องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 20 : พานพบสบตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

                ****************************************


เวลาผ่านไปเพียงสองวัน เทียบเชิญก็ถูกส่งถึงเรือนโม่ลี่ฮวา

“คุณหนู นี่ไม่ใช่จงใจกลั่นแกล้งกันหรือเจ้าคะ อีกเพียงสามวันก็ถึงกำหนดงานแล้ว คุณหนูยังไม่มีอาภรณ์ใหม่ๆเลยนะเจ้าคะ”อันลู่เพียงปรายตามองเทียบเชิญสีทองที่พ่อบ้านเป็นผู้นำมาส่งให้นาง 

ข่าวการกลับจวนของนางโด่งดังไปทั่ว 

ขนาดเจ้านายในวังยังรู้จึงรีบส่งเทียบเชิญมาให้นาง 

จะว่าไปอันลู่เองก็เพิ่งกลับมาถึงได้เพียงสองวัน และในวันแรกนางก็ได้พบกับฮูหยินรองที่มองนางด้วยสายตาแค้นเคือง

และพี่สาวผู้มากความสามารถ อันลั่ว 

ครั้นตอนที่อันลู่ได้เจออันลั่ว นางก็อดชื่นชมสตรีผู้นี้ไม่ได้ รูปโฉมงดงาม มากไปด้วยพรสวรรค์ 

น่าเสียดายที่เหลือเวลาเพียงอีกสิบกว่าวัน

ความงามและความสามารถของอันลั่วจะถูกขังอยู่ในกรงทอง ไม่มีสิทธิ์กางปีกโบยบินได้อีก 

อันลู่จดจำแววตาของอันลั่วยามที่มองสบตาได้ดี

แววตาคู่นั้นแสดงความถือดี และลำพองอยู่ในใจ

หากอันลู่คาดเดาไม่ผิด เทียบเชิญแผ่นนี้ต้องเกี่ยวข้องกับพี่สาวคนงามของนางเป็นแน่ 

“ช่างเถอะ คืนนี้เจ้าจงปิดประตูเรือนและเฝ้าอยู่หน้าเรือนให้ดีอย่าให้ผู้ใดเข้ามา”วันนี้ครบกำหนดที่จ้าวลู่ซือขอไว้

เมื่อเช้านางได้รับสารจากเขาว่าเจอตัวจ้าวหลินเว่ยแล้ว คืนนี้จะมาพบนาง 


ตกดึก เงาดำสามเงาไหววูบไปมา สร้างความตกใจให้กับเหล่าเงาจากวังมังกร เมื่อเห็นเงาดำเหล่านั้นเข้าใกล้เรือนโม่ลี่ฮวา พวกเขาก็ขยับกายจะขัดขวาง หากแต่ต้องชะงักเมื่อมีเงาร่างสีขาวปรากฎข้างกาย 

“ท่านอ๋อง”องครักษ์เงารู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย

“ปล่อยพวกเขาเข้าไป”บุรุษหนุ่มในชุดสีขาวเพียงปรายตามองเงาดำทั้งสามคนที่หายลับไปทางเรือนโม่ลี่ฮวา 

คนพวกนั้นไม่ใช่คนอื่น

แต่เป็นลู่เช่ออวิ๋น รองเจ้าสำนักปฐพี จ้าวลู่ซือ คนสนิทคู่กาย และจ้าวหลินเว่ย เซียนโอสถผู้ลึกลับ 

“จำไว้ว่าอย่าปะทะกับพวกเขา นั่นเป็นคนของนาง”เงาร่างสีขาวจากไปแล้ว 

เหล่าองครักษ์เงาต่างถอนหายใจ 

พวกเขาล้วนไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงต้องส่งพวกเขามาดูแลหญิงสาวผู้นี้ 

ไม่ใช่ว่าตอนแรกสั่งให้เขาตามหาคนผู้นึงแทบพลิกแผ่นดินหรอกหรือ 

พวกเขาได้แต่กล้ำกลืนความสงสัยลงท้อง

ช่างเถิด ความคิดของท่านอ๋องใช่ว่าจะมีผู้ใดคาดเดาได้


ภายในเรือนโม่ลี่ฮวา

“ท่านพี่อวิ๋นก็มาด้วยหรือเจ้าคะ”ลู่เช่ออวิ๋นที่ได้ยินเสียงถามก็หันมาตวัดสายตาส่งค้อนให้นาง

“ข้ามาทวงหยกข้าคืน”ตอนที่เขารู้ตัวว่าหยกประจำตัวหาย ลู่เช่ออวิ๋นก็แทบทรุด แต่เมื่อขบคิดอย่างถี่ถ้วนก็นึกขึ้นได้ว่าวันนั้นเขาวางหยกทิ้งไว้ตอนที่คุยกับอันลู่ที่โรงเตี้ยมจินหลิน แน่นอนว่าหยกเขาต้องถูกเจ้าตัวน้อยแอบหยิบมาแน่

อันลู่เกาแก้มอย่างลืมตัว เมื่อถูกจับได้ จะโทษนางก็ไม่ถูก วันนั้นหากไม่ใช่เป่าเปาบอกนางว่าหยกชิ้นนี้พิเศษให้นางหยิบมาด้วย จ้างให้นางก็ไม่มีทางทำตัวเป็นขโมยแบบนั้นหรอก 

นางก็เป็นเหยื่อนะ เข้าใจหรือไม่

“ข้าชอบมัน ท่านยกให้ข้าได้หรือไม่”

“ลู่เอ๋อร์คนดีหากเจ้าอยากได้อะไรพี่จะหามาให้เจ้า แต่ขอหยกคืนพี่เถอะนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหยกชิ้นนี้ใช้ได้แค่ผู้เป็นเจ้าของ เจ้าเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ เช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าให้สิ่งนี้แก่เจ้า”ลู่เช่ออวิ๋นส่งขลุ่ยหยกเนื้อดีให้นาง 

อันลู่ยังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธ

เจ้าตัวน้อยที่กอดรัดข้อมือนางก็ชูหัวเลื้อยผ่านมือนางไปพันรอบๆขลุ่ยหยกเลานั้น 

นางจึงรู้ทันทีว่าขลุ่ยหยกเลานี้พิเศษ

นางจึงหยิบหยกส่งคืนลู่เช่ออวิ๋นแต่โดยดี

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายรูปร่างผอมสูงที่ยืนด้านหลังจ้าวลู่ซือ

“ท่านคงเป็นจ้าวหลินเว่ยใช่หรือไม่ ขออภัยข้าเสียมารยาทแล้ว”

“ว่าธุระของเจ้ามาเถอะ”จ้าวหลินเว่ยบอกปัดๆ 

หากไม่ใช่น้องชายกับลู่เช่ออวิ๋นขอร้อง เขาคงไม่มา 

เพราะตอนนี้เขากำลังยุ่งกับการตามหาน้องสาวของสหาย แต่เขาใช้เวลามาหลายสิบวันยังตามหาหญิงสาวผู้นั้นไม่พบ 

เขานึกถึงสีหน้าของจ้าวหลง ยามที่เขาบอกว่าไร้ข่าวคราวของหญิงสาว

คนผู้นั้นถึงกับล้มทั้งยืน ทำเอาเขาปวดใจยิ่งนัก

“ท่านสามารถสร้างแผลเป็นบนใบหน้าขึ้นมาได้หรือไม่เจ้าคะ”

อันลู่ถามก่อนจะปลดหน้ากากสีขาวลง 

แววตาที่ราบเรียบของจ้าวหลินเว่ยเบิกกว้าง เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย 

“เจ้า ชื่ออะไร”จ้าวลู่ซือกับลู่เช่ออวิ๋นรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

“อันลู่เจ้าค่ะ หรือท่านรู้จักข้า”อันลู่เองก็รู้สึกว่าจ้าวหลินเว่ยผู้นี้ตกใจยิ่งนักยามที่เห็นใบหน้าของนาง หรือคนผู้นี้เคยรู้จักนาง

“ข้าคงจำผิด”จ้าวหลินเว่ยระงับอารมณ์พุ่งพล่านของตน 

ตอนที่เห็นใบหน้าของอันลู่ ใบหน้าของจ้าวหลงก็ซ้อนทับขึ้นมา หากแต่พอตั้งสติ เป็นไปไม่ได้ที่น้องสาวของจ้าวหลงจะมาอยู่ที่แคว้นหลี่

จ้าวหลงผู้นั้นมีตัวตนเช่นไร 

แล้วหญิงสาวผู้นี้ เขาจับพลังลมปราณของนางไม่ได้ 

เท่าที่เขารู้น้องสาวของจ้าวหลงถือครองลมปราณระดับราชันย์ 

หากแต่สตรีตรงหน้ากับไร้คลื่นพลัง จ้าวหลินเว่ยจึงปัดความยินดีในตอนแรกทิ้ง 

“ขออภัย ข้าจำผิดคน เจ้าต้องการรอยแผลที่เกิดจากอะไร”น่าเสียดายที่ครั้งนี้ จ้าวหลินเว่ยทำพลาด กว่าเขาจะรู้ตัวเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบครึ่งปีเสียแล้ว


นับจากคืนนั้น เวลาก็ล่วงเลยมาสามวัน 

อันลู่ถูกเสี่ยวผิงปลุกขึ้นมาขัดผิวแต่เช้ามืด ทั้งที่งานชมบุปผาจัดขึ้นยามเซิน*

“เจ้าพอเถอะเสี่ยวผิง ผิวข้าจะหลุดติดมือเจ้าออกมาแล้ว”อันลู่ไม่ได้สนใจที่จะแต่งกายให้งดงาม เพราะอย่างไรใบหน้าของนางก็มีบาดแผลไม่น่าดูชมอยู่ดี 

นางคาดเดาได้ว่าวันนี้นางอาจจะได้พบหน้ากับรัชทายาท ผู้เป็นว่าที่สามี

นางก็อยากเห็นบุรุษผู้นั้นเช่นกัน จากการที่ลู่เช่ออวิ๋นเล่าให้นางฟัง บุรุษผู้นี้นับว่าเป็นคนดีน่าคบหาคนหนึ่ง นางจึงค่อนข้างสนใจในตัวว่าที่สามีผู้นี้

เมื่อถูกเสี่ยวผิงเคี่ยวเข็ญจนระบมไปทั้งตัว อันลู่ก็แต่งกายเสร็จ ชุดของนางเป็นเนื้อผ้าชั้นดีสีฟ้าอ่อน ปักลายดอกโม่ลี่ฮวาเล็กๆอยู่ชายกระโปรง  แถบคาดเอวเป็นสีน้ำเงินเข้ม ขับให้นางดูงดงามยิ่ง 

ด้วยสามวันก่อนอันหลิงหลางเรียกให้ช่างมาวัดตัว นางจึงมีอาภรณ์ชุดใหม่

เสี่ยวผิงยังไม่ทันได้ชื่นชมความงามให้เต็มตา ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยก็บูดบึ้ง เมื่ออันลู่หยิบแผลปลอมที่จ้าวหลินเว่ยให้ไว้ มาแปะทับลงบนแก้ม นางมองใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นที่เหมือนจริงจนแยกไม่ออกอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบผ้าคาดหน้าสีขาวขึ้นมาสวมปิดรอยแผลอีกชั้น 

“ไปกันเถอะ”วันนี้นางต้องนั่งรถม้าไปวังบูรพาเพียงลำพัง เพราะพี่สาวคนงามออกจวนไปตั้งแต่เช้า คาดว่าคงไปหาอู่หลิงซี 

ช่างเถิด มาดูกันว่าวันนี้จะมีผู้ใดเปิดม่านการแสดงก่อน 

รถม้าของนางวิ่งไปตามถนน ก่อนที่จะมีเสียงโวยวายด้านหน้า รถม้าหยุดนิ่ง

“เสี่ยวผิงเกิดอะไรขึ้น”

“บ่าวจะออกไปดู คุณหนูรอบ่าวในนี้นะเจ้าคะ”

“เกิดอะไรขึ้น”

“แม่นาง รถม้าของเจ้าชนข้าวของข้าเสียหาย เรียกให้นายของเจ้าออกมารับผิดชอบ”เมื่อชายรูปร่างเล็กผอมบางตะโกนบอก รอบๆข้างก็มีผู้คนออกมายืนมุงดู 

เสี่ยวผิงสีหน้าเขียวคล้ำ ดูก็รู้ว่าชายผู้นี้วิ่งตัดรถม้า เหตุใดจึงกลายเป็นรถม้าของนางที่ผิด 

ฝ่ายอันลู่เมื่อรออยู่นานเสี่ยวผิงก็ไม่กลับมา นางจึงตัดสินใจเลิกม่านขึ้น หากแต่ยังไม่ทันเลิกม่านให้สูง 

มือของใครคนหนึ่งก็เอื้อมมาดึงม่านลง คนผู้นั้นก้มหน้าลงมองสบตากับนาง

แววตาของอันลู่สั่นไหวทันที

ความคุ้นเคยปรากฎขึ้นในใจ

“เปิ่นหวางจะจัดการเอง เจ้ารอในนี้อย่าออกมา”

บุรุษผู้นั้นก้าวออกไปแล้ว แต่ใจของนางยังคงเต้นกระหน่ำราวกับกองศึก

เหตุใดนางจึงคุ้นเคยกับแววตาคู่นั้น!


      


     ****************************************


*ยามเซิน (申:shēn) คือ 15.00 – 16.59 น.



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

897 ความคิดเห็น

  1. #740 chxrryies (@chxrryies) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 14:32
    ซับซ้อนมากก
    #740
    0
  2. #212 J-U-N (@J-U-N) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 21:38
    นางเอกต้องเป็นน้องสาวของจ้าวหลงแน่จ้วหลงคือใคร?
    #212
    0
  3. #139 Rutti003 (@Rutti003) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 19:11
    ว้าวๆๆพระเอกมา
    #139
    0
  4. #116 MeawMeaw31 (@MeawMeaw31) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:50

    อร๊าย...ขอบคุณค่ะ
    #116
    0
  5. #74 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 11:35
    สนุกค่ะ
    #74
    0
  6. #24 FeliOnAn (@azalilac) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 10:28
    รอค่ะ สนุก
    #24
    0
  7. #23 puunzaa (@samimo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 16:27

    รอตอนต่อไปจ้าาาาา
    #23
    0