องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 14 : ความลับของป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 460 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

             **************************************   


ยามจื่อ*

อันลู่สะดุ้งตื่นเพราะรับรู้ถึงความเจ็บตรงข้อมือ

นางกระพริบตาติดกันหลายๆครั้งก่อนจะอาศัยแสงสว่างของเทียนเหลือบมองรอบๆกาย 

เสี่ยวผิงนอนหลับสนิทข้างๆนาง 

อันลู่ละสายตาจากสาวใช้ นางยกข้อมือขึ้นเผยให้เห็นเจ้าตัวเล็กที่กำลังทำท่าทางแปลกๆ

“เป่าเปา เจ้าเป็นอันใด”

หลังจากเมื่อเย็นที่เจ้าตัวน้อยหลุดสื่อสารทางจิตกับนางออกมา 

นางก็คั้นถามว่าเหตุใดมันจึงสื่อสารกับนางได้ 

ทั้งหลอกล่อทั้งบังคับอยู่นานมันถึงยอมบอก

เป็นเพราะมันไม่ใช่สัตว์อสูรตั้งแต่แรกเกิด มันเป็นสัตว์อสูรที่ถูกสร้างขึ้นมาจากการเสียสละจินตานของมารดานางเท่านั้น มันจึงสามารถสื่อสารกับเจ้าของพันธะได้ตั้งแต่มันมีระดับขั้นพลังขั้นที่หนึ่งแล้วด้วย รวมถึงมันสามารถสื่อสารกับผู้ใดก็ได้ที่มันต้องการสื่อสารด้วย

แต่เจ้าตัวน้อยตัวนี้กับไม่เคยสื่อสารกับบิดาของนาง 

‘และเมื่อข้าก้าวข้ามระดับราชันย์ ข้าก็จะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ แต่ว่าต้องรอให้เจ้าคืนความทรงจำของตนเองก่อน’

และแน่นอนว่ามันไม่ได้บอกกล่าวถ้อยคำประโยคหลังออกไป

พอนางถามว่าหากมันเอาแต่ดื่มโลหิตนางทุกวันแบบนี้ นางอาจจะได้ตายก่อนเวลาเป็นแน่ 

ซึ่งมันก็ทำเสียงคล้ายงอนนาง 

แต่ก็ยอมกล่าวออกมาว่า

โลหิตของนางเพียงหยดเดียว มันก็สามารถไม่ดื่มไม่กินได้อีกหลายวัน 

ต่างจากโลหิตของอันหลินหลาง 

เขาต้องนำโลหิตของตัวเองมาให้มันดื่มวันละหนึ่งถ้วยชา

และเป็นเพราะสูญเสียโลหิตมาโดยตลอด แม้จะบำรุงด้วยสมุนไพรมากมาย แต่อันหลินหลางก็ไม่สามารถควบคุมการฝึกพลังลมปราณให้ก้าวข้ามระดับปัจจุบันไปได้

นั่นเป็นเพราะร่างกายเขาอ่อนแอเกินไป 

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงรัดข้อมือข้า นี่มันดึกมากไปแล้ว”นางไม่วายดุมัน เพราะวันนี้ถึงแม้นางจะอาศัยม้าหมอกนิลตลอดการเดินทาง แต่มันก็ทำให้นางเนื้อปวดตัวมากเกินไป 

“นายหญิง ยามจื่อ เวลาในป่ามรณะจะหยุดนิ่ง”

“เจ้าหมายความว่าอันใด แล้วเหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องราวพวกนี้”

“ท่านลืมแล้วหรือ ว่าข้าเกิดจากอะไร แน่นอนว่าข้าย่อมจดจำความทรงจำของมารดาท่านได้ด้วย แต่ก่อนที่ท่านจะมาคาดคั้นข้า ท่านต้องรีบออกไปข้างนอกและปลุกทุกคนเดี๋ยวนี้”มันยังคงใช้ลำตัวพันข้อมือของนางอย่างแรงๆ

“ต้องปลุกเสี่ยวผิงด้วยหรือไม่”

“นายหญิง...”น้ำเสียงของเจ้าตัวน้อยติดจะรำคาญนางเล็กน้อย อันลู่กรอกตามองบน 

นี่นางเป็นนายของมัน มันมีสิทธิ์อันใดมาทำเสียงรำคาญนางเช่นนี้

อันลู่เลิกสนใจเป่าเปา นางเอื้อมมือไปปลุกเสี่ยวผิง 

“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

“เจ้าไปช่วยข้าปลุกคนที่ด้านนอก”นางพูดพร้อมกับไม่ลืมหยิบหน้ากากมาสวมทับใบหน้า 

ทั้งสองคนรีบออกมาจากกระโจม 

และทั้งคู่ก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตกตะลึง

ต้นไม้ยืนต้นที่เคยไร้ใบยามนี้กับเขียวชะอุ่ม กิ่งก้านประดับด้วยใบไม้เต็มต้น

หากแต่บรรยากาศกับหยุดนิ่ง ราวกับมันถูกหยุดเวลาเอาไว้ 

“นายหญิง ท่านไปปลุกทุกคนเดี๋ยวนี้”เมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองนางถูกภาพเบื้องหน้าทำให้ตกตะลึง มันจึงรับส่งเสียงเพื่อดึงสติของหญิงสาวให้กลับมา 

ความลับของป่า พูดมากไปไม่ได้ รู้มากไปไม่ดี

อันลู่คล้ายคนเพิ่งตื่นนอน นางขยับฝีเท้าไปยังร่างของลู่เช่ออวิ๋น 

มือบางเอื้อมไปสัมผัสแขนของชายหนุ่ม ทันทีที่มือของนางสัมผัสถูกตัวเขา ลู่เช่ออวิ๋นก็ร่างกระตุกคล้ายวิญญาณถูกดึงกลับมา 

“คุณหนูรอง เกิดสิ่งใดขึ้น”สีหน้าชายหนุ่มมีร่องรอยตื่นตระหนกพาดผ่าน

“ท่านอย่าเพิ่งถามอันใดรีบปลุกทุกคนเร็วเข้า”ลู่เช่ออวิ๋นไม่ดึงดันต่อ ร่างสูงรีบขยับไปยังกลุ่มลูกน้องที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ 

อันลู่จึงผละมาปลุกบิดา

ไม่ช้า ทุกคนก็ตื่นขึ้น แต่ละคนก็มีสีหน้าที่ไม่แตกต่างกันมากนัก 

“นายท่านเกิดสิ่งใดขึ้นขอรับ”คนที่ถามเป็นชายหนุ่มเจ้าของม้าหมอกนิล 

ตอนนี้ทุกคนหันมองรอบๆตัว 

บรรยากาศยังคงหยุดนิ่ง ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว นอกจากพวกเขา

“ข้าคงรบกวนให้คุณหนูรองอธิบายแล้วละ”ลู่เช่ออวิ๋นหันมาสบตากับหญิงสาว

เขานึกแปลกใจไม่ได้ ทั้งที่จับพลังจากร่างของนางไม่ได้ เหตุใดนางจึงรับรู้สิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น 

ขนาดเขาเป็นผู้ฝึกลมปราณจักรพรรดิขั้นต้น ยังไม่อาจสัมผัสสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นได้ 

“ความลับของป่า พวกท่านรู้ไปก็ไม่ดี”อันลู่เองก็เพิ่งรู้เรื่องราวของป่ามรณะผ่านเป่าเปา 

มันบอกนางว่า ป่าทุกป่าย่อมมีความลับ 

และความลับของป่ามรณะคือ 

ทุกคืน ยามจื่อ เวลาในป่าจะหยุดนิ่ง สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในป่าแห่งนี้จะหยุดเคลื่อนไหว ร่างกายจะหลับไหลไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ และช่วงเวลานี้จะทำให้พิษร้ายเข้าสู่ร่างกาย มีเพียงระดับราชันย์เท่านั้นที่จะสัมผัสสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นได้ นั่นเป็นสาเหตุที่ลู่เช่ออวิ๋นไม่สามารถสัมผัสอันตรายเหล่านี้ได้

“ลู่เอ๋อร์ไปคุยกับข้า”อันหลินหลางพอจะคาดเดาเรื่องราวได้ ที่บุตรสาวของเขารู้สึกตัวเป็นเพราะอสรพิษเก้าหัวแน่นอน

“ท่านพ่ออยากรู้หรือเจ้าคะ ว่าลู่เอ๋อร์รู้ได้อย่างไร”อันหลินหลางไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามองข้อมือของนาง 

อันลู่ก็สัมผัสได้ว่าบิดาผู้นี้คาดเดาเรื่องราวได้แล้ว 

“เจ้าคงต้องอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น ลู่เช่ออวิ๋นไว้ใจได้ อย่างไรหากเจ้าไม่อธิบาย พวกเขาก็จะสงสัยต่อไป เจ้ารู้หรือไม่ว่าความสงสัยของผู้คน สร้างความลำบากให้เราได้”อันลู่นิ่งเงียบ นางคิดตามก็รู้ว่าเป็นความจริงดังที่บิดากล่าว

“ลู่เอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

นางจึงเดินย้อนกลับไปรวมกับกลุ่ม

“หากข้าเล่าออกไป ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าเรื่องราวในคืนนี้จะรู้แค่ตอนนี้ เวลานี้”

“พวกข้ารับปากคุณหนูรอง”ไม่รอให้ลู่เช่ออวิ๋นทำสัญญา ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกัน

อันลู่ยกยิ้มอย่างขอบคุณ

“ที่ข้ารู้ก็เป็นเพราะเจ้าสิ่งนี้” นางยกข้อมือเผยโฉมกำไลสีเลือดหมู ผู้คนยังคงสงสัย ว่าเจ้าสิ่งนี้พิเศษอย่างไร

หญิงสาวใช้มือที่ว่างลูบหัวกำไลสองครั้ง 

หัวเล็กๆที่เดิมทีคล้ายรูปปั้นเริ่มคลายความแข็งตัว เป่าเปาคืนร่างเดิม หัวเล็กๆเพิ่มมาอีกแปดหัว เสี่ยวผิงที่นั่งใกล้กับอันลู่ร้องขึ้นมาอย่างตกใจ ร่างของนางเอียงข้างไปใกล้กับลู่เช่ออวิ๋นไม่ทันรู้ตัว 

แม้แต่ลู่เช่ออวิ๋นเองก็ตกใจ อสรพิษเก้าหัวตัวนี้ เขามองระดับขั้นพลังไม่ออก  เป็นไปได้อย่างเดียวคือมันมีขั้นพลังสูงกว่าเขา 

“มันเป็นอสูรที่เกิดขึ้นจากจินตาน”ลู่เช่ออวิ๋นเองก็เคยได้ยินมาบ้าง เรื่องที่ว่าผู้ฝึกลมปราณระดับสูงบางคน มักจะสละจินตานเพื่อสร้างอสูร

แต่คนที่ทำแบบนี้มีน้อยเกินไป 

ผู้ใดเล่าจะเสียสละจินตายของตนเอง!

เพราะตราบใดที่ไร้จินตานก็หมายถึงพลังลมปราณที่เสียไป ไม่อาจฝึกได้ตลอดชีวิต 

แต่เมื่อเขานึกถึงตำนานของเหมยฮวา ฮูหยินเอกผู้ล่วงลับของอันหลินหลางลู่เช่ออวิ๋นก็คล้ายทำความเข้าใจได้ว่า เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้เป็นผู้ใดสร้างมันขึ้นมา

“ป่ามรณะ จริงๆไม่มีอันตรายใดๆ ยกเว้นเวลายามจื่อของทุกคืน เวลาในป่าแห่งนี้จะหยุดเดิน จนกว่าจะถึงยามโฉว่ท่านรู้ไม่ว่าการที่เวลาหยุดเดินหมายถึงสิ่งใด”

มันหมายถึง...

ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว! คล้ายภาพวาดอย่างไรเล่า

และแน่นอนว่าช่วงเวลาที่หยุดเคลื่อนไหวไปนั้น 

ย่อมมีอันตรายมากมายที่เกิดขึ้น


       

          *********************************************


*ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 – 24.59 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 460 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

898 ความคิดเห็น

  1. #112 MeawMeaw31 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:17
    ขอบคุณค่ะ
    #112
    0