จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 5 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    25 ม.ค. 63

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก




| EP.04 |

หนึ่งเดือนต่อมา

ในที่สุดวันที่ผมรอคอยก็มาถึง ได้เวลาเริ่มต้นชีวิตการเป็นนักศึกษาแล้ว เมื่อวานก่อนแจบอมพาผมไปซื้อเสื้อผ้าที่จะใส่ไปเรียนพร้อมกับซื้อของใช้จำเป็นต่างๆ เข้าบ้าน นับวันๆ เราสองคนก็ยิ่งตัวติดกัน (ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้ต้องการเท่าไร) แจบอมแทบจะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ผมถามเขาว่าทำไมไม่กลับบ้าน คำตอบที่ได้กลับมาคือ...เขาอยากอยู่กับผม

ฟังแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน บางครั้งแจบอมก็เหมือนเด็กเล็กๆ ที่เอาแต่ใจ บางครั้งก็เหมือนผู้ใหญ่ที่มีความคิดล้ำลึกจนผมคาดไม่ถึง แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับผม ขอแค่เขาทำตามที่ผมบอกและไม่ขัดใจผมก็พอ

เสร็จแล้ว ไปกันเถอะผมบอกหลังจากใส่เสื้อเสร็จและหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แจบอมปิดหนังสือที่อ่านอยู่และลุกขึ้นยืน ร่างสูงมองมาที่ผมโดยใช้สายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรวดเท้าแล้วก็ยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็หยิบแว่นตาที่วางอยู่ขึ้นมาสวม

ดูแปลกไปอีกแบบ

ไปขึ้นรถแจบอมบอกแค่นั้นแล้วก็เดินนำผมออกไป เราเดินทางไปที่มหาวิทยาลัยโดยใช้เวลาไม่นาน เมื่อจอดรถเรียบร้อยก็พากันเดินเข้าไปด้านในตึก เพียงก้าวแรกที่เราเดินเข้ามาทุกคนก็หันมามองเป็นสายตาเดียวกัน ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองทุกสิ่งทุกอย่างและมองหาคนที่ผมอยากเจอ

มาร์ค ต้วน

นั่นแจบอมทายาทไอกรุ๊ปนี่

ผมได้ยินเสียงคนพูดคุยกันและก็เห็นว่ากำลังมองมาทางเราสองคนราวกับว่าเราเป็นจุดสนใจเพียงจุดเดียว เสียงพูดคุยที่ได้ยินมักจะมีแต่ชื่อแจบอมเพราะว่าเขาเป็นลูกคนดัง ทางบ้านมีฐานะดี ก็ไม่แปลกที่เขาจะตกเป็นเป้าสนทนา ดูเหมือนว่า

แจบอมก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมรู้ว่าเขาได้ยินอย่างที่ผมได้ยิน แต่ก็ไม่ได้สนใจที่จะหยุดฟัง

แล้วนั่นใครอะ ไม่เห็นรู้จักเลยแล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงพูดคุยเกี่ยวกับผมขึ้นมาซะงั้น แน่นอน ไม่มีใครรู้จักผมหรอกเพราะผมไม่ใช่ลูกไฮโซหรือทายาทบริษัทไหนทั้งนั้น ผมก็แค่คนที่แจบอมมาติดพันด้วยเฉยๆ หากเขาเบื่อเมื่อไรเขาก็คงจะทิ้งทันที

แต่ก่อนที่จะถึงเวลานั้น ผมขอทำในสิ่งที่อยากทำก่อนเถอะ

พอมีคนพูดถึงผมมากๆ เข้า แจบอมก็แสดงออกทันทีว่าเขาเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ร่างสูงเอื้อมมือมาจับมือผมไว้และพาเดินต่อไปเรื่อยๆ ราวกับว่าเขากลัวผมจะหลง แต่ความจริงแล้วผมรู้อยู่แก่ใจว่าแจบอมก็แค่หวงและอยากแสดงออกว่าผมเป็นของเขา

เขาขี้หวง

อ้าว เฮ้ย!ขณะที่เรากำลังจะเข้าไปในห้องเรียน เสียงทักทายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ทั้งผมและแจบอมชะงักและเงยหน้าขึ้นมอง

แจ็คสันก็เรียนที่นี่เหรอ?

โลกกลมหรือไงกันผมบ่นเบาๆ เพราะรู้สึกหมั่นไส้แจ็คสันขึ้นมาเล็กๆ ก็ตอนที่ใกล้จบมัธยมปลายผมถามเขาว่าเขาจะเรียนต่อที่ไหน แจ็คสันบอกว่าจะกลับไปเรียนที่ฮ่องกง แต่ทำไมตอนนี้กลับมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่ล่ะ

โลกไม่กลมนะ โลกเป็นรูปผลส้มยังจะมีหน้ามากวนประสาทผมอีกนะ แจ็คสันยิ้มกว้างราวกับอารมณ์ดีแต่เอนเอียงไปทางบ้านิดๆ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงและเดินเข้ามาหาผมและแจบอม

แล้วไง? ไม่กลับฮ่องกง?” แจบอมเองก็รู้อย่างที่ผมรู้เหรอเนี่ยว่าแจ็คสันจะกลับฮ่องกง แสดงว่าเขาบอกทุกคนแบบเดียวกันหมดเลยสินะ แต่สุดท้ายก็ยังโผล่หัวอยู่ในเกาหลีใต้

ก็ไม่แล้วล่ะ พอดีอยากอยู่ที่นี่ที่นี่ในความหมายของแจ็คสันไม่ได้หมายถึงประเทศเกาหลีใต้ แต่เขาหมายถึงมหาวิทยาลัยแห่งนี้ต่างหาก พูดไปก็ยิ้มไปแถมยังสอดส่องสายตามองหาใครบางคนอีกต่างหาก

มองหาใคร?” ผมถาม

มองหาหัวใจ โอ๊ะ!! นั่นไง เดินมานู่นแล้วเขาพูดออกมาอย่างดีอกดีใจและชี้ให้ผมและแจบอมดู ผมหันไปมองตามที่แจ็คสันบอกและก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่คุ้นชิน

มาร์ค ต้วน

นี่แหละคนที่ผมอยากเจอที่สุด

ผมยกยิ้มน้อยๆ และหมุนตัวเพื่อจะเดินไปหาคนที่ผมโคตรอยากจะเจอ วันนั้นที่โรงแรม ผมได้คุยกับเขาเพียงนิดหน่อยเพราะผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว...

หมับ!!

ผมยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเลยด้วยซ้ำ ข้อมือก็ถูกดึงเอาไว้ซะก่อน ผมหันไปมองแจบอมเพื่อจะบอกให้เขาปล่อยแต่เขากลับส่ายหน้าไปมาเท่านั้น

น่าหงุดหงิดเป็นบ้า

ผมสะบัดข้อมือออกและเดินไปหามาร์คโดยไม่สนใจสายตาของแจบอมเลย ช่างเขาสิ ทำไมผมต้องสนใจด้วย

ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของมาร์คและเขาก็มองผมเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาดูอัดอั้นมากแต่พูดไม่ออก ผมก็เลยปั้นยิ้มน้อยๆ และบอกกับเขาไป

เราเคยเจอกันที่งานเลี้ยง จำได้ไหม?” พอผมบอกไปแบบนั้นมาร์คก็ยิ้มกว้างและพยักหน้ารับ

จำได้ เราเคยเจอกันสำเนียงการพูดของเขาแปลกมาก ผมก็พอรู้อยู่ว่าเขาเพิ่งเรียนภาษาเกาหลีได้ไม่นาน แต่ว่านายชื่ออะไร?” เขาถามชื่อผม วันนั้นเราคุยกันแค่ไม่กี่ประโยคและผมก็แยกตัวออกมาก่อน ผมส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง

เราชื่อจินยอง

จินยองมาร์คออกเสียงตามที่ผมบอกแล้วก็ยิ้มกว้าง แววตาของเขาดูสุกใสร่าเริงมาก เห็นแบบนั้นแล้วผมก็อยากจะทำให้มันมีแต่น้ำตา อยากรู้มากว่าหากเขารู้ว่าผมเป็นใครและผมจะทำอะไรกับเขา เขาจะยังยิ้มแบบนี้อีกไหม

แต่ก่อนที่เราจะได้คุยอะไรกันไปมากกว่านี้ แจบอมและแจ็คสันก็เดินมาสมทบด้วย แจบอมเลือกที่จะยืนข้างหลังผมและใช้วงแขนสอดเข้ามาบริเวณเอวเหมือนแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ผมก็ขยับหนีอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อให้มาร์คไม่รู้ตัว ส่วนแจบอมเขารู้อยู่แล้วล่ะ เพราะเขาหันมามองหน้าผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง

แล้วเรียนอยู่ห้องไหนล่ะ? เพิ่งย้ายมาล่ะสิ

ผมชวนเขาคุยและเราก็เดินตีคู่กันไปไม่สนใจอีกสองคนที่เดินตามมาอย่างเงียบๆ มาร์คบอกผมทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ทั้งห้องเรียน เวลาเรียน และเขาก็บอกอีกด้วยว่าเขาไม่มีเพื่อนเลย และแน่นอนผมเสนอตัวเป็นเพื่อนกับเขา

 

ตอนพักกลางวัน

วันนี้ไม่มีอะไรมาก แค่มาฟังอาจารย์ที่ปรึกษาพล่ามสามชั่วโมงติดเกี่ยวกับระเบียบวินัยในการเรียน ซึ่งมันก็เดิมๆ เพราะมันก็คล้ายกับตอนเรียนมัธยม พออาจารย์ปล่อยออกมาผมก็รีบเดินไปยังโรงอาหารตามแผนที่ที่ได้รับมา แต่ยังไม่ทันไปไหนไกล ผมก็ถูกดึงเข้ามาหลบมุมตึกด้วยฝีมือของคนตัวสูงอย่างแจบอม

ผมดิ้นจนเขาปล่อยมือและเงยหน้าจ้องตากับเขาด้วยความไม่พอใจ เขาควรรู้ว่าเขาไม่ควรทำอะไรแบบนี้กับผม

มีอะไร?” ผมถามเสียงแข็งพลางยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา ป่านนี้มาร์คน่าจะไปรอที่โรงอาหารแล้วมั้ง

ไปกินข้าวพร้อมกันสิแจบอมตอบ จากนั้นก็เอื้อมมือเพื่อจะจับมือผม แต่ผมก็ขยับหนี

ไปเอง ไม่ต้องมาจับผมบอกและเดินนำอีกฝ่ายไป รู้สึกหงุดหงิดจริงๆ ที่

แจบอมเอาแต่ตามผมไม่ห่างแบบนี้ ทำราวกับเป็นเงาตามตัวของผม

เราเดินมาถึงโรงอาหาร ซึ่งคนเยอะมาก ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้ ผมมองหามาร์คแล้วก็เจอเขานั่งจองโต๊ะไว้ก่อน เขาหันมาเห็นผมพอดีและโบกมือให้ รอยยิ้มนั้นดูดีใจมากที่เห็นผม ผมยิ้มกลับไปและรีบเดินไปหาเขา

รอนานไหม? ไปซื้อข้าวกันพอมาถึงโต๊ะผมก็ชวนมาร์คทันที มาร์คยิ้มและลุกขึ้นเดินไปกับผม ท่ามกลางสายตาของแจบอมที่มองมา

ผมบอกแล้วว่าผมไม่สนใจเขาหรอก

พอได้อาหารมาเราก็นั่งกินกัน มาร์คเอาแต่เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ผมฟัง ภาษาเกาหลีที่ออกจากปากของเขาแปลกมากจนบางทีผมก็รำคาญแต่แสดงออกไปไม่ได้

มันยังไม่ใช่ตอนนี้

แจบอมนั่งเงียบเลย พูดอะไรหน่อยสิมาร์คหันไปมองแจบอมที่นั่งเงียบอย่าง ร่างสูงเงยหน้าสบตามาร์คแล้วก็ยิ้มน้อยๆ ซึ่งรอยยิ้มนั้น...

ไม่ดีกว่า คุยกันเถอะแจบอมบอกแค่นั้นและก็ปล่อยให้ผมกับมาร์คคุยกันต่อ ผมไม่รู้หรอกนะว่าอีกฝ่ายคิดอะไรหรือรู้สึกแบบไหนเพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของผมที่จะต้องมานั่งสนใจความรู้สึกของเขา

ผมบอกเขาแล้วว่าให้เขาออกไปแต่เขาก็ยังอยู่ ในเมื่อเลือกที่จะอยู่เขาก็ต้องแบกรับความรู้สึกต่างๆ เอาไว้นั่นแหละ

เพราะผมไม่แคร์ใครทั้งนั้น

เราแยกย้ายกันหลังจากกินข้าวเสร็จ มาร์คเป็นลูกคุณหนูเพราะมีคนขับรถมารับ ส่วนผมก็กลับกับแจบอม ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถเราก็เงียบกันตลอดทาง เมื่อถึงบ้านผมก็ลงจากรถและตรงเข้าบ้านทันที

อยากอาบน้ำล้างตัวมากๆ

หมับ!

ยังไม่ทันได้ลากผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำเลย ข้อมือก็ถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้ซะก่อน ผมตวัดสายตาขึ้นมองอย่างไม่พอใจ

อะไร?” ถามเสียงแข็งใส่

คิดจะทำอะไร?” แจบอมถามเสียงเรียบ สายตาที่มองมาเหมือนเขารู้อะไรบางอย่าง แต่แล้วไง? ทำอะไรได้เหรอ?

มันก็เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง!ผมตอบเสียงขุ่นและสะบัดมือเขาออกจากแขน แจบอมถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

แต่มันผิด นายกำลังเดินทางผิดแจบอมบอกทั้งๆ ที่สบตาผม ผมยิ้มนิดๆ ส่งไปให้เขา

ผิดเหรอ? ผิดแล้วไง ก็ฉันสะใจพูดจบผมก็หัวเราะสะใจและเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนั้นแจบอมจะมีท่าทีหรืออาการอะไร เอาเป็นว่าผมสะใจก็พอ

ส่วนเรื่องที่เขาน่าจะรู้ ก็ปล่อยเขา ผมไม่เคยปิดบัง แต่มาห้ามให้ทันแล้วกัน ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรบ้างหลังจากนี้

แทนที่ผมจะข่มตาให้หลับเพื่อจะได้เจอกับเช้าวันใหม่ แต่ผมกลับทำแบบนั้นไม่ได้ การนอนนิ่งๆ ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่อยากลืมที่สุดในชีวิต เสียงดังลั่นวนเวียนอยู่ในหัวไหนจะภาพสีแดงๆ ที่สอดแทรกความทรงจำในสมองอีก ความทรมานจากหัวใจที่เต้นเร็วเกินไปทำให้ผมต้องลงมานั่งข้างล่าง

โซฟาตัวเดิมและตัวเดียวในห้องนั่งเล่นทำให้รู้สึกดีขึ้น ถึงแม้อากาศในตอนนี้จะเย็นยะเยือกแค่ไหนแต่ผมก็ไม่หวั่นกลัวเลย สายตาทอดมองไปข้างหน้าปล่อยให้สมองล่องลอยออกไปจนไม่อาจจะควบคุม

แล้วจู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาแต่ไร้เสียงสะอื้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่เคยแห้งไปแล้วไหลลงมาซ้ำๆ ย้ำเตือนว่าผมบอบช้ำแค่ไหน ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ไม่ได้อยากทรมาน ไม่ได้ต้องการเลย

แต่ทุกอย่างล้วนแต่ถูกยัดเยียดมาให้

ราวคนละคนกับเมื่อตอนกลางวัน ตอนนั้นผมทั้งปากดี เย่อหยิ่ง และยโสเป็นที่สุด ไม่ว่าจะมีอะไรเข้ามาก็พร้อมจะสู้และจัดการให้เรียบร้อย ราวกับไร้หัวใจไม่สนใครหน้าไหน พ่นคำพูดร้ายกาจจนอาจจะบาดลึกลงไปในใจคนฟัง

แต่ตอนนี้...ผมเป็นแค่คนคนหนึ่งที่เจ็บช้ำจมอยู่กับอดีต ความเจ็บปวดเปลี่ยนให้จิตใจบิดเบี้ยวไม่เป็นทรง ไม่หลงเหลือความหวังดีหรือจิตใจเมตตาให้ใคร เป็นคนที่เห็นแก่ตัวและเจ้าคิดเจ้าแค้น

ผมรู้ว่าไม่ควรเป็นแบบนี้...แต่สิ่งที่ผมเจอมาต้องมีคนรับผิดชอบ

ผมไม่ผิด...ทำไมถึงต้องเจอกับอะไรแบบนี้

หมับ!!

อ้อมแขนและแรงกอดรัดจากด้านหลังทำให้ผมกลับมามีสติอีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องหันไปดูหรอกใคร เพียงแค่สัมผัสผมก็รู้ทันที ผู้ชายคนนี้ก็อีกคน เขาเข้ามาหาผมและไม่คิดจะเดินออกไป ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนและไม่เคยอธิบาย

ทำไมมานั่งตรงนี้ อากาศเย็นมากเลยนะพอผมไม่ตอบรับอะไรสักอย่างเขาก็เคลื่อนตัวมานั่งลงข้างๆ ฝ่ามืออุ่นร้อนแตะสัมผัสใบหน้าลากไล้มาจนถึงลำคอ

นอนไม่หลับผมตอบแค่นั้นและก็มองไปยังเบื้องหน้าที่ว่างเปล่า แต่คนข้างๆ ก็ไม่หยุดที่จะเซ้าซี้

แต่ก็ไม่ควรมานั่งตรงนี้...ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง?” สิ่งที่เขาพูดมันแสดงออกว่าเขาเป็นห่วงผม แต่สำหรับผมแล้วแค่ฟังก็เกิดความรำคาญขึ้นมา

ทำไมต้องมาเป็นห่วง ทำไมต้องมาสนใจ

มันก็เรื่องของฉันผมว่าจบก็ปัดมือเขาที่คลอเคลียอยู่ออกและเตรียมจะขึ้นไปนอน พอแล้วสำหรับความรู้สึกแย่ๆ ในคืนนี้

พึ่บ!

ขณะที่ยืนขึ้นแต่ยังไม่ได้ตั้งหลักให้ดี เอวของผมก็ถูกฉุดรั้งจนล้มลงไปนั่งตักอีกฝ่าย อ้อมแขนแกร่งกอดรัดจนแน่นและไม่มีทางที่จะหลุดไปได้ แผ่นหลังเอนพิงกับหน้าอกอีกฝ่าย ร่างกายแนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจที่อยู่ๆ ใกล้ใบหู

อย่าพูดแบบนั้นสิ...ฉันเป็นห่วงนายนะจินยอง

ผมหัวเราะให้กับประโยคของอีกฝ่ายทันที

เป็นห่วง? ไร้สาระน่าตอบกลับไปแบบนั้นแล้วก็พยายามแกะแขนที่รัดแน่นออก แต่แจบอมแรงเยอะมาก เขารัดแน่นกว่าเดิม

พูดจริงๆ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง?” จากน้ำเสียงนุ่มนวลก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมา ผมรู้ว่าแจบอมกำลังโกรธผมแล้ว แต่ทำไมล่ะ? เขาจะทำอะไรผมได้ล่ะ

นี่แจบอม...ผมพลิกตัวไปเชิญหน้ากับอีกฝ่าย เราสบตากันและผมก็ยิ้มให้เขา บอกแล้วไงว่าถ้าต้องการแค่เซ็กซ์ไม่ต้องพูดขนาดนี้ก็ได้ แค่บอกว่าต้องการฉันก็จะถอดให้พูดจบผมก็แนบฝ่ามือเย็นๆ ลงข้างแก้มอีกฝ่าย ลูบไล้เบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ

มืออีกข้างก็ไล่ปลอดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ใส่นอนที่ละเม็ดจนสาบเสื้อแยกจากกัน ดึงฝ่ามือของอีกฝ่ายมาวางไว้ที่เนินไหล่และบดเบียดร่างกายเข้าหาเขา อากาศรอบกายลดลงทันทีที่ร่างกายเราแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง

แล้วถ้าต้องการมากกว่าเซ็กซ์ต้องทำยังไง?” คำถามของอีกฝ่ายทำให้ผมชะงัก คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเป็นปม ผมไม่เข้าใจคำถามแปลกๆ ของเขาเลย มากกว่าเซ็กซ์คือ?

“??” ผมเอียงคอและยิ้มให้

ตอบมาสิจินยอง ฉันจะได้ทำมันให้ถูกต้องและถูกใจนายแจบอมย้ำอีกครั้งและไล้ฝ่ามือไปตามร่างกายของผม เสื้อเชิ้ตที่เกาะอยู่บนตัวร่วงหล่นลงไปเกาะที่รอบเอว แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสความเย็นจนเสียววาบไปหมด

ไม่รู้สิ...คำถามของนายมันแปลกเกินไป

ผมตอบปัดๆ และก้มใบหน้าซุกลำคอขาวของอีกฝ่าย ใช้ปลายฟันขบกัดเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ แค่เซ็กซ์ผมให้เขาได้อยู่แล้ว มันก็แค่กิจกรรมที่ทำร่วมกันเพื่อความสนุก ถ้าถึงจุดสูงสุดเมื่อไรเราก็แค่แยกย้าย

งั้น...ทำยังไงนายถึงจะเปิดใจให้กับฉัน ทำยังไงถึงจะเข้าใจคำว่ารักของฉัน...แบบนี้ตอบได้ไหม?” พออีกฝ่ายพูดมาอีกหนึ่งประโยค ทุกการกระทำของผมก็หยุดลง คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม แจบอมก็เห็นว่าผมเป็นยังไงแต่เขาก็ไม่สนใจ ร่างสูงเอาแต่จ้องมองผมในความมืดเพื่อจะเอาคำตอบ

ซึ่ง...ผมไม่มีให้

แล้วบอกได้ไหมล่ะว่าทำไมถึงรักฉัน?” ผมย้อนถามกลับไป เชิดหน้าขึ้นสูงเป็นการแสดงออกว่าผมเหนือกว่า แจบอมเงียบไม่ตอบอะไรออกมาทั้งนั้นและมันก็ทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมา

“...”

นายตอบไม่ได้...ฉันก็เหมือนกันผมสรุปบทสนทนาลงแค่นั้นและก็เริ่มนัวเนียอีกฝ่ายต่ออย่างไม่สนใจว่าอารมณ์ของเขาจะมีมากแค่ไหน ก็ในเมื่อมันมาถึงขนาดนี้แล้วจะหยุดมันไว้ก็ไม่ใช่เหตุ

เสื้อผ้าก็หลุดแล้ว อารมณ์ของผมก็มาแล้ว...เขาก็ควรจะตอบสนองสิ

 

จินยอง...กินข้าวเสียงเข้มๆ เรียกให้ผมเงยหน้าขึ้นจากการฟุบลงกับโต๊ะ จานข้าวเลื่อนมาวางตรงหน้าโดยคนร่างสูง เขามองมาที่ผมคล้ายจะกดดันให้ผมทำตาม แต่ก็นั่นแหละ...

ไม่หิวผมว่าและเลื่อนมันให้ออกห่างไป แจบอมถอนหายใจหนักๆ

ก็ต้องกิน เร็วๆเขาว่าอย่างไม่สบอารมณ์และบังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นมากินข้าวจนได้ ผมก็ขี้เกียจจะเถียงหรือดื้อแล้วสำหรับในเช้าวันนี้เพราะเมื่อคืนเขาตอบสนองผมจริงๆ ตอบสนองทั้งคืน

ได้นอนก็ตอนเกือบๆ จะสว่างแถมยังต้องไปเรียนเช้าอีก

น่าหงุดหงิด

พอกินข้าวเสร็จผมก็เดินไปรออีกฝ่ายที่หน้าบ้าน ขณะยืนรอก็มีสายตาของใครสักคนมองมาที่ผม ผมก็เลยหันไปมองแล้วก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เคยมาถามผมเกี่ยวกับเรื่องของแจบอม เธอมองมาเหมือนต้องการจะหาเรื่องผม

ไม่เข็ดสินะ

มองทำไมครับ?” ผมถาม เธอก็เลยเชิดหน้าใส่

ก็มอง...อีตัวคำตอบกลับของเธอทำให้ผมเลือดขึ้นหน้า ไม่ได้คิดจะมีเรื่องกับผู้หญิงเลยจริงๆ แต่เพราะเธอมาว่าผมก่อน ผมยอมไม่ได้ ผมเปิดประตูรั้วและเดินออกไปหาเธอ ท่าทางตกใจของคนตรงหน้าทำให้ผมนึกขำ

ฮ่าๆ กลัวทำไมล่ะ? พูดต่อสิ อยากฟังนะผมว่าแล้วก็หัวเราะออกมาราวกับคนโรคจิต

แกมันบ้า...โรคจิต!!เธอเอาแต่ว่าผมและถอยหลังห่างไปเรื่อยๆ แต่ผมก็เดินตามเธอทุกครั้งที่เธอห่างออกไป

โรคจิตที่ไหนจะมีผัวดีขนาดนั้น คิดสิ?” ผมย้อนกลับไปทำเอาอีกคนหน้าเจื่อน เธออาจจะหาคำพูดร้ายๆ มาด่าผมอีกก็ได้แต่เพราะแจบอมเดินมาหาผมซะก่อน เธอเลยรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มบางๆ แทน

ไปกันเถอะจินยอง จะสายแล้วแจบอมแตะมือที่เอวของผมและรั้งให้เดินตามเขาไป ผมก็ทำตามอย่างง่ายเพราะต้องการยั่วประสาทผู้หญิงปากดีคนนี้ ระหว่างที่กำลังหมุนตัวกลับหลังหันผมก็ยิ้มมุมปากใส่เธอพร้อมส่งสายตาแบบผู้ชนะ

อย่าหาว่าผมรังแกผู้หญิง เพราะเธอนั่นแหละมาหาเรื่องผมก่อน ด่าผมก่อน แล้วผมก็ยังไม่ได้ด่าเธอกลับไปด้วย

พอขึ้นมานั่งบนรถแจบอมก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ผมก็เลยหันไปมองพร้อมขมวดคิ้ว

หัวเราะอะไร?” ผมถามเสียงขุ่น

เมื่อกี้นายพูดถึงฉันว่ายังไงนะ?” แจบอมหันมามองพร้อมสายตาวาววับ ผัวดีใช่ไหม?” พูดจบเขาก็หัวเราะชอบใจ ผมได้แต่กำมือแน่น พลาดแล้ว ผมพลาดจริงๆ ที่พูดไปก็เพราะประชดผู้หญิงคนนั้น ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

ผัวดีอะไรล่ะ...ก็แค่ผู้ชายงี่เง่าคนหนึ่ง!

 


อ่านจบตอนแล้ว อย่าลืมสาดกำลังใจนะคะ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1313 Moebeaj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 21:23
    เมื่อไหร่จะรักพี่แจบอมสักทีๆๆ
    #1,313
    0
  2. #1237 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 17:39
    ยื้อยุดกันทุกตอนเลย จินยองก็เอาแต่ปฏิเสธเอาแต่หนีทำเมินไม่สนใจ แจบอมก็ตามไม่ถอยเลย ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกสินะ ไม่อยากให้จินยองทำร้ายใครเลยสุดท้ายมันก็เฟมือนทำร้ายตัวเองอยู่ดีนะ เป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนเลยให้ไรท์ด้วยค่ะ
    #1,237
    0
  3. #1218 โจอี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 10:21
    เราจินยองสร้างกำแพงไว้กันตัวเองจากโลกภายนอกสูงมากเลยนะ เมื่อไหร่กันนะที่แจบอมจะทำลายกำแพงนั้นได้
    #1,218
    0
  4. #1186 shierichi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 10:36
    จินยองอ่อนแอมากจริงๆ กระทบนิดหน่อยคือหักแล้ว แจบอมสู้ๆนะ ทำให้จินยองทลายความแข็งแค่เปลือกนอกให้ได้
    #1,186
    0
  5. #1035 bibimbua (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:27
    อีกหน่อยต้องหน่วงมากแน่ๆ ฮรือออออ
    #1,035
    0
  6. #723 prtotheswag (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 15:58
    กลัวว่าถ้าเกิดวันนึงแจบอมไม่ได้อยู่ข้างๆจินยองแล้ว จินยองจะทำยังไงในเวลาที่อ่อนแอ ??
    #723
    0
  7. #534 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    จริงๆจินยองเปราะบางมากเลยนะ ก็แค่ทำเป็นเข้มแข็งเท่านั้นเอง แจบอมจะอยู่ข้างจินยองใช่มั๊ยย
    #534
    0
  8. #296 ออมม่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 14:19
    คนอ่าน ก้อไบโพล่า ตามนายเอก
    #296
    0
  9. #262 Ploy Snw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 05:55
    แหมมมมจินยอง ผัวดีๆแบบนี้ก็ยอมรับๆไปเถอะน่า เสียไปไม่รู้ด้วยนะ555555555555555555
    #262
    0
  10. #261 Park-Nadia (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 11:25
    จำคำพูดของตัวเองให้ดีเถอะจืนยอง เดี่ยวเสียแจบอมไปไม่รู้ด้วยน่าาา
    #261
    0
  11. #260 PatteemaS. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 10:31
    หึ้ยยยย เขิน
    #260
    0
  12. #259 Lilll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:01
    แจบอมใจเย็นกับจินยองสุดๆ ทั้งๆที่จินยองดื้อ เอาแต่ใจขนาดนี้ จะมีตอนที่แจอมหมดความอดทนบ้างมั้ย
    #259
    0
  13. #258 TuesThursday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:16
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกก ผัวดีจริงๆ น้าาาา
    #258
    0
  14. #257 takuruko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 13:44
    สะใจจริงๆ ชอบ555555
    #257
    0
  15. #256 Jannie18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 13:40
    นี่ชอบอะไรแบบนี้จินยองเย็นชามาก แต่สักวันแหละที่ต้องยอมใจอ่อน
    #256
    0
  16. #255 Kiewzendro (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 12:31
    สงสารแจบอม จินยองแค้นแรงชะมัด ไม่สนหัวใจตัวเองเลย
    #255
    0
  17. #254 Bu Beom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 12:09
    ชอบบบบ..อยากมีผัวดีแบบจินยองบ้างอ่ะ????เขิลลลล
    #254
    0
  18. #253 norrijung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 12:08
    อดีตมันทำให้จินยองแข็งกระด้างมากเลยอะ รอค่อยให้แจบอมมาเคาะความแข็งกระด้างนี้ให้หมดไป เพียงแค่แจบอมพยายามเข้าใจและให้ความอบอุ่นแก่จินยองนะ
    #253
    0
  19. #252 Warabiw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 11:28
    แซบมากจินยอง มาบ่อยๆนะไรท์ อย่าหายไปนานมันทรมานหัวใจ555
    #252
    0
  20. #249 pech_p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 16:58
    จินย๊องงง สนใจเส้ๆๆ
    #249
    0
  21. #248 V'vitaJ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 13:14
    รอติดตามเรื่องนี้นะคะ ชอบคาเเรกเตอร์จินยอง ไรท์มาบ่อยน๊า^_^
    #248
    0
  22. #247 apple2542541 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 01:06
    จำไม่ได้จนต้องย้อนไปอ่านตอนเดิม ขอบคุณที่ไรท์กลับมาเเล้วววววเย้ๆ
    #247
    0
  23. #245 Aya1111 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:17
    มาอัพบ่อยๆน๊าาาาา
    #245
    0
  24. #243 Bu Beom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:22
    ฮื่ออออหายไปนานมากเราคิดถึงงง
    #243
    0
  25. #242 takuruko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:03
    ยังรักและรอออออออออ ชอบแนวนี้ที่สุดแร้วว
    #242
    0