องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 34 : ราชโองการสมรส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 489 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

  

                *******************************


“นายหญิง”เฮยเอ้อร์ปรากฏตัวเบื้องหน้าพร้อมกับเสี่ยวผิง

“เสี่ยวผิงเจ้าออกไปก่อน”สายตาของอันลู่จับจ้องที่เด็กน้อยจนเขาประหม่า เขาทำสิ่งใดผิดกันแน่

เสี่ยวผิงก็รีบก้าวจากไปอย่างรวดเร็วเมื่อนางสังเกตว่าสีหน้าของอันลู่ดูไม่ดีเลย

“นายหญิง เฮยเอ้อร์ทำสิ่งใดผิดหรือขอรับ”

“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า นายของเจ้าไปที่ใด”ร่างเล็กของเด็กชายชะงักใบหน้าที่ตั้งท่าจะร้องไห้แข็งค้าง

มันไม่คิดว่านายหญิงจะถามคำถามนี้ 

มันเองก็ไม่รู้ว่านายท่านบอกสิ่งใดกับนายหญิงบ้าง 

และอีกอย่างที่มันไม่แน่ใจว่ามันควรเล่าทุกอย่างให้คนตรงหน้าฟังหรือไม่

เพราะตั้งแต่เจอนายหญิงที่หน้าจวน มันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ 

นายหญิงที่มันเคยเจอกับนายหญิงตรงหน้ามีบางอย่างไม่เหมือนกัน

แม้คนตรงหน้าจะมีหน้ากากปิดบังใบหน้า แต่สัมผัสจากกลิ่นกายของนาง มันก็มั่นใจว่านี่คือนายหญิง 

สัตว์อสูรจะมีสัมผัสที่ไวมาก แม้เคยพบเจอเพียงหนึ่งครั้งมันก็จะจดจำกลิ่นกายของคนผู้นั้นไว้ 

ต่อให้เจออีกครั้งมันก็ไม่มีทางจำผิด

มันถึงมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าคือคนที่นายท่านส่งมันมาอยู่ข้างกาย เป็นนายหญิงที่มันเคยออดอ้อนมาก่อน

แต่การพบกันอีกครั้ง นายหญิงที่เคยเรียกลมเรียกฝนผู้นั้น

กลายเป็นนายหญิงที่ไม่มีพลังปราณ มันไม่อาจสัมผัสพลังปราณใดๆจากตัวของนางได้เลย

เฮยเอ้อร์ไม่สามารถมองเห็นผนึกที่อยู่บนกายอันลู่ได้ นั่นเพราะมันมีพลังเพียงแค่ปราณราชันย์ แม้จะย่างใกล้ปราณเทพราชันย์ แต่ความจริงแล้ว 

จอมยุทธ์ปราณราชันย์ สามารถทำลายแคว้นทั้งแคว้นเพียงแค่พลิกฝ่ามือ

แต่เทพราชันย์นั้น สามารถพลิกฟ้าคว่ำปฐพีได้แค่เพียงนิ้วเดียว 

นี่จึงเป็นความแตกต่างระหว่างระดับขั้นพลัง

มีผู้คนมากมายฝันอยากจะเป็นจอมยุทธ์ชั้นปราณราชันย์ แต่จะมีสักกี่คนที่ก้าวถึง 

“นายท่านอยู่ที่ป่ามังกรขอรับ”มันค่อยๆตอบออกมาอย่างระวัง

“ป่ามังกร”อันลู่เบิกตากว้าง นางเพิ่งได้ฟังเรื่องเล่าจากเสี่ยวผิงถึงตำนานของป่ามังกร ทุกครั้งที่สาวใช้ตัวน้อยออกไปตลาด นางจะกลับมาเล่าเรื่องต่างๆให้อันลู่ฟังเสมอ ทำให้หญิงสาวได้ฟังเรื่องราวที่นางไม่เคยรู้ หรืออาจจะหลงลืมไป

แต่ป่ามังกรใช่สถานที่อยู่ของมนุษย์หรือ

“นายหญิง ท่านอย่ากังวล ป่ามังกรเป็นฐานลับของนายท่าน เช่นนั้นแล้วที่นั่นสำหรับนายท่านย่อมปลอดภัยกว่าในวังขอรับ”

“เกิดสิ่งใดขึ้น ท่านอ๋องเป็นอันใด”วันนั้นก่อนจากไปเขาไม่ได้บอกกล่าวสิ่งใดแก่นางสักนิด

ตามจริงนางตั้งใจจะรอคืนนี้ หากแต่เพราะคำพูดของบิดาทำให้นางกลัวว่าคืนนี้บุรุษที่ชอบปีนหน้าต่างห้องนางทุกค่ำคืน จะไม่ปรากฎตัว

“ไม่ได้เป็นอันใดขอรับ แค่ได้เวลาที่นายท่านจะต้องกักตัวแล้ว แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้นายท่านยืนยันจะกักตัวก่อนถึงสองเดือน”มันหลุดพูดออกมาจนได้

“หมายความว่ายังไง ข้าไม่เข้าใจ”

“ในทุกปีจะมีสามเดือนที่นายท่านจะต้องกักตน ไม่อาจพบผู้ใดได้ ถ้าเป็นสัตว์อสูรก็เรียกจำศีล เมื่อเข้าใกล้ฤดูเหมันต์ นายท่านจะต้องกักตัวในป่ามังกรเก้าสิบวัน ห้ามขาดหรือเกินแม้แต่วันเดียว”

“อีกเกือบสองเดือนถึงจะเข้าสู่ฤดูเหมันต์ เฮยเอ้อร์ ทำไมท่านอ๋องต้องกักตนทุกปี และยังเป็นเวลานานขนาดนั้น”บัดนี้ความสงสัยเกาะกินจิตใจของนางจนร้อนรนไปหมด

“นายหญิง เฮยเอ้อร์ไม่สามารถบอกได้ ท่านต้องถามนายท่านเอง แต่นายหญิงไม่ต้องกังวล ในป่ามังกร ไม่มีผู้ใดเข้าไปได้”มันเองก็จนปัญญา เพราะบางเรื่องมันเองก็ไม่อาจพูดมากไปได้

อันลู่เม้มปากแน่น นัยน์ตาแดงก่ำ 

เป่าเปาต้องห่างนางไปไม่รู้ใช้เวลากี่วันหรือกี่เดือน

บัดนี้บุรุษผู้นั้นยังมาหายหน้าไปอีก 

“เฮยเอ้อร์หากข่าวท่านอ๋องกักตนหลุดออกไปจะเกิดสิ่งใดขึ้น”นางยังจำสีหน้าของบิดาได้ดี ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น

อย่างน้อยนางก็จะไร้คนปกป้อง 

นางอยากปดผนึกตนเองยิ่งนัก 

ในใจกำลังเกิดคลื่นอันตรายที่นางสามารถสัมผัสได้ 

หญิงสาวหมุนตัวเดินกลับห้อง 

นางปิดประตูแน่นหนา ก่อนจะหยิบขลุ่ยหยกที่ลู่เช่ออวิ๋นเคยให้ไว้ มาจรดริมฝีปาก

เกิดเป็นทำนองเพลงเบาๆ นิ้วเล็กๆเคลื่อนไหวไปมาดุจสายลมพริ้ว

เหล่าเงารอบๆเคลื่อนไหวซ่อนตัวในเงามืด ชินอ๋องเคยบอกว่าหากมีเสียงขลุ่ยดัง ให้พวกเขาซ่อนตัวอย่างเงียบๆ

ผู้ใดเข้าเรือนนางปล่อยให้ผ่านเข้าไป

เพียงพักหนึ่งพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงผู้ฝึกปราณสองคนกำลังมาทางนี้ 

เสียงขลุ่ยเงียบไปแล้ว เงาร่างสองสายก็มาหยุดหน้าเรือนโม่ลี่ฮวา

”คุณหนูรอง ข้าได้ยินว่าท่านก่อเรื่องหรือขอรับ”ผู้มาเป็นจ้าวลู่ซือกับคนของเขา

“ข้าอยากเจอพี่ชายท่าน ได้หรือไม่”

“ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่แคว้นหลี่ หากท่านมีธุระ คงต้องรออย่างน้อยถึงสองเดือน”

“สองเดือนเลยหรือ นานขนาดนี้”ใบหน้าของนางหมองลง 

“มีอันใดหรือขอรับ ท่านให้ข้าทำแทนก็ได้”ลู่เช่ออวิ๋นก็โดนกักบริเวณ คาดว่าอีกหนึ่งเดือนจึงจะออกมาจากหลังภูเขาได้ เขาเลยต้องทำหน้าที่แทน 

“ช่างเถอะ พี่อวิ๋นสบายดีหรือไม่”นางเปลี่ยนเรื่อง

“ท่านรองเจ้าสำนักอีกหนึ่งเดือนคุณหนูรองก็พบได้แล้วขอรับ”

“ข้าอยากให้ท่านช่วยสืบข่าวในวัง ท่านคงได้ยินข่าวว่าข้ากับท่านอ๋องรู้จักกัน ท่านอ๋องกำลังกักตน ส่วนเป่าเปา มันเลื่อนขั้น ตอนนี้ข้าจึงต้องปกป้องตัวเอง”

“ท่านอย่าบอกนะว่าเหตุการณ์เมื่อบ่ายนี้เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรของท่าน”จ้าวลู่ซือตื่นตะลึง 

สัตว์อสูรที่เลื่อนระดับที่มีคนหลายกลุ่มกำลังสืบหาอย่างบ้าคลั่ง ที่แท้ก็เป็นเจ้าตัวน้อยตัวนั้น

“ใช่ ข้ากลัวว่าคนพวกนั้นจะฉวยโอกาสตอนที่ท่านอ๋องกักตนทำร้ายทั้งข้าและก็พระองค์”จ้าวลู่ซือมองออกว่าอันลู่มีความสนิทสนมกับพยัคฆ์ผู้นั้น

“ข้าจะสืบให้ คุณหนูรอง รบกวนช่วงนี้ท่านเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน อย่างน้อยก็จนกว่าท่านรองเจ้าสำนักจะกลับมา”เขาพอเดาได้ว่าพยัคฆ์ผู้นั้นคงทิ้งเงาไว้คุ้มครองนางไม่มากก็น้อยเช่นนี้จึงไม่กังวลมากนัก ข่าวชินอ๋องกักตนทุกฤดูเหมันต์มีผู้ใดบ้างไม่รู้ เพียงแค่เขาแปลกใจว่าเหตุใดครั้งนี้ พยัคฆ์ผู้นั้นถึงจำศีลเร็วกว่ากำหนด



วันเวลาผ่านไปรวดเร็ว อันลู่ก็ปิดเรือนขังตัวเองมาหนึ่งเดือนแล้ว วันนี้นางได้รับสัญญาณว่าลู่เช่ออวิ๋นจะมาหา นางจึงให้เสี่ยวผิงไปตลาดเพื่อซื้อสิ่งของบางอย่างให้นาง 

ตลอดเดือนที่ผ่านมาเฮยเอ้อร์มากจะทำตัวติดนางเหมือนเงา

ตอนกลางคืนก็แปลงร่างเป็นนกตัวเล็กเกาะเฝ้านางในห้องนอน กลางวันก็เปลี่ยนเป็นคนเดินตามติดจนนางชินเสียแล้ว

หากหันไปไม่เจอร่างของเด็กชาย นางก็จะเรียกหา จนแม้แต่ตอนนี้เสี่ยวผิงก็งอนนางไปแล้ว

นางจำตอนเฮยเอ้อร์เห็นใบหน้านางครั้งแรกได้ดี ไม่มีความตกใจสักนิด มีแต่ดวงตาวิบวับราวกับเห็นนางเป็นขนมหวาน

“โอ๊ยนายหญิง ข้าคิดถึงความงามของท่านยิ่งนัก”ไม่ต้องเดานางก็รู้ว่าเฮยเอ้อร์เคยเจอนางก่อนที่ตัวนางจะผนึกตนเอง


“คุณหนู เสี่ยวผิงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”เห็นสีหน้าและท่าทางของสาวใช้ อันลู่ก็รู้ว่าเจ้าตัวคงไปได้ยินเรื่องซุบซิบอะไรมาอีกแน่

“เมื่อสามวันก่อน ฝ่าบาทประทานราชโองการสมรสให้คุณหนูตระกูลอู๋กับองค์รัชทายาทเจ้าคะ”ไม่ผิดจากที่จ้าวลู่ซือเคยสืบข่าวได้  

“ช่างเถิด ข้าเองก็พอรู้มาบ้าง ได้ของที่สั่งหรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ”เสี่ยวผิงส่งห่อผ้าให้อันลู่

“เฮยเอ้อร์ รบกวนเจ้าอีกแล้ว”เฮยเอ้อร์รู้หน้าที่ทันที มันรับห่อผ้ามา ก่อนที่ร่างเด็กน้อยจะหายวับ ปรากฏเป็นนกยักษ์บินเชิดหน้าจากไป



            *************************************

เผลอหลับ ????????????ขออภัยค่า^~^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 489 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

898 ความคิดเห็น

  1. #98 rossukon2531 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 06:10
    สนุกค่ะ รอๆ
    #98
    0
  2. #97 usaonly (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 02:20
    พระอกเรากักตนเร็วกว่ากำหนด เหตุผลเพราะอะไร แล้วเมื่อไหร่อันลู่จะปลดผนึกได้กันนะ รออ่านต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #97
    0
  3. #96 friday11 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 00:35
    บินไปไหนน้อ เดาทางไม่ถูกเลย
    #96
    0