จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 3 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    25 ม.ค. 63

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก



| EP.02 |



เช้าวันต่อมา

แจบอมปลุกให้ผมตื่นตั้งแต่แปดโมงกว่าๆ พอผมทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ลงไปกินข้าวเช้า ข้อดีอีกข้อของเขาก็คือเขาทำอาหารเป็น มันไม่ใช่แค่พอกินได้นะ แต่มันเข้าขั้นอร่อยเหมือนเซฟมือทองของร้านอาหารชื่อดัง ผมไม่ได้อยากจะอวยเขาหรอกนะ แต่ที่พูดมาคือความจริงทั้งหมด

พอกินข้าวเสร็จผมก็ช่วยเขาทำความสะอาดครัว เราไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร กลับรู้สึกดีซะด้วยซ้ำที่แจบอมหัดอยู่เงียบๆ บ้าง เพราะวันที่ผ่านๆ มาเขาเอาแต่พูดหรือไม่ก็ยิ้มให้ การกระทำพวกนั้นทำให้ผมหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้งเพราะเขาดูอารมณ์ดีเกินไปน่ะสิ

ผมกลับขึ้นมาบนห้องนอนอีกครั้งโดยที่แจบอมเดินตามขึ้นมาด้วย เขาน่ะยังไม่ได้อาบน้ำเลยเพราะมัวแต่ไปทำอาหารเช้าก่อน แจบอมเดินเข้าห้องน้ำ ส่วนผมก็เปิดคอมพิวเตอร์และนั่งเช็กข่าวของงานเลี้ยงเมื่อคืน

ผมรู้สึกว่าตัวเองพลาดนิดหน่อยที่อยู่ร่วมงานไม่นานเพราะหลังจากที่ผมกลับมาก็เหมือนกับว่าพวกทีกรุ๊ปจะขึ้นเวทีและเปิดตัวลูกชายของพวกเขา นานหลายปีที่ไม่เคยมีใครรู้ว่าทายาทของทีกรุ๊ปหน้าตาเป็นยังไงก็เพราะว่าลูกชายของเขาไม่ได้อยู่ในเกาหลีใต้ตั้งแต่แรก

มาร์ค ต้วน หรือ ต้วน อี๋เอิน ลูกชายคนเพียงเดียวของ ต้วน อี้เฟยและ คิม ซอนฮวา

ผมรู้สึกไม่ดีกับประโยคนี้ที่นักข่าวเขียนขึ้นมา แน่นอนว่ามาร์คเป็นลูกชายคนเดียวของอี้เฟยแต่ไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของคิม ซอนฮวา

ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีผมเป็นลูกอีกคน เธอไม่บอกใคร...

ผมไล่อ่านประวัติของมาร์คที่ถูกปล่อยออกมามากมาย เหมือนถูกเตรียมเอาไว้แล้ว ผมไม่รู้ว่าทีกรุ๊ปคิดจะทำอะไร ก่อนหน้านี้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับทายาทของเขาเป็นความลับแต่เพียงแค่ชั่วข้ามคืนทุกอย่างก็ถูกเปิดเผยเป็นสาธารณะและทุกคนในแวดวงไฮโซก็ให้ความสนใจ

มาร์ค อายุมากกว่าผมประมาณสองปี แต่ก่อนเขาอาศัยอยู่ที่ไต้หวันและเรียนภาษาเกาหลีควบคู่ ถึงว่าทำไมสำเนียงของเขาตอนที่พูดกับผมถึงฟังแล้วแปลกๆ นอกจากนั้นเขายังย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังของเกาหลีใต้ซะด้วย

มหาวิทยาลัยที่ผมไม่เคยอยากจะเข้าไปเรียน เนื่องด้วยค่าใช้จ่ายที่แพงระยับและสังคมไฮโซในนั้น ผมคิดว่ามันน่าขยะแขยงเพราะมีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหากัน แต่พอรู้ว่ามาร์คเรียนที่นี่ผมก็เริ่มสนใจ...

ดูอะไรอยู่แล้วจู่ๆ เสียงของแจบอมก็ดังขึ้น เขามายืนซ้อนด้านหลังของผมตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ผมหันไปมองเขาก็เห็นว่าเนื้อตัวของเขามีหยดน้ำเกาะพราวเต็มไปหมด ผมสีดำเข้มก็เปียกชุ่มจนจับกันเป็นช่อ ดูๆ แล้วก็น่ามองไปอีกแบบ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร

อยากเรียนมหาวิทยาลัยK”

ผมไม่ตอบคำถามของแจบอมแต่กลับพูดเปรยๆ เกี่ยวกับเรื่องในความคิด ทันทีที่ผมพูดจบแจบอมก็โน้มตัวที่เปียกน้ำของเขาเข้ามาแนบชิดแผ่นหลังของผมจนรู้สึกเปียกชื้น ใบหน้าหล่อดูดีมากแนบกับแก้มของผมพร้อมกับริมฝีปากที่กดจูบลงมา

ขอเหตุผลเขาถามเสียงแผ่ว ผมกัดปากตัวเองเบาๆ เพราะรู้สึกขัดใจ ไม่ใช่เพราะแจบอมถามหาเหตุผล แต่มันเป็นเพราะรูปต่างๆ ในหน้าเว็บต่างหาก รู้สึกว่าแม่ของผมจะดูมีความสุขและภูมิใจในตัวมาร์คเหลือเกิน หลายๆ รูปที่โพสต์ในข่าว แววตาของแม่สื่อออกมาว่าเธอเอ็นดูและรักมาร์คแค่ไหน ผมเห็นแล้วก็คับแค้นใจมากกว่าเดิม

ยิ่งมองก็ยิ่งเกลียด ผมเกลียดทั้งแม่และมาร์ค

ก็ไม่อยากสอบแข่งขันนี่ ไปเรียนด้วยกันนะผมหันไปพูดชิดริมฝีปากอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ พูดจบก็กดจูบที่ริมฝีปากอีกฝ่ายไปหนึ่งที ไม่ใช่ว่าอยากจะทำอะไรแบบนี้นะ แต่การที่ผมจะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยK โดยที่ผมไม่ต้องเดือดร้อนในหลายๆ เรื่อง ผมจำเป็นต้องพึ่งพาแจบอม

มีอะไรมาแลก?” แจบอมไม่ตอบรับหรอกว่าตกลงหรือไม่ แต่เขากลับถามหาข้อแลกเปลี่ยนที่เขาจะได้หากเขาตอบตกลง น้ำเสียงที่ใช้ก็แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ผมยิ้มนิดๆ และหันไปเผชิญหน้ากับแจบอมตรงๆ ลูบไล้ฝ่ามือไปตามร่างกายกำยำไร้เสื้อผ้าปกปิดเบาๆ เป็นการยั่วยวน

จะว่าผมเอาตัวเข้าแลกก็ได้เพราะว่าผมก็เสียให้แจบอมไปแล้วจะเสียอีกรอบก็คงไม่เป็นไร อีกอย่างถ้าหากผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการ เรื่องแค่นี้ผมไม่สนใจมันหรอก

เซ็กซ์ก็คือเซ็กซ์ แจบอมก็ต้องการมัน ส่วนผมก็แค่ใช้มันให้เป็นประโยชน์ ทั้งผมและเขาต่างฝ่ายก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ มันก็เจ๊ากันไปน่ะนะ

แจบอมสบตากับผม แววตาของเขามีแต่ความเจ้าเล่ห์เร่าร้อนและกระหายอยาก ผมยิ้มน้อยๆ ให้เขาและลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ดันให้แจบอมนั่งลงบนเก้าอี้แทนผม จัดการหมุนเก้าอี้ให้พนักพิงชนขอบโต๊ะและนั่งหันหลังให้กับจอคอมฯ และผมก็นั่งคร่อมบนตักของแจบอมอีกที ฝ่ามือหนากอดรัดที่ช่วงเอวของผมและกระชับให้ร่างของเราแนบชิดกันมากขึ้นอีก

มือทั้งสองข้างของผมวางไว้บนไหล่ของแจบอม ใบหน้าของเราโน้มเข้าหากันจนริมฝีปากแนบชิดกันและแจบอมก็จู่โจมผมอย่างรวดเร็ว เรานัวเนียกันอยู่บนเก้าอี้ ระหว่างที่ผมจูบกับแจบอมสายตาของผมก็มองไปที่จอคอมฯ ผมเห็นหน้าแม่และมาร์ค

นั่นยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ผมทำอะไรๆ ที่มันมากกว่านี้ ผมไล้มือไปปลดปมผ้าขนหนูของแจบอมออก จากนั้นก็เลื่อนมาปลดกางเกงตัวเองออกบ้าง แจบอมเห็นผมทำแบบนั้นเขาก็ส่งมือเข้ามาช่วยเหลือ เมื่อกางเกงของผมหลุดออกไป ฝ่ามือหนาก็ลูบไล้ที่ต้นขาเนียนและบีบขย้ำแรงๆ จนขึ้นเป็นรอยมือ

ถ้าฉันเอาตัวเข้าแลก นายจะตกลงไหม?” ระหว่างที่เขาลูบไล้ตัวผมและผมก็นัวเนียอยู่กับเขา ผมก็เอ่ยถามเสียงกระเส่าที่ข้างหูของแจบอม ร่างสูงผละออกมามองหน้าผมนิดหน่อยแล้วก็ยิ้มมุมปากส่งมาให้ ผมรู้ว่ารอยยิ้มนี้เป็นคำตอบว่าเขายินดีและตกลง

ไม่ต้องมีคำพูดอะไรมากมายมาอธิบายการกระทำของผม แจบอมเร่าร้อนและรวดเร็วเสมอ ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าผมมานอนอยู่บนเตียงได้อย่างไร แต่พอรู้ตัวอีกทีร่างกายของผมก็ถูกคลอเคลือบไปด้วยหยาดเหงื่อ ฝ่ามือทั้งสองข้างจิกลงบนผ้าปูเตียงและลมหายใจเข้าออกก็สั่นพร่าอย่างยากที่จะควบคุม

อ๊า...ทุกครั้งที่แรงส่งจากแจบอมมาถึงผม มันก็อดไม่ได้ที่จะไม่ปล่อยเสียงน่าอายออกมา กี่ครั้งก็ไม่ชิน แจบอมทำให้ผมรู้สึกแปลกใหม่ทุกครั้งที่เราอยู่บนเตียงด้วยกัน เหมือนเขาจะรู้ว่าผมเป็นคนเบื่อง่ายและถ้าเจออะไรที่มันจำเจผมก็จะปฏิเสธ

แต่ผมยังไม่เคยปฏิเสธเซ็กซ์ของเขาเลยสักครั้ง เพราะมันไม่เคยซ้ำจนน่าเบื่อเลย แต่กลับแปลกใหม่จนหัวใจของผมมันสั่นรัว ร่างกายก็ตอบสนองมันได้ดี ไม่เคยรู้มาก่อนว่าผมจะเป็นเอามากขนาดนี้ ระหว่างที่ร่างกายของผมและแจบอมสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน สมองของผมก็ไม่มีที่ว่างพอให้คิดเรื่องอื่น ผมลืมไปแล้วว่าผมทำแบบนี้ทำไม

แรงส่งจากแจบอมยังมีมาเรื่อยๆ ทุกแรงสอดรับประสานของเรามันร้อนระอุเหมือนอยู่ในกองเพลิง เนื้อตัวของเรามีแต่หยาดเหงื่อ แจบอมน่ะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่ร่างกายของเขากลับร้อนและมีเหงื่อมากกว่าผมซะอีก

อ่า...เสียงแหบพร่าของแจบอมดังขึ้นพร้อมกับความอุ่นวาบที่พุ่งเข้ามาในตัวผม เขาฟุบหน้าลงมาซบที่หน้าอกของผมและหอบหายใจเบาถี่ เชื่อตายแหละว่าเขาเหนื่อย ผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แจบอมก็เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ ทำเหมือนเหนื่อยจะขาดใจแต่ก็ลุกขึ้นมาขยี้จนผมยับคาเตียงตลอด

Rrrr~

แต่เราสองคนยังไม่ได้ได้ต่อรอบที่สองเลย เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นมาซะก่อน ผมจำได้ว่าวางมันไว้บนหัวเตียงก็เลยเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อแจ็คสัน แจบอมยื้อโทรศัพท์ของผมไปดูบ้าง พอเห็นเป็นคนที่รู้จักดีเขาก็ส่งคืนมาให้ผม ผมกดรับและเอาแนบหู

มีไร?” ผมกรอกเสียงลงไปและก็ได้ยินเสียงแจ็คสันตอบกลับมา

(ไม่มีอะไรมาก เมื่อคืนโอเคหรือเปล่า?) น้ำเสียงที่อีกฝ่ายตอบกลับมาแสดงออกว่าเป็นห่วงผมมากแค่ไหน ก็นะ ผมกับแจ็คสันเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุดตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ก่อนที่ชีวิตของผมจะเป็นแบบนี้ซะอีก และเขาก็เป็นคนเดียวที่ดูออกว่าช่วงไหนผมดีหรือแย่

ก็...โอเค...ตอนแรกผมก็จะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกตินั่นแหละ แต่พอเริ่มพูดแจบอมก็ขยับตัวเบาๆ ร่างกายของเรายังประสานกันอยู่มันก็เลยเสียดสีกันจนทำให้น้ำเสียงของผมสั่นเครือไปด้วยและดูจากสีหน้าและแววตาแล้ว แจบอมจงใจทำให้เป็นแบบนั้น

เขาอยากให้ผมส่งเสียงน่าอายออกมา

(ก็ดี แล้วนี่ทำอะไรอยู่) แจ็คสันเองก็คงได้ยิน แต่ก็อาจจะปล่อยผ่านไป เขาก็รู้ว่าผมอยู่กับแจบอมแต่คงไม่คิดว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรแบบนี้กันอยู่ ว่าง่ายๆ เขาก็โทรมาขัดจังหวะนั่นแหละ แต่ผมไม่อยากให้แจ็คสันคิดแบบนั้น อย่างน้อยเขาก็อุตส่าห์เป็นห่วงผม

นอน..อะ...อยู่ผมแทบจะพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องเมื่อแจบอมสอบกายเข้าหาผมอย่างหนักหน่วงโดยที่ไม่ให้ผมได้เตรียมตัวเตรียมใจ ผมพยายามยกมืออีกข้างดันไหล่กว้างออกแต่แจบอมก็ไม่สนใจ เขาจับข้อมือของผมและตรึงไว้เหนือศีรษะและสอบกายเข้ามาเรื่อยๆ

ผมนอนกัดปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เสียงบ้าๆ เล็ดลอดออกมา ไม่อยากให้แจ็คสันรู้ว่าผมกำลังทำเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เช้าของวัน ไม่ได้อายแต่แค่ไม่อยากจะฟังคำพูดเอ่ยแซวของอีกฝ่ายเวลาเจอหน้ากัน แต่เสียงหอบหายใจของแจบอมก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ เพราะเจ้าตัวจงใจให้มันเกิดขึ้น แจ็คสันก็คงได้ยินแล้วนั่นแหละเขาถึงพูดออกมาว่า

(ถ้ากำลังเอากันอยู่ฉันจะวางนะ ขอโทษที่โทรมาผิดจังหวะ ฮ่าๆ)

พอเขากดวางไป ผมก็ดันโทรศัพท์ออกห่างและเอื้อมมืออีกข้างมาบีบไหล่ของแจบอมแรงๆ พอสบโอกาสเขาก็สอบกายเข้าหาผมอย่างหนักหน่วงทันที

บทรักเร่าร้อนรอบที่สองของผมและแจบอมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง...

 

ขยับออกไปหน่อยสิผมว่าขณะที่พยายามดันไหล่ของแจบอมให้ออกห่างจากตัว อีกฝ่ายทำเป็นนิ่งไม่สนใจผมที่กำลังโวยวายแถมยังซุกหน้าซบที่ซอกคอผมอีกต่างหาก ผมส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างรำคาญและก็ตีไปที่ปีกไหล่ของอีกฝ่ายแรงๆ ออกไป!

ทำไมต้องรุนแรงแจบอมไม่ได้แสดงออกว่าเจ็บเลยแม้แต่นิด เขาแค่เงยหน้าขึ้นมามองผมและถามเสียงเรียบๆ ผมจ้องตาอีกฝ่ายอย่างเอาจริง สื่อเต็มที่ว่าถ้าเขาไม่ยอมถอยออกไปผมจะอาละวาดใส่เขาแน่ๆ น่าหงุดหงิดที่สุดเลย หลังจากจบกิจกรรมบนเตียง แทนที่เขาจะปล่อยให้ผมลุกไปอาบน้ำล้างตัวแต่กลับโถมตัวมานอนทับผมแถมยังกอดแน่นจนขยับไม่ได้อีก

ก็พูดไม่รู้เรื่อง!ผมว่าและหันหน้าหนีไปอีกทาง ถ้าทนมองหน้าอีกฝ่ายนานกว่านี้ผมได้ข่วนหน้าเขาแน่ๆ

ก็เหนื่อย พักก่อนไม่ได้หรือไง?” อีกฝ่ายว่าเสียงเรียบและขยับออกนิดหน่อย แต่ก็ไม่วายที่จะส่งแขนมากอดเอวผมไว้หลวมๆ คำพูดของเขาทำให้ผมหันไปมอง อะไรคือเหนื่อย? ตอนที่ทำไม่เห็นพูดแบบนี้เลย ใส่ได้ใส่ แรงมีขนาดไหนใส่เต็มที่ ไอ้คนที่ควรพูดว่าเหนื่อยต้องเป็นผมสิ

ไปไกลๆ หน้าเถอะผมบอกเขาเสียงเรียบและปัดแขนของเขาออก จากนั้นก็ลงจากเตียงและเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง ผมไม่พอใจก็คือไม่พอใจและเขาก็เป็นคนเริ่มทำให้ผมหงุดหงิดด้วย

ส่วนเรื่องที่ผมขอเขาไปก่อนหน้านี้ เขาตอบตกลงแล้วและถ้าคิดจะคืนคำผมจะฆ่าเขาให้ตายเลย

เมื่ออาบน้ำจนสบายใจแล้ว ผมก็ออกมาแต่งตัว แจบอมก็ยังนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เพียงแต่นอนมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่แต่มันก็ไม่มีค่ามากพอให้ผมสนใจหรอก

ไปเที่ยวกันไหม?” แล้วอยู่ดีๆ แจบอมก็ถามขึ้นมา ผมที่กำลังใส่เสื้อก็ชะงักและหันไปขมวดคิ้วใส่เขา ไม่เข้าใจที่เขาพูดเลย ไปเที่ยว?

“??”

ไปเที่ยวกันไหม? ถามเนี่ยแจบอมย้ำอีกครั้งเมื่อผมแสดงออกว่าไม่เข้าใจ ผมไม่ตอบและหันไปส่องกระจกเพื่อเช็ตผมแทน ไม่นานร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายก็มายืนซ้อนด้านหลังของผม ลำแขนแกร่งสอดเข้ามาตรงช่วงเอวและรั้งให้แผ่นหลังของผมชิดแผ่นอกของเขา

เรามองตากันในกระจกอีกแล้ว...

ปล่อยผมบอกเบาๆ และพยายามแกะแขนอีกฝ่ายออก ไม่รู้ทำไมแจบอมถึงชอบทำให้ผมหงุดหงิดนักนะ เขาเป็นพวกโรคจิตหรือไงกัน

ไปไหม ถามหลายรอบแล้วแจบอมเองก็ไม่สนใจคำพูดของผมเหมือนกัน เขากระชับแขนและก้มลงถาม น้ำเสียงเรียบๆ ของเขาทำให้ผมเดาไม่ออกว่าเขาคิดจะทำอะไร

ไปไหนล่ะ ถ้าไกลไม่ไปนะ ขี้เกียจผมถามแบบไม่ได้ใส่ใจเท่าไร ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมและผมก็ไม่มีภาระหน้าที่อะไรที่จะต้องรับผิดชอบ มันว่างมาก ว่างขนาดที่ว่านั่งเฉยๆ ก็สามารถทำให้ฟุ้งซ่านได้และผมก็จะคิดถึงเรื่องของตัวเองในอดีต พอได้คิดแบบนั้นผมก็เกิดความรู้สึกอยากแก้แค้น แน่นอน ผมจะทำมัน

ทะเล ไปไหม?” แจบอมบอกนิ่งๆ และเดินไปนั่งที่ปลายเตียง ผมอึ้งนิดหน่อยที่อีกฝ่ายบอกมาแบบนั้น ไปเที่ยวทะเลตอนนี้? ตลกมากไหมล่ะ อยากจะรู้จริง หนาวก็หนาวแถมยังไกลอีกต่างหาก

ไกล ไม่ไป

ไม่ไกล แป๊บเดียว ขับรถไปเอ๊ะ! นี่พูดไม่รู้เรื่องสินะ ผมชักสีหน้าใส่อีกฝ่ายและเดินหนีออกไปนอกห้องทันที ไม่อยากจะเห็นหน้าคนพูดไม่รู้เรื่อง

ผมลงมาหาน้ำดื่มและเดินไปนั่งลงที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น มองตรงไปข้างหน้าที่เป็นเพียงกำแพงเปล่าๆ สีขาว ดูแล้วก็โล่งตา เมื่อก่อนมันมีอะไรมากมายเลยที่ตั้งวางไว้ มีของที่พ่อของผมชอบ มีของที่แม่บอกว่าสวย แต่ของพวกนั้นผมจัดการขายทิ้งแลกเปลี่ยนมาเป็นเงินเรียบร้อยแล้ว

ถามว่าเสียดายไหมก็เสียดาย แต่ถ้าผมยังเก็บไว้ผมจะเสียใจมากกว่า อย่างน้อยถ้าไม่เห็นของพวกนั้นผมก็ยังสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้โดยไม่ต้องมานั่งร้องไห้ทุกครั้งที่พบเจอ ผมอ่อนแอ ผมรู้ตัวและผมก็ไม่ต้องการให้ใครก็ตามมาเห็นมุมมุมนั้นของผม

ผมอยากเป็นคนเข้มแข็งที่สามารถดูแลตัวเองได้ถึงแม้ว่าจะไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างๆ ก็ตามที

แต่เพราะผมเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ พอได้มานั่งตรงจุดนี้ น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว กี่ครั้งกี่หนแล้วก็ไม่รู้ที่ผมเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ร้องไห้ผมก็จะนั่งเหม่อและเห็นภาพในวันเก่าๆ ผมอยากให้สิ่งพวกนั้นหายไปจากชีวิต ผมอยากลืมมันให้หมด

ทำไมเรื่องโหดร้ายถึงเกิดขึ้นกับผม ผมทำอะไรผิด?

เพราะว่าผมเฝ้าถามแต่คำคำนี้ทุกวันซ้ำๆ แต่ผมไม่เคยได้รับคำตอบ มันเลยเป็นแรงผลักดันให้ผมหาคำตอบ ผมอยากรู้ว่าทำไม...เพียงแค่เธอไม่รักผมเหรอถึงได้ทิ้งกันไปแล้วไม่เคยหันกลับมาเหลียวแล หรือเพราะเธอเกลียดผมที่ผมเป็นลูกของพ่อที่ทำร้ายเธออย่างรุนแรง

อะไรคือคำตอบของคำถาม

พึ่บ!

ความอบอุ่นจากลำแขนแกร่งของแจบอมทำให้ผมรู้สึกตัวและรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา แจบอมก็เป็นอีกคนที่ผมไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา ผมไม่อยากให้เขาแสดงออกว่าสงสารผม ผมไม่ต้องการความสงสารจากใคร

ร้องไห้ทำไม?” แต่เขาก็เห็นสินะ ร่างสูงถามพร้อมกับโน้มหน้าลงมามองผม ผมหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะไม่อยากให้แจบอมสนใจ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอย่างที่ผมต้องการ แจบอมจับปลายคางและดันให้ผมหันไปสบตากับเขา

เราจ้องตากันอยู่นานจนผมเป็นคนผละออกไป

ไม่ต้องมายุ่งผมสะบัดแขนอีกฝ่ายออกอย่างแรงและลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ช่วงตัวก็โดนอ้อมแขนหนาคว้าและกอดรัดเอาไว้จนไปไหนไม่ได้

อย่าร้องไห้สิ นายไม่เหมาะกับน้ำตาพูดจบแจบอมก็กดจูบลงมาที่ข้างลำคอของผม ความอบอุ่นจากริมฝีปากของเขาทำให้ผมนิ่งไป

ผมไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับการกระทำของเขาหรอกนะ

 

ผมบอกแล้วว่าผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นหากมันไกล แต่ผมก็ขัดแจบอมไม่ได้จริงๆ สุดท้ายผมก็มานั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูของเขาและมันก็กำลังมุ่งหน้าไปยังทะเลอย่างที่แจบอมบอก ระหว่างอยู่ในรถผมก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาสักคำ แจบอมเองก็ไม่ได้เปิดปากถามอะไรผม เหมือนเขารู้ว่าตอนนี้ผมยังไม่อยากพูดอะไร

ก็ดี ผมไม่มีอารมณ์จะพูดเหมือนกัน

ผมเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง วิวด้านนอกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ซ้ำกันสักวินาที แจบอมเองก็ขับรถเร็วใช่เล่น เพราะไม่นานเขาก็พาผมมาถึงทะเลอย่างที่เขาบอก ทะเลที่เขาพาผมมาก็คือทะเลในเมืองซ็อกโซ หากนั่งรถโดยสารมาก็ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง แต่แจบอมขับรถมาเองก็เลยใช้เวลาไม่นานขนาดนั้น

พอมาถึงแจบอมก็พาผมลงจากรถและไปเดินเล่นตามหาดทราย ลมหนาวที่พัดจากทะเลทำให้ผมต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเองไว้ ถึงจะใส่เสื้อกันหนาวมาแล้วแต่มันก็ยังสะท้านไปถึงข้างใน แล้วผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาผมมาทะเลทั้งๆ ที่มันหนาวขนาดนี้

หนาวเหรอ?” แจบอมถามและก็วาดวงแขนมากอดไหล่ผมไว้ ผมตวัดสายตาไปมองอีกฝ่ายแล้วก็เห็นเขามองตรงไปข้างหน้าแถมบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจกับสถานที่แห่งนี้

ก็นิดหน่อยผมเองก็ตอบไปตามความรู้สึก จากนั้นเราก็เดินไปตามทางเดินเรื่อยๆ แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงโขดหินที่พอจะนั่งพักได้ แจบอมกดไหล่ให้ผมนั่งลงแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆ ฝ่ามือหนาเลื่อนมาประสานฝ่ามือของผมและก็บีบเบาๆ

ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร พาผมมาถึงที่นี่เพื่อมานั่งพักแค่นี้หรือ?

ทำไมพามาที่นี่?” ผมถามเขาและกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่านะ แต่ที่ตรงนี้แทบจะไม่ค่อยมีคนเลย อาจจะเพราะว่าอากาศหนาวคนก็เลยไม่คิดจะออกมาเดินเล่น และก็คงจะมีแค่ผมและแจบอมแหละมั้งที่บ้าบิ่นมานั่งตากลมแบบนี้

ก็ฉันชอบที่นี่ นายชอบไหม?” เขาตอบเสียงเรียบและก็มองไปยังท้องทะเล ผมถอนหายใจแล้วก็ส่ายหัวไปมา

ไม่รู้สิ ก็เพิ่งเคยมาผมไม่เคยมาทะเลเลย ไม่สิ มันนานมากแล้ว นานมากจริงๆ ผมจำความรู้สึกที่ได้มาทะเลครั้งล่าสุดไม่ได้ เหมือนมันถูกกลืนหายไปในความทรงจำ ความรู้สึกว่าชอบหรือไม่ชอบก็เลยไม่มี ผมตัดสินไม่ได้ว่าผมควรรู้สึกยังไงกับสถานที่แห่งนี้ แต่มันก็ไม่ได้แย่หรอกหากเราจะนั่งเล่นอยู่ตรงนี้อีกหน่อย

ลมหนาวพัดผ่านมาเป็นระยะ ผมก็เลยยกแขนขึ้นกอดตัวเองอีกครั้ง หลายครั้งนะที่ผมเหลือบไปมองแจบอมแล้วผมก็เห็นเขาเอาแต่มองไปยังท้องทะเลสีครามเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่สีหน้าเขาไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึกที่เขามี เขาเก็บอารมณ์เก่ง

อยากให้ชอบนะแล้วอยู่ดีๆ เขาก็พูดประโยคที่ผมไม่เข้าใจขึ้นมา ผมหันไปมองและขมวดคิ้วเป็นปม แจบอมหันมายิ้มแล้วก็ยกมือขึ้นลูบแก้มผมเบาๆ เหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่างแต่ผมไม่เข้าใจ เป็นเพราะผมไม่ค่อยได้อยู่กับใครอย่างใกล้ชิดแบบนี้ เรื่องการอ่านนิสัยของคนผมถึงไม่เก่ง

แล้วแจบอมก็เป็นคนที่อ่านยาก บางครั้งก็เข้าใจ บางครั้งก็ไม่เข้าใจ เหมือนเขาเป็นคนกำหนดว่าอยากให้ผมรู้หรือไม่อยากให้รู้ซะมากกว่า เพราะพอผมขมวดคิ้วเป็นเชิงถามเขาก็แค่ยิ้มอ้อนมาให้เท่านั้น

“...”

ถ้าว่างจะพามาอีกเขาก็ยังคงพูดต่อไปไม่สนใจสีหน้าของผม ผมเองก็ไม่ได้ตอบกลับไป แล้วเราทั้งสองคนก็เงียบไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งเขาชวนกลับ กลับไปที่รถเถอะ ลมแรงเดี๋ยวจะไม่สบาย

เรากลับมาที่รถอีกครั้ง พอได้เข้ามานั่งในรถผมก็รู้สึกดีมากกว่าเมื่อครู่นี้เพราะอากาศในรถมันอุ่นกว่าข้างนอกแถมยังไม่แสบจมูกตอนหายใจอีกด้วย ตอนแรกผมก็นึกว่าแจบอมจะขับรถกลับบ้านเลยแต่ก็ไม่ใช่ เขาแค่นั่งอยู่ที่หลังพวงมาลัยเฉยๆ ไม่สตาร์ทเครื่อง ไม่อะไรทั้งนั้น

ผมหันข้างและมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ ไม่ได้หงุดหงิดนะแค่สงสัยเฉยๆ

ทำไมไม่สตาร์ทระ...

เสียงของผมหายกลับเข้าไปในลำคอทันทีเมื่อแจบอมโน้มตัวเข้ามาหาและกดริมฝีปากเข้ามาบดริมฝีปากของผม ผมไม่ทันได้ตั้งตัวก็เลยหงายหลังไปพิงกระจกรถไว้ จากนั้นแจบอมก็รุกหนักขึ้น เขาดูดดึงริมฝีปากของผมจนรู้สึกแสบนิดๆ ฝ่ามือหนาก็สอดเข้าไปใต้เสื้อที่ผมสวม

ผมไม่รู้จริงๆ ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ถึงได้แสดงออกแบบนี้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวผมเองเป็นอะไร ปกติแล้วผมอาจจะโวยวายหรือไม่ก็ผลักแจบอมให้ถอยห่างออกไปเพราะรู้สึกรำคาญ แต่ครั้งนี้ผมกลับไม่คิดจะทำแบบนั้น ผมทำแค่ยกมือขึ้นมากอดคออีกฝ่ายและจูบตอบกลับไป

เราทั้งสองคนคลอเคลียกันนานมาก จูบครั้งแล้วครั้งเล่าที่เรามอบให้กันมันเหมือนจะไม่พอและไม่สะใจ แจบอมเลื่อนมือไปปรับเบาะรถให้เอนไปด้านหลังจนสุดและเขาก็ขึ้นมาคร่อมร่างผมไว้จนมิด จังหวะหนึ่งที่แจบอมผละริมฝีปากออกและจ้องตาผม ผมมองเห็นความอยากกระหายในดวงตาของเขาและผมก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ

ผมว่าวันนี้ผมแปลก...

อื้อ...

แปลกมากที่ผมยอมเขาอีกครั้ง เราทำกันในรถโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่ผ่านมาเห็นจะนึกสงสัยหรือไม่ เพียงแค่เราทั้งสองคนพอใจมันก็เพียงพอแล้ว ความแปลกใหม่เร้าใจมันทำให้ผมไม่คิดที่จะปฏิเสธจริงๆ ก็บอกแล้วว่าผมไม่ชอบอะไรที่มันจำเจ การเปลี่ยนสถานที่กระทำก็ไม่ได้แย่อะไร

...ผมคิดแค่นั้น

 








                                   อ่านจบตอนแล้ว อย่าลืมสาดกำลังใจนะคะ :)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1312 Moebeaj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 20:52
    เดาทางแจบอมไม่ออกเลยอะ
    #1,312
    0
  2. #1296 Lunyes (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 09:09
    คือจินยองผ่านเรื่องแย่ๆมาเยอะ เรยไม่เปิดรับอะไรเข้ามาเรย แต่ถ้าอยู่กับแจบอมแล้วรู้สึกดีก็ลองเปิดใจรับความรู้สึกเค้ามานะ
    #1,296
    0
  3. #1294 _Gunta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:16
    แซ่บม๊ากกก
    #1,294
    0
  4. #1285 wouldumind (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 10:29
    แจบอมมีเรื่องอะไรในใจรึเปล่าาาา ส่วนจินยองก็เปิดใจรับนะลูกกก ฮืออออ
    #1,285
    0
  5. #1264 Yaykhampang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 23:21

    ไไม่จำเจจริงๆนะพี่เเจบอม จินยองจ๋าหนูเปิดใจเล่าเรื่องให้พี่เค้าฟังได้แล้ว เผื่ออะไรมันจะดีขึ้น

    #1,264
    0
  6. #1235 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:17
    ความแปลกของทั้งสองคนนี้มันคืออะไร เหมือนมีบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นแล้วแต่จินยองแค่ยังไม่รับรู้ถึงมันหรือพยายามเข้าใจมันหรือเปล่า ไม่ชอบเลยที่เห็นจินยองต้องเศร้าอยู่ตลอดและพยายามหาทางแก้แค้นแม่ของตัวเองแบบนี้ อยากให้ลองมองสิ่งพิเศษที่ดูเหมือนธรรมดานี้ดูบ้าง มาวนเวียนวอแวใกล้ๆ ตลอดไม่เคยห่างเลย รอให้ถึงวันนี้นะวันที่จินยองจะศรัทธาและรับรู้ถึงมัน บางทีการกระทำมันอาจจะสำคัญกว่าคำพูดจริงๆ ก็ได้ แต่ดูเหมือนจินยองจะยังไม่เข้ามันเลยนะแจบอม สู้ๆ
    #1,235
    0
  7. #1216 โจอี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 08:41
    เราไม่เข้าใจระหว่างทั้งสองคน มีแต่คำว่าเงียบ เงียบ แล้วก็เงียบ จินยองก็ไม่ยอมเปิดประตูตัวเองมาพบกับแจบบอม ส่วนแจบอมเองเราก็ไม่รู้
    #1,216
    0
  8. #1184 shierichi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 10:19
    จินยองเหมือนเริ่มโอนอ่อนกับแจบอมนิ๊ดดดดเดียวละ สัก0.01%
    #1,184
    0
  9. #1033 bibimbua (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:15
    เอาท์ดอร์ริมทะเลมากกกก
    #1,033
    0
  10. #528 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 00:46
    ทำไมเราสงสารจินยองอะ
    #528
    0
  11. #354 Kisyltafn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 16:55
    บร๊ะๆๆโอ้บร๊ะๆๆๆๆ
    #354
    0
  12. #293 ออมม่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:25
    จินยองน่าสงสาร แจบอมต้องช่วยน้องนะ
    #293
    0
  13. #233 jjtk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:28
    ตอนน้องร้องไห้น่าสงสารมากเลยยน
    #233
    0
  14. #178 NanNiieu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 10:05
    โอ๊ยยยย นางจะร้ายกับต้วนยังไง พี่แจบอมจะรับมือยังไง แค่คิดก็หน่วงล้าววว
    #178
    0
  15. #171 Agasegus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:27
    พี่คะ แม้แต่รถก็ไม่เว้น โอ๊ยย จะมีที่ไหนอีกม้ายยย ดีกับจายยยย
    #171
    0
  16. #139 Belle2798 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:13
    พี่แจบอมน่ารักอ่ะะะ โดนจินยองเย็นชาใส่ก็ยังตื้อ ทำตัวน่ารักๆอีก ฮื่ออออออ
    #139
    0
  17. #138 kalketioi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    เหมือนพี่แจบอมจะรักน้องจริงๆเลยนะคะ เดาใจยากจัง
    #138
    0
  18. #137 Jannie18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 11:03
    ในรถด้วย>\\\\\<
    #137
    0
  19. #136 PatteemaS. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 09:24
    กรี๊ดดดด ดีงามมมมม
    #136
    0
  20. #135 panompai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 07:08
    จินยองช่วยหวั่นไหวหน่อยสิพี่แจบอมน่ารักขนาดนี๊
    #135
    0
  21. #134 doublep.- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 01:27
    จินยองก็หวั่นไหวเหมือนกันนี่นา แหงล่ะพี่แจบอมรุกแรงขนาดนี้ อ้อยขนาดนี้ นยองนี่น่าอิจฉาจริงๆนะ อย่ามัวจมกับเรื่องแก้แค้นเลย มีคนดีๆรออยู่ข้างๆทั้งคน เขิน ความฮอตนี้ ในรถยังไม่เว้นนะคะ5555555
    #134
    0
  22. #133 Hana_e (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 01:24
    พี่แจบอมคนหล่อคนดีของเจ้ช่วยดูแลอยู่กับจินยองต่อไปนะ เหมือนว่าจินยองจะเริ่มหวั่นไหวแล้ววว
    #133
    0
  23. #132 ❛F tO THE N 。 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 01:19
    หดเาสววนร ค่ะะะ คุณพี่ พี่จบมมมเหมือนนรู้อะไรเลยปะ 5555 ตอนที่บอกจินยองว่า อยากให้ชอบ คือชอบทะเล หรือพี่เค้าคะะะ 5555
    #132
    0
  24. #131 TuesThursday (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 00:27
    เหิกกกกกกกกกกกกกหหหหกกกกกกด้สว กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสส ในรถก็มาาาาาาา >\\\\\\\<
    #131
    0
  25. #130 karishmakira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
    น่าติดตาม แซ่บทั้งคู่
    #130
    0