จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 7 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    16 มี.ค. 61

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก




| EP.06 |


ปึก!



ผมปิดประตูตู้เย็นหลังจากหยิบขวดน้ำดื่มออกมาก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าๆ และยังไม่มีใครตื่นมาเลยสักคน แจบอมก็หลับลึก ส่วนอีกสองคน...ก็ไม่รู้สินะ



เมื่อดื่มน้ำเสร็จผมก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงที่โซฟาตัวเดิมตัวเดียว ริมฝีปากยกยิ้มให้กับตัวเอง ผมกำลังนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ผมรู้ตัวว่ามันผิด ไม่เถียงเลยว่าสิ่งที่ทำนั้นมันถูก แต่เพราะผมต้องการให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บปวดเจียนตาย ผมก็เลยเลือกที่จะทำแบบนี้




ผมไม่สนใจและมั่นใจมากว่าต่อให้เวลาผ่านไปจนอะไรๆ เปลี่ยนแปลง ผมก็จะไม่เสียใจ ผมจะไม่เป็นคนที่เสียใจอีกต่อไปแล้ว




กึก กัก



เสียงดังแปลกๆ ดังขึ้นจนผมต้องหันไปมองและก็เป็นแจบอมที่เดินลงมาด้วยท่าทางงัวเงียที่สุดแถมยังไม่ใส่เสื้ออีกด้วย เหอะ! กะจะอวดรอยบนตัวหรือไง กลัวคนอื่นเขาไม่รู้สินะว่าเมื่อคืนได้ทำอะไรกันบ้าง แต่ช่างเถอะ คนอย่างแจบอมหน้าด้านหน้าทนที่สุด อย่าไปสนใจเรื่องนั้นเลย



แจบอมเห็นผมนั่งอยู่ก็เลยเดินมาหาและเอ่ยถาม



“หิวไหม?”



“อือ” ผมพยักหน้ารับหลังจากนั้นแจบอมก็เดินเข้าครัวไปทำมื้อเช้าตามเคย พอเขาลับสายตาไปแล้วผมก็เดินขึ้นไปชั้นบนแต่ไม่ได้เข้าห้องตัวเองหรอกนะ จุดหมายคืออีกห้องหนึ่งต่างหาก



ห้องที่มีมาร์คและแจ็คสันอยู่ไง



ผมค่อยๆ แง้มประตูและเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองคนยังหลับเป็นตายและอีกนานกว่าจะตื่น ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ และยกยิ้มอย่างพอใจ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นตามที่ผมคิดเอาไว้เลย



แจ็คสันไม่ทำให้ผมผิดหวังจริงๆ



ไม่นานผมก็เดินออกจากห้องและลงไปข้างล่าง เข้าไปในครัวและนั่งมองแจบอมทำอาหาร แผ่นหลังขาวกำยำขยับไปมาเวลาอยู่หน้าเตา ร่องรอยแดงๆเป็นทางยาวยังปรากฏเด่นชัดและเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าผมนั่งจ้อง เขาก็เลยหันมามองและเดินเข้ามาหาผม



แขนแกร่งทั้งสองข้างเท้ายันกับโต๊ะ สายตาคมจ้องหน้าผมพร้อมกับริมฝีปากที่ยกยิ้ม



“จ้องทำไม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่โคตรเจ้าเล่ห์



“จ้องไม่ได้หรือไง? หื้ม?” ผมถามกลับและยกมือขึ้นลูบใบหน้าหล่อๆ วันนี้ผมอารมณ์ดีมาก ผมจะเป็นเด็กดีให้แจบอมแล้วกัน



“จ้องได้สิ แต่เก็บค่าจ้องนะ” พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ จนริมฝีปากแนมลงที่แก้มของผม แต่แค่ครู่เดียวก็ผละออกพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้



ผมยิ้มตอบเบาๆ จากนั้นแจบอมก็หันไปสนใจอาหารที่อยู่บนเตาแทน เวลาผ่านไปสักพักเสียงโครมครามจากด้านบนก็ดังขึ้น แจบอมหันไปมองด้วยท่าทางตกใจ ส่วนผมน่ะเหรอ...แค่ยกยิ้มในใจ



“เกิดอะไรขึ้นนะ” แสร้งถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัยก่อนจะลุกขึ้นเดินไปบนชั้นสอง ตามมาติดๆ ก็คือแจบอม เมื่อมาถึงหน้าห้องนอนแขกแจบอมก็เปิดประตูเข้าไป พอเห็นทุกอย่างตรงหน้าแจบอมก็นิ่งอึ้งไปไม่ต่างจากผมที่แสร้งทำขึ้นมา



“ฮึก...” เสียงสะอื้นของมาร์คดังขึ้นเบาๆ เรียกให้สายตาของแจบอมหันไปมอง ร่างสูงขมวดคิ้วหนักขึ้นกว่าเดิม



“แจ็คสัน...มึง...?” เหมือนแจบอมจะพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้เห็น และผมก็ไม่รอให้เขาได้คุยอะไรกันมากไปกว่านี้ ผมเดินเก็บเสื้อผ้าของมาร์คตามพื้นทุกชิ้นและยื่นให้เขา



“แต่งตัวเถอะมาร์ค” ผมบอกเขาเบาๆ มาร์ครับเสื้อผ้าไปใส่พลางสะอื้นไปด้วย



ส่วนแจ็คสัน...เขาเหมือนกำลังอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น



“แจบอม...กู...” เขาพูดไม่ออก สีหน้าดูไม่ดีแถมยังยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองแรงๆ ผมลอบมองสถานการณ์เงียบๆ เห็นว่าแจบอมกำมือแน่นจนเส้นเลือกปูดโปน



และไม่นานเขาก็...



พลั่ก



หมัดหนักๆ กระแทกเข้าใบหน้าของแจ็คสันจนอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดที่มุมปากไหลออกมา ระหว่างนั้นมาร์คก็สะอื้นหนักกว่าเดิม ผมก็เลยกอดเขาไว้เป็นการปลอบใจ



“ออกไปจากห้องนี้เถอะ” ผมกระซิบและพยุงมาร์คให้เดินออกไปแจ็คสันเห็นแบบนั้นก็เอ่ยขึ้น



“เราต้องคุยกันก่อนมาร์ค อย่าเพิ่งไป”



“ฮึก...ไม่...” มาร์คส่ายหน้าไปมาแรงๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม



“มึงแต่งตัวเดี๋ยวนี้ แล้วเตรียมกลับไปเลย!!!” แจบอมตะโกนเสียงดังด้วยท่าทางเกรี้ยวโกรธ ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเขาถึงโมโหได้ขนาดนี้ และผมก็ไม่สนใจด้วย ใครจะรู้สึกยังไงก็เรื่องของเขา แค่คนที่มีความสุขที่สุดคือผมก็พอ



พอเดินลงมาข้างล่างผมก็พามาร์คเข้ามานั่งในห้องครัว จัดการหาน้ำให้เขาดื่มและยื่นทิชชูให้เขาเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งไหล เห็นแล้วผมก็รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย



“มาร์ค” ผมเรียกอีกฝ่ายเบาๆ



“...” มาร์คไม่ตอบเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองผม



“เราขอถามนะ...มันเกิดอะไรขึ้น?” ผมใช้น้ำเสียงเบาถามไป มาร์คยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและเงยหน้ามองผม ดวงตาที่เคยสวยตอนนี้กลับช้ำและเศร้าจนน่าเห็นใจ



“เราไม่รู้...แจ็คสัน...” เขาพูดไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ผมก็เลยยื่นมือไปลูบไหล่ปลอบใจ แต่เหมือนว่ายิ่งปลอบเขาก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม



“ค่อยๆ พูด”



“จินยอง...เราไม่รู้” มาร์คส่ายหน้าแรงๆ และโถมเข้ากอดผม สัมผัสกอดรัดที่เอวทำให้ผมต้องกอดตอบ มาร์คสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคนไม่มีสติ มันก็แหง...สิ่งที่มาร์คพบเจอและกำลังเสียใจค่อนข้างที่จะสะเทือนใจอย่างมาก



“ใจเย็นๆ นะ” ผมปลอบใจอีกฝ่ายเงียบๆ จนกระทั่งแจบอมเดินเข้ามาด้วยท่าทางหุนหัน เขายกอาหารจากเตามาวางบนโต๊ะพร้อมกับตักข้าวไว้สองจาน จากนั้นก็หันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ



“กินข้าวซะ ทั้งคู่เลยนะ” บอกแค่นั้นเขาก็เดินออกไป กลิ่นอาหารหอมๆทำให้ผมรู้สึกหิว ผมก็เลยชวนให้มาร์คกินด้วยกัน ไม่ได้อยากจะทำตามที่แจบอมสั่งหรอกนะแต่มันคือสิ่งที่ควรทำ ตอนแรกมาร์คก็ส่ายหน้าปฏิเสธ แต่เพราะผมตื้อมากๆ และใช้คำว่าเป็นห่วง เขาก็เลยยอมกิน



เสียงรถยนต์ดังขึ้นผมก็เลยชะเง้อคอมอง เห็นแจบอมขับรถออกไปและน่าจะไปกับแจ็คสันนั่นแหละ เขาขับรถเร็วและน่ากลัวมาก แต่ผมไม่สนใจหรอก จะไปไหนก็ไปกันเถอะ ตามสบาย



“กินเยอะๆ แล้วค่อยไปอาบน้ำ เดี๋ยวเราไปส่งที่บ้าน” ผมบอกและตักอาหารใส่จานของมาร์ค อีกฝ่ายค่อยๆ กินค่อยๆ เคี้ยวจนสุดท้ายก็กินจนหมดจาน



เมื่อมาร์คจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อย เขาก็เดินมาหาผมและกอดเบาๆ ใบหน้าเรียวซบลงที่ไหล่ของผมและพูดบางอย่างออกมา



“ขอบคุณนะจินยอง” คำขอบคุณของเขาทำให้ผมยกยิ้มขึ้นนิดๆ



“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง” ใช่ เรื่องแค่นี้เอง ที่จริงต้องเป็นผมต่างหากที่ต้องขอบคุณอีกฝ่ายเพราะเขาทำให้ผมมีความสุขและสนุกในเวลาเดียวกัน แค่เห็นน้ำตาของมาร์ค ผมก็รู้สึกดีจนเนื้อเต้น



ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าแม่รู้เรื่องนี้ เขาจะยังมีความสุขอีกไหม



“เรา...ไม่รู้จะทำยังไงเลย” มาร์คบอกออกมาขณะที่นั่งเช็ดผมอยู่ ผมหันไปมองหน้าเขาและยิ้มน้อยๆ เป็นการปลอบใจ



“เราเข้าใจ” ผมพยักหน้า “ค่อยๆ คิดนะ มันมีทางออก” ผมบอกอีกครั้งและยิ้มอ่อนๆ ส่งไปให้ มาร์คยิ้มรับและเช็ดผมต่อจนเสร็จ



หลังจากนั้นผมก็ไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปส่งมาร์คที่บ้าน ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถแท็กซี่เราทั้งคู่ก็เงียบกริบ มาร์คเอาแต่จ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทางครุ่นคิด ส่วนผมก็ก้มลงตอบข้อความของแจบอม



อิม แจบอม >> อยู่ที่ไหน?



ปาร์ค จินยอง >> บนรถ กำลังไปส่งมาร์ค



อิม แจบอม >> ส่ง Location มาด้วย เดี๋ยวไปรับ



ไม่นานรถก็มาจอดที่หน้าบ้าน โอ้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก ผมจัดการจ่ายเงินและลงจากรถ



“ขอบคุณนะจินยองที่มาส่งเรา” มาร์คขอบคุณผมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ผมก็เลยส่งยิ้มบางๆ ไปให้อีกครั้งเช่นกัน




“ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่ รีบเข้าบ้านเถอะ มีอะไรก็โทรมานะ ยินดีรับฟัง” พูดจบมาร์คก็พยักหน้ารับและเดินเข้าบ้านไป ผมมองตามจนอีกฝ่ายลับสายตาก่อนจะยกยิ้มอย่างสะใจ



ขอบคุณงั้นเหรอ...เหอะ!



“จินยอง” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ผมหันไปมองก็เห็นว่าเป็นแจบอมนั่นเอง เขามาตามที่ผมส่ง Location ไป ผมเดินขึ้นรถและแจบอมก็ขับออกไปทันที



“แจ็คสันเป็นไงบ้าง?” ผมถามขึ้นหลังจากที่เงียบมาสักพัก แจบอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่ก็ไม่ยอมตอบคำถามของผม ผมก็เลยถามซ้ำ “ถาม ได้ยินไหม?”



เอี๊ยด!!



แล้วจู่ๆ แจบอมก็เลี้ยวรถเข้าข้างทางอย่างกะทันหันก่อนจะหันมาหาผมพร้อมกับเรียกด้วยน้ำเสียงเข้มๆ



“จินยอง...” ผมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เข้าใจ



“อะไร?”



“นายทำหรือเปล่า?” ทันทีที่แจบอมถามออกมาผมก็ยิ้มทันที ผมไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าแจบอมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร มันคล้ายเรื่องตลกนะ ถ้ายอมรับก็ถือว่าโง่เต็มทน



“นายจะกล่าวหาฉัน?” ผมย้อนถาม แจบอมจ้องผมนิ่งๆ



“ทำหรือเปล่า?



“เปล่า” ผมตอบ



“จินยอง อย่าโกหกนะ” แจบอมย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นพร้อมกับจ้องตาผมเพื่อจับพิรุธแต่ผมไม่กลัวและผมจะไม่ยอมรับด้วย สิ่งที่ผมทำมันต้องเป็นความลับตลอดไป คนที่จะรู้ก็มีแค่ผมคนเดียว ต่อให้แจบอมเค้นคอถามผมก็จะไม่บอกหรอกว่าผมทำอะไรลงไป



จนกว่าผมจะพอใจนั่นแหละ



“ทำไมฉันต้องโกหกด้วย เมื่อคืนเราก็อยู่ด้วยกัน ฉันอยู่กับนายทั้งคืนเลยนะแจบอม!” ผมเริ่มโมโหที่เขาเอาแต่จ้องผมด้วยสายตาคาดโทษก็เลยพูดขึ้นเสียงใส่ไป



“...”



“แล้วเมื่อวานน่ะ ทั้งมาร์คและแจ็คสันก็เมาทั้งคู่ คนเมาก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ มันเป็นเรื่องที่ผิดพลาด!” ผมพูดมาถึงตรงนี้แจบอมก็ถอนหายใจและดูเหมือนจะสงบลง เขายกมือขึ้นขยี้เส้นผมของตัวเองจนยุ่งไปหมด




“โอเค ฉันจะเชื่อสิ่งที่นายบอก” แจบอมบอกออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน แววตาของเขาดูเป็นกังวลและกระวนกระวายมากเหลือเกิน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอะไร แต่ที่แน่ๆ ครั้งนี้ผมรอดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยแล้ว



“นายต้องเชื่ออยู่แล้วเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” ผมบอกอีกครั้งและหันหน้าไปมองนอกกระจกรถ และไม่นานแจบอมก็ขับรถออกสู่ท้องถนนอีกครั้ง



ถึงจะพูดแบบนั้นออกไป...แต่ผมโคตรสะใจเลยล่ะ



มันไม่จบแค่นี้หรอก...สิ่งที่มาร์คต้องเจอมันมีมากกว่านี้




 

 

คนที่มีความสุขที่สุดคือคนที่กำลังยิ้ม...และนั่นก็คือผมในตอนนี้



ตึ่ง!!



มาร์ค ต้วน >> จินยองนอนหรือยัง?



เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอสว่างวาบเมื่อมีข้อความจากคนที่ผมรออยู่ ใช่ ผมกำลังรอข้อความจากมาร์ค พอเห็นว่าเป็นเขาส่งข้อความมาหาผมก็ยิ้มขึ้นมาทันที จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบเขาไป



ปาร์ค จินยอง >> ยัง มาร์คมีอะไรเหรอ?



ส่งกลับไปได้แค่ครู่เดียวข้อความก็ถูกอ่านและมาร์คก็ตอบกลับมา



มาร์ค ต้วน >> เรานอนไม่หลับเลย



ข้อความที่อีกฝ่ายส่งกลับมาก็เป็นใจความเดิมเหมือนกับครึ่งเดือนที่ผ่านมา ใช่ เหตุการณ์ร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับมาร์คผ่านมาแล้วครึ่งเดือน ทุกคืนเขาจะส่งข้อความมาหาผมและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้ผมรับรู้



เรื่องแรกเลยที่ผมต้องได้อ่านคือ...อาการนอนไม่หลับ



มันคือเรื่องจริงเพราะเมื่อไปเจอกันที่มหาวิทยาลัยสภาพของมาร์คไม่ต่างจากคนอดนอนเลย ร่างกายที่เล็กอยู่แล้วดูซูบลงไปเยอะ และนั่นก็ทำให้ผมค่อนข้างพอใจ



ปาร์ค จินยอง >> ยังเห็นภาพนั้นอยู่อีกเหรอ?



ผมพิมพ์กลับไป คำถามเดิมๆ ที่ได้คำตอบเดิมๆ



มาร์ค ต้วน >> อื้ม ทำยังไงดี?



ปาร์ค จินยอง >> กินยานอนหลับสิ เผื่อจะช่วยได้



ผมแนะนำให้มาร์คกินยานอนหลับ ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ทุกครั้งที่เขาถามเลยต่างหากและคำตอบที่ได้ก็คือ...



มาร์ค ต้วน >> เราไม่อยากกิน เรากลัวติดยานอนหลับ



“ปัญญาอ่อน” ทันทีที่อ่านข้อความที่มาร์คส่งกลับมาผมก็สบถหยาบออกมา ทุกครั้งเลยที่ผมบอกให้เขากินยานอนหลับเขาก็จะตอบกลับมาด้วยเหตุผลเดิมๆ เหตุผลที่ว่ากลัวติดยานอนหลับเนี่ยนะ...เอาเถอะ



“คุยกับใคร?” แล้วเสียงทุ้มๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้น แจบอมหันมาสนใจผมทันทีที่ได้ยินผมสบถหยาบ ร่างสูงขมวดคิ้วและมองผมด้วยสายตาจับผิด



“เพื่อนในสาขา...มันกวนตีน” ผมโกหกกลับไปทันที ไม่อยากให้แจบอมรู้ว่าผมคุยกับมาร์คเท่าไหร่ ถึงวันนั้นเขาจะบอกว่าเชื่อที่ผมพูดก็เถอะแต่การกระทำของเขาไม่ใช่เลย หลายครั้งผมเห็นเขาแอบมองผมด้วยท่าทางจับผิดและแอบเช็กโทรศัพท์ของผมด้วย



แต่เผอิญว่าผมล็อกรหัสไว้เขาก็เลยไม่สามารถดูข้อความที่ผมคุยกับมาร์ค...และแจ็คสันได้



ใช่ นอกจากมาร์คจะมาปรึกษาผมแล้ว แจ็คสันก็มาปรึกษาผมเช่นกัน เหตุผลก็คือแจบอมไม่คุยกับแจ็คสันเลยสักคำราวกับว่าพวกเขาทะเลาะกันใหญ่โต แต่พอผมถาม พวกเขาก็เลือกที่จะเงียบและเลี่ยงประเด็นตลอด



เหอะ ไม่อยากบอกก็เรื่องของเขา



แจบอมพยักหน้ารับให้กับคำโกหกของผมและหันไปตั้งใจอ่านหนังสือต่อ ผมรู้มาว่าช่วงนี้แจบอมเรียนค่อนข้างหนักและมีสอบย่อยแทบจะทุกวัน เขาก็เลยไม่ค่อยมาวุ่นวายกับผมเท่าไร ซึ่งนั่นมันก็ดี แผนการของผมจะได้ดำเนินต่อไป



ผมกลับมาสนใจโทรศัพท์ของตัวเองต่อ มาร์คส่งข้อความมาหาอีกหนึ่งข้อความด้วย



มาร์ค ต้วน >> เราว่าจะไปหาจิตแพทย์



ผมอ่านข้อความของเขาด้วยความไม่เข้าใจ นี่เป็นสิ่งที่มาร์คเพิ่งบอกผมในวันนี้



ปาร์ค จินยอง >> ใจเย็นก่อน ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอก



มาร์ค ต้วน >> แต่เหมือนเราจะเป็นบ้านะจินยอง ไม่มีสมาธิเลยจริงๆ เราเอาแต่คิดถึงเรื่องวันนั้น...มันซ้ำๆ อยู่ในหัวจนเราทนไม่ไหวแล้ว



มาร์คระบายความรู้สึกให้ผมรับรู้ผ่านตัวอักษร ผมก็ได้แต่ปล่อยให้เขาพิมพ์ไปเรื่อยๆ และนอนอ่านข้อความพวกนั้นอย่างสบายใจ ไม่รู้สิ ยิ่งมาร์คทุกข์ใจเท่าไหร่ผมก็ยิ่งมีความสุขเท่านั้น



รอยยิ้มมันผุดขึ้นที่มุมปากทุกครั้งที่ได้อ่านข้อความของเขา



ตึ่ง!!



ระหว่างที่ผมอ่านข้อความของมาร์คอยู่ ข้อความจากบุคคลที่สามก็เด้งขึ้นมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร



หวัง แจ็คสัน >> เครียดว่ะ



ข้อความประโยคเดิมๆ ของผู้ชายคนนี้ทำให้ผมต้องกดเข้าไปอ่านและพิมพ์ตอบ จริงๆ ผมก็เป็นห่วงแจ็คสันไม่น้อยเลยนะ เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมและเป็นคนที่ดูแลผมมาตลอดสามปีในตอนเรียนมัธยมปลาย ถ้าไม่มีแจ็คสันผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไง



แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอดีต...ตอนนี้มันคือปัจจุบันและแจ็คสันก็กลายเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้



ปาร์ค จินยอง >> อย่าคิดมาก



ผมพิมพ์กลับและแจ็คสันก็อ่านทันที ระหว่างที่เขากำลังพิมพ์กลับมา ผมก็เลื่อนไปดูข้อความของมาร์ค



มาร์ค ต้วน >> เราไม่อยากเห็นหน้าแจ็คสันเลย ยิ่งเห็นก็ยิ่งทำให้เรานึกถึงเรื่องบ้าๆ นั่น



ผมยิ้มกับประโยคที่มาร์คพิมพ์ส่งมา



ปาร์ค จินยอง >>แต่ก็หนีทุกครั้งนี่ มันยังไม่ช่วยอะไรอีกเหรอ?



ความจริงอีกเรื่องคือมาร์คไม่เคยเปิดโอกาสให้แจ็คสันเข้าใกล้เลย หลังจากวันนั้นพวกเราสี่คนก็ไม่เคยนั่งกินข้าวร่วมกันอีกเลยไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือกลางวัน



ถ้าวันไหนมีแจ็คสันก็จะไม่มีมาร์ค เช่นกันถ้ามีมาร์คแจ็คสันก็จะไม่กล้าเข้ามา



เหตุผลก็เพราะว่าเขาทนไม่ได้หากมาร์คต้องเป็นฝ่ายลุกหนีเขา แจ็คสันก็เลยนั่งกินกับเพื่อนร่วมคณะของเขาที่ผมไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไหร่ แต่ก็นั่งในบริเวณใกล้ๆ กันนั่นแหละ



มาร์ค ต้วน >> ไม่เลย...ความรู้สึกนี้มันแย่มากๆ



และมาร์คก็พิมพ์ระบายอารมณ์กลับมาอีกมากมาย ผมเลื่อนไปอ่านข้อความของแจ็คสันบ้าง



หวัง แจ็คสัน >> อยากขอโทษเขาแบบจริงจังว่ะ มึงช่วยหน่อยสิ



ผมยกยิ้มให้กับสิ่งที่แจ็คสันส่งมา พออ่านจบก็พิมพ์กลับไปทันที



ปาร์ค จินยอง >> ได้ดิ แต่มึงห้ามบอกใครเลยนะ สัญญาไหม?



หวัง แจ็คสัน >> เออ สัญญา



หึ...นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากให้แจ็คสันขอร้องมาตั้งนานแล้ว ผ่านมาครึ่งเดือนเพิ่งจะนึกออกหรือไงว่าต้องให้ผมช่วยน่ะ ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไรเพราะผมคิดแผนเอาไว้ในหัวแล้ว ที่เหลือก็แค่ลงมือทำ



ปาร์ค จินยอง >> ขอคิดก่อนแล้วกัน คิดออกแล้วจะบอก



หวัง แจ็คสัน >> โอเค ขอบใจมาก



ผมและแจ็คสันจบบทสนทนากันเพียงเท่านี้ เราไม่คุยอะไรกันมากนักหรอก พอแจ็คสันไปแล้วผมก็กลับไปดูข้อความของมาร์คเหมือนเดิม



ข้อความที่ส่งมาไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ข้อความสุดท้ายทำให้ผมสะดุดใจอย่างมาก



มาร์ค ต้วน >> เราอยากไปเที่ยวเผื่อมันจะดีขึ้น จินยองพาเราไปได้ไหม?



เหมือนฟ้าจะเข้าข้างผมสินะที่อยู่ๆ มาร์คก็เปิดโอกาสให้ผมได้เป็นคนที่ดูแลเขาแถมเขาก็ไว้ใจผมมากขนาดนี้



และคำตอบของผมก็คือ...



ปาร์ค จินยอง >> ได้สิ มาร์คอยากไปที่ไหนก็บอกเราได้เลย เดี๋ยวเราจะไปเป็นเพื่อนมาร์คเอง



มาร์คอ่านข้อความของผมและส่งกลับมาด้วยคำว่าขอบคุณ จากนั้นเขาก็บอกให้ผมรีบนอนเพราะตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว ผมวางโทรศัพท์ลงข้างตัวและพลิกไปมองแจบอมที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่



ผมอารมณ์ดีมากจนอยากระบายความรู้สึกดีๆ ออกมาและที่ระบายของผมก็คืออีกคนที่อยู่ในห้องนี่แหละ



ผมเดินลงจากเตียงไปหาแจบอม สวมกอดเขาจากทางด้านหลังพร้อมซุกใบหน้าลงที่ลาดไหล่กว้าง แจบอมชะงักจนผมรู้สึกได้จากนั้นเขาก็กลับหลังหันมาหาผม



“อ้อน?” สีหน้าท่าทางของเขาดูแปลกใจและสงสัยในท่าทีของผมมาก ผมไม่ตอบอะไรออกไปแต่เลือกที่จะนั่งคร่อมบนตักแทน



“อ่านหนังสือนานมากแล้วนะ พักก่อนดีไหม?” ผมบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเบาๆ สายตากวาดไล้มองไปทั่วใบหน้าหล่อ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างยั่วยวนจนแจบอมหลุดยิ้มออกมา



จุดอ่อนของเขาคือ...เขาหลงผมมากเกินไป



“อารมณ์ดีมาจากไหน?” แจบอมฉลาดเป็นกรด แค่ผมทำแบบนี้ใส่ เขาก็รู้ทันทีว่าผมอารมณ์ดี ผมก็ตอบคำถามเขาด้วยจูบเบาๆ ที่แก้ม



นอกจากจูบแล้วผมก็ไล้ปลายนิ้วไปตามลาดไหล่หนา ผ่านลำคอและกรอบหน้าคม จากนั้นก็กดจูบเบาๆ อีกทีที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย



“ไม่มีเหตุผล ก็แค่อารมณ์ดี” บอกไปพร้อมรอยยิ้ม แจบอมหันไปปิดหนังสือที่เคยอ่าน จากนั้นก็หันกลับมากระชับกอดที่เอวของผมจนต้องขยับตัวเข้าบดเบียดร่างหนาอีกนิด



ฝ่ามือร้อนลูบไล้ผิวเนื้อของผมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบางที่สวมใส่อยู่ จากนั้นก็ไล่ปลดกระดุมออกที่ละเม็ดจนสาบเสื้อแยกออกจากกัน ทันทีที่ฝ่ามือร้อนสัมผัสโดนหน้าท้องของผมโดยตรง ความรู้สึกต้องการก็พุ่งขึ้นมา



แจบอมรู้...ว่าผมต้องการอะไร



และผมก็รู้...ว่าเขาไม่พลาดหรอก



“น่ารัก” เขากระซิกเบาๆ และกดจมูกลงที่แก้มของผมแรงๆ ราวกับหมันไส้กันเต็มที่ ผมยิ้มให้กับประโยคบ้าบอของอีกฝ่าย ปกติผมต้องเหวี่ยงที่เขาเอ่ยชมราวกับประจบ แต่ครั้งนี้ผมปล่อยผ่านไป



“อื้อ!” ผมร้องในลำคอเบาๆ เมื่อแจบอมบีบเค้นเนื้อบริเวณสะโพกของผม ระหว่างที่บีบอยู่เขาก็ลุกขึ้นยืนโดยที่อุ้มร่างของผมไว้ ผมใช้แขนกอดรอบลำคอของอีกฝ่ายพลางซุกหน้าลงที่ไหล่หนาอย่างออดอ้อน



แจบอมอุ้มผมกลับมาที่เตียง วางลงเบาๆ และขึ้นคร่อมร่างผมทันทีใบหน้าหล่อดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกหลายระดับเมื่อเราอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ผมไม่กลัวหรอก...



แจบอมไม่พูดอะไรมาก เขาจัดการถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองออกและโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แผ่นอกที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกับหน้าท้องที่มีรอนสวยปรากฏต่อหน้าผม อดใจไม่ได้ก็เลยส่งมือไปลูบไล้เบาๆ



จะว่าไป ผมก็ชอบนะ ร่างกายที่มีแต่กล้ามเนื้อของแจบอมเนี่ย



และมันก็จบลงเหมือนอย่างที่เคยๆ เป็นมา ร่างกายของผมและแจบอมสอดประสานกันเกือบตลอดคืน เขาทำเหมือนกับว่าพรุ่งนี้โลกจะแตกและเราต้องตายจากกัน ก็เลยตักตวงทุกอย่างที่เป็นของผมไปจนหมด



แต่ผมจะถือว่านี่คือข้อดีของเขา...ที่ระบายอารมณ์ที่เยี่ยมที่สุดในตอนนี้เลยล่ะ

 






อ่านจบตอนแล้ว อย่าลืมสาดกำลังใจนะคะ :)








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1298 Lunyes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 19:11
    จินยองอ่าอย่าทำร้ายคนที่รักเราเรยนะ ก่อนที่หนูจะสูญเสียคนเหล่านี้ไป 😭
    #1,298
    0
  2. #1287 wouldumind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 11:14
    จินยองง แจ็คสันคือเพื่อนหนูนะะะ ฮือออออ เริ่มทำร้ายทุกคนรอบตัวหมดแล้ววววว
    #1,287
    0
  3. #1271 greattiee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:21
    บอกเลยว่าเลวมาก จินยองอ่ะ(ในฟิค) เล่นกับความรู้สึกคนอื่นไปเรื่ิอย อยากรู้ตอนที่เจ้าตัวจะเสียที่ทำแบบนี้จริงๆ
    #1,271
    0
  4. #1239 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 18:32
    กลายเป็นแจบอมต่างหากที่เป็นเครื่องระบายอารมณ์ของจินยอง จริงๆ แล้วเพื่อนที่ไว้ใจจินยองทั้งหมดนั่นแหละที่เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ จินยองทำร้ายคนอื่นแต่ไม่ใช่คนที่ต้องการจะแก้แค้นจริงๆ เลย รู้สึกเจ็บปวดมากเลยที่เห็นจินยองเล่นกับความไว้ใจแบบนี้
    #1,239
    0
  5. #1219 โจอี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 13:52
    สงสารแจ็คสันและมาร์คที่จินยองเอามาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นคุณแม่ ทั้งที่จริงแล้วจินยองไม่ต้องทำแบบนั้นก้ได้ ไม่ลองเข้าไปถามละจากทิ้งกันไปทำไม ทำไมจินยองต้องผูกใจเจ็บกับแม่ขนาดนั้นด้วย
    #1,219
    0
  6. #1188 shierichi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 11:34
    จินยองทำไมต้องเอาแจ็คสันมาเป็นหมากในเกมล้างแค้นตัวเองด้วย นั้นเพื่อนนะ...เพื่อนที่คอยช่วยมาตลอดนะ ทำแบบนี้ได้ไงอ่ะ
    #1,188
    0
  7. #767 ALOHA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 05:11
    จินยองร้ายไปนะ แจ็คสันผิดอะไร เลวเลยอะ ไม่ร้าย เลวมาก ถ้าแค้นมากไม่ทำลายเองอะ
    #767
    0
  8. #536 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 18:34
    ถึงจะร้ายแค่ไหนก็ไม่ควรดึงแจ็คสันมาเป็นเครื่องมือแบบนี้ดลยนะจินยอง
    #536
    0
  9. #421 Wchyd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:10
    จินยองร้ายมากกกกก???????????? ส่วนพี่เจบีคือแลดูอบอุ่นน ชอบๆ????????
    #421
    0
  10. #365 ออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 06:41
    จินยองร้าย จนสงสารทุกคนรอบตัวเลย เพราะกลายเป็นเครื่องมือ แบบนี้แจบอมเหมือนตัวประกอบเลย ไม่เด่น ทำรัยไม่ได้ แค่คนที่รักจินยองมากคนนึง
    #365
    0
  11. #352 Aya1111 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:51
    โอ้โห จินยองร้ายสุดอะไรสุด วางแผนไว้เป็นเรื่องเป็นราว ขอให้แจบอมตามมาทัน เพี้ยง!!!
    #352
    0
  12. #351 PatteemaS. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    ร้ายกาจจจจจ พี่แจบอมนี่โคตรอบอุ่นอ่ะ หยั่กดั้ย
    #351
    0
  13. #350 njoaeey (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 00:19
    รู้สึกถูกใจในคาแรคเตอร์ของจินยองมากเลย ร้ายๆ แบบนี้ต้องเป็นภรรยาของแจบอมเท่านั้นแหละ คิกๆๆ
    #350
    0
  14. #349 V'vitaJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    ไรท์อัพบ่อยนะคะ รอเรื่องนี้ ชอบคาแรกเตอร์จินยองดูร้ายกาจเพราะมีปม(นยอง)55555 คนที่จัดการได้ต้องเป็นพี่แจบอมซะแช้ววว
    #349
    0
  15. #348 norrijung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:49
    จินยองร้าย ถึงอยากจะแก้แค้นยัง ถึงจะไม่แคร์มาร์ค แต่ก็ควรแคร์ความรู้สึกของแจ็ตสันที่เป็นเพื่อนกันมาอะ และการทำอย่างนี้ แล้วมาร์คจะไม่รู้หรือว่าใครจะเป็นคนบอก เพราะเรื่องทีทมาเที่ยวก็รู้กันแค่สามคน เห็นใจจินยองนะ แต่ก็อย่าทำร้ายความรู้สึกของคนกันเองเลยนะ ผลสุดท้ายกลัวจินยองจะไม่เหลือใคร
    #348
    0
  16. #347 Naniile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 14:51
    ไรท์มาอัพบ่อยๆน้า อยากเห็นแจบอมร้ายบ้างแล้ว
    #347
    0
  17. #345 Jannie18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 11:42
    จินยองจะทำไรอ่ะ แจบอมไม่อยู่ด้วยเหมือนเปิดทางเลยยย
    #345
    0
  18. #344 cinncookie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 10:18
    ไม่ไปไหนหรอกค่ะ ไรท์ เรารออยู่ค่ะ
    #344
    0
  19. #343 Warabiw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 06:06
    คิดถึงงงง งืออออ เอ๊าร้ายก็ร้ายให้สุดๆไปเลยนะจินยอง จะคอยดูๆ555
    #343
    0
  20. #342 Ploy Snw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 03:02
    นางร้ายจะทำไรอีกละลูกกกก
    #342
    0
  21. #341 ออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 02:03
    ทำไมมาร์คใจแข็งกับแจ็ค หรือมีใครอยู่แล้ว
    #341
    0
  22. #338 Kiewzendro (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 20:15
    จินยองร้ายเกิน ร้ายจนจิตอะ
    #338
    0
  23. #337 takuruko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 05:04
    โอ้ยย รอตั้งนานนึกว่ายังไม่อัพ โถ่ ที่ไหนได้มันไม่แจ้งเตือน กระซิก ;-;
    #337
    0
  24. #336 norrijung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:04
    จริงแล้วแจบอมคงคิดว่าเป็นฝีมือของจินยองเหมือนกันใช่ไหม เพียงแค่รอให้จินยองยอมพูดความจริงหรือเปล่า และหรือยังไงแต่ถ้าไม่รู้แล้วรู้แจบอมจะทำอย่างไงกับจินยองต่อไปอย่างไง แล้วการที่จินยองจะไปเที่ยวกับมาร์ค แล้วถ้าบังเอิญได้เจอกับแจ็ค มาร์คอาจจะรู้ก็ได้ว่าเป็นแผนดักเจอหรือเปล่า
    #336
    0
  25. #335 V'vitaJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:32
    อั๊ยยะ แจบอมจะต้องเป็นคนหยุดจินยองนี่แหละ // รอนะคะไรท์~~ เปิดเข้ามาดูแจ้งเตือนทุกวันวันว่ามีอัพไม๊555 สู้ๆนะคะ^_^
    #335
    0