องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 23 : ถามหาความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 484 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

             **************************************                  


“เสด็จอา”หลี่อันหลางเรียกผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงตกใจ

ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่หายไปทันทีที่บุรุษผู้มาใหม่ก้าวขาเข้ามาในงาน 

หลี่อันหลางนึกแปลกใจไม่ได้ว่าเหตุใดเสด็จอาถึงมาที่นี่ เพราะทุกครั้งที่ราชสำนักส่งเทียบเชิญไปวังมังกร ล้วนได้รับแต่คำปฏิเสธ 

การที่มารดาเขาจัดงานชมบุปผาที่วังบูรพาครั้งนี้ก็ส่งเทียบเชิญไปวังมังกรเช่นทุกครั้ง และก็คาดเดาผลลัพธ์ไว้แล้ว 

หากแต่วันนี้ผู้เป็นนายของวังมังกรกลับปรากฎตัวที่นี่ 

แผ่นหลังของเขาตึงเครียด

ฮองเฮาก็มีสีหน้าไม่ต่างจากโอรส 

สีหน้าของพระนางย่ำแย่ 

พระนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าเขาจากเมืองหลวงไปกะทันหันหรอกหรือ

เหล่าคุณหนูต่างก้มหน้านิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามองผู้มาใหม่ตรงๆ

ได้แต่ลอบมองแล้วแสดงสีหน้าเขินอาย

ต่างจากสตรีอีกนางนึง ใบหน้าของนางขาวซีด

ตอนที่คนผู้นี้ปรากฎตัว อันลั่วพลันมีท่าทีประหลาด

รอยยิ้มของนางแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองอีกฝ่ายอย่างลืมตัว 

จนชายผู้นั้นตวัดสายตาผ่านร่างนั้นนั่นแหละ

อันลั่วจึงรีบก้มหน้าลงต่ำ ร่างสั่นสะท้าน 

“ว่าอย่างไร เมื่อครู่ ไม่ใช่เจ้าพูดหรือว่าจะลงโทษนาง เปิ่นหวางรอชมอยู่ เจ้ากล้าหรือไม่เล่า รัชทายาท”น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ 

“เสด็จอา นางทำร้ายซีเอ๋อร์นะพะยะค่ะ”

“เจ้ากล่าวไร้สาระอันใด รัชทายาท หรือเจ้าไม่เห็นว่าร่างของนางไม่มีลมปราณ นางจะเอาอะไรไปตอบโต้สตรีผู้นั้นกัน”หลี่อันหลางพลันนึกขึ้นมาได้ เมื่อครู่เขามีโทสะจนมองข้ามความจริงเรื่องนี้ไป

ร่างของอันลู่ไม่มีพลังลมปราณอะไรเลย เป็นไปไม่ได้ที่นางจะตอบโต้อู๋หลิงซีได้ 

เพราะอู๋หลิงซีมีลมปราณขั้นหลอมรวมระดับปลาย 

สีหน้าของหลี่อันหลางแสดงท่าทีประหลาดออกมา

เพราะเขาก็มองไม่ชัดว่าเมื่อครู่เกิดสิ่งใดขึ้น เขาเห็นแค่ตอนอู๋หลิงซีสะบัดพลังปราณออกไป แล้วกระอักเลือดออกมาก่อนที่นางจะหมดสติไป 

เขาจึงเกิดโทสะจนลืมคิดไปว่าอันลู่เป็นสตรีไร้ลมปราณ

ฮองเฮาพลันร่างสั่นทันทีเมื่อคาดเดาได้ว่ากำลังจะเกิดขึ้นสิ่งใดขึ้น

ตอนที่อันลู่หายไปพระนางให้คนไปแจ้งฝ่าบาท คาดว่าอีกสักพักอาจจะทรงส่งทหารมาช่วยกันตามหา

เพราะอย่างไรอันลู่ก็คือว่าที่พระชายาเอกของรัชทายาท 

ฮองเฮานึกอยากจะเป็นลมเสียตรงนี้ 

“ทูลหวางเย่เพคะ หากน้องสาวของหม่อมฉันไม่ได้กระทำ เหตุใดคุณหนูอู๋ถึงกระอักเลือดจนสลบไปเล่าเพคะ”อันลั่วแสดงตัวออกมา แววตาของนางเต็มไปด้วยความลุ่มหลง

“เจ้าเป็นพี่สาวนางงั้นหรือ เปิ่นหวางทราบมาว่าเจ้าเป็นบุตรสาวภรรยารอง เจ้าไม่รู้หรือว่าการกล่าวให้ร้ายบุตรสาวภรรยาเอกมีโทษเช่นไร”รอยยิ้มของอันลั่วแข็งค้าง 

ใบหน้างามซีดขาว ยิ่งตอนที่สบกับนัยน์ตาดำมืดคู่นั้น ร่างบอบบางสั่นจนไม่อาจควบคุมได้ สองขาของนางอ่อนแรงจนนางกำนัลที่อยู่ใกล้ๆต้องรีบเข้ามาช่วยพยุง

“เสด็จอา อย่างไรก็ไม่มีหลักฐานว่านางไม่ได้ทำนะพะยะค่ะ นางยังเป็นผู้ต้องสงสัย”เขารู้สึกไปเองหรือไม่ว่าเสด็จอากำลังปกป้องอันลู่ 

ส่วนบุคคลที่กลายเป็นหัวข้อสนทนา นางเลือกที่จะยืนเงียบ 

ตั้งแต่ที่นางได้ยินเสียงของหวงหลง นางก็ยืนนิ่งมาโดยตลอด และรับรู้ว่าเขายืนห่างจากนางไม่มากนัก 

“งั้นรึ เจ้าอยากรู้ใช่หรือไม่ว่าเกิดสิ่งใด หากเปิ่นหวางจำไม่ผิดคุณหนูอันลู่มีราชโองการสมรสกับเจ้าไม่ใช่รึ เหตุใดเจ้าปกป้องสตรีอื่นต่อหน้าว่าที่พระชายาเล่า อ๋อ เปิ่นหวางรู้แล้ว เจ้าไม่พอใจที่จะแต่งกับนางใช่หรือไม่ เช่นนี้ดีหรือไม่ เปิ่นหวางจะทูลขอฮ่องเต้ให้”หวงหลงเหยียดยิ้ม เขาไม่สนใจสีหน้าซีดขาวของหลี่อันหลางสักนิด สายตาเขาจับจ้องที่แผ่นหลังบอบบางของคนตรงหน้า แววตาฉายแววลึกซึ้งครานึง

หลี่อันหลางสะดุ้งที่ถูกจี้ใจดำ

ตลกแล้ว ถึงเขาจะไม่พอใจกับราชโองการนี้จริงๆ 

หากให้เสด็จอาทูลขอ อาจจะไม่ใช่แค่ราชโองการสมรสที่ต้องยกเลิก แต่หมายถึงต่ำแหน่งรัชทายาทของเขาด้วย 

เสด็จอาเป็นผู้ใดกัน!

กล่าวได้ว่ามีเรื่องกับฮ่องเต้ดีกว่ามีเรื่องกับชินอ๋อง!

ในขณะที่บรรยากาศในสวนบุปผาอึมครึมด้วยบรรยากาศแปลกๆ


ท้องพระโรง 

“ทูลฝ่าบาท ขันทีจากตำหนักบูรพาขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ”

“ให้เข้ามา”การสนทนาหยุดชะงักเหล่าขุนนางต่างหันไปมองทางเข้า พวกเขาทราบดีว่าวันนี้ฮองเฮาจัดงานชมบุปผาที่วังบูรพา เพราะบุตรสาวของพวกเขาต่างก็ได้รับเทียบเชิญ ปกติหากฝ่ายในจัดงานจะไม่ส่งคนมาที่นี่ ต้องมีสิ่งใดเกิดขึ้นในงานแน่ๆ

“ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาให้กระหม่อมมาทูลว่าคุณหนูรองตระกูลอันหายตัวไปพะยะค่ะ”สายตาของเหล่าขุนนางพร้อมใจหันไปมองอันหลินหลางที่นั่งใกล้กับบัลลังก์มังกรมากที่สุด 

พวกเขาพบเพียงสีหน้าราบเรียบของอันหลินหลาง ดูเหมือนข่าวลือที่ว่าท่านที่ปรึกษาไม่โปรดบุตรสาวภรรยาเอกคงจะไม่ใช่แค่ข่าวลือ 

อันหลินหลางแม้จะแสดงสีหน้าราบเรียบ แต่ในใจกับกระหน่ำไปด้วยความกังวล เกิดสิ่งใดกับบุตรสาวของเขากัน 

แต่เมื่อนึกถึงอสรพิษเก้าหัว อารมณ์พุ่งพล่านในใจก็ลดฮวบลง 

“เอาละ วันนี้พอเท่านี้ก่อน เราไปวังบูรพากันเถอะ”เมื่อฮ่องเต้รับสั่ง เหล่าขุนนางก็รีบเร่งลุกขึ้น 

พวกเขากำลังจะได้ชมเรื่องสนุก ต้องรีบเร่งไป

หากฮองเฮารู้ว่าเพราะแผนการกลั่นแกล้งของตนเองจะเรียกความสนใจจากฮ่องเต้แล้วละก็นางคงไม่ส่งขันทีมาที่ท้องพระโรงเป็นแน่ 

และหากนางรู้ว่าแผนการเล็กๆน้อยๆจะดึงดูดชินอ๋อง นางจะไม่ปล่อยให้อู๋หลิงซีทำตามแผนเลย

น่าเสียดายที่ไม่มียาวิเศษใดช่วยให้นางย้อนเวลาได้ 



           ***************************************




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 484 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

898 ความคิดเห็น

  1. #653 poonchanit (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 05:51
    ทำไมอาต้องมาข่มหลานให้คนอื่นดู
    #653
    0
  2. #205 kikijajakiki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 18:57
    วงวารตัวร้าย 555 ซวยดันทั้งฝูง
    #205
    0
  3. #141 Rutti003 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 21:52
    อยากตบนางร้ายเรียงตัว
    #141
    0
  4. #118 MeawMeaw31 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 17:47

    ขอบคุณค่ะ
    #118
    0
  5. #30 usaonly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 20:13

    แผนของฮองเฮาพังไม่เป็นท่า ดีไม่ดีรัชทายาทจะถูกถอนหมั้นอีกด้วย ชินอ๋องน่ารักท่านปกป้องอันลู่ได้ดี กำลังสนุกรอไรท์มาอัพเดทต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ

    #30
    0
  6. #29 sopitass (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:55
    มาต่อเร็วๆนะ
    #29
    0
  7. #28 sungkyunglee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 13:58

    มาเร็วๆน๊า
    #28
    0
  8. #27 0618637704 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 13:57
    สั้นเกิ๊นนนนนนน
    #27
    0