องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 29 : หากท่านไม่กลับมา ชาติหน้าไม่ขอพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 447 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

       *******************************************


หลังจากอันลั่วเข้าวัง ในจวนก็เงียบสงบมากขึ้น 

ฮูหยินรองก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนของตน 

ส่วนอันหลินหลาง เช้าก็เข้าวัง บ่ายก็อยู่ในห้องหนังสือ 

เรียกได้ว่าอยู่จวนเดียวกัน แต่แทบจะไม่ได้เจอหน้ากัน 

ส่วนเรือนโม่ลี่ฮวาที่เคยมีบ่าวมาสอดส่องอยู่เสมอ ก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาจ้องมองสอดรู้สอดเห็นอีก 

ก็ข่าวลือครั้งก่อนที่พวกบ่าวได้ยินกันมา

ผู้ใดจะกล้าไปหาเรื่องให้ตนเองเล่า 

ชินอ๋องออกโรงปกป้องเสียขนาดนั้น

ผู้ใดก็ย่อมคิดได้ ว่าห้ามยุ่งกับคนเรือนนี้

ฉะนั้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เรือนโม่ลี่ฮวาจึงสงบอย่างแท้จริง

“คุณหนูเจ้าคะ ทำไมต้องให้เสี่ยวผิงเตรียมน้ำชากับขนมไว้ตอนค่ำด้วยละเจ้าค่ะ หรือว่าคุณหนูหิว”เสี่ยวผิงเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว เพราะหลายวันมานี้อันลู่จะให้นางเตรียมชากับของว่างไว้ให้ตอนหัวค่ำทุกวัน พอเช้ามานางก็เจอกับจานที่ว่างเปล่า น้ำชาในจอกก็ไม่มีเหลือ 

สีหน้าคนฟังพิกลขึ้นมาทันควัน 

เหตุใดอยู่ๆถึงถามเล่า จะให้นางตอบอย่างไร

ทุกวันตอนตื่นนอนนางจะต้องเผชิญกับสายตาสงสัยของเสี่ยวผิงตอนที่อีกฝ่ายเข้ามาเก็บจานขนมออกไป 

นางเองก็ได้แค่ปล่อยให้บ่าวตัวน้อยเข้าใจไปตามนั้น 

นางสามารถบอกได้หรือไม่เล่า 

ว่าคนที่กินขนมกับน้ำชาพวกนั้นไม่ใช่นาง 

แต่เป็นแขกที่นางไม่ได้เชิญยามวิกาลต่างหาก

“กลางดึกข้าตื่นขึ้นมาอ่านหนังสือ เลยต้องให้เจ้าเตรียมขนมกับชาให้ข้าอย่างไรเล่า”

“เป็นเช่นนี้หรือเจ้าค่ะ”

ยัง! ยังอีก สีหน้าสงสัยอันใดกันเล่า 

“เป็นเช่นนั้นแหละ”นางโบกมือไล่ เพราะกลัวจะเผลอหลุดพิรุธอะไรออกมา 

เรื่องชินอ๋องปีนห้องนางตอนดึก ผู้ใดก็ห้ามรู้เด็ดขาด

หลังเสี่ยวผิงออกไปแล้ว ภายในห้องก็เข้าสู่ความเงียบ 

นางจึงลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างด้วยความเคยชิน 

วูบหนึ่งก็มีลมพัดผ่านหน้านาง 

“ท่านอ๋อง เมื่อใดท่านจะเลิกปีนห้องข้า”

“เปิ่นหวางปีนห้องเจ้าที่ใดกัน ไม่ใช่ว่าเจ้าเปิดหน้าต่างให้เปิ่นหวางเข้ามาเองรึ”หัวคิ้วของนางกระตุก 

“นี่ท่าน!”จะเย้าข้าทุกครั้งที่เปิดปากพูดใช่หรือไม่

“เอาเถอะ เปิ่นหวางมีข่าวมาบอกเจ้า”หลี่หวงหลงนั่งลงกับโต๊ะที่มีขนมกับน้ำชาวางอยู่โดยไม่ต้องรอผู้ใดเชิญ 

เขาทำราวกับว่าคุ้นเคยกับข้าวของเครื่องใช้ในห้องของนางราวกับห้องของตัวเอง

“เรื่องอันใดเพคะ”อันลู่ก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นกับความคุ้นชินของคนตรงหน้า

“พรุ่งนี้เจ้าอาจจะได้ต้อนรับแขก”

“ตั้งแต่กลับมา หม่อมฉันก็ไม่ได้พบปะกับผู้ใด แล้วจะมีผู้ใดมาหาหม่อมฉัน พระองค์เข้าใจผิดหรือไม่”

“ไม่ผิดหรอก พรุ่งนี้รัชทายาทจะมาที่นี่ หากเปิ่นหวางเดาไม่ผิด หลานชายของเปิ่นหวางผู้นี้คงนึกเสียดายเจ้าขึ้นมา”หลี่หวงหลงหยิบขนมใส่ปาก แววตาก็ทอดมองหญิงสาว

“หึ หลานชายของพระองค์ช่างว่างเสียเหลือเกินนะเพคะ”อันลู่อดที่จะประชดไม่ได้ 

นางไม่ชอบการปั้นสีหน้าหากพรุ่งนี้รัชทายาทผู้นั้นเสด็จมาหานางจริงๆ นางยังนึกไม่ออกว่าตนเองต้องแสดงสีหน้าเช่นไร

เหตุใดถึงคิดตามตอแยนางกันนะ!

“เจ้าไม่คิดหรือว่ารัชทายาทอาจจะต้องตาเจ้า”

“ถึงหม่อมฉันจะความจำเสื่อมแต่ก็ไม่ได้โง่นะเพคะ ทรงปกป้องคุณหนูอู๋เสียขนาดนั้น ผู้ใดก็เดาได้ ว่าทรงต้องตาคุณหนูอู๋ผู้นั้น หาใช่หม่อมฉัน”

“เป็นเพราะมารดาของเจ้า ไม่สิ มารดาของคุณหนูรองตัวจริงต่างหากที่ทำให้หลานชายของเปิ่นหวางสนใจเจ้า”

“ท่านอ๋องรู้หรือเพคะ”นางเองก็นึกสงสัยความเป็นมาของฮูหยินเหมยฮวา มารดาของอันลู่ผู้นี้เหมือนกัน 

นางสงสัยตั้งแต่ที่ได้รับเป่าเปามาแล้ว 

คนสามัญที่ใดจะมีลมปราณขั้นสูงกว่าราชาจักรพรรดิ

“แค่คาดเดาเท่านั้น หากเจ้าจำทุกอย่างได้คงดี ปิงเอ๋อร์”แววตาของหวงหลงเศร้าลง 

ยามนี้เขาเข้าใกล้นางได้เพียงเท่านี้ 

ทั้งที่เขาอยากกอดนางมากเหลือเกิน 

“อะไรนะเพคะ”เพราะคำพูดสุดท้าย หลี่หวงหลงพูดเบาเกินไป นางจึงได้ยินไม่ชัด 

“ไม่มีอันใด”ชายหนุ่มหลุบตามองถ้วยชาแทนการสบตากับนาง

“หม่อมฉันไม่ได้พบพี่อวิ๋นมาหลายวันแล้ว ท่านทราบหรือไม่ว่าพี่อวิ๋นไปไหน”ลู่เช่ออวิ๋นหายเงียบไปจากชีวิตนางราวกับไม่เคยปรากฎตัว 

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ได้ยินข่าวลือที่นางโดนรังแก 

หลี่หวงหลงไม่ตอบ เขานึกถึงข่าวที่องครักษ์รายงานเมื่อสองวันก่อน

ว่าลู่เช่ออวิ๋นถูกเจ้าสำนักปฐพีสั่งกักบริเวณ

ส่วนสาเหตุก็มาจากคนตรงหน้าเขานี่แหละ

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป เขาแค่ถูกกักบริเวณ”

“พระองค์พาหม่อมฉันไปพบได้ไหมเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องต้องถามเขา”หลายวันก่อนนางอ่านหนังสือที่ลู่เช่ออวิ๋นเอามาให้  หนังสือเล่มนั้นมีทำนองเพลงมากมายจากหลายแคว้น 

และในทำนองเพลงเหล่านั้นมีหนึ่งทำนองเพลงที่สะกิดใจนาง 

นางจึงค้นหาข้อมูลแต่ไม่อาจหาพบ 

จึงอยากรู้ว่าทำนองเพลงนี้มีที่มาอย่างไร

“เจ้าอยากรู้สิ่งใด”หลี่หวงหลงปฏิเสธ 

ใช่ว่าเขาไม่เคยลอบเข้าสำนักปฐพี เพียงแต่สถานที่ลู่เช่ออวิ๋นอยู่ตอนนี้ไม่สามารถพานางไปได้จริงๆ

นางคิดไว้แล้วว่าชายหนุ่มย่อมต้องปฏิเสธ 

นางจึงหยิบหนังสือที่คั่นหน้าไว้ มาส่งให้ชายหนุ่ม 

“พระองค์เคยได้ยินเพลงทำนองนี้หรือไม่เพคะ”

อักษรที่ปรากฎทำให้แววตาของชายหนุ่มไหววูบ 

อักษรจากแคว้นจ้าว!

ห้วงทำนองเพลงจากแคว้นจ้าว เหตุใดถึงมาอยู่ในหนังสือเล่มนี้

“เคยได้ยินครั้งหนึ่ง นานมากแล้ว”เป็นครั้งเดียวที่เขาได้ยินทำนองของบทเพลงนี้

เป็นครั้งที่เขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด!

“เช่นนั้นพระองค์ทราบชื่อเพลงหรือไม่”หญิงสาวตื่นเต้น นางรู้สึกถึงความผูกพันบางประการจากการอ่านเนื้อเพลงและตอนที่นางพยายามฝึกทำนองเพลงนี้ มักจะมีภาพแปลกๆเกิดขึ้นในจิตใจของนาง หากแต่พอนางหยุด นางก็จดจำภาพพวกนั้นไม่ได้สักนิด

“อืม”

ใต้แสงจันทร์คืนนี้ ข้ามาพบท่าน 

แต่ตัวท่านกับเลือนหาย

เอื้อมมือสัมผัสเพียงแผ่วเบา 

ไม่อาจสัมผัสท่าน น้ำตาข้าไหล 

อ้อนวอนขอตื่นจากฝันร้าย

ต้องเป็นฝันร้าย เพราะข้าไม่ปราถนา 

ยิ่งร่ำไห้ ยิ่งน้ำตาไหล 

เงาร่างของท่านยิ่งเลือนลาง

ข้ากรีดร้อง ร่ำไห้ ไยข้าไม่ยอมตื่น

หากนี่เป็นเพียงฝัน ข้าสมควรตื่นได้แล้ว

เรื่องราวที่ได้พบ เป็นข้าที่หลับฝันไป

หากแต่ข้าไม่เพียงไม่หลับฝัน

ตัวท่านจากข้าไปล้วนคือเรื่องจริง

แต่แล้วเหตุใดเล่า ไยท่านทอดทิ้งข้า 

ท่านรู้หรือไม่ ใต้หิมะเหน็บหนาว 

เหลือเพียงตัวข้า..ที่ไร้ซึ่งหัวใจ

ท่องคำสาบาน เซ่นลมหายใจ

กรีดเลือดสาบาน เซ่นจิตวิญญาณ

หากท่านไม่กลับมา ชาติหน้าข้าไม่ขอพบเจอ’

ทำนองเพลงถูกหลี่หวงหลงเอื้อนเอ่ยออกมา แววตาหมองเศร้า เฉกเช่นเดียวกับหญิงสาว น้ำตานางไหลอาบแก้ม

ในหัวมีภาพเหตุการณ์ไหลย้อนไปมาแต่ราวกับภาพเหล่านั้นกำลังวิ่งหนีนาง

และนางไม่สามารถวิ่งไล่จับภาพเหล่านั้นได้ทัน

“ปิงเอ๋อร์ ปิงเอ๋อร์!”หลี่หวงหลงสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้า ชายหนุ่มเอื้อมมือมาสัมผัสตัวนาง

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสตัวนาง 

เขาก็นิ่งค้าง ร่างกายแข็งทื่อ!

“ท่านอ๋อง”อันลู่รู้สึกตัวจากการถูกสัมผัส 

นางงุนงงคล้ายเพิ่งตื่นจากฝัน 

แต่สีหน้าหลี่หวงหลงทำให้นางไม่มีเวลาครุ่นคิด

บุรุษผู้นี้กำลังร้องไห้!

“ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นเพคะ”ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัว

บุรุษตรงหน้าก็หายวับ จากไปแล้ว 

จากไปทั้งที่ไม่บอกกล่าวสิ่งใดกับนางทั้งสิ้น 

ตกลงเมื่อครู่เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

มิใช่ว่านางกำลังให้เขาดูทำนองเพลงที่นางไม่รู้ที่มาหรอกหรือ 

หญิงสาวสะบัดหน้าอย่างงุนงง นางมองขนมที่พร่องเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่าง 

หากแต่สีหน้าของชินอ๋องก่อนจะจากไปกับรบกวนจิตใจของนาง

พระองค์ทรงตกใจ ตื่นกลัว สิ่งใดกันแน่!!



            **************************************


ปมจะเริ่มโผล่เรื่อยๆน้า เดาได้ แต่ไม่สปอยยย >_<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 447 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

898 ความคิดเห็น

  1. #215 J-U-N (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 22:04
    เริ่มออกมาทีละนิดแล้วว
    ปิงเอ๋อร์?
    #215
    0
  2. #82 pattss (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 14:46
    เกิดอะไรขึ้นกันนะ
    #82
    0
  3. #54 friday11 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 00:04
    ปิงเออร์คือแค้นพระเอกเหรอ งงแอ่
    #54
    0
  4. #53 usaonly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 23:55

    อันลู่ก็คือองค์หญิงอีกแคว้นท่ีพระเอกเรารู้จักดี ไม่แน่ทั้งคู่อาจรักกันมาก่อน แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องแยกจากกันแล้วนางเอกความจำเสื่อมหรือถูกผนึก จึงทำให้ความจำสูญหายไป รอลุ้นกันต่อ ขอบคุณค่ะ

    #53
    0