จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 4 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    25 ม.ค. 63


คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก




| EP.03 |


 

หลายวันต่อมา

ทุกอย่างดูน่าเบื่อเมื่อผมไม่ได้ทำอะไรเลย ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมและรอเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย ช่วงเวลาระหว่างนี้มันช่างว่างเปล่า มองไปทางไหนก็น่าเบื่อ แถมสิ่งที่ผมอยากทำก็ยังไม่ถึงเวลาด้วย

แต่ก็อีกไม่นานหรอก ไม่นานเลยจริงๆ

อะผมมองตามมือหนาที่เลื่อนชามใบใหญ่มาตรงหน้าผม ในนั้นมีอาหารหน้าตาน่ากินแถมยังส่งกลิ่นหอมอีกด้วย พอมองอาหารแล้วผมก็ช้อนตามองคนที่ปรุงแต่งมันขึ้นมา ร่างสูงส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ผมและเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้าม ผมละสายตาและจับตะเกียบ

อร่อยดีผมเอ่ยชมออกมาเมื่ออาหารคำแรกเข้าปากไปแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นอาหารที่แปลกหรือทำยากอะไร แต่มันอร่อยจริงๆ

ก็กินเยอะๆอีกฝ่ายบอกแล้วก็ก้มหน้าก้มตากิน เอ้อ ผมเพิ่งสังเกต วันนี้เขาแต่งตัวดีกว่าทุกวัน

วันนี้จะไปไหน?” ผมถามแต่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย เหมือนแจบอมจะนิ่งไปนิดแต่ก็แค่ครู่เดียว จากนั้นเขาก็ขยับตะเกียบต่อ

ไปทำธุระนิดหน่อยเขาบอกแค่นั้น ซึ่งผมก็ไม่คิดจะเซ้าซี้หรือถามอะไรมากกว่านี้ ก็มันเป็นเรื่องของเขาและก็ไม่เกี่ยวกับผม อีกอย่างผมก็ไม่ได้อยากรู้อะไรมาก จะไปไหน ทำอะไร กับใครหรือยังไงก็ตามใจเขาสิ

อือผมครางรับแค่นั้นแล้วทุกอย่างก็เงียบ ไม่มีบทสนทนาระหว่างเราสองคนอีกเลย จนกระทั่งเรากินอาหารเสร็จและจัดการเก็บล้างเรียบร้อย แจบอมก็ออกจากบ้านไป รถยนต์คันหรูของเขาที่จอดอยู่ที่หน้าบ้านของผมมันเรียกความสนใจจากคนบริเวณนั้นเป็นอย่างมาก

แหงล่ะ ผมอยู่มาตั้งนานไม่เคยมีอะไรแบบนี้ แต่อยู่ๆ มันก็มีมาพร้อมกับผู้ชายหน้าตาดี

คนอื่นไม่คิดอะไรหรอก เขาคิดแค่ว่าผมขายตัวน่ะสิ

พอแจบอมออกไปก็มีหญิงสาวอายุมากกว่าผมนิดหน่อยเดินตรงมายังบ้านผม ผมที่กำลังปิดประตูรั้วหันไปมองเธอพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นเชิงถาม เธอยิ้มน้อยๆ อย่างเก้อเขินซึ่งผมมองมาว่ามันจอมปลอมและปั้นแต่งมากๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

ผมรู้ว่าบ้านเธออยู่ถัดไปอีกประมาณสองสามหลัง

ขอถามหน่อยค่ะเธอเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ผมเอียงคอมอง

ว่า?”

นั่นใช่อิมแจบอม ทายาทของ I กรุ๊ปหรือป่าว?” ขณะที่เธอถามแก้มทั้งสองข้างของเธอก็ขึ้นสีแดงเรื่อๆ

I กรุ๊ป คือชื่อบริษัทธุรกิจยานยนต์ของพ่อแจบอม ท่าทางผู้หญิงคนนี้คงจะสนใจเรื่องราวของพวกไฮโซน่าดูเลย ไม่งั้นเธอไม่รู้จักแจบอมหรอก

รู้จักงั้นเหรอ? ...อยากรู้จักมากกว่าน่ะสิ

ก็ใช่ผมพยักหน้า

ว้าว~ ฉันอยากรู้จักเขาจัง ว่าแต่เขามาทำอะไรที่บ้านของนายเหรอ?” เธอทำท่าทางตื่นเต้นและสนใจในตัวของแจบอมเป็นอย่างมาก ผมมองท่าทางที่เธอแสดงออกมาแล้วก็อยากจะไล่เธอให้กลับไปซะเพราะมันดูขัดหูขัดตา

แล้วมันเรื่องอะไรที่ฉันต้องบอกเธอถึงจะดูอายุเยอะกว่าแต่ผมก็ไม่คิดจะเคารพหรอก พอเธอได้ยินผมพูดแบบนั้นใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและแสดงออกมาทันทีว่าหงุดหงิด

แต่แล้วไง ใครแคร์?

ฉันถามดีๆ นะ!เธอขึ้นเสียงใส่ผมแล้วก็ทำเสียงแว้ดๆ ใส่ ผมไม่สนใจเธอ ปิดประตูรั้วใส่ทันที ไอ้บ้า!เธอยังคงตะโกนต่อว่าผมอยู่ ผมเงยหน้าและส่งยิ้มไปให้เธอ

ถ้าคันก็เชิญไปที่อื่น แถวนี้ไม่มีบริการเกาให้ฟรีหรอกนะ เชิญ!พูดจบผมก็หันหลังและเดินเข้าบ้านทันที ระหว่างเดินก็ได้ยินเสียงด่าทอจากเธอตามหลังมาด้วย อย่าหาว่าผมหยาบคายกับผู้หญิงเลยนะ ผมก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนี้หรอก แต่มันก็น่าหงุดหงิดไม่ใช่เหรอ? ถ้าอยากรู้จักก็ไปทำความรู้จักกันเองสิ จะมาถามผ่านผมทำไม

ในเมื่อมาถามผม ก็เจอแบบนี้แหละ...ไม่ใช่แค่เธอหรอกนะ แต่จะเป็นกับทุกคน!

 

พอผมได้อยู่คนเดียว ผมก็เปิดคอมฯ และหาข้อมูลเกี่ยวกับทีกรุ๊ปเพิ่มเติม ยิ่งเวลาผ่านมามากเท่าไร รูปและประวัติรวมถึงชื่อเสียงของมาร์คก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นกระทู้รวมรูปหรือไม่ก็คอลัมน์เกี่ยวกับไฮโซ

ทุกเว็บล้วนพูดชมและอวยมาร์คกันทั้งนั้น

หล่อ รวย สุภาพ...

ผู้หญิงพวกนั้นก็เฝ้าฝันหาแต่ผู้ชายแบบนี้ แต่ใครจะรู้แบบผมไหมว่ามาร์คมันแย่แค่ไหน เขาก็แค่ผู้ชายหน้าด้านที่แย่งแม่ของผมไปหน้าตาเฉยแถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และสนิทสนมกับเธออย่างกับเป็นแม่ลูกกันจริงๆ เห็นแล้วก็อยากจะทำลายทุกอย่างของมันให้แหลกคามือ

คอยดูสิ พวกเขาจะต้องเสียใจมากกว่าผมร้อยเท่า กระอักเลือดตายไปเลยก็ได้ ตายๆ ไปให้หมด

ผมเคียดแค้นมาก มากถึงขนาดยอมปริ้นรูปของมาร์ค แม่ และสามีใหม่ของเธอมาแปะไว้ที่บอร์ดเหนือโต๊ะคอมฯ รูปทั้งสามใบถูกผมใช้หมุดแหลมๆ ปักไว้จนไม่ปลิวไปตามลม จากนั้นก็ดึงลิ้นชักและหยิบมีดคัทเตอร์ออกมา ความคมเงาวับของมันทำให้ผมรู้สึกสะใจเล็กๆ และเมื่อกรีดปลายแหลมคมลงบนรูปของคนที่ผมเกลียดเข้ากระดูกดำ ผมก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

เปลี่ยนจากคัทเตอร์เป็นมีด จากกระดาษเป็นเนื้อหนังจริงๆ มันคงหรรษามากกว่านี้

ไม่นานรูปทั้งสามใบนั้นก็ถูกกรีดจนฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดี ผมวางคัทเตอร์ไว้บนโต๊ะและเดินไปนอนบนเตียง รู้สึกว่าร่างกายต้องการการพักผ่อนขึ้นมาซะอย่างนั้น...นอนหลับสักตื่นก็คงจะดี บางทีอาจจะฝันถึงแผนการดีๆ ที่จะแก้แค้นคนพวกนั้น

เอาให้ตายกันไปข้างเลย...นึกแล้วก็สนุก

 

แกร๊ก กึก

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนเย็น เมื่อได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังขึ้น มองไปยังประตูห้องก็เห็นว่าแจบอมกลับมาแล้ว เขามองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเข้าใจ จากนั้นก็เสมองไปยังคอมฯ ที่ผมเปิดทิ้งไว้แถมยังมีรูปของพวกทีกรุ๊ปที่ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี

แต่แทนที่เขาจะถามเขากลับไม่พูดออกมาสักคำ ร่างสูงเดินไปปิดคอมฯ ดึงรูปขาดๆ นั่นทิ้งลงถังขยะ คัทเตอร์ที่วางอยู่เขาก็เก็บเข้าลิ้นชัก

หิวไหม? ลงไปกินข้าวกันแจบอมหันมาถามผมและเอ่ยชวน ผมเองก็ทำแค่พยักหน้ารับ

อือ ลงไปก่อนเลย ขอล้างหน้าก่อนผมบอกแค่นั้นแล้วก็ลุกขึ้นจากเตียง ส่วนแจบอมก็หันหลังและเดินออกไป ผมล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ลงมาข้างล่างได้กลิ่นของอาหารที่หอมใช่เล่น พอเดินเข้ามาในครัวก็เจอกับอาหารมากมายที่วางเรียงกันอยู่

ให้เดานะ...เขาซื้อมาแหงๆ

ซื้อมาเหรอ?” ผมถามและใช้ตะเกียบคีบเป็ดย่างชั้นดีเข้าปาก รสชาติอร่อยมากจนต้องกินอีกคำ

อือ กลัวว่ากลับมาทำเองแล้วจะไม่ทันแจบอมตอบเสียงเรียบ กลัวนายจะหิวซะก่อน

หึ...ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นหรอกผมหัวเราะในลำคอแล้วก็นั่งลงตรงที่ประจำ แจบอมตักข้าวสวยใส่จานและเอามาวางให้ผม จากนั้นเขาก็นั่งลงตรงข้าม

ไม่ได้หรอก...นายน่าเป็นห่วงที่สุดผมขมวดคิ้วกับคำพูดของแจบอมทันที เขาพูดออกมาทั้งๆ ที่ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ มันผิดปกติไปหน่อยเพราะปกติแล้วเขาจะยิ้มไม่ก็หัวเราะหรือพูดจาหยอกเย้าผม ที่จำได้ไม่ใช่เพราะผมใส่ใจนะ แต่จำได้เฉยๆ

พูดแบบนี้หมายความว่าไง?” ผมวางตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรงและจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง แจบอมดูไม่ทุกข์ร้อนที่ผมทำแบบนั้น เขาแค่ตักกับข้าวใส่จานให้ผมและก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง การกระทำแบบนั้นของเขาทำให้ผมเริ่มเดือดดาล

ไม่ชอบเลยเวลาเขานิ่งเหมือนไม่สนใจคำพูดของผม

เคร้ง!!

ความโมโหที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วของผม ทำให้ผมส่งมือไปปัดจานข้าวของ

แจบอมจนร่วงลงพื้นและข้าวก็กระจายไปทั่วบริเวณ ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้ามองผม เราจ้องตากันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่งแจบอมก็ถอนหายใจและลุกขึ้นยืน

ฉันหิวนะ...ไม่เล่นเขาบอกแค่นั้นแล้วก็เดินไปตักข้าวมาใหม่อีกหนึ่งจาน นั่งลงและสนใจจานข้าวมากกว่าเหมือนเดิม ผมก็เลยตบโต๊ะดังปังเพราะความไม่ชอบใจ แจบอมเงยหน้าขึ้นมามอง

ออกไปเลยไป! ไปไกลๆ เลย!ผมออกปากไล่อีกฝ่ายทันทีเมื่อเห็นว่าแววตาของเขานั้นนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร มันแตกต่างไปจากเมื่อตอนนั้น ตอนที่เราเพิ่งทำความรู้จักกัน...

อย่าไล่ ยังไงฉันก็ไม่ไปเขาบอกและดึงแขนให้ผมนั่งลง แต่ผมก็ดื้อเกินกว่าจะทำตาม

หน้าด้าน! ไปไกลๆ หน้าเลย ออกไป!ผมตวาดลั่นแถมยังชี้นิ้วไปทางประตูบ้าน

หยุดพูดแล้วนั่งลง...เดี๋ยวนี้เป็นครั้งแรกที่แจบอมทำท่าทางไม่พอใจใส่ผม แถมยังออกคำสั่งกับผมอีกด้วย แววตาของเขาไม่มีแววขี้เล่นเลยสักนิด หากเป็นคนอื่นก็คงกลัวแล้วยอมทำตาม แต่ไม่ใช่ผม ยิ่งเขาสั่งผมก็ยิ่งไม่อยากทำตาม

ก็ทำไมล่ะ...นี่มันบ้านผม ผมจะทำอะไรก็ได้

อย่ามาสั่งฉัน!!เพราะความโมโหล้วนๆ ที่ทำให้ผมพูดออกไปแบบนั้น พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องครัวเลยเพราะไม่อยากจะหายใจร่วมกับอีกฝ่าย แต่ข้อมือของผมก็ถูกดึงเอาไว้ เป็นใครไปไม่ได้หรอกนอกจากแจบอม

ผมหันไปมองและพยายามดึงมือกลับแต่เขาจับแน่นมากจนผมดึงออกมาไม่ได้

ถือว่าขอ...นั่งลงแล้วกินข้าวเถอะจากน้ำเสียงที่เรียบเฉยในตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มและแฝงไปด้วยการอ้อนวอน แววตาที่เรียบนิ่งก็เปลี่ยนเป็นแววตาเว้าวอนจนน่าเห็นใจ ผมสะดุดใจกับแววตาของเขาจนต้องนั่งลงที่เดิมและกินข้าวตามที่อีกฝ่ายขอร้อง

เปล่า...ผมไม่ได้สงสารแค่สมเพชก็เท่านั้น

 

เราต่างคนต่างอยู่คนละมุมของห้อง ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่เป็นอยู่แบบนี้หรอกนะ จะทำอะไรก็ทำไปสิ ผมไม่สนใจหรอก

หลังจากกินข้าวหมดจานผมก็หนีขึ้นมาบนห้องทันทีปล่อยให้อีกฝ่ายเก็บล้างคนเดียว ก็บอกแล้วว่าผมโกรธและโมโหมาก ไม่อยากจะอยู่ใกล้เท่าไร

แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ อารมณ์ในใจผมก็ค่อยเย็นลง แจบอมเปิดประตูเข้าในในตอนนั้นพอดี ผมก็แค่หันไปมองและหันกลับมาอย่างไม่ค่อยจะสนใจอะไร เขาเดินไปนั่งบนเตียง ส่วนผมนั่งอยู่หน้าคอม เราอยู่แบบนี้กันมาครึ่งชั่วโมงแล้ว

แจบอมไม่พูด ผมก็ไม่พูด ก็ดีเหมือนกันต่างคนต่างอยู่ไปซะ ถ้าเขาอึดอัดเดี๋ยวเขาก็กลับไปเองแหละ

ผมเปิดคอมฯ อีกครั้งและนั่งเล่นไปเรื่อยๆ เปิดนู่นเปิดนี่ดูโดยไม่สนใจอีกหนึ่งชีวิตที่นั่งอยู่ข้างหลัง สิ่งที่ผมสนใจและชอบมากๆ ก็คืองานออกแบบ ผมเคยฝันไว้ว่าผมอยากเป็นนักออกแบบ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เฟอร์นิเจอร์หรือของใช้เล็กๆ น้อย ผมสามารถออกแบบได้ แล้วเวลาที่ผมได้อยู่กับสิ่งที่ผมชอบ ผมรู้สึกมีความสุข สุขจนลืมเรื่องบางเรื่องเลยล่ะ

พึ่บ!!

แล้วอยู่ดีๆ อ้อมแขนหนากว่าก็กอดพาดผ่านไหล่ของผมโดยที่ผมไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขาเดินมาหา ใบหน้าหล่อโน้มลงจนอยู่ในระดับเดียวกับผม ผมนั่งนิ่งไม่พูดอะไร ไม่ผลักไสให้เขาถอยออกไป ก็แค่อยากรู้ว่าเขาจะทำอะไร

ร่างสูงกว่ากดจูบเบาๆ ลงมาที่ซอกคอของผม มือไม้ก็ค่อยๆ ลูบไล้หัวไหล่ผมเบาๆ ผมไม่น่าเดาให้เสียเวลาเลยนะว่าเขาจะทำอะไร มันไม่ยากเลยสักนิด สำหรับผู้ชายคนนี้แล้วก็คงจะมีแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละที่เขาต้องการ

ผมนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามที่อยากทำ ไม่ว่าจะไล่จูบไปทั่วลำคอของผม ไล้มือเข้าไปในเสื้อที่ผมสวมใส่อยู่ หรือแม้แต่จะกอดรัดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาอยากทำผมก็จะปล่อยให้เขาทำ แต่เมื่อไรที่ผมอยากทำบ้าง ผมก็จะทำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบนเตียงหรือเรื่องอื่นๆ

เขาไม่มีสิทธิ์ขัดใจผมแม้แต่น้อย

เมื่อผมไม่ขัดเขา ผมก็เลยถูกพามานอนราบบนเตียง เสื้อผ้าที่เคยสวมใส่ถูกถอดออกไปจนเหลือแต่ชั้นในตัวเดียว ร่างสูงตรงหน้าก็ไม่ต่างจากผมเท่าไร แผ่นอกกำยำของเขาทาบแนบกับแผ่นอกบางๆ ของผม ริมฝีปากไล่ตักตวงความหอมหวานจากร่างกายผมไม่หยุด

ดูเหมือนแจบอมจะพอใจกับความว่าง่ายของผม เขาผละริมฝีปากออกและเปลี่ยนมามองหน้าผมแทน แววตาของเขาไม่ต่างอะไรกับวันแรกที่เราอยู่ด้วยกัน มันมีแต่ความกระหายอยากในร่างกายของผมเท่านั้น ผมก็ไม่รู้นะว่าเขาคิดแค่นี้หรือเปล่า แต่ที่ผมเห็นมันมีเท่านี้

ร่างสูงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสั้นๆ ที่ปรกหน้าของผมออก จากนั้นก็ไล้ไปตามโครงหน้าเบาๆ สลับกับตวัดตาขึ้นมามองกัน

ไม่ดื้อก็น่ารักดีนี่เขาพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม ผมเห็นแบบนั้นก็ยิ้ม...ไม่ได้ยิ้มดีใจที่เขาชม ผมยิ้มสมเพชให้เขาต่างหาก ก็คนมันอยากได้ มันกระหายอยากจะพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ให้ได้ในสิ่งที่ต้องการก็พอ

ไม่ต้องมาพูดชมกันหรอกผมสบตาเขาและพูดตอกกลับไป จากนั้นก็ยิ้มบางๆ มีจุดประสงค์แบบนี้ ไม่ต้องมาพูดหวานๆ ก็ได้ แค่มองตาก็รู้แล้วพูดจบผมก็ยกมือขึ้นแนบข้างแก้มแจบอมเบาๆ เขาขมวดคิ้วนิดๆ เหมือนสงสัยบางอย่าง

รู้อะไรเหรอ? นายเห็นอะไรในตาฉันเหมือนเขาก็รู้ว่าผมกำลังยั่วโมโหเขา เขาก็เลยถามกลับมา ผมก็ทำได้แค่ยิ้มและไล้ปลายนิ้วไปทั่วโครงหน้าเขาเบาๆ

นี่...ผมจิ้มแก้มเบาๆ ฉันเหมือนที่ระบายอารมณ์ของนายเหรอ?”

ทำไมคิดแบบนั้นแจบอมไม่ตอบคำถามของผม แต่เขาถามย้อนกลับมาแทน ผมยิ้มนิดหน่อยและช้อนตามองเขาอีกครั้ง

แล้วมันไม่ใช่หรือไง?” ผมเลิกคิ้ว แจบอมส่ายหน้าไปมาช้าๆ คำตอบของเขาทำให้ผมรู้สึกผิดคาด เขาคิดอะไรของเขานะ

ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเขาตอบ ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำเขายืนยันในคำพูดของตัวเองอย่างหนักแน่น

“...” ผมเงียบไม่ตอบโต้อะไร ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ไปไม่ถูกเลยก็ว่าได้ ผมคิดว่ามันไม่มีเหตุผลเลยที่แจบอมจะไม่มองผมเป็นแค่ที่ระบาย ผมพยายามห้ามความคิดตัวเองไม่ให้คิดว่าแจบอมกำลังให้ความสำคัญกับผม เพราะมันเป็นไปไม่ได้ เราเพิ่งจะได้ใกล้ชิดกัน เพิ่งจะทำความรู้จักกันถึงแม้ขั้นตอนมันจะรวบรัดไปมากก็เถอะ

ยังไงผมก็ยืนยันคำเดิมว่า ถ้าเขาเบื่อเดี๋ยวเขาก็ไป

เงียบทำไม?”

ก็แค่กำลังคิดว่านายพูดแบบนี้กับทุกคนที่นายต้องการจะนอนด้วยหรือเปล่าผมพูดออกไปหน้าตาย ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง ผมมั่นใจมากว่า

แจบอมเขาไม่ได้เข้าหาผมเพราะเขาจริงใจกับผม ทุกอย่างที่ทำเขามีจุดประสงค์ ถึงแม้ว่าเขาจะหาอะไรมาให้ผมมากมายก็ถาม มันก็แค่การลงทุนที่เขาก็จะได้กำไรกลับไป

เขาเสียเงินให้ผม ผมเสียตัวให้เขา ดูก็รู้ว่าใครได้คุ้มกว่ากัน

ไม่เคยพูดกับใครทั้งนั้นแหละ นายเป็นคนแรกแจบอมตอบเสียงเรียบและโน้มใบหน้าลงมากดจูบที่ริมฝีปากผมเบาๆ ถ้าบอกว่าฉันรักนายจริงๆ นายจะเชื่อฉันไหม?”

คำตอบแรกที่โผล่ขึ้นมาในหัวคือไม่เชื่อ จะบ้าเหรอ ใครจะไปเชื่อกัน ผมหมดศรัทธากับคำว่ารักไปตั้งนานแล้ว มันก็แค่คำพูดตลกๆ ที่คนชอบพูดกันเท่านั้นแหละ แค่คิดผมก็หลุดขำออกมาแล้ว พอผมขำแจบอมก็มองผมด้วยความประหลาดใจ

สายตาของเขาดูสงสัยในการกระทำของผม จนผมต้องอธิบายให้เขาฟัง

ขอโทษนะที่ฉันไม่เชื่อ แต่ก็ไม่เป็นไร นายไม่จำเป็นต้องบอกรักฉันหรอก อยากเอาก็เอาเถอะ แค่เอากัน ไม่ต้องพูดว่ารักก็ได้

ที่ผมพูดออกไปแบบนั้นเพราะผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ระหว่างผมกับแจบอมมันไม่มีอะไรมากกว่าเซ็กซ์มาตั้งแต่ต้นแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกรักเขาเลยสักนิดและผมก็ไม่ได้รักใครด้วย พอผมพูดแบบนั้นออกมาแววตาของแจบอมก็เปลี่ยนไป ผมไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่มันดูแข็งกร้าวขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

 

และคืนนั้นแจบอมก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมอีกเลย ต่างคนต่างเสร็จและผมก็หลับไปทันที ไม่รู้ตัวเลยว่าหลังจากที่ผมหลับไปแล้วแจบอมทำอะไรบ้าง แต่ที่รู้ๆ ตอนที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็เจอหน้าเขาเป็นคนแรกเหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา

 

 

 

   อ่านจบตอนแล้ว อย่าลืมสาดกำลังใจนะคะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1297 Lunyes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 12:44
    แจบอมกำลังจะสื่ออะไรถึงจินยองใช้มั้ย กำลังพยายามเพื่อน้องใช่รึเปล่า แต่พี่ต้องใจเย็นๆนะ น้องผ่านเรื่องแย่ๆมามาก ต้องค่อยเป็นค่อยไปนะ
    #1,297
    0
  2. #1286 wouldumind (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 10:40
    แจบอมกำลังพยายามเข้าใจจินยองอยู่ใช่ไหม ฮือออ อดทนนะแจบอมม
    #1,286
    0
  3. #1236 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:36
    ไม่ปล่อยไปง่ายๆ จริงๆ ด้วย แต่ดูเหมือนจินยองอาจจะชินกับการอยู่คนเดียวมากเกินไปหน่อยนะ แล้วที่แจบอมทำนั้นเรียกว่าง้อรึเปล่า ยอมให้จินยองตลอดยอมทุกอย่างเลย เป็นสิ่งที่รับรู้ได้แม้จะมองผ่านดวงตาที่ไร้ความรักและจิตใจที่เย็นชาของจินยอง เหมือนแจบอมก็รู้อะไรมาบ้างเหมือนกัน มันยังไงกันแน่นะความจริงมันอาจน่าเจ็บปวดกว่าที่จินยองกำลังรู้สึกถึงมันหรือเปล่าทุกคนถึงได้ปกป้องจินยองที่กำลังอ่อนแออยู่แบบนี้
    #1,236
    0
  4. #1217 โจอี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 09:48
    จินยองผู้ไม่มีความรู้สึก ผู้ที่เฉยและชามากกกกก สงสารแจบอมอะ
    #1,217
    0
  5. #1185 shierichi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 10:27
    แจบอมอ่า ไม่เป็นไรนะ สู้ๆ
    #1,185
    0
  6. #1034 bibimbua (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:21
    จินยองลูกกกกกกก
    #1,034
    0
  7. #533 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 17:49
    โลกของจินยองมันมืดหม่นเกินไปแล้ววว
    #533
    0
  8. #295 ออมม่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 11:58
    สักวันจินยอง จะมองเห็นความรักของแจบอม
    #295
    0
  9. #218 bnyoungggggg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 12:15
    จินยองเชื่อแจบอมเค้าหน่อย
    #218
    0
  10. #210 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:43
    จินยองเย็นชาจังเลยแงงงง ปกติเคยเจอแต่เมะร้ายเรื่องนี้เคะร้ายเลยนะเนี่ยย
    #210
    0
  11. #209 PatteemaS. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:19
    จินยองงง จิตใจโหดร้ายเหลือเกินค่ะ
    #209
    0
  12. #208 norrijung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:19
    มันดูลึกลับในความรู้สึกของทั้งสองคน เหมือนคนเล่นเกมกันอยู่ เพียงเพื่อดูว่าใครจะเป็นฝ่ายเปิดเผยก่อนกัน มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดระหว่างกันมาก แต่ยังตอบสนองความต้องการระหว่างกัน รอตอนต่อไปนะคะ
    #208
    0
  13. #207 V'vitaJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:25
    รอเรื่องนี้ตั้งนานน อัพบ่อยๆนะคะ????
    #207
    0
  14. #206 takuruko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:03
    รอตั้งนานนน
    #206
    0
  15. #204 Pimnaay2000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 13:21
    เราชอบฟิคแนวนี้ รอค่ะ
    #204
    0
  16. #203 Pangya_1234 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 08:49
    (โง้ยยยยยย เหม่ยสู้ๆนะค่าา ติดตามมากชอบๆ)  จินยองอย่าพยศมากสิ๊พี่แจบอมเค้ารักตัวนะ 
    #203
    0
  17. #202 Jannie18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 03:20
    จินยองเย็นชาดีชอบ และแจบอมต้องมีอีกด้านที่เรายังไม่รู้แน่ๆ
    #202
    0
  18. #201 TuesThursday (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 02:38
    จินยองอ่าาาาาาาา แจบอมอาจจะรักหนูจริงๆ นะ เลิกดื้อสักนิดน่าาาาา
    #201
    0
  19. #200 ❛F tO THE N 。 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 01:03
    แง้ พี่บีน่าจะรู้เกี่ยวกะจินยองมานานแล้วเปล่า แง้ เราว่ามันต้องมีอะไรรร สงสารรรทุกคนเลยอ่าาา
    #200
    0
  20. #199 Primmm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 00:48
    แจบอมรักจินยองจริงรึเปล่า ถ้าจริงอยากรู้จังว่าทำไม
    #199
    0
  21. #198 Naniile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:02
    รออยู่น้า
    #198
    0
  22. #197 NENE1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 19:08
    รีดรอเหม่ยอยู่นะ เหม่ยมาต่อเร็วๆนะ รีดอยากอ่านแล้วววว รีดรอเหม่ยที่หน้าเด็กดีทุกวันเลย 55555555
    #197
    0
  23. #196 Agasegus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:30
    นยองอย่าดื้อกับพี่จบมเขามากนะลูก

    สาดกำลังใจไปเต็มที่ค่ะ
    #196
    0
  24. #195 passterjb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:36
    โอ้โหหห จินยองคะ555555
    #195
    0
  25. #194 Aya1111 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 15:56
    ดื้อออออ เอาแต่ใจ แล้วก็อารมณ์ร้อนม๊ากกกก ตายแล้ว ปาร์คจินยองน่ากลัวสุดไ
    #194
    0