องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 27 : ราชโองการที่ถูกถอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 504 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

              **********************************


“เปิ่นหวางแค่มาสอนให้เจ้าจดจำทำนองเพลงหนึ่งเอาไว้”

“พี่อวิ๋นสอนหม่อมฉันมาหลายเพลงแล้วนะเพคะ แม้แต่เพลงที่ใช้เรียกเงาของสำนักปฐพี เขาก็สอนมันแก่หม่อมฉัน”

ที่จริงแล้ว นางขี้เกียจจดจำยิ่ง แค่ที่ลู่เช่ออวิ๋นยัดใส่สมองนางมา ก็ทำให้นางต้องนอนดึกดื่นมาหลายคืนแล้ว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางอาจได้กลายเป็นเพื่อนกับหมีแพนด้า

“ไม่ใช่ว่าเจ้าขี้เกียจหรอกหรือ อย่าคิดว่าเปิ่นหวางรู้ไม่ทันเจ้า”ดวงหน้างามบึ้งตึงทันควัน 

คนผู้นี้ใช่รู้จักนางเกินไปหรือไม่ 

เหตุใดจึงเดานิสัยของนางได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ 

หลี่หวงหลงอมยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าแง่งอนของนาง 

แม้ว่านางจะสูญเสียความจำ หากแต่ยังคงแสดงนิสัยที่แท้จริงออกมา

อันลู่เองก็เหมือนจะรู้ตัว ว่าเมื่อยามนางอยู่กับบุรุษผู้นี้ 

นางมักจะเผลอแสดงความรู้สึกมากเกินไป 

หรือในอดีตนางคุ้นเคยกับการเปิดเผยตนเองต่อหน้าเขากัน

“หม่อมฉันมีทางเลือกที่จะไม่เรียนได้หรือเพคะ”

“แน่นอนว่าไม่ แต่เจ้าจงจำคำของเปิ่นหวางไว้ อย่าได้เป่าทำนองเพลงนี้เล่น เจ้าจะเป่ามันได้ก็ต่อเมื่อเจ้าตกอยู่อันตราย  เข้าใจที่เปิ่นหวางพูดหรือไม่”หัวเล็กๆพยักหน้าขึ้นลงราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าวสาร 

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ สีหน้าของอันลู่ก็ขึ้นสีแดงระรื่อ 

ต้องเป็นเพราะบุรุษผู้นี้ใช้หน้าตาล่อลวงนางเป็นแน่ 

นางถึงได้เสียกริยาเช่นนี้ 

หลี่หวงหลงหัวเราะหึหึในลำคออย่างรู้ทัน

อันลู่ยิ่งอับอายมากขึ้น สีหน้าของนางแดงก่ำจนน่ากลัวว่ามันจะแตกออก 

“หม่อมฉันจะเรียน เรียนแล้ว”


คืนนั้นอันลู่ใช้เวลากับชินอ๋องไปเสียค่อนคืน

บุรุษหนุ่มบังคับสอนให้นางเป่าห้วงทำนองเพลง นำทาง 

แม้นางจะจดจำทำนองเพลงที่ลู่เช่ออวิ๋นเคยสอนนางไว้แล้ว 

หากแต่นางยังไม่เคยได้ยินทำนองเพลง นำทาง มาก่อน

พอเค้นถาม คนหน้าตายผู้นั้นก็หนีหายไป ก่อนจากไปยังกล่าวหยอกนางว่า

“ดึกแล้ว ชายหญิงไม่ควรอยู่ตามลำพัง คืนพรุ่งนี้เปิ่นหวางจะมาใหม่” นี่ไม่ใช่ว่าพระองค์รู้ช้าไปหรือว่าดึกแล้ว?

คนผู้นี้สมควรตายยิ่งนัก!

อันลู่วางขลุ่ยหยกไว้ข้างเตียง นางยกข้อมือซ้ายขึ้นมา เพื่อมองเจ้าตัวน้อยที่นิ่งสงบมาสองวันแล้ว

ตั้งแต่เป่าเปาตัวน้องดื่มเลือดนางครั้งสุดท้าย มันก็สื่อสารกับนางว่ามันจะจำศีลระยะหนึ่ง เพื่อข้ามระดับ และไม่รู้ว่ามันจะใช้เวลานานเท่าไหร่ 

นางหยุดนิ้วที่กำลังลูบหัวเล็กๆของเป่าเปา 

นางนึกทบทวนเรื่องราวที่เกิดในบ่ายวันนี้ 

หากวันนี้หลี่หวงหลงไม่บังเอิญเจอนาง คงเป็นนางที่ถูกลงโทษเสียเอง 

นางนึกถึงใบหน้าของบุรุษที่เพิ่งจากไป 

ในตอนที่พบกันครั้งแรก บุรุษผู้นี้เผยใบหน้าที่แท้จริงให้นางได้เห็น 

แต่พอเมื่อมีคนผู้อื่นอยู่ด้วย ใบหน้าที่หล่อเหลาราวเทพมารกับถูกซ่อนไว้ 

และครั้งนี้ที่มาหานาง ก็เผยใบหน้าที่ชวนให้ลุ่มหลง

ในคืนนี้มีหลายครั้งที่นางเผลอลอบมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างลืมตัว แต่ก็ถูกจับได้เสียทุกครั้ง

หญิงสาวตัดสินใจที่จะเลิกคิด เพราะอย่างไรพรุ่งนี้ มีเรื่องมากมายรอให้นางจัดการ

อย่างน้อยก็ราชโองการสมรสที่กำลังจะถูกยกเลิก 

ในตอนที่ลู่เช่ออวิ๋นบอกเล่าเรื่องราวของรัชทายาทให้นางฟัง 

นางอดชื่นชมไม่ได้ที่บุรุษผู้นั้นชันษาเพียงแค่สิบเจ็ด หากแต่มีพรสวรรค์และความสามารถมาก 

แต่หากวันนี้สิ่งที่นางได้สัมผัสมาทำให้นางรู้ว่า 

สิบปากบอกเล่าไม่เท่าตาเห็น 

บุรุษผู้นี้เจ้าเล่ห์เพอุบายเกินไป 

วางตัวเหนือผู้อื่น

คนเช่นนี้ ต่อให้หลี่หวงหลงไม่จัดการข่มฮ่องเต้ให้ยกเลิกราชโองการ

นางนี่แหละจะทำทุกทางเพื่อยกเลิกมัน


เช้าวันนี้ ในเมื่องหลวงมีข่าวมากมายเกิดขึ้น 

ข่าวที่หนึ่งคือ ราชโองการสมรสระหว่างรัชทายาทกับคุณหนูรองตระกูลอันถูกถอนแล้ว 

ผู้คนต่างคาดเดาไปต่างๆนาๆ และไม่รู้ว่ามีข่าวลือหลุดรอดออกมาได้อย่างไร

เรื่องที่คุณหนูรองตระกูลอันถูกฮองเฮาและรัชทายาทรังแกในงานชุมบุปผาเมื่อบ่ายวานนี้

ผู้คนต่างพูดเรื่องนี้ตั้งแต่หัวตลาดยันท้ายตลาด

“นี่ๆเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง”

“เจ้าเบาสิ อย่าเอะไป เดี๋ยวจะซวย”

“ใช่ๆข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน”

ผู้คนต่างจับกลุ่มกระซิบกระซาบ 

ส่วนต้นเรื่องอย่างรัชทายาทและฮองเฮา ทั้งคู่เก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนัก 

ข่าวที่สอง คุณหนูใหญ่ตระกูลอันล่วงเกินชินอ๋อง

ข่าวนี้สร้างความตื่นตระหนกให้ผู้คนมากกว่าข่าวแรกเสียอีก

ชินอ๋องเป็นผู้ใด คุณหนูผู้นั้นใช่เบื่อชีวิตแล้วหรือ 

“เดี๋ยว ข้าว่าข้านึกออกแล้ว”ในโรงเตี้ยมเล็กๆมีคนหลายกลุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส

“เจ้านึกสิ่งใดออก”

“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนมีราชโองการแต่งตั้งคุณหนูใหญ่ตระกูลอันเป็นพระสนม”

“ใช่ๆ ข้าจำได้แล้ว ตอนนั้นข่าวดังไปทั่วเมืองหลวง”เมื่อมีคนร้องก็มีคนรับ 

“นี่กล้ามีเรื่องกับชินอ๋อง นางคิดว่าตนเองเป็นจักรพรรดินีหรือไร”

“ชู่! เจ้าอย่าเสียงดังไป แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่กล้าทำให้ชินอ๋องเคืองพระทัย ใครๆก็รู้”เสียงสนทนาเริ่มเบาลง

เพราะการพูดถึงคนผู้นั้นไม่ใช่เรื่องที่ดี 


 แน่นอนว่ายังมีสตรีนางหนึ่งที่ยังไม่ได้ได้ยินข่าวที่เกิดในวันนี้ 

จวนตระกูลอู๋ เรือนนอนของอู๋หลิงซี 

เช้านี้นางรู้สึกตัวขึ้นมาก็เค้นถามสาวใช้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน 

นางคิดว่าอันลู่จะต้องถูกขังอยู่ในคุกเป็นแน่ เพราะรัชทายาทย่อมไม่ยอมให้นางถูกรังแก

“คุณหนู บ่าวจะไปตามนายท่าน”บ่าวคนสนิทตัวสั่นเทา จะให้นางเล่าได้อย่างไรว่าเมื่อวานอู๋หลิงซีเจ็บตัวเปล่า

“ไม่ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ ข้าต้องการรู้เรื่องเมื่อวาน”อู๋หลิงซีพลันมีสีหน้าบิดเบี้ยว ท่าทางของสาวใช้ทำให้นางรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ

แต่นางสัมผัสไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน

“นายท่าน”สาวใช้ยังไม่ทันเอ่ยปาก อู๋ต้าหลิงก็ก้าวเท้าเดินเข้ามา 

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเขียวคล้ำ 

ข่าวลือด้านนอกทำให้เขาแทบจะสั่งปิดจวน 

อันใดคือบุตรสาวของเขาเป็นคนผิด 

นางเป็นผู้ถูกรังแก แต่เพราะทุกคนรู้ว่าเป็นฝีมือผู้ใด 

คนที่รู้ต่างก็ปิดปากเงียบ 

จนตอนนี้ชื่อเสียงของบุตรสาวเขาย่ำแย่ไม่ต่างจากบุตรสาวคนโตตระกูลอัน 

“เจ้าบอกบิดามา ว่าไปล่วงเกินอันใดชินอ๋อง”อู๋หลิงซีเบิกตากว้าง 

นี่มันเรื่องอันใด นางหรือจะกล้าล่วงเกินคนผู้นั้น

“ท่านพ่อกล่าวอันใดเจ้าคะ ลูกหรือจะกล้าล่วงเกินพระองค์”ฮ่องเต้ยังไม่กล้า แล้วนางเป็นผู้ใด 

“งั้นเจ้ารู้ไว้ซะ ว่าราชโองการสมรสระหว่างบุตรสาวของอันหลิงหลางกับรัชทายาทถูกยกเลิกแล้ว”อู๋หลิงซียิ้มกว้างทันที

นี่เป็นข่าวดีชัดๆ ว่าแต่เหตุใดบิดาถึงมีสีหน้าเช่นนั้น

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดทำให้ราชโองการถูกถอน”นางส่ายหน้า เมื่อวานนางหมดสติไปได้อย่างไร นางก็ไม่รู้ 

ต้องเป็นฝีมือของหญิงไร้ค่านางนั้นแน่

“ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“จากนี้อยู่ให้ห่างคุณหนูรองผู้นั้น เจ้าอย่าได้ทำการใดๆให้ข้าเดือดร้อน”

“เหตุใดต้องเดือดร้อนเพราะนางเจ้าคะ”อู๋หลิงซีไม่เข้าใจอย่างยิ่ง 

เวลาผ่านไปเพียงคืนเดียว แท้จริงแล้วเมื่อวานเกิดสิ่งใดขึ้น 

อู๋ต้าหลิงไม่ตอบ เขาส่งสายตาให้บ่าวรับใช้

“เล่าให้นางฟัง”


สองเค่อต่อมา

“กรี๊ดดดดดดดดด เจ้าพูดบ้าอันใดนางบ่าวชั้นต่ำ”อู๋หลิงซีตวาดลั่น ร่างบอบบางของนางสั่นเทา 

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดนางไร้ค่านั้นถึงถูกปกป้องโดยคนผู้นั้น

นางไม่อาจยอมได้ 

หากกล่าวว่ารัชทายาทคือผู้เพียบพร้อมที่สุดในแคว้นหลี่

แต่ใครไม่รู้บ้าง ว่าเหนือรัชทายาทยังมีชินอ๋องผู้นั้น

หากแต่ไม่มีใครกล้าที่จะหมายตาพระองค์

แล้วเหตุใด เพราะอะไรกันพระองค์ถึงปกป้องนาง 

นึกถึงสาเหตุที่ทำให้นางหมดสติ

อู๋หลิงซีก็ตัวสั่น 

คนผู้นั้นลงมือกับนาง ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก 

นางลองกระตุ้นลมปราณ แต่ก็ต้องกระอักเลือดออกมาจนสีหน้าซีดเซียวไปหมด

นางไม่อาจใช้ลมปราณได้ชั่วคราว

อู๋หลิงซีเหยียดยิ้ม 

“ข้าไม่มีทางยอม คิดว่ามีชินอ๋องปกป้องแล้วเจ้าจะรอดหรือ ฤดูเหมันต์มาเยือนเมื่อไหร่ ชินอ๋องก็ปกป้องเจ้าไม่ได้”สีหน้าของนางเย็นชา มุมปากเหยียดยิ้มอีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูเหมันต์ และเมื่อนั้นจะเป็นโอกาสของนาง 



              ***********************************






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 504 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

888 ความคิดเห็น

  1. #798 111555999888Jo (@111555999888Jo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 12:25
    ไม่เข็ดรึจ้ะ
    #798
    0
  2. #400 wanniph (@wanniph) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 20:27
    แอบหงุดหงิดพวกนางร้ายนะเนี่ยน่าตบจริงๆ
    #400
    0
  3. #283 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 23:56
    ยัง ยังไม่เข็ด งั้นก็จัดมาให้เต็ม จะได้เก็บกวาดทีเดียว
    #283
    0
  4. #81 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 14:22
    ยังไม่เข็ดอีกเหรอ หาเรื่องแท้ๆ
    #81
    0
  5. #45 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 20:32

    ข่าวลือทั้งหลายนี่ใครเป็นคนปล่อยนะ เรื่องอยู่ในวังยังออกมาได้บะเอียดนัก แต่อย่างน้อยอันลู่ก็เป็นอิสระ ถอนหมั้นได้แล้ว ชินอ๋องวันพรุ่งนี้ตะมาหาน้องอีก ไหนว่าชายหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันตามลำพังไง อิ อิ ขอบคุณค่ะ

    #45
    0