้าของเรือนผมสีชมพูสลับเขียวที่ทำท่าทางเคลิ้มฝัน หล่อนคิดอย่างใจลอย

คุณซาเนมิที่เป็นแบบนี้ เท่เหลือเกิน

มิทซึริไม่ได้รู้เลยว่าสายตาเคลิบเคลิ้มนั้นกลับบาดตาอิคุโระ โอบาไนที่เหลือบมองอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจ

“ฉันไม่ยอม มีอย่างที่ไหนจะให้อสูรเข้ามาเรียนกับพวกเรา แกไม่ยื่นดาบของแกให้อสูรไปเลยล่ะ”ซาเนมิตวาดใส่ แกที่ยังคงทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา ใบหน้าหล่อเหลายังคงรักษาความเอื่อยเฉื่อยไว้อย่างห่วงแหน

“จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ”เสียงหวานสดใสดังออกมาจากปาก โกะโจ ชิโนบุ ที่เป็นทั้งสมาชิกเสาหลักและเป็นทั้งประธานชั้นเรียนปีสามฝ่ายหญิง แม้ใบหน้าจะยิ้มแต่ดวงตาเธอกลับไม่ยิ้มตามเลยสักนิด

“จะทำอะไร คำนึงถึงตำแหน่งที่แกอยู่สักนิดเถอะ”เคียวจูโร่ เร็นโกคุ ส่ายหัว

“ออกกฎฉูดฉาดแบบนี้ออกมา อนาคตพวกอสูรคงได้ตัดคอเราแทน”เท็นเค็นทำหน้าบึ้งตึง คนฟังยังคงรักษาสีหน้าที่นิ่งสงบราวกับสายน้ำเอาไว้ เขายังคงไม่ยอมเอ่ยปาก

“โทมิโอกะซัง”คล้ายกับชิโนบุจะหมดความอดทนก่อน เธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันโดยที่ใบหน้ายังคงพยายามมีรอยยิ้ม เจ้าของชื่อโทมิโอกะ กิยูมองเธอที่เป็นแบบนั้นแล้วอดรู้สึกสนุกอยู่ในใจเงียบๆไม่ได้ ชายหนุ่มขยับตัวคล้ายกับจะพูด แต่ก็ยังไม่ยอมพูด

“โทมิโอกะ การตัดสินใจของนายมันผิดมหันต์ ฉันยังคงไม่เห็นด้วย อย่าปล่อยให้ดวงตาของนายตามืดบอดจากอำนาจของอสูร อมิตตาพุทธ”เคียวเมย์ขัดขึ้นอย่างขัดใจ

“เรื่องนี้ ไม่ใช่ความคิดของฉัน มีอะไรไปคุยกับท่านผู้อำนวยการ ปิดประชุม”

เฮ้ย! เดี๋ยว พูดแย้งกันมานี่ หมอนี่มันไม่ได้ฟังเลยเรอะ! กิยูผุดลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป แต่ซาเนมิมาขวางไว้

“นี่แกจะกวนประสาทกันหรือไง เรียกประชุม บอกแค่นี้แล้วแกก็จะปิดประชุมเนี่ยนะ”

“ใช่”กิยูตอบกลับ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่าซาเนมิมีปัญหาอะไร ซาเนมิกัดฟันกรอดเพราะโดนท้าทาย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นไม่ได้ทำให้เขาน่าเกลียดขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกับทำให้เขาดูหล่อและดิบเถื่อนไปอีกแบบ มิทซึริจ้องชายหนุ่มตาพร่าลายในความหล่อเหลา จนโอบาไนถึงกับเดินมาขวางหน้าไว้แบบกึ่งตั้งใจกึ่งไม่ตั้งใจ

“ไอ้เวร แกอย่านึกว่าพวกฉันไม่รู้นะว่าแกเป็นคนส่งเรื่องให้อสูรเข้าเรียนกับท่านผู้อำนวยการ เพราะแกอยากให้ทันจิโร่เอายัยน้องสาวอสูรนั่นเข้ามาเรียนด้วย”

“แล้วไง”กิยูถามด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์ น้ำเสียงไม่อนาทรร้อนใจใดๆ คราวนี้ซาเนมิชักดาบอย่างโมโหจัดส่งผลให้คนอื่นๆตื่นตระหนกทันที

“เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ ผิดกฎ”เคียวจูโร่และเสาหลักคนอื่นๆ ปราดมาคว้าตัวซาเนมิที่ถลาจะไปเล่นงานกิยูไว้ ในขณะที่ต้นเรื่องยังคงยืนเฉยก่อนจะรู้สึกตัวว่ามีแรงดึงตรงแขนเสื้อลากเขาออกไปจากจุดอันตรายที่ตนกำลังยืนอยู่ เมื่อก้มลงไปมองจึงได้เห็นสีหน้าที่น่าขบขันของชิโนบุ เธอกัดฟันแข่งกับซาเนมิพลางพูดเสียงลอดไรฟันว่า

“จะอยู่ให้คนอื่นเกลียดเพิ่มหรือยังไงคะ”

 


“โทมิโอกะซัง”

กิยูกำลังเดินไปตามทางเดินเพื่อไปยังตู้เก็บของเพื่อเก็บของกลับบ้าน แม้จะได้ยินเสียงเรียกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมา ชายหนุ่มก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“โทมิโอกะซัง” เขาหยุดเดินในที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาหันมาจ้องมองเธอเป็นเชิงถามว่าเธอยังต้องการอะไรอีก

“ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงยอมให้อสูรเข้ามาในโรงเรียนของเรา”

เขาชอบคำว่าโรงเรียนของ เรา

อ่า...ไม่สิ

เขาชอบคำว่า เราที่ดังออกมาจากปากของเธอ โทมิโอกะจ้องแววตาสงสัยของชิโนบุอย่างไม่พูดไม่จา หญิงสาวเริ่มนับหนึ่งถึงสิบอย่างใจเย็น เธอถามซ้ำ

“พูดอะไรบ้างสิคะ”

“ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นการตัดสินใจของผู้อำนวยการ”เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายราวกับรำคาญคำถามซ้ำซากเสียเหลือเกิน

“แต่คุณเป็นคนเสนอเรื่อง”

“รู้ได้ยังไง”เขาถามกลับ เลิกคิ้วขึ้น

ชิ ก็นอกจากเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก! เธอไม่ยอมรับเด็ดขาด ว่าในสายตาของเธอแล้ว จริงๆเขาเป็นคนจิตใจอ่อนโยนเพียงใด นับจากสิบขยับไปเป็นร้อย ชิโนบุถามด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจ

“คุณไปแลกอะไรกับท่านผู้อำนวยการมา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าผู้อำนวยการจะยอมให้อสูรเข้ามาเรียนง่ายๆ”

ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ ถึงเธอจะไม่ค่อยไว้ใจให้อสูรเข้ามาเรียนในโรงเรียน แต่สิ่งที่เธอเป็นห่วงมากกว่าคือผู้ชายตรงหน้าใช้อะไรแลกกับสิทธิ์การเข้าเรียนของอสูร

“ไม่จำเป็นต้องรู้”เขาตอบพลางหันหลังเดินหนี

“โทมิโอกะซัง!”เธอส่งเสียงร้องเรียกทว่าเขากลับไม่ยอมหยุดเดินอีก มือเรียวขาวของชิโนบุกำเป็นหมัดแน่น เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเขาแลกสิทธิ์การเข้าเรียนของอสูรมาด้วยอะไร และเพราะอะไรถึงยอมทำขนาดนี้ เธอมองตามแผ่นหลังเข้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เป้าหมายถัดไปคือ

ห้องผู้อำนวยการ

 


กว่าจะคุยกับผู้อำนวยการคากายะเสร็จก็เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว หญิงสาวเปิดตู้เก็บของก่อนจะหยิบของเก็บใส่กระเป๋าอย่างใจลอย ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความไม่สบายใจที่เธอเองก็ไม่รู้จะสลัดมันออกไปอย่างไร

กิยูแลกสิทธิ์การเข้าเรียนของอสูร ด้วยคำสัญญาว่าหากอสูรทำร้ายมนุษย์ เขาจะลาออกจากโรงเรียนทันที

คำพูดของคากายะดังขึ้นในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชิโนบุกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ

อสูรทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งร้ายกาจ

ขนาดตัวเธอเอง ที่เคยอยากทำตามความฝันของพี่สาวด้วยการอยู่ร่วมกับอสูร ยังยอมแพ้และต้องสูญเสียพี่สาวสุดที่รักไป

แล้วเขา....เขาจะได้อะไรถึงได้ทำแบบนี้กัน

ตาบ้าเอ๊ย ทำไมเอาตัวเองมาเสี่ยงขนาดนี้

ปัง! คล้ายกับจะระงับอารมณ์ตนเองไม่อยู่ เธอปิดตู้เก็บของตนเสียงดัง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เริ่มนับเลขอีกครั้ง คราวนี้ เธอนับหนึ่งถึงพันก่อนจะตกใจเมื่อได้ยินเสียงสายฝนที่กระหน่ำตกอยู่ภายนอก ชิโนบุอ้าปากค้าง ก่อนจะนึกเจ็บใจเมื่อพบว่าเธอไม่ได้พกร่มมาเมื่อเช้านี้เพราะเห็นว่าอากาศแจ่มใส ร่างบอบบางเดินไปยังทางออกของโรงเรียนอย่างห่อเหี่ยวก่อนจะยกกระเป๋าขึ้นบังศีรษะขณะก้าวเท้าจะออกนอกเขตอาคารเรียน

เอ๊ะ! ไม่เปียก

ชิโนบุหันขวับไปมองทันทีจึงได้เห็นใบหน้าไร้ความรู้สึกของโทมิโอกะ ฝีเท้าของเขาเงียบกริบ มือข้างหนึ่งของเขากางร่มสีเขียวเข้มให้เธอ ในขณะที่ตัวเองเปียกเล็กน้อย หญิงสาวมุ่นคิ้ว เธอนึกว่าเขากลับไปแล้วเสียอีก

“ยังไม่กลับเหรอคะ”

“ถ้ากลับแล้วจะเห็นอยู่ตรงนี้หรือไง”คนกางร่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆจนชิโนบุชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าเขาตั้งใจจะกวนประสาท หรือปากเป็นแบบนี้อยู่แล้ว เธอถอนหายใจยาว เท้าเริ่มออกเดินอีกครั้งโดยมีเขาอยู่เคียงข้าง

“ไปไหนมา”กิยูถามสั้นๆเขาไม่เห็นเธอกลับบ้านเร็วเหมือนเคยทำให้รู้สึกแปลกๆ จึงตัดสินใจรออยู่ที่โรงฝึกดาบใกล้ประตูทางออก ชิโนบุหันไปมองเขาทันทีพร้อมอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำถามนั้น นานๆครั้งเธอถึงเห็นว่าเขายอมออกปากเริ่มบทสนทนาก่อน ดวงตากลมโตสีม่วงของเธอกะพริบตาปริบๆก่อนจะคล้ายกับได้สติ

“ไปพบผู้อำนวยการมาค่ะ”

“อ้อ”ชายหนุ่มรับรู้ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเช่นเคย ทั้งคู่เดินต่างเดินต่อไปภายใต้ร่มคันเดียวกันอย่างเงียบๆ รอบบริเวณมีเพียงเสียงฝนตกเท่านั้น

“ทำไม..ถึงยอมแลกขนาดนี้คะ”ชิโนบุถามในสิ่งที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจตลอดเวลา เธอช้อนตามองเขา ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าสวยเหมือนอย่างเคย เธอกำลังจริงจัง กิยูนิ่งไป นิ่งไปเสียจนเธอคิดว่าเขาจะไม่ยอมตอบคำถามนี้เหมือนเคย

“รอยยิ้มของเธอ”

“คะ?

“ฉันไม่ชอบรอยยิ้มจอมปลอมของเธอ”ชายหนุ่มตอบทำให้ชิโนบุชะงัก อ้าปากเตรียมโวยวายอย่างเหลืออด

“คุณนี่มัน....”

“ตอนเธอเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ รอยยิ้มของเธอตอนมีความฝันร่วมกับคานาเอะ ฉันชอบรอยยิ้มนั้น”เขาตอบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องลมฟ้าอากาศไม่ได้พูดถึงเธอ

ขะ....เขา เขาพูดเรื่องแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน ชิโนบุเงยหน้ามองชายหนุ่ม พอดีกับที่เขาก้มลงมามองหน้าเธอพอดี

“ในเมื่อเธอไม่กล้าทำมันอีกแล้ว...ฉันก็จะทำมันเอง”เสียงของโทมิโอกะแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับดังก้องในหูของเธอราวกับเสียงตะโกน หญิงสาวจับต้นชนปลายไม่ถูก อากาศเย็นที่เกิดจากฝนตกกลายเป็นร้อนผ่าวตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ตอบไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้คือพึมพำถามเขากลับไปว่า

“มันคุ้มค่าเหรอคะ”

กิยูไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเสออกไปมองยังนอกร่มด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย ทว่าในหัวใจของเขากลับมีคำตอบที่หนักแน่นอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเขาคิดถึงรอยยิ้มที่เขาได้พบในวินาทีแรกที่เธอได้ก้าวเข้ามาโรงเรียนพร้อมกับพี่สาว รอยยิ้มที่ชายหนุ่มสาบานในใจกับตัวเองเงียบๆว่าเขาต้องได้เห็นมันอีกให้ได้

คุ้มค่า

ผลงานทั้งหมด ของ secretarytable

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 มกราคม 2563 / 01:31

    ฮึ่ยยยย กิยูน่าร้ากกกกก

    #6
    0
  2. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:40

    พี่ค่ะทำเรื่องของ โอบะไน&มิซึริหน่อยซิคะ



    #5
    0
  3. วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:23

    กรี๊ดดดดดดด น่ารักอะไรขนาดนี้ แต่งคู่นี้มาอีกนะคะ ชอบมากกกๆๆๆ ขอบคุณค่ะ

    #4
    1
    • 22 ตุลาคม 2562 / 17:25
      เอ่อ ชอบดุๆมั้ยคะ ถ้าชอบดุๆ แนะนำเรื่องนี้ค่ะ OOC แต่ดุมาก 5555 ><

      https://www.readawrite.com/a/93ba7cbff1d27b34821913bdf6e1bb2f
      #4-1
  4. วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:43
    ทำไมอ่านไม่ได้
    #3
    0
  5. #2 Ployploy
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:07

    น่ารักมากเลยค่าาาอยากให้แต่งอีกจังงชอบคู่นี้มากเลยยยย

    #2
    0
  6. #1 HM_HAM (@HM_HAM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:22

    ชอบจังเลย น่ารักมาก ขอบคุณค่ะหาฟิคคู่นี้มานานแล้วค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 secretarytable (@princessme) (จากตอนที่ 1)
      17 กันยายน 2562 / 17:28
      ดีใจที่ชอบนะคะ :)
      #1-1