องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 47 : แล้วพบกันใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 488 ครั้ง
    19 ก.ย. 63

            *********************************


“เจ้าพูดถูก พวกนางเป็นฝาแฝดกัน”หวงหลงพิจารณาใบหน้าของสตรีทั้งสองนางอีกครั้ง

เหตุใดเขารู้สึกว่าใบหน้าของพวกนางทางสองคนช่างคุ้นเคย

และในจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อันลู่ก็ชะโงกใบหน้าเข้าไปพิจารณาเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนระหว่างช่วงแขนของสตรีทั้งสองนาง ทำให้สายตาของหวงหลงเลื่อนมาอยู่บนใบหน้าของอันลู่โดยอัตโนมัติ

พลันดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เลื่อนสายตาสลับไปยังสตรีสองนางนั้นอีกครั้ง ก่อนจะวนสายตากลับมาจ้องหญิงสาวตรงหน้า

ในใจพลันเกิดการคาดเดา

สตรีสองนางคล้ายคลึงกับอันลู่และจ้าวปิงยูถึงหกส่วน 

หวงหลงไม่กล้าคาดเดาต่อไป เขากลัวความคิดของตนยิ่งนัก

“หวงหลง เด็กคนนั้น”

“เขายังไม่ตาย”ชายหนุ่มขัด คราแรกที่เขามองเห็นเด็กน้อยผู้นั้น ในใจพลันมีความรู้สึกผิดพุ่งพล่านออกมา 

เหตุใดเขาต้องรู้สึกผิด เจ็บปวด และโศกเศร้า 

อันลู่ก็ไม่ต่างกัน ยามนางมองเห็นใบหน้าเล็กๆที่ไร้การเคลื่อนไหว ในใจพลันโศกเศร้าอย่างไม่มีสาเหตุ

ความรู้สึกของนางพลุ่นพล่าน 

และเพราะถูกความรู้สึกโจมตีกะทันหัน

นางจึงกระอักเลือดออกมา

อัก!!

“เจ้าเป็นไรบ้าง”หวงหลงพลิ้วตัวมาพยุงร่างของนางเอาไว้

“ท่านอย่ากังวล ข้าไม่เป็นอันใด”นางปฏิเสธ ทั้งที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา

“กลับกันเถอะ เราต้องออกจากที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”หวงหลงตัดสินใจในนาทีนั้น

“แต่ว่า”นางมองไปยังสตรีสองนางนั้นอีกครั้ง

อย่างไรก็ไม่อาจตัดใจจากไปแบบนี้ได้

“พวกนางเหลือเพียงจิตวิญญาณเพียงเท่านั้น มีเพียงเด็กน้อยผู้นั้น ที่ยังมีชีวิต เพียงแต่เราไม่อาจพาเขากลับไปได้”

คงต้องรอให้ผู้หวนคืนเปลี่ยนแปลงชะตาตนเอง

แต่...

หวงหลงอดไม่ได้ที่จะมองสตรีทั้งสองนางสลับกับอันลู่อีกครั้ง

หากสตรีทั้งสองนางเกี่ยวข้องกับคนตรงหน้า

เป็นไปได้ไหมว่าผู้ที่หวนกลับมาจะเป็นนาง 

แต่เขาไม่เคยได้ยินว่าอดีตฮองเฮาเหมยกุ้ยมีฝาแฝด และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่คนทั้งสามจะเกี่ยวข้องกัน

หวงหลงได้แต่ภาวนาให้เขาคาดเดาทุกอย่างผิดพลาด

หากมิเช่นนั้นเรื่องราวที่ดำเนินอยู่ตอนนี้

บางทีอาจเคยเกิดขึ้นแล้ว 

หรือเรื่องราวอาจจะกำลังเปลี่ยนไป

แน่นอนว่าหวงหลงไม่อาจรู้ได้แน่ว่าล้วนเป็นเพราะตัวเขาที่เป็นต้นเหตุ

“ทำไมพากลับไปไม่ได้”นางถามอย่างไม่เข้าใจ

นางไม่อาจตัดใจทิ้งเด็กน้อยผู้นี้ไว้ได้ ไม่รู้ว่าเขาจะยังมีชีวิตได้อีกนานหรือไม่

ไม่ใช่ว่านางสัมผัสพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาปกคุมร่างเล็กนี้ไม่ได้ 

นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงมองเห็นขั้นระดับพลังของผู้อื่นทั้งระดับต่ำ ระดับสูง นางล้วนมองเห็นเพียงแค่คนผู้นั้นแผ่ลมปราณออกมา นางก็จะรู้ระดับพลังของพวกเขา ทั้งที่ตอนนี้ร่างของนางไร้ปราณ แต่นางสัมผัสพลังธาตุของผู้อื่นได้ 

บางทีอาจเกี่ยวข้องกับผนึกในร่างของนาง

“เพราะเราไม่อาจดูแลเขาได้ เขาใช้พลังวิญญาณล่อเลี้ยงชีวิตของตนเอง หมายความว่าเขาจะต้องอยู่ในที่ที่พลังวิญญาณสามารถล่อเลี้ยงเขาได้ หากเจ้าฝืนพาเขาไปด้วย อาจจะยังไม่พ้นป่าดับวิญญาณเขตกลาง ร่างของเขาจะถูกผนึกตลอดไป”อันลู่นิ่งงัน แม้จะคาดเดาผลลัพธ์ไว้แล้วแต่นางก็ยังคาดหวัง

คาดหวังว่าหวงหลงจะมีวิธี

“แต่ปล่อยเขาไว้ เขาอาจจะตายได้เหมือนกัน”

หวงหลงมองหน้าอันลู่ 

ไม่ตายหรอก ตราบใดที่ผู้หวนคืนเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองได้ เขาจะตื่นขึ้นมา หวงหลงเลื่อนสายตาไปมองสายรัดเอวของเด็กน้อย

หยกพกสีแดงอันหนึ่งผูกห้อยเอวไว้ ชายหนุ่มใช้จังหวะที่อันลู่เหม่อลอยลอบใช้พลังธาตุลมปลดหยกสีแดงออกมา

บนแผ่นหยกสีแดงมีอักษรสลักไว้สองคำ 

蓝湛 (หลานจ้าน)

“ไปเถอะ แสงพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าแล้ว”หวงหลงรวบตัวหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะอุ้มนางขึ้น และหมุนตัวจากที่แห่งนั้นไป 

โดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่พวกเขาหันหลังจากไป หิมะที่เกาะหนาแน่นรอบๆพลันละลาย อากาศอบอุ่นขึ้นทันตา

ร่างเด็กน้อยที่ถูกหญิงสาวสองคนโอบไว้มีการเปลี่ยนแปลงพาดผ่าน ร่างเล็กถูกเงาวิญญาณดวงหนึ่งซ้อนทับ

เงาวิญญาณดวงนั้นมองตามทิศทางที่หวงหลงและอันลู่จากไป 

 ดวงตาผู้มองตามก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา 

“ในที่สุด พวกท่านก็ได้เจอกันอีกครั้ง เสด็จแม่ ท่านวางใจ ข้าจะรอท่านที่นี่”แม้อายุขัยของเขาจะถูกลดลงกลายเป็นเด็กทารกที่มีอายุเพียงหนึ่งขวบปี เขาก็หาได้เสียใจกับสิ่งที่ตนเองทำลงไป 

เพียงแต่ ดวงตาคู่งามเผยความเศร้า มองสตรีสองนางที่โอบกอดร่างของเขาเอาไว้ หยาดน้ำตาพลันรินไหล

“ท่านยาย ท่านอา จ้านเอ๋อร์อกตัญญูเหลือเกินขอรับ”

เงาวิญญาณค่อยๆจางหาย พื้นที่รอบๆกับมาสงบนิ่งดังเดิม 


ทางด้านหวงหลง เขาใช้เวลาเพียงสองก้านธูปเท่านั้นก็ออกมาจากเขตป่าวิญญาณได้ ชายหนุ่มไม่ได้กลับไปยังโรงเตี๊ยม เขาเลือกที่จะกลับแคว้นทันที

“ท่านจะเดินทางกลางคืนหรือ”อันลู่ถามเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เส้นทางกลับที่พัก

“ใช่ เปิ่นหวางมีบางสิ่งที่ตัองจัดการ ไม่อาจรั้งรอได้”ตัวเขาเกิดรางสังหรณ์ ว่าคนสามคนที่พบในป่าหวนคืนวิญญาณจะเกี่ยวข้องกับตน เขาจึงไม่อาจรั้งรอได้ 

ลมปราณสีทองถูกแผ่ออกจากร่าง พริบตานั้นเงาร่างทั้งสองเงาที่เคยยืนอยู่ก็หายวับไป 

หวงหลงเปิดประตูมิติเพื่อเดินทาง 

มิติธาตุ เป็นมิติที่ผู้ใช้ปราณเทพราชันย์เท่านั้นที่จะเปิดมิติได้ หากถามว่าทำไมตอนมา หวงหลงไม่เลือกวิธีเปิดมิติ กล่าวว่าการเปิดมิติแต่ละครั้งล้วนใช้พลังจิตในการควบคุมพลัง เหตุเพราะเขายังมิอาจควบคุมพลังของตนได้สมบูรณ์ เช่นนั้นการเปิดประตูมิติแต่ละครั้งจึงต้องคำนวนถึงผลเสีย แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น

เขาไม่อาจรั้งรอได้ 


“หลงหลง เจ้าจะไปไหน”จ้าวหลินเว่ยรีบกระโดดขวาง เมื่อเห็นจ้าวหลงในชุดสีดำสนิท

“ข้าจะไปเผ่ากู๋ บางทีข้าอาจจะพบคำตอบที่ข้าสงสัยอยู่ก็ได้”

“ข้าไม่ให้ท่านไป”จ้าวหลินเว่ยไม่ยินยอม เผ่ากู๋ เส้นทางที่จะไปเผ่ากู๋นั้นอันตรายหนักหนา 

“เว่ยเกอเกอ ในกายข้ามีสายเลือดของเผ่ากู๋”เช่นนั้นเขาจึงแน่ใจว่าตนเองจะไม่เป็นอะไร

“แต่ หลงหลง เจ้าก็รู้ว่าเกือบสิบเจ็ดปี ที่คนในเผ่าไม่ต้อนรับราชวงศ์ หากเจ้าฝืนฝ่าเข้าไป”

“เว่ยเกอเกอ ให้ข้าไปเถอะ บางทีคนที่รู้เรื่องที่สุดอาจจะเป็นผู้นำตระกูลกู๋ หากฮูหยินเหมยฮวาเป็นมารดาข้าจริงๆ เหตุใด สิบเจ็ดปีที่แล้ว พวกเขาจึงบอกว่านางตายไปแล้ว”แววตาจ้าวหลงแดงก่ำ ในใจหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่จ้าวปิงยูถือกำเนิด  ในวันนั้นทุกคนควรมีความสุข 

หากไม่ใช่เพราะ

แคว้นจ้าวสิ้นฮองเฮา กู๋เหมยกุ้ยสิ้นพระชนม์ มีเพียงธิดาที่รอด บิดาโกรธ โทษว่าเป็นเพราะน้องสาวของเขาทำให้มารดาตาย  นับจากนั้นบิดาก็เก็บตัว สละบัลลังก์ให้พี่ชายของเขา จ้าวหลินหลง ที่ตอนนั้นเพียงแค่สิบสามชันษาเท่านั้น เขาเองก็ยังเด็กไม่อาจจดจำเรื่องราวได้ทั้งหมด 

ทราบแค่ว่ามารดาของเขาตายในวันที่น้องสาวเขาถือกำเนิด แล้วเหตุใดถึงมีสตรีอีกคนที่น่าตาคล้ายจ้าวปิงยู และเหมยฮวาผู้นั้น เป็นใครกันแน่ จะใช่มารดาของเขาหรือไม่

“ในเมื่อท่านตัดสินใจ ข้าจะไม่ห้าม เช่นนี้ข้าจะกลับแคว้นหลี่ แล้วสืบเรื่องราวของฮูหยินผู้นั้นมาให้เจ้า”ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ จ้าวหลงมองชายหนุ่มเบื้องหน้าที่เคยช่วยชีวิตตนเอาไว้ด้วยความขอบคุณ แววตาคู่สวยอ่อนแสงลง มุมปากยกยิ้มช้าๆ

“เว่ยเกอเกอ ข้าเป็นหนี้ท่านอีกแล้ว”

“เป็นหนี้ข้า ก็ต้องใช้ เจ้าจงรอดกลับมา อย่าให้ตนเองเป็นอันตราย ส่วนองค์หญิง ข้าจะดูแลให้”จ้าวหลงพยายามที่จะไม่ยิ้ม แต่ก็ยังคงหลุดยิ้มออกมาให้อีกฝ่ายได้ชม จ้าวหลินเว่ยมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้  

เอาเถิด หลงหลง ข้ายินดีที่จะช่วยเจ้าทั้งชีวิต

“เว่ยเกอเกอ แล้วพบกันใหม่”จ้าวหลงพุ่งกายออกจากตำหนักไปอย่างเงียบงันแม้แต่องค์รักษ์ที่แฝงกายอยู่รอบนอกก็ไม่อาจรู้ว่าเจ้านายของตนลอบออกไปเสียแล้ว 

จ้าวหลินเว่ยหันมาดับเชิงเทียนที่ยู่บนโต๊ะ พริบตาที่แสงไฟในห้องดับ ร่างของเขาก็หายไป ในตำหนักของชินอ๋องแคว้นจ้าวเหลือเพียงกลิ่นอายบางเบาของคนสองคนที่เคยอยู่ที่นี่ 





       ***********************************



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 488 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

898 ความคิดเห็น

  1. #801 111555999888Jo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 08:07
    นิยายสนุกทุกตอนแต่ปมเยอะมากก
    #801
    0
  2. #677 poonchanit (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 13:10
    ซีนจ้าวหลงนี้กลิ่นวายเข้มข้น
    #677
    0
  3. #588 noknoonum (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 19:53
    แอบจิ้นวายยยย
    #588
    1
    • #588-1 princesslovever(จากตอนที่ 47)
      31 ตุลาคม 2563 / 20:04
      มีแน่ๆหนึ่งคู่ 0_0
      #588-1
  4. #350 Nokyoong (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 16:21

    มันอะไร ยังไงนะ

    #350
    0
  5. #345 0967625202 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 22:30
    มีหลานจ้านแล้ว เว่ยอิงมาไหม555
    #345
    0
  6. #344 12345678900000 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:42
    ตามมานานในที่สุดก็ได้พบหลานจ้าน ต้องตามต่ออีกนิดเผื่อจะได้เจอเว่ยอิง 55555
    #344
    0
  7. #343 Pimmy27pb (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 20:39
    ลึกลับซับซ้อนยิ่งนัก
    #343
    0
  8. #342 0925048121 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 12:19
    หลานจ้าน เว่ยอิงอยู่ไปคะ😅
    #342
    0
  9. #341 Naruto17H (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 00:07

    ดูแลสุขภาพด้วยนะค้าา รีดเป็นห่วงน้าา
    #341
    0