คัดลอกลิงก์เเล้ว

Secret Love

โดย Wei CC

ความลับระหว่าเพื่อนสนิทสามคนที่มีต่อกัน เธอต่างก็เป็นความลบับของพวกเขา เขาทั้งสองคนใครกันที่เป็นความลับของเธอ กับ Secret Love

ยอดวิวรวม

268

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


268

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ต.ค. 56 / 23:15 น.
นิยาย Secret Love

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
จากเพื่อนรักที่สถานะยังไม่ค่อยชัดเจน
ข้าวเจ้าหญิงสาวเจ้าของเรื่องกับ
สตาร์เพื่อนสนิทคนเดียวมราเธอเผลอ...
และไวท์เพื่อนสนิทอีกคนของสตาร์งานนี้ถ้าใครอีกคนไม่ยอมแพ้ก็จะมีคนเจ็บทั้งหมดสามคน

ใครจะเป็นผู้เสียสละ...
Secret Love จะลงเอยเช่นไรคุณเท่านั้นที่รู้คำตอบ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ต.ค. 56 / 23:15


“น้องข้าวเจ้าครับ น้องข้าวเจ้า” เสียงเรียกชื่อจากชายหนุ่มคนหนึ่งทำให้เจ้าของชื่อนามว่า ข้าวเจ้า หันมาตามเสียงเรียก                 

  
“ค่ะ พี่เรียกข้าวเจ้าเหรอค่ะ”ฉันถามรุ่นพี่คนหนึ่ง เขากำลังส่งยิ้มให้ฉัน                                                                                            

“ครับ พี่ชื่อ ไลน์ นะครับ อยู่ปี
3 ห้อง B อยากรู้จักน้องข้าวเจ้านะครับ”เขาตอบพร้อมกับทำสีหน้าเขินๆ ฉันยิ้มเล็กน้อยตามแบบฉบับ

ของตัวเอง เขาเป็นผู้ชายรายที่สองของวันนี้ ที่กล้ามาคุยกับฉัน                                                                                                           

 
“ค่ะ ชื่อข้าวเจ้า ปี
2 ห้อง C ค่ะ ยินดีที่รู้จักนะค่ะ”ฉันยิ้มก่อนจะหุบยิ้มโดยอัตโนมัติ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่งที่

คุ้นสายตาฉันดี ยืนมองฉันอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องเรียน                                                                                                                                                                                                                                                                                       
 
“เอ่อ...น้องข้าวเจ้าครับคือพี่ชอบน้อง...”                                                                                                                                        

 
“ข้าวเจ้าไปกินข้าวกันฉันหิวแล้ว”เสียงพูดของรุ่นพี่ไลน์ถูกขัดขึ้นด้วยคำพูดที่ดูไม่ค่อยแคร์ชาวบ้านชาวช่องสักเท่าไหร่ก็มีอยู่คนเดียว

อีกนั่นแหละผู้ชายที่ยืนพิงประตูใช้สายตามองฉันเมื่อสักครู่นี้ตอนนี้เขาเคลื่อนย้ายร่างสูงราว
182 ซ.ม มายืนข้างฉัน แถมยังยกแขน

ล็อกคอฉันไว้อีก                                                                                                                                                      

 เหตุการณ์ในตอนนี้เหมือนกับก่อนหน้าที่เกิดขึ้นกับผู้ชายอีกคนไม่มีผิดเพี้ยน                                                                             

   
“สตาร์ นายหัดเกรงใจคนอื่นบ้างสิ เห็นไหมว่าฉันคุยธุระอยู่” ฉันบ่นเขา แม้จะรู้ว่าเขาก็คงฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ทุกครั้งที่ฉันบ่น

อีกตามเคย                                                                                                                                                                                                                             
“คุยอะไรกันฉันยังไม่เห็นธุระที่เธอว่าเลย แล้วหมอนี่ใคร” หมอนี่มันบ้า
!!                                                                                                           
 
 เขาทำเหมือนเพิ่งจะเห็นว่ารุ่นพี่ไลน์ยืนทำหน้าเศร้าหมองเป็นหมาไร้เจ้าของอยู่ตรงนี้                                                      

   ฉันอยากตบกะโหลกเขาซะจริงๆ                                                                                                                                                         

“นี่รุ่นพี่ไลน์ อยู่ปี
3 ห้อง B เขาแค่อยากรู้จักฉัน”  สตาร์คือเพื่อนชายคนสนิทของฉัน ตอนนี้หมอนี่แอบเบ้ปาก แถมยังแสะยิ้ม ออกมา

อีกต่างหาก แต่ฉันรู้ดีว่าหมอนี่กำลังป่วนและหักหน้าฉันเป็นรอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้ รู้แค่ว่าก็ตั้งแต่ตอนที่ฉันได้มนุษย์ที่ชื่อสตาร์คนนี้มา

เป็นเพื่อนแล้วละ                                                                                                                                                                        

“เหรออออ
!!                                                                                                                                                                                            

  
“แล้วรู้จักกันแล้วใช่ป่ะ เอาเป็นว่าฉันแนะนำให้รู้จักก็แล้วกัน ยัยนี่ชื่อ ข้าวเจ้า ชื่อจริงชื่อ นางสาว จารุณี  ไลลา เกิดวันที่
3 เดือน 3 ปี

1996 ปัจจุบันอายุ 17 ปี ส่วนสูง 163 น้ำหนัก 42 สัดส่วน 24-34-29 มีเพื่อนสนิทหนึ่งคนชื่อ สตาร์ หล่อมาก ซึ่งเพื่อนคนนั้นก็คือฉัน

OK จบละ ไปเถอะข้าวเจ้า ฉันหิวข้าวแล้ว”ฉันยืนหน้าชากับคำแนะนำตัวของไอเพื่อนตัวแสบนามว่าสตาร์ ถึงมันจะบอกรูปร่างฉันได้

เป๊ะเวอร์ แต่ฉันไม่ได้จะไปประกวดนางสาวไทยนะยะ ทำไมต้องบอกเขาด้วย ใบหน้าของรุ่นพี่ไลน์แดงมาก ทำให้ฉันอายและโกรธ

หนักขึ้นกว่าเดิม                                                                                       
                                                                                                                                                                                                                            
     
“เอ่อ คือรุ่นพี่ค่ะ ข้าวเจ้าขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะค่ะ นายนี่ชอบเป็นเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้แหละค่ะ”ฉันแก้ตัว ทำให้
เด็กไม่รู้จัก

โต
หน้าบึ้งทันตาเห็น สตาร์ทำเสียงจิจ๊ะแต่ก็ไม่ยอมขยับตัวไปไหน                                                                                                                   
    
“ไม่เป็นไรครับ พี่เข้าใจ” ปากบอกเข้าใจแต่สายตาของพี่มันไม่ได้ตรงกับคำตอบเลยนะค่ะ                                                                                                        
“จะคุยกันอีกนานไหม ข้าวเจ้าถ้าเกิดโรคกระเพาะฉันกำเริบเธอจะว่าไง”สตาร์ขัดขึ้น ทำให้ฉันนึกได้ว่าหมอนี่เป็นโรคกระเพาะเนื่อง

จากทานข้าวไม่ตรงเวลา แม้อีกใจจะไม่เชื่อก็เถอะ ก็หมอนี่มันเจ้าเล่ห์จะตาย                                                                                                                                                         
  
“งั้นข้าวเจ้าไปก่อนนะค่ะ”ฉันพูดไม่ทันจบ ก็ถูกสตาร์ใช้แขนล็อกคอลากให้ฉันเดินตามไปด้วย ฉันเหลือบมองรุ่นพี่ไลน์ที่ยืนสงบ

นิ่งเพราะโดนฤทธิ์เดชของเพื่อนตัวดีของฉัน    


ณ โรงอาหาร

“สตาร์ ไหนนายบอกว่าหิวข้าวไง ฉันยังไม่เห็นนายสั่งอะไรมากินเลยนะ แบบนี้หมายความว่าไง ตกลงนายไม่ได้หิวข้าวใช่ไหม แต่

นายแกล้งฉัน” อารมณ์ฉันเริ่มขุ่นมัว เพราะเมื่อทันทีที่มาถึง นายตัวแสบก็เอาแต่ฟลุบหน้าหลับกับโต๊ะ อาการที่บอกว่าหิวสุดๆ เมื่อครู่

กระพริบหายไปทันตา  ทั้งที่ฉันก็พอจะเดาได้ว่าเขาตั้งใจจะแกล้งฉันทุกครั้งที่มีคนมาขอทำความรู้จักหรือสารภาพรัก พวกเขาเหล่า

นั้นล้วนเคยเจอฤทธิ์เดชของสตาร์กันทุกคน และทั้งที่ฉันควรจะชินกับการกระทำของเขาแต่ทำไมความรู้สึกกับบอกว่าฉันกำลังน้อยใจ

ผู้ชายที่เอาแต่นอนตรงหน้าคนนี้ก็ไม่รู้ หรือเป็นเพราะบางสิ่งบางอย่างที่ฉันพยายามเก็บซ่อนมานานมันกำลังจะหมดความอดทน มัน

ทำให้ฉันอยากอาละวาดขึ้นทุกครั้ง ที่เขาทำเหมือนหึงฉันเกินกว่าคนเป็นเพื่อนเขาจะทำกัน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่สนใจมันทุกครั้งไป แม้

ฉันจะแอบดีใจทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้น แต่สุดท้ายฉันก็เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสมอเมื่อเขาย้ำยีความรู้สึกฉันด้วยการโยนมันทิ้งและไม่รับรู้

อะไรทั้งนั้น                                                                                                                                     

ความรู้สึก ที่ฉันเรียกมันว่า
ความลับ และนี่เป็นเรื่องเดียวที่เป็นความลับในชีวิตของฉัน                                                 

      “สตาร์ นายจะมานอนแบบนี้ไม่ได้นะ”ฉันพยายามฉุดแขนเขาให้ลุกขึ้นแต่สุดท้ายฉันก็แพ้เพราะสู้แรงของเขาไม่ไหว  หมอนี่ยัง

คงไม่ยอมขยับตัว จนฉันต้องนั่งลงข้างๆเขา เพราะเหนื่อยใจ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           
    
“พี่ข้าวเจ้าเป็นแฟนกับพี่สตาร์เหรอค่ะ”ฉันเงยหน้ามองหาที่มาของเสียง ก็พบสายตาเกือบห้าคู่ของรุ่นน้องปีหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เด็กพวกนี้มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               
  
“คือพี่...”ฉันอึกอักเพราะตั้งรับกับคำถามนี้ไม่ทันแม้จะได้ยินบ่อยๆแต่ฉันกลับไม่เคยตอบมันได้เลยสักครั้ง เพราะแค่จะตอบว่าไม่ใช่

ทำไมฉันต้องลังเล                                                                                                                                                                                                                                                 
  
“น้องมีอะไรกับพวกพี่เหรอเปล่าครับ”เสียงห้าวๆดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันมันทำให้ฉันหลบสายตาเขาแทบ

จะทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยทำ ฉันไม่เคยหลบสายตาของสตาร์เลยสักครั้ง                                                                                     

“พวกเราแค่อยากรู้ว่าพี่สตาร์กับพี่ข้าวเจ้าเป็นแฟนกันหรือเป็นเพื่อนกันแน่”คำถามก่อนหน้านั้นดังขึ้นอีกรอบ                                                                                              
 
ฉันหันมาสบตากับสตาร์อีกครั้ง เขาลุกขึ้นพร้อมกับฉุดฉันให้ลุกตามด้วย ก่อนจะตวัดแขนมาล็อกคอฉันอีกครั้ง  ซึ่งนั่นทำให้ฉันรู้ว่า

เขาจะไม่ตอบคำถามของรุ่นน้อง เพราะทันทีที่เขาสบตากับฉันเขาก็ลากฉันออกมาจากบริเวณนั้น โดยไม่ตอบคำถามอีกตามเคย

สาเหตุที่ฉันรู้ก็เพราะว่ามันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาตลอด เพราะไม่ใช่แค่รุ่นน้องกลุ่มนี้หรอกที่อยากรู้ว่าฉันกับสตาร์เป็นอะไร

กันแน่ แต่กลายเป็นว่าคนทั้งโรงเรียนก็อยากรู้ แต่พวกเราก็ไม่เคยตอบคำถามเหล่านั้น บางครั้งฉันก็สงสัยว่าสตาร์ทำแบบนี้ทำไม มัน

หมายความว่าไง                                                                                                                        

 
กับการตอบว่าไม่ใช่ เราเป็นเพื่อนกันมันยากนักเหรอ                                                                                                              

สำหรับฉันนะ เอ่อ...มันยาก                                                                                                                                                                                                     
   
แต่อีกใจฉันก็ดีใจนะที่เขาไม่ตอบ เพราะถ้าเขาตอบว่าเป็นเพื่อน ฉันจะมีหน้ามาเจอสตาร์ได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่เคยเป็นเพื่อนเขา

มาตั้งแต่แรกแล้ว                                                                                                                                                                                   

“ตกลงนายไม่หิวข้าวแล้วเหรอ”ฉันทำลายความเงียบหลังจากที่เขายังคงปิดปากเงียบ ฉันขืนตัวออกมาจากอ้อมแขนเขาได้แล้ว และ

สถานที่เรายืนอยู่ตรงนี้ก็คือดาดฟ้าของโรงอาหาร เวลาที่เขากับฉันเบื่อๆเราก็จะโดดเรียนขึ้นมานั่งเล่นที่นี่บ่อยๆ                         

  
เหตุผลก็เพราะ ที่นี่ไม่ค่อยมีใครขึ้นมา และมันเงียบดี                                                                                                                        

 
“ข้าวเจ้าเธอเคยโกรธฉันไหม”ฉันมองหน้าสตาร์อย่างงงๆ กับคำถามที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากของเขา                       

 
“เคยสิ บางครั้งฉันก็โกรธนายจนอยากจะฆ่านาย อยากจะเคยเกลียดนาย แต่ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ โกรธใครได้นานซะที่ไหน"ฉันตอบเขาตามตรง แต่ความจริงเพราะฉันไม่รู้ว่าจะโกรธเขาฐานะอะไรต่างหาก                                                                                         

 
555 นั่นสินะ เธอจะเกลียดฉันได้ไง ก็ในเมื่อเธอมีฉันเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวนี่น่า”เขาหัวเราะ พร้อมกับเอื้อมมือมาขยี้ผมฉันเบาๆ

แต่ฉันกับก้มหน้านิ่ง อะไรบางอย่างกำลังสั่นรัวด้วยความผิดหวัง                                                                                                                                  
  
ชัดแล้ว มันชัดเจนแล้ว                 

 เพื่อนสนิท แค่เพื่อนสนิทเท่านั้นสินะ ฉันเป็นได้แค่นั้นจริงๆ                                                                                           

“สตาร์ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันลืมของไว้ที่ล็อคเกอร์ ต้องรีบกลับไปเอา ฉันไปก่อนนะ” ฉันบังคับเสียงให้นิ่ง ฉันกัดฟันบังคับให้สิ่งที่

กำลังจะไหลทะลักออกมาได้อย่างยากเย็น พร้อมกับเดินหนีออกมาโดยไม่ได้หันกลับไปมองสตาร์อีกเลย                                   

ฉันกลัว กลัวว่าถ้าฉันหันกับไปมองเขา เขาจะเห็นบางสิ่งในแววตาฉัน                                                                                                    

 บางสิ่งที่ฉันพยายามเก็บซ่อนมานาน แววตาที่ฟ้องความรู้สึกของฉัน                                                                                

  ฉันวิ่งมาทิ้งตัวหลบที่มุมตึกของโรงอาหารที่ไม่ค่อยมีนักเรียนคนอื่นๆอยู่แถวนี้ นอกจากคู่รักที่มา นั่งคุยกัน                   

“ฮึกๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆ...”และสิ่งที่ฉันกลั้นไว้ก็พังทลายลงมา                                                                                                                               
    
อะไรบางอย่างยื่นมาตรงหน้า                                                                                                                                               

ผ้าเช็ดหน้าสีขาว ฉันเงยหน้ามองบุคคลที่ส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้ฉันทันที                                                                                     

   
ไวท์ เพื่อนสนิทของสตาร์                                                                

 
เขากำลังยื่นอยู่ตรงหน้าฉัน                                             

   
 “เช็ดน้ำตาซะข้าวเจ้า มันไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ”ไวท์บอกน้ำเสียงเรียบๆ ฉันรีบยกมือเช็ดใบหน้าอย่างแรงๆเหมือนต้องการเรียก

สติของตัวเอง                                                                                                                                                                               

 
“นายมานานแล้วเหรอไวท์”                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      
  
“ก็มาก่อนเธอละกัน”และเขาก็ยังกวนประสาทฉันเหมือนเดิม                                                                                                                                                                                    
 
“นายนี่พูดดีได้ไม่เกินนาทีเลยจริงๆ”ฉันว่าเขาตรงๆ                                                                                                                                                                                                                               
   
“ก็ใช่นะสิไม่งั้นจะเป็นฉันได้ไง” นั่นสินะ เขาก็คือเขา    

ไวท์ก็เป็นไวท์ผู้เงียบขรึมคนเดิม และมักจะทำตัวลึกลับ                                                                                               

 “ทำไมเธอไม่บอกมันละข้าวเจ้า”ฉันมองหน้าไวท์ จ้องเข้าไปในดวงตา เพื่ออ่านว่าเขาต้องการจะถามอะไรกับฉัน และฉันก็ต้องเป็น

ฝ่ายหลบสายตาเขา                                                                                                                                                   

  
เมื่อรับรู้ได้ว่าผู้ชายคนนี้ล่วงรู้ความลับของฉันหมดแล้ว                                                                                                                                                                                                                 
 
“จะบอกยังไงละไวท์ ในเมื่อฉันก็เป็นได้แค่เพื่อนสนิทของเขา ฉันไม่อยากทำให้เขาเกลียดฉัน ฉันไม่อยากรู้สึกแย่ไปกว่านี้” น้ำตาที่

หายไปก่อนหน้า ทำท่าจะไหลอีกรอบ 

  “แต่เธอก็ยังได้บอกนะ ดีกว่าเก็บไว้คนเดียว เหมือนกับฉัน...”ประโยคสุดท้ายของไวท์แผ่วเบาลง และแฝงไปด้วยความเศร้า            

“ไวท์  นายมีความรักงั้นเหรอ”ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ลึกลับแบบเขาจะมีความรู้สึกแบบนี้ด้วย                                   

    
“เธออย่ารู้เลยข้าวเจ้า เพราะต่อให้เธอรู้มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น เพราะฉันก็ยังรักเธอข้างเดียว ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เคยรัก

ฉัน เธอไม่เคยมองฉันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ให้เธอเป็นแค่
ความลับในหัวใจของฉันนะดีแล้ว”อะไรกันนะที่ทำให้ไวท์มั่นใจว่า

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักเขา ว่าแต่ความลับในหัวใจงั้นเหรอ คงไม่ใช่สำหรับฉันอีกแล้ว                                                             

 เพราะความลับของฉัน มีคนล่วงรู้มันแล้ว                                                                                                                                                                             
  
และคนๆนั้นก็คือนายยังไงละไวท์                        

      
“ฉันไปก่อนนะข้าวเจ้า หวังว่าเจอกันครั้งหน้าเธอจะไม่มีน้ำตาให้ฉันเห็นอีกนะข้าวเจ้า”ไวท์บอกพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวมา

ให้ฉัน และไวท์ก็เดินออกไปทางดาดฟ้าที่ฉันเพิ่งผ่านพ้นมา                                                                                          

 
 ฉันมองผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือ                                                                                                                                            

  
ผ้าเช็ดหน้าของไวท์                                                                                                                                                                                                           
 
  ฉันพับผ้าเช็ดหน้าสีขาวใส่กระเป๋ากระโปรงแล้วตรงไปที่ห้องเรียนของตัวเอง                                                                          

 
หวังว่าฉันคงไม่พบสตาร์ที่นั่นนะ ฉันยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้      
    


ณ ดาดฟ้า                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
    
“มานั่งทำอะไรที่นี่คนเดียวว่ะ”น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยถาม เมื่อนั่งลงข้างๆกับร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่                                     

 “ไวท์ นายบังเอิญขึ้นมาหรือตั้งใจกันแน่”สตาร์ถามสีหน้าและแววตาเขามีแววรู้ทันไวท์เสมอ                                         

  “ฉันเหรอ เมื่อครู่ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งเธอกำลังร้องไห้ หัวใจฉันเจ็บปวดเสมอที่เห็นเธอมีน้ำตา และนั่นมันทำให้ฉันต้องพาตัวเอง

มาที่นี่ เพราะรู้ว่าฉันจะต้องเจอนาย”ดวงตาของสตาร์กระตุกอย่างแรง ใบหน้าเขาเปลี่ยนไป                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        
 
“นายหมายความว่าไง ไวท์ นายเจอข้าวเจ้าเหรอ”เพราะสตาร์รู้ว่าผู้หญิงที่ไวท์เอ่ยถึงคือใคร                                                     

“ใช่ เมื่อไหร่นายจะเลิกรังแกหัวใจของฉันสักทีสตาร์ เมื่อไหร่นายจะหยุดทำให้เธอร้องไห้”ไวท์ถาม น้ำเสียงเขาอ่อนลงไปมากยาม

พูดถึงผู้หญิงคนนั้น                                                                                                                                                         

 
 ผู้หญิงที่เป็นความลับของพวกเขา                

 
“ฉันอยากให้เธอรักนายเหมือนที่นายรักเธอ เราเคยสัญญากันไว้ไม่ใช่เหรอว่าเราจะไม่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันไง”สตาร์บอกดวงตา

เขาหม่นลงพอๆกับไวท์ ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อข้าวเจ้ารู้สึกยังไงกับเขา เพราะเขาก็รู้จักหัวใจของผู้หญิงคนนั้นพอๆกับหัวใจของ

ตัวเอง                                                                                                                                                                          

 
 เพราะเขาคือความลับของเธอ                                                                                                                                                                      
 
 ส่วนเธอคือความลับของเพื่อนเขา                                                                                                                                                  

   
และเธอก็เป็นความลับของเขาไม่ต่างจากไวท์เลย                                                                                                              

  “นายเลิกทำแบบนี้สักทีเถอะสตาร์ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มองฉันมาตั้งแต่ต้น เธอไม่ได้รักฉัน นายเลิกทำอะไรแบบนี้ได้แล้ว เลิกยึดติด

กับสัญญาบ้าๆบอๆนั่นเสียที ฉันกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว”ไวท์ระเบิดคำพูดออกมา สีหน้าและแววตาของเขามีความเจ็บปวดไม่น้อยไป

กว่าสตาร์เลย                                                                                     

   
“ไม่ว่ายังไงฉันก็แพ้นายอยู่ดี  ถ้านายยังเห็นฉันเป็นเพื่อนก็ได้โปรดเลิกทำร้ายหัวใจของฉันสักที ก่อนที่ฉันจะทนไมไหว เพราะถ้า

ฉันเห็นน้ำตาของข้าวเจ้าอีกครั้งฉันอาจจะฆ่านายก็ได้”จบคำพูดของไวท์ เขาก็เดินจากไป โดยไม่ได้หันมามองสตาร์อีก เหมือนจะ

บอกว่าเขาตัดใจปล่อยผู้หญิงคนนี้แล้ว                                                                                                                          

 
 สตาร์มองตามแผ่นหลังของเพื่อนสนิทไป หัวใจของเขาเต้นเร็วอีกครั้ง                                                                                                                                                                                        
    
จากนี้เขาคงจะกล้าบอกคนอื่นได้สักทีว่าเขากับเธอเป็นแฟนกัน และเขาก็ไม่ใช่เพื่อนเธอ                                                                          
 สตาร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นแล้วสาวเท้าไปตามเสียงเรียกของหัวใจ เสียงที่มันกำลังอนุญาตให้เขาได้พูดความลับของตัวเองสัก

ที       


หน้าห้องเรียน ปี 2 ห้อง C                                                                                                                                   

   “สตาร์”ฉันเรียกเขาเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโผล่เข้ามาในห้อง ฉันกำลังตัดสินใจอีกครั้ง                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
  
“ข้าวเจ้า ฉันมีเรื่องจะบอกกับเธอ”สีหน้าของสตาร์มีความยินดี จนฉันรู้สึกผิดในใจ                                                              

 “ฟังเรื่องของฉัน บางทีนายอาจจะไม่มีอะไรอยากคุยกับฉันเลยก็ได้”                                                      

“ว่าไงละ มีอะไรเหรอ”สตาร์ยังคงยิ้มเหมือนเดิม                                                                                                                       

 
“เราเลิกกันเถอะสตาร์”ใบหน้าเขาซีดไปถนัดตา                                                                                                                                                        
 
“ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันรับมันไม่ไหวแล้วสตาร์”น้ำตาของฉันไหลลงมาคงถึงเวลาแล้ว เมื่อฉันไม่

สามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้ฉันก็ไม่มีหน้ามาเจอเขาได้เช่นกัน                                                                                                     

  
“นายได้ยินไหมสตาร์ ว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายแล้ว”ฉันพูดประโยคที่ยากที่สุดในชีวิต กับผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต

สตาร์ก้มหน้า

ลง                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

 
“ทำไมข้าวเจ้า ทำไม ฉันทำอะไรผิด”ใบหน้าของสตาร์แดงมาก มันเป็นอาการโกรธที่เขามักจะแสดงเวลาที่ไม่พอใจเสมอ              

    
“ฉันรักนาย ฉันรักนาย”ฉันตะโกนบอกออกไป สตาร์ยืนนิ่งสีหน้าเดาไม่ถูกว่าเขาคิดอะไรอยู่                                        

    
“นายคือความลับของฉัน สตาร์”ฉันร้องไห้หนักขึ้น ม่านน้ำตาของฉันบดบังใบหน้าของสตาร์ ทำให้ฉันเห็นหน้าเขาไม่ชัด         

 
“เธอก็คือความลับของฉันข้าวเจ้า และก็เข้าใจใหม่ซะด้วยนะ ที่เธอคิดว่าฉันอยากเป็นเพื่อนเธอนะ เพราะความจริงฉันก็ไม่เคยอยาก

เป็นเพื่อนกับเธอสักนิด”และเขาก็ยิ้ม                                                                                                                                

กลายเป็นฉันต่างหากที่ตกใจ
!!                                                                                                                                                     

 
ฉันเป็นความลับของเขาเหรอ ?                                                                                                                                              

  
นี่มันอะไรกัน?                                                                                                                                                                                           

“เมื่อก่อนฉันเคยสัญญากับเพื่อนสนิทของฉันไว้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะไม่ชอบผู้หญิงคนเดียวกับเพื่อน แต่วันนี้เพื่อนของฉัน

คนนั้น เขาปล่อยเธอแล้ว และฉันก็อนุญาตให้ตัวเองรักเธอได้แล้ว”ฉันยืนอึ้ง เพราะนอกจากเขาจะไม่โกรธฉันแล้ว เขายังรักฉันอีก

ด้วย                                                                                                                                                                                                                                                                    
 
“สตาร์นายไม่โกรธฉันงั้นเหรอ”                                                                                                                               

    
“เปล่า ฉันจะโกรธเธอทำไมละข้าวเจ้า เพราะนอกจากฉันจะไม่โกรธเธอแล้ว ฉันยังจะรักเธอมากกว่าเดิมอีกนะ”ฉันยิ้ม และยิ้ม

มากขึ้นเรื่อยๆกับคำพูดของเขา                                                                                                                                                                                 
  
“ข้าวเจ้าเธออยากรู้ความจริงอีกเรื่องไหม”ยังมีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอ                                                                       

  “อะไรเหรอ นายจะบอกฉันว่าเมื่อครู่ที่นายพูดมานายล้อเล่นงั้นเหรอ”ฉันถามเขา แววตาเอาเรื่องขืนบอกว่าล้อเล่นจริงๆแม่จะตบ

ให้...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             
  
“ไม่ใช่สักหน่อยที่ฉันจะบอกเธอก็คือ เพราะนอกจากเธอจะเป็นความลับของฉันแล้วเธอยังเป็นความลับของไอไวท์อีกด้วย เรื่องนี้

แหละที่เธอจำเป็นต้องรู้"ฉันอ้าปากค้าง นึกย้อนไปตอนที่ฉันคุยกับไวท์ก่อนหน้านั้น                                                                 

“หมายความว่าผู้หญิงที่เขาบอกฉันก็คือตัวฉันเองเนี่ยเหรอ”มันเป็นอะไรที่เหลือเชื่อจริงๆ                                                

  
“ใช่ เธอคือผู้หญิงคนนั้น”ไม่น่าละ ไวท์ถึงบอกว่าไม่ว่ายังไงผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีทางรักเขา                                                            

เพราะเขารู้....                                                                                                                                                                                              

 เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นรักเพื่อนเขา                                                                                                                                                                           
 
และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉัน ข้าวเจ้า คนนี้ เขาเลยไม่ยอมบอกว่าเขารักใคร                                                                                            

สักวันนะไวท์ฉันคงมีโอกาสได้ขอโทษนาย                                                                                                                                                                                            

 
และฉันเชื่อว่าเรายังเป็นเพื่อนกันได้                                                                                                                                        

  
“สตาร์ ต่อไปนายจะบอกคนอื่นว่าอะไรเหรอ”ฉันถามเมื่อเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว                                                                                                                                                                             
 
“ก็บอกว่า นางสาว จารุณี ไลลา เป็นเพื่อนของ นาย ซีสตาร์ อิสระ ไง แต่เป็นเพื่อนที่รู้ใจนะ” ฉันเขินหน้าแดง กับคำตอบที่แสน

ธรรมดาของเขา                                                                                                                                                         

 วันนี้ฉันรู้สถานะของตัวเองแล้ว                                                                                                                                              

 
ว่าฉันควรอยู่ในฐานะไหน                                                                                                                                                                                    
 
ระหว่างเพื่อนกับแฟน                                                                                                                                                                

   
อีกมุมหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งยืนมองมายังคนทั้งคู่ ใบหน้าเขามีรอยยิ้มเล็กน้อย                                                                           

 
“ในที่สุดฉันก็ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องสักที ฉันจะรักษารอยยิ้มของเธอไว้ข้าวเจ้า แม้รอยยิ้มของเธอจะไม่มีไว้ให้กับฉันก็ตาม”       

เสียงกระซิบของไวท์ คงมีแค่สายลมเบาๆเท่านั้นที่ได้ยิน                                                                                                                              
 จากนี้เขาจะกลับไปยืนที่เดิม เมื่อเขามีสิทธิ์เป็นได้แค่เพื่อนเธอ                                                                                                                                                                                        
   
“ฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ แล้วทำหน้าคนที่หวังดีให้เธอเสมอไป ข้าวเจ้า”และนี่คือคำพูดสุดท้ายของไวท์                                                    

 

                                 
                                           จบ........................                                              
                                                                                  

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

ผลงานอื่นๆ ของ Wei CC

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น