[Fairy Tail One-Shot Fiction] Gray x Juvia – My Nightmares are over because of you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 37 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    37

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ฝันร้ายจากเหตุการณ์อัลวาเรซยังคงตามหลอกหลอนเกรย์ ฟูลบัสเตอร์ มีเพียงความอบอุ่นของเธอที่จะหยุดมัน


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่า เรากลับมาเขียนฟิคอีกครั้งหลังจากได้ดู Fairy Tail ค่ะ ขอบคุณเกรย์กับจูเบียที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรานะคะ 555+

เรื่องนี้เกรย์ออกจะหลุดคาร์แรคเตอร์หน่อยๆ แต่คนที่มีแผลในจิตใจย่อมมีความกลัวเป็นธรรมดาใช่มั้ยคะ

เหมือนเกรย์ที่เกือบสูญเสียจูเบียไป เขาถึงได้ฝันร้ายตลอดเวลา เกรย์จะหยุดฝันร้ายครั้งนี้ได้ยังไงกัน? ตามไปอ่านได้ในฟิคเลยค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ  ^o^



เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 9 ธ.ค. 61 / 01:32

บันทึกเป็น Favorite


Disclaimer : I don’t own Fairy Tail, it belongs to Hiro Mashima


Fairy Tail Fanfiction : Gray & Juvia

‘My Nightmares are over because of you’

เกรย์ ฟูลบัสเตอร์รู้สึกตัวขึ้นช้าๆบนพื้นที่เย็นเฉียบ ดวงตาสีดำสนิทของเขากวาดตามองไปรอบๆ

เลือด….เขาเห็นเพียงเลือดที่กระจายอยู่เต็มไปหมด

แต่แล้วสายตาของเขาก็ชะงัก เบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นเฉดสีที่คุ้นเคย

สีน้ำเงินราวกับน้ำทะเล

สีผมที่ยุ่งเหยิงของจูเบีย ล็อคซาร์

เธอนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหวอยู่บนพื้นห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือ เลือดยังคงไหลออกมาจากตัวเธอไม่หยุด ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอมีสภาพราวกับตุ๊กตาที่ขาดวิ่น ทั้งบอบช้ำ ทั้งแผลเหวอะหวะไปทั้งตัว

จอมเวทย์น้ำแข็งรีบตะเกียกตะกายลุกไปหาเธอ เขาคว้าร่างบอบบางขาวซีดของเธอขึ้นมากอดแนบอก เขย่าตัวเธอราวกับคนบ้าเพื่อปลุกให้เธอลืมตาสีน้ำเงินสดใสขึ้นมามองเขาอีกครั้ง ทว่าร่างนั้นก็ยังนิ่งไม่ไหวติง

“ไม่จริง มันต้องไม่เป็นแบบนี้”เกรย์พึมพำด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

ไม่เอาแล้ว

ไม่เอาอีกต่อไปแล้ว

“เฮือก!”เกรย์สะดุ้งตื่นจากความฝันที่ตามหลอกหลอนเขามาตั้งแต่เหตุการณ์อัลวาเรซ แม้จะผ่านมาเป็นเดือนแล้วแต่ฝันนั้นก็ยังชัดเจนราวกับเกิดขึ้นเมื่อวานนี้  ยิ่งเมื่อไหร่ที่จูเบียออกไปทำภารกิจตามลำพังหรือไปกับกาซีล กับคนอื่นๆที่ไม่ใช่ตัวเขาเอง เขาจะยิ่งฝันถี่ขึ้น แค่หลับตาลง ยังไม่ทันจะได้หลับสนิทดี เขาก็ต้องตื่นเพราะเห็นเลือดของเธอ เกรย์ที่ลุกขึ้นนั่งลูบหน้าคล้ายเรียกสติ

จูเบียมีกำหนดจะกลับจากการทำภารกิจวันนี้

เขาต้องรีบอาบน้ำออกไปที่กิลด์

ไปเพื่อรอเธอ รอดูว่าเธอปลอดภัย ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมา

เกรย์คิดได้ดังนั้น เขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดตาลาย

นอนไม่พอแน่ๆ

ชายหนุ่มฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตัว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวออกจากบ้านดี ร่างสูงก็ทรุดลง หมดสติอยู่ตรงหน้าประตูนั่นเอง


จูเบีย ล็อคซาร์ก้าวเข้ามาในกิลด์แฟรี่เทลหลังจากทำภารกิจช่วงระยะเวลาสั้นๆเสร็จสิ้น หญิงสาวมองซ้ายมองขวาหาเกรย์ ฟูลบัสเตอร์ทันทีทีเปิดประตูเข้ามาก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นเป้าหมายของเธอ หญิงสาวไม่ได้ฉุกใจอะไรเพราะคิดว่าเขาคงจะนอนพักผ่อนสบายจนตื่นสาย เธอจึงตัดสินใจไปรายงานเรื่องภารกิจให้มิร่าเจนฟังและบันทึก ก่อนจะนั่งคุยกับเพื่อนๆในกิลด์เพื่อรอเกรย์จนกระทั่งคล้อยบ่าย

“แปลกจัง ทำไมเกรย์ยังไม่มากิลด์”ลูซี่ทักขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้ก็ใกล้จะเย็นแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นเกรย์ จูเบียมองลูซี่ด้วยสายตาเป็นปรปักษ์ทันที

“ศัตรูหัวใจ!”

“เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ๆ แต่นี่มันแปลกๆนะ นัตสึ เกรย์ได้บอกไว้หรือเปล่าว่าไปไหน”ลูซี่รีบเอ่ยออกมาทันทีก่อนหันไปถามนัตสึ

“ไม่นะ เมื่อวานที่กิลด์ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่หมอนั่นเหงื่อออกเยอะกว่าปกติ กับหน้าซีดๆ เหมือนจะไม่สบายเลย”นัตสึตอบขึ้น เมื่อวานเขาเห็นเหงื่อของเกรย์ที่ออกมามากผิดปกติกับสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีของเพื่อนแต่ไม่ได้เฉลียวใจอะไร จนกระทั่งวันนี้เขาไม่เห็นเกรย์ถึงคิดได้ว่าเพื่อนน่าจะป่วย

“เอ๋…ไม่สบายเหรอคะ”จูเบียร้องรีบลุกขึ้นจากโต๊ะทันที

“ไอ้เวรนั่นไม่เป็นไรหรอกน่า เธออย่าตื่นตูมไปเลย มันไม่ตายง่ายๆหรอก”กาซีลอดหมั่นไส้ท่าทีตื่นตกใจจนเกินเหตุของคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเปรียบเสมือนน้องสาวของเขาจนอดเหน็บแนมไม่ได้

“จูเบียไปดูหน่อยดีกว่าค่ะ”

“ไม่กลับไปพักหน่อยเหรอจูเบีย เพิ่งกลับมาจากภารกิจเองนะ”เอลซ่าที่นั่งกินสตรอเบอร์รี่ชีสเค้กถามขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จูเบียไปดูท่านเกรย์หน่อยดีกว่า ถ้าท่านเกรย์ไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่อยไปพักก็ได้ค่ะ จูเบียไปก่อนนะคะ”เธอว่าพลางโบกไม้โบกมือเดินออกจากกิลด์มุ่งตรงไปยังบ้านพักของเกรย์ที่อยู่ไม่ไกลจากกิลด์มากนัก เธอเคยมาตามดูความเป็นไปของเขาอยู่บ่อยครั้งจึงคุ้นเคยกับทางเป็นอย่างดี ใช้เวลาไม่นานเธอก็มาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของเกรย์ มือเรียวเคาะประตูบ้านของเขาเบาๆ

“ท่านเกรย์คะ”

หญิงสาวนิ่งเงียบไปอึดใจก่อนจะเคาะอีกครั้งเมื่อเห็นว่าข้างในไร้เสียงตอบรับ

“ท่านเกรย์”

หรือว่าเขาจะไม่อยู่

หญิงสาวคิดก่อนจะลองจับลูกบิดเพื่อเปิดประตู

ประตูไม่ได้ล็อค…แปลกจัง แล้วทำไม่มีใครขานรับ

จอมเวทย์วารีเริ่มรู้สึกใจไม่ดีก่อนจะผลักประตูให้กว้างขึ้น

นัยน์ตาคล้ายแมวมองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ

“ท่านเกรย์!”เสียงหวีดร้องของเธอดังขึ้นเมื่อเห็นสภาพเกรย์ที่หน้าซีดนอนหมดสติอยู่บนพื้น เธอรีบถลาไปจับตัวเขาทันที

ตัวร้อนจี๋เลย

“ท่านเกรย์คะ”จูเบียเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงร้อนรน แต่เขาไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงแหบแห้งที่พึมพำออกมาไม่ได้ศัพท์ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ปลายหางตาที่ปิดสนิทของเกรย์มีหยาดน้ำเปียกชื้นอยู่

เขาคล้ายกับกำลังเจ็บปวดกับอะไรบางอย่าง

“ท่านเกรย์ จูเบียจะพาไปนอนที่โซฟานะคะ”หญิงสาวพูด พยายามพยุงตัวที่หนักอึ้งของเกรย์ไปยังโซฟาที่ห่างไปไม่ไกลนัก เมื่อถึงโซฟา เธอรีบวางเขาลง ขยับตัวให้เขาได้นอนสบายๆ ก่อนจะบิดตัวไล่อาการปวดเมื่อยเล็กน้อย ตัวของเขาไม่ใช่เบาๆทำให้กินแรงเธอไปไม่น้อย จากนั้นจูเบียก็รีบไปที่ห้องน้ำ เดินวนหาผ้าสะอาดก่อนจะนำมาชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้เกรย์แล้ววางโปะไว้บนหน้าผากของเขา

“ละ…ลืม…ตา….ขึ้น…มา”เสียงเพ้อยังคงดังออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของเกรย์ จูเบียมองอย่างสงสัยว่าเขาพูดอะไรจึงขยับหูเข้าไปชิดริมฝีปากเขา

“จูเบีย..จูเบีย”

“ลืม..ตา…เถอะ…นะ”

“ได้…โปรด”

“พ่อ…อย่า…เอา..เธอ..ไป”

“แก..ฆ่า…เธอ…แก…เอา…จูเบีย…ไป”

“แก…เอา…อนา..คต..ของ..เธอ…ไป…อภัย..ให้…ไม่ได้…ฉัน…จะ…ขยี้…แก..ให้…เละ”

เสียงตะกุกตะกักของเกรย์ยังดังออกมาเรื่อยๆ ภายในบ้านของเขาเริ่มเย็นจัด ไอน้ำแข็งเริ่มเกาะตามพื้น โซฟา โต๊ะ

เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ทำให้พลอยควบคุมพลังเวทย์ไม่ได้ไปด้วย

น้ำตาของเขาไหลออกมาช้าๆอย่างคนทุกข์ทรมานจากฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

สภาพของเขาทำให้จูเบียเจ็บปวดหัวใจ  หญิงสาวตัดสินใจเขย่าตัวเขาเบาๆ

“ท่านเกรย์คะ ตื่นเถอะค่ะ”

เขายังคงไม่ได้สติ ปากยังคงพึมพำไม่หยุด

“จูเบียไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ จูเบียจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วค่ะ”เธอพูดกับเขาเบาๆด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“จู…เบีย”เกรย์ยังคงเรียกชื่อเธอ จูเบียจึงจับมือเขาแนบแก้มแล้วซุกแก้มเข้ากับฝ่ามือหนา

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ จูเบียอยู่ตรงนี้”

“จูเบีย…จูเบียเหรอ”เกรย์ที่พยายามลืมตาทั้งๆที่แทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้วมองเธอ ดวงตาของเขายังคงมีประกายน้ำตาเปียกชื้น

“กลับมาแล้วเหรอ”เขาถามอย่างงงัน แยกแยะไม่ได้ระหว่างความฝันหรือความจริง

เสียงของเธอส่งไปถึงเขาที่กำลังเผชิญอยู่กับฝันร้าย

เสียงของเธอเรียกเขากลับมา

“กลับมาแล้วค่ะ”จูเบียตอบทั้งน้ำตา เธอยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นเขาฟื้น

“ท่านเกรย์ เป็นยังไงบ้างคะ จูเบียจะไปตามเวนดี้นะคะ”เธอรีบพูดพลางลุกขึ้นจะไปตามเวนดี้ แต่เขารั้งข้อมือเธอไว้ จูเบียออกจะแปลกใจเมื่อเห็นว่ามือของคนเจ็บมีแรงมหาศาลขนาดนี้ เธอ

“ไม่ต้อง…แค่อยู่ตรงนี้”

“เอ๊ะ?”

“แค่เธออยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว”มือของเขาจับมือของเธอแน่นขึ้นก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เกรย์ ฟูลบัสเตอร์หลับสนิท

เธอเท่านั้นที่หยุดฝันร้ายของเขาได้


เกรย์รู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากนั้นเป็นเวลากลางดึกแล้ว เขาผุดลุกขึ้นมองซ้ายมองขวาอย่างตกใจเมื่อพบว่ามือที่เขากุมอยู่หายไป หรือว่านั่นก็จะเป็นความฝันของเขา

แต่ความอบอุ่นที่เขาได้รับนั้นยังมีอยู่

เขารู้สึกได้ว่ามันคือเรื่องจริง

แล้วเธอไปไหนกัน?

เกรย์ใช้นิ้วนวดตรงหว่างคิ้วช้าๆ เขายังรู้สึกหนักหัวอยู่เล็กน้อย ก่อนจะได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่างออกมาจากห้องครัวที่แทบจะไม่ได้ใช้งานของเขา ชายหนุ่มพยุงตัวลุกขึ้นค่อยๆสาวเท้าเดินไปยังที่มาของกลิ่นหอมนั้น

แล้วเขาก็ได้เห็นเธอ

จูเบียที่ยังมีสภาพมอมแมมเนื่องจากกลับมาจากภารกิจและยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า รัดผมเป็นหางม้า ผูกผ้ากันเปื้อนพลางเคี่ยวอะไรบางอย่างในหม้ออย่างตั้งใจ หญิงสาวรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมองจากข้างหลังจึงหันกลับมามอง

“ท่านเกรย์ ตื่นแล้วเหรอคะ อย่าเพิ่งรีบลุกสิคะ เดี๋ยวก็ล้มหรอกค่ะ ไข้ของท่านเกรย์ขึ้นสูงมาก จูเบียกำลังทำข้าวต้ม ท่านเกรย์น่าจะหิวแล้วใช่มั้ยคะ เดี๋ยวกินข้าวต้มเสร็จ ท่านเกรย์จะได้กินยา จะได้หายเร็วๆ จูเบียว่าแล้วเชียวอากาศเปลี่ยนแบบนี้ แถมท่านเกรย์ก็ชอบถอดเสื้อผ้าด้วย ต้องเป็นหวัดแน่ๆ”จูเบียที่หันกลับไปเคี่ยวข้าวต้มอยู่บ่นขึ้น เกรย์มองคนที่บ่นอุบอิบตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

และครั้งนี้หัวใจของเกรย์ ฟูลบัสเตอร์ไปไวกว่าสมอง เขาเดินไปรวบเอวเธอจากข้างหลังแล้วกอดเธอแน่น

“เธอกลับมาแล้ว ฉันได้เธอคืนมาแล้ว”

จูเบียตัวแข็งทื่อ เธอค่อยๆหันกลับมาเขาพร้อมๆกับส่งยิ้มอบอุ่นให้เขา

“จูเบียก็อยู่ตรงนี้มาตลอดนี่คะ…ไม่ได้ไปไหน และก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ”เสียงหวานพูดอย่างหนักแน่น

“ขออยู่แบบนี้ ขออยู่แบบนี้สักพัก”

“ท่านเกรย์ฝันร้ายแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ”เธอถาม ปล่อยให้เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ

กลิ่นของจูเบียทำให้เกรย์รู้สึกสมองโล่ง  แต่เขาก็ยังไม่ยอมตอบเธอ

“ท่านเกรย์นอนไม่หลับมานานแค่ไหนแล้วคะ”

เป็นไม่กี่ครั้งที่เธอดุเขาเสียงแข็ง

ก่อนหน้านี้ก็เป็นตอนที่เขาชอบถอดเสื้อผ้าทิ้งตอนที่ทั้งคู่ยังอยู่ในบ้านเดียวกันก่อนเหตุการณ์อวาตาร์

เธอก็บ่นเขาแบบนี้

“นานแค่ไหนก็ช่างเถอะ เธอหยุดมันไว้ได้แล้วล่ะ”เขาตอบเสียงอู้อี้ ยังคงกอดเธอไม่ปล่อย

“หยุดเหรอคะ?”เธอถามอย่างสงสัย

“ฝันร้ายของฉัน เธอจบมันแล้วล่ะ การมีตัวตนของเธอ ช่วยหยุดมันไว้แล้ว”

จูเบียเหลือบมองเกรย์อย่างเป็นห่วง แต่เขายังคงทำเพียงกอดเธอไว้อยู่แบบนั้น เธอจึงวางทัพพีและจับมือของเขาไว้

“จูเบียอยู่ตรงนี้…..กับท่านเกรย์ค่ะ ฝันร้ายพวกนั้น….ทิ้งมันไปนะคะ”

“อืม ทิ้งมันไป”เขาทวนคำคล้ายกับจะบอกกับตนเอง อ้อมแขนของเขากระชับเอวเธอแน่นขึ้น

เขาจะไม่ปล่อยมือเธอไปอีก

เขาจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก

ที่ไหนที่เธออยู่ เขาก็จะอยู่กับเธอ

เขาจะปกป้องเธอให้ได้!

 

WRITER TALK : ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ทุกๆคอมเม้นต์คือกำลังใจของเรา ><

ตอนนี้เราทำ PROMPT : SEASON สำหรับคู่นี้อยู่ ถ้าจบแล้วจะนำมาลงนะคะ เป็น One-Shot โดยใช้แบ็คกราวน์เป็นฤดูกาลนั้นๆค่ะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ secretarytable จากทั้งหมด 3 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น