จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 29 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.28 [อัพครั้งที่2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    16 ม.ค. 61

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา



| EP.28 |


!!!


ผมคิดว่าผมหูฝาดหรือไม่ก็มึนยาแน่ๆ สิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าพูดออกมาเมื่อครู่คงจะเป็นเรื่องเดียวที่เธอโกหก ผมจะยอมเชื่อทุกอย่างที่เธอพูดในวันนี้ แต่ผมจะไม่เชื่อที่เธอบอกว่าผมคือลูกของต้วน อี้เฟย


“คุณโกหก!” ผมเถียงกลับแทบจะทันที แต่เธอกลับหัวเราะเยาะผม


“ฉันไม่ได้โกหก ฉันจะบอกให้นะ ซอนฮวาตั้งครรภ์อ่อนๆ ก่อนจะหนีไปแต่งงานใหม่ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองท้องอยู่และก็คิดว่าลูกที่คลอดออกมาคือลูกของปาร์คยองมิน แต่สุดท้ายความจริงก็เปิดเผย...”


“...”


“ซอนฮวาแอบไปที่ไต้หวันอีกครั้งเพื่อดูลูกชายคนแรกของเธอที่กำลังป่วยหนักและยองมินก็จับได้ แกก็รู้ใช่ไหมว่าพ่อแม่ของแกมีปากเสียงกันก่อนที่แม่ของแกจะหายไป"


สิ่งที่เธอพูดออกมาเป็นจริงทุกอย่าง และผมก็เถียงไม่ออก ผมเชื่อสนิทใจว่ามันคือเรื่องจริง แต่ผมไม่อยากยอมรับความจริงพวกนี้เลย


“ไม่จริง!” ผมเถียงอีกครั้งและคราวนี้ก็ยกมือขึ้นมาปิดหูของตัวเองด้วย คำว่าผมเป็นลูกของต้วน อี้เฟยมันวนซ้ำอยู่ในหัว ผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ผมจงเกลียดจงชังมาตลอด ผมคิดมาเสมอว่าเขาแย่งแม่ของผมไป แต่สุดท้ายเขาคือพ่อแท้ๆ ของผม


ไม่จริง ผมไม่เชื่อ


“จริง! ตอนที่แกเข้าโรงพยาบาล ซอนฮวาก็ไม่ได้ไปดูแลแก เพราะอะไรล่ะ เพราะนังนั่นกลับไปหาพี่ชายของแกไง ซอนฮวาร้องไห้จะป็นจะตายตอนที่รู้ว่าลูกชายคนแรกของตัวเองป่วยหนักแต่กลับทำอะไรไม่ได้ แล้วคนที่บอกเรื่องราวต่างๆ ให้ซอนฮวารู้ก็คือฉัน!


“...”


“อีกอย่างซอนฮวาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายองมินรู้แล้วว่าแกไม่ใช่ลูกของเขา แต่แกก็เป็นเด็กที่โชคดี ยองมินยังรักแกเหมือนลูกแท้ๆ ดูแลแกดีมาตลอด ขนาดตอนที่ซอนฮวาหายตัวไป ยองมินก็ยังเลี้ยงแกอย่างดี แกเกือบจะมีความสุขแล้วแท้ๆ นะจินยอง แต่แกก็เลือกที่จะยื่นมือเข้ามาทำร้ายอี้ฟงของฉัน...”


“...” คราวนี้น้ำตาของผมไหลท่วมใบหน้า ผมแสดงความอ่อนแอออกมาอย่างไม่อาย ผมจำได้ดี ในบันทึกของพ่อก็เขียนไว้ชัดเจนว่าเรื่องในวันที่พ่อรู้ความจริงมันเกิดอะไรบ้าง แม่ของผมไม่ได้มาดูแลผมจริงๆ มีแต่พ่อเท่านั้นที่เฝ้าไข้ผมตลอดเวลา


แต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเลย ผมถามพ่อแล้วว่าแม่หายไปไหน และพ่อก็บอกผมว่าแม่ไปทำธุระต่างประเทศ ขนาดพ่อรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว พ่อยังปกป้องแม่และไม่บอกความจริงที่เลวร้ายแบบนี้กับผม


ผมเริ่มคิดแล้วล่ะว่าจริงๆ แล้วพ่อรักแม่มากแค่ไหน พ่อคงพยายามทำให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์...แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จเพราะผู้หญิงใจร้ายคนนี้


“แกทำให้อี้ฟงมีความสัมพันธ์กับแจ็คสัน เรื่องนี้ฉันรู้เพราะอี้ฟงเป็นคนบอกฉัน แกพยายามจะทำให้อี้ฟงเป็นทุกข์เพื่อจะได้แก้แค้นแม่ของตัวเอง แกมันโง่จินยอง แม่ของแกมันไม่รับรู้อะไรแล้ว มีแต่ฉันที่รู้ทุกอย่างมาตลอด และฉันก็ทนไม่ได้ที่รู้ว่าอี้ฟงถูกรังแก!!!


“...”


“ถ้านับกันตามจริง อี้ฟงก็คือพี่ชายของแกเหมือนกัน แกทำแบบนี้กับพี่ชายของตัวเองได้ยังไง แกไม่รู้จักอี้ฟงเลยสักนิดแต่แกก็ทำร้ายเขาอย่างใจร้าย แกเป็นตัวต้นเรื่องที่ทำให้อี้ฟงต้องทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้!!


เธอพูดถึงเรื่องราวต่างๆ ระหว่างผมและมาร์ค ต้วนที่แต่ก่อนมีตัวตนในนามอี้ฟง ผมรู้ตัวดีว่าผมทำเรื่องเลวๆ แบบนั้นลงไป มองย้อนกลับไปมันก็คือการกระทำที่แสนโง่งมและผมก็ละอายใจ แต่ผมไม่ต้องการให้เธอมาพูดจี้จุดของผมแบบนี้


“มันก็ไม่ต่างจากที่คุณทำหรอก!!” ผมทนฟังความจริงพวกนี้ไม่ได้อีกต่อไป ผมจึงตะโกนลั่นและผลักคนใจร้ายอย่างแรง เธอเซถอยหลังไปหลายก้าวแต่ก็ไม่ได้ล้มลง จากนั้นเธอก็ยกยิ้ม


“อีกอย่างแกอยากรู้ไหมว่าพี่ชายของแกคือใคร...” เธอทำใจเย็นและเอ่ยถามผมอีก แต่ผมไม่ได้ตอบ ผมเอาแต่จ้องหน้าเธอด้วยความโกรธและเสียใจ


“...”


“พี่ชายของแกก็คืออี๋เอิน หรือ มาร์ค ต้วนนั่นแหละ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นคนไร้ตัวตน และมันก็ใช้ชื่อว่ากันต์ยังไงล่ะ”


!!!


คราวนี้ผมอึ้งกว่าตอนที่รู้ว่าพ่อแท้ๆ ของผมคือต้วน อี้เฟยซะอีก เธอกำลังบอกผมว่าพี่ชายแท้ๆ ของผมคือกันต์ ผู้ชายที่ผมเคยช่วยไว้ในครั้งนั้นน่ะเหรอ? แสดงว่าที่ผ่านมากันต์รู้มาตลอดว่าผมคือใครแต่เขาไม่คิดจะพูดเลยใช่ไหม เขาโกหกผม


“ไม่จริง...คุณโกหก”


ผมแทบบ้าเมื่อคิดไปเรื่อยๆ เหตุการณ์หลายๆ อย่างระหว่างผมและกันต์ผุดขึ้นมา เขาเคยห้ามไม่ให้ผมทำร้ายพวกนักเลงที่จะมาเล่นงานเรา เขาไล่ให้ผมหนีไปในวันที่ผมกลับไปหาเขาและโดนอี้ฟงทำร้าย เขาพยายามปกป้องผมทุกวิถีทาง


เขาคือพี่ชายแท้ๆ ของผมและเราก็เคยเจอกันในงานประมูลบนเรือสำราญ ผู้ชายที่ใส่หน้ากากปิดหน้าขณะอยู่กับยูคยอม เป็นคนๆ เดียวที่โมโหตอนที่ยูคยอมยียวนผมในงานประมูล


กันต์รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร แต่เขาปิดปากเงียบมาตลอด


“หึ ฉันบอกแล้วว่าแกอาจจะรับไม่ได้ เป็นยังไงบ้าง ความจริงพวกนี้ทำให้แกรู้สึกดีไหมล่ะ?” เธอถามและยิ้มเยาะผมอย่างสะใจ ตอนนี้ผมไม่อยากหายใจแล้วจริงๆ ผมอยากหลับไปโดยที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องพวกนี้อีก แต่ความจริงก็คือความจริง ตอนนี้ผมยังไม่ตายและสมองของผมก็จดจำเรื่องพวกนี้ไปแล้ว


ทุกอย่างวนซ้ำในหัวของผม มันหลอกหลอนและซ้ำเติมผมทุกวินาที


“...”


“ยังมีมากกว่านี้อีกนะจินยอง วันคล้ายวันเกิดของแกเมื่อแปดปีก่อน ผู้หญิงที่แกเห็นว่าถูกพ่อของแกกระทำอย่างโหดร้ายนั่นน่ะ แท้จริงแล้วไม่ใช่ซอนฮวาแต่เป็นฉัน ฉันลงทุนทำศัลยกรรมใบหน้าให้เหมือนคนที่ฉันเกลียดที่สุดและทำทุกอย่างในนามของซอนฮวา ฉันบอกกับพ่อของแกว่าจะหย่ากับเขาและกลับไต้หวัน พ่อของแกโมโหมากเพราะแคลงใจอยู่แล้วว่าซอนฮวามีชู้ ฉันก็แค่เติมเชื้อเข้าไป ทำทุกอย่างให้น่าสงสัยและสุดท้ายเราก็ทะเลาะกัน...”


“...” ผมทำอะไรไม่ถูกเลยสักอย่างเมื่อรู้เรื่องบ้าๆ เพิ่งอีกเรื่อง ความจริงพวกนี้มันเลวร้ายกว่าที่ผมคิดเอาไว้มาก ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าเรื่องจะพลิกมาเป็นแบบนี้ ผมแทบล้มทั้งยืน หายใจติดขัด อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ทุกอย่างมันจุกอยู่ในอก ผมทรมานมากจริงๆ


“ครั้งสุดท้ายที่แกได้อยู่กับแม่ของแกก็คือก่อนวันเกิดของแกหนึ่งสัปดาห์ แกจำได้ไหมว่าแม่ของแกสัญญาอะไรกับแกไว้ ใช่ สัญญาว่าจะซื้อชุดเครื่องเล่นเกมให้แก ก่อนที่ซอนฮวาจะตาย นังนั่นขอร้องฉันไว้และฉันก็เวทนาเหลือทน ฉันซื้อเครื่องเล่นเกมนั่นให้แกตามที่แม่ของแกขอร้องไว้แล้ว หวังว่าแกจะไม่โกรธที่ฉันทำทุกอย่างลงไปนะ”


เธอพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าไม่รู้สึกอะไร ต่างจากผมที่รู้สึกโกรธแค้นมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจมากกว่าที่ผมคิดเยอะเลย เธอทำทุกอย่างได้แนบเนียนและผมก็เจ็บใจมากที่ผมไม่เคยรู้อะไรพวกนี้เลย


“หลังจากวันคล้ายวันเกิดของแก ฉันก็กลับไปที่ไต้หวันและใช้ชีวิตเป็นซอนฮวาตลอดมา ฉันกลับไปหาคุณอี้เฟยและแต่งงานกับเขาอีกครั้ง ฉันจงใจส่งการ์ดเชิญไปให้ยองมินเพราะหวังว่าเขาจะเลิกตามหาฉัน แต่ก็ผิดคาดเมื่อผู้ชายคนนั้นเลือกที่จะฆ่าตัวตายไปก่อน...”


“...” เธอยังเล่าเรื่องราวบัดซบที่เธอทำกับครอบครัวของผมต่อไป ผมพยายามอดทนอดกลั้น นับหนึ่งถึงร้อยในใจ มือทั้งสองข้างกำแน่นพร้อมๆ กับสันกรามที่ขบกัดกันไว้


ผมพยายามตั้งสติให้มากที่สุด


“ฉันต้องกลั้นใจเลี้ยงอี๋เอินทั้งๆ ที่ฉันอยากดูแลอี้ฟงมากกว่า ฉันขยะแขยงทุกครั้งที่ต้องกอดไอ้เด็กนั่นและทำเป็นรักมันนักหนา กับแกก็เหมือนกัน แค่สัปดาห์เดียวที่ฉันต้องปลอมเป็นซอนฮวา การที่ฉันกอดแกทุกครั้งต่อหน้าพ่อของแกทำให้ฉันขยะแขยง ฉันอดทนมาตลอดจนกระทั่งเมื่อปีก่อน คุณอี้เฟยบอกว่าจะย้ายมาที่เกาหลีใต้ ตอนนั้นฉันตัดสินใจฆ่าอี๋เอินและให้อี้ฟงมาแทนที่ ฉันทำสำเร็จ อี้ฟงกลายเป็นอี๋เอินเต็มตัวโดยที่ไม่มีใครรู้แม้แต่คุณอี้เฟย แต่ฉันก็พลาดไปอย่างหนึ่ง ฉันชะล่าใจคิดว่าอี๋เอินตายแล้วจริงๆ แต่สุดท้ายมันก็ยังมีชีวิตอยู่และเข้ามาขัดขวางฉัน...”


ผมอดทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เมื่อรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผู้หญิงคนนี้ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสบาย ทำทุกอย่างโดยที่ไม่สนใจว่าใครจะเดือดร้อน ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะผมไปทำกรรมอะไรไว้หรือเปล่า ชีวิตของผมถึงได้บัดซบสาหัสขนาดนี้ ไม่มีเรื่องไหนดีเลยจริงๆ ไม่มี...


“สารเลว!” ผมคิดคำไหนไม่ได้นอกจากคำนี้ ผมไม่ควรต่อว่าผู้หญิงด้วยคำพูดแบบนี้เลย ผมรู้ดีว่ามันไม่ควร แต่ผมโกรธเกลียดและแค้นมาก มากพอที่จะฆ่าเธอให้ตายตอนนี้เลย


 “ถ้าแกจะโทษ ก็ไปโทษพ่อแม่และพี่ชายของแกเถอะ จุดเริ่มต้นไม่ได้เกิดที่ฉัน ทุกคนร่วมมือทำให้มันเกิดขึ้นมา อย่ามาโทษฉัน!!!


คนใจร้ายสติหลุดหมดไม่ต่างจากผม เธอตวาดลั่นพร้อมกับลวงมือเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋าที่เธอถือมาด้วย ผมมองตามและก็พบว่ามันคือเข็มฉัดยาขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ภายในหลอดมีของเหลวใสๆ บรรจุอยู่ ผมคิดว่ามันคงไม่ใช่ยาที่ดีหรอก มันคงเป็นยาที่จะทำให้ผมตายจากโลกนี้ไป


“...” เธอก้าวเดินเข้ามาหาผมช้าๆ ในขณะที่ผมก้าวหลังถอยหนี


“ในเมื่อแกรู้ทุกอย่างแล้ว แกก็สมควรตายไปซะ ไปหาพ่อและแม่ของแกในนรกนั่นแหละ ได้โปรดตายไป ฉันและอี้ฟงจะได้อยู่อย่างสุขสบายสักที”


 “สุขสบายงั้นเหรอ? คุณคิดว่าคุณจะได้รับความสุขงั้นเหรอ?”


ผมกำมือแน่นและค่อยๆ เดินเข้าไปหาผู้หญิงใจร้าย ผมไม่กลัวแล้วว่าเธอจะแทงเข็มในมือนั่นใส่ผม ผมมองใบหน้าของเธอที่ตอนนี้เหมือนแม่ของผมเป๊ะๆ ใบหน้าที่ผมเกลียดชังมาตลอดชีวิตแต่ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกผิดต่อแม่ของตัวเองอย่างมาก


ผมอยากลบล้างความคิดที่เคยกล่าวโทษและต่อว่าเธอออกไปให้หมด เพราะในความเป็นจริงแม่ไม่เคยทำอะไรผิดเลย มีแต่ผู้หญิงใจร้ายคนนี้เท่านั้นที่ทำ...เธอหลอกลวงผม หลอกลวงต้วน อี้เฟย และทุกๆ คนมาตลอดแปดปี


แปดปีที่ผ่านมามันนานมากสำหรับผม มันคือนรกบนดินที่ผมต้องเผชิญ!


แม่ไม่เคยทิ้งผมไปเลย แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ต่างหาก!


ผมจับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอและบีบแรงๆ อีกครั้ง เธอตกใจที่ผมเข้าใกล้เธอขนาดนี้ และขณะนั้นเองเธอก็พยายามจะใช้แข็มแทงต้นคอของผม แต่ผมก็จับข้องมือของเธอไว้


“แกจะทำอะไรไอ้เด็กนรก!” เธอแสดงควาหวาดกลัวออกมาบ้างเมื่อผมจ้องหน้าเธอโดยที่ไม่พูดอะไร แต่ลึกๆ ภายในใจของผมเจ็บปวดและแตกสลายพอๆ กับสติของผมที่น้อยลงเรื่อยๆ


ผมเกลียดผู้หญิงคนนี้ ผมโกรธเธอ ผมอยากฆ่าเธอให้ตายเพื่อจะได้สาสมกับสิ่งที่เธอทำลงไป


“ผมจะทำให้คุณรู้ว่าความสุขไม่มีจริง!!” ว่าจบผมก็กระชากเธอเข้ามาใกล้และบีบลงที่ลำคอของเธอทันที เธอดิ้นไปมาหลายๆ ครั้ง ทั้งพยายามแกะมือของผมออก


ผมเพิ่มแรงที่บีบคอเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ตามความโกรธเกลียดที่ผมมี เธอกำลังทรมานและผมก็กำลังพึงพอใจ ผมพอใจที่เธอเจ็บปวดทรมาน แต่มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ผมเคยเจอ


“ปะ...ปล่อย” เธอพยายามออกคำสั่งกับผม ซึ่งมันไม่มีประโยชน์เลย ตอนนี้ผมไม่สนใจหรอกว่าสิ่งที่ผมทำจะกลายเป็นคดีความและหากเธอตายไปจริงๆ ผมก็ต้องเป็นฆาตกร ผมสนใจแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้เธอทรมานเหมือนที่ผมเคยพบเจอ


“เป็นยังไงบ้าง...ทรมานดีไหม? แต่ผมรู้สึกดีนะที่เห็นคุณเป็นแบบนี้”


ผมเอ่ยถามทั้งรอยยิ้มและเพิ่มแรงบีบมากขึ้นอีก เธอดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนพยายามจะดิ้นให้หลุด มือเรียวที่กำเข็มฉีดยาไว้คลายออกและเข็มก็หล่นลงพื้น จากนั้นไม่นานเธอก็ล้มลง ผมก็เลยขึ้นคร่อมและหยิบเข็มฉีดยาที่ตกอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมมาถือไว้


“...อย่านะ...” เธอมองผมที่ถือเข็มฉีดยาด้วยแววตาหวาดกลัว แต่ผมไม่สนใจ ผมค่อยๆ จ่อเข็มไปที่ต้นคอของเธอ โดยที่มืออีกข้างก็บีบคอเธอไว้ อีกไม่กี่เซนติเมตรปลายแหลมของเข็มก็จะฝังลงไปในผิวหนังของเธอแล้ว


อีกไม่นานเธอก็จะตายด้วยยาที่เธอเตรียมมา แต่...


ปึก!


“หยุดเถอะจินยอง”


ร่างของผมถูกกระชากออกจากผู้หญิงใจร้าย พร้อมๆ กับเสียงร้องห้ามของแจบอมที่ดังขึ้น เขาดึงเข็มฉีดยาที่ผมถืออยู่และขว้างออกไปไกล และใช้แขนทั้งสองข้างกอดร่างของผมไว้


“ปล่อยฉัน...ฉันจะฆ่าเธอ!” ผมดื้ออีกครั้งและพยายามจะพุ่งไปหาผู้หญิงใจร้ายคนนั้น แต่แจบอมก็กอดรัดผมแรงมากขึ้น และไม่นานก็มีบุรุษพยาบาลวิ่งเข้ามาหลายคน พวกเขาเข้ามาจับตัวผมไม่ให้ดิ้น จากนั้นก็พาผมขึ้นไปบนเตียงนอนและมัดมือของผม


“ปล่อยฉัน ปล่อย!” ผมยังคงดื้นอยู่อย่างนั้นเพราะความโกรธและโมโห ผมกำลังจะแก้แค้นให้กับทุกคนได้แล้วเชียว แต่แจบอมก็เข้ามาห้าม ผมมองเขาด้วยสายตาก้าวร้าวและเอาเรื่องมากกว่าทุกครั้ง แจบอมมองตาผมครู่หนึ่งและหันหนีไปทางอื่น


 นอกจากแจบอม ก็มีต้วน อี้เฟยที่ตามเข้ามาด้วย ถัดไปอีกหน่อยก็คือกันต์ที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังยูคยอม เขากำเสื้อของยูคยอมแน่นและเขาก็ไม่กล้ามองหน้าผมตรงๆ


ผมจ้องไปที่ทุกคนและหยุดสายตาที่ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของผม อีกฝ่ายมองผมด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก ผมไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเขาเลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้เกลียดเขาเหมือนแต่ก่อน


แต่ผมก็ยังไม่ยอมรับว่าเขาคือพ่อของผม


“คุณได้ยินแล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงคนนี้ทำอะไรไว้กับผม! เธอทำเรื่องเลวทรามกับครอบครัวของผม พ่อแม่ของผมต้องตายเพราะเธอ! ใครหน้าไหนมันจะรับผิดชอบ!! ใคร!!


ผมตวาดลั่นและดิ้นแรงๆ หวังให้เชือกที่มัดแขนทั้งสองข้างหลุดออก เตียงผู้ป่วยโยกสั่นไปมาอย่างแรงจนแจบอมต้องเข้ามากอดผมไว้อีกที


 “พอแล้วจินยอง นายจะเจ็บตัวเหมือนกันนะ” แจบอมทั้งรั้งทั้งกอดผมไว้ เขาพยายามปลอบประโลมผมทุกวิถีทาง แต่คำพูดของเขาไม่แทรกเข้ามาในหัวผมเลย


“ชีวิตผมพังเพราะผู้หญิงคนนี้ เธอทำให้พ่อและแม่หายไปจากชีวิตผม เธอทำให้กันต์ต้องเจอเรื่องยากลำบาก เธอทำให้ทุกๆ อย่างมันแย่เพราะความโกรธแค้นไร้เหตุผลที่เธอมีต่อแม่ของผม!! สาเหตุมันมาจากความสะเพร่าของคุณ! คุณคือตัวต้นเหตุ!!!


ผมคิดว่าหากจะต้องหาคนผิดอีกคนก็คงไม่พ้นผู้ชายที่ชื่อต้วน อี้เฟย หากผู้ชายคนนี้ไม่สะเพร่าเผลอตัวทำเรื่องผิดพลาด เรื่องทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น หากเขารับผิดชอบชีวิตของผู้หญิงคนนี้และลูกสักนิด เธออาจจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ความผิดทั้งหมดเป็นของต้วน อี้เฟย!


ความจริงแม่ของผมไม่ผิดเลยสักนิด เธอเป็นฝ่ายถูกกระทำมาตลอด เธอรู้ทั้งรู้ว่าสามีตัวเองมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิท แต่เธอก็ไม่ได้เอาผิดอะไร ที่เธอไม่เอาผิดคงเป็นเพราะเธอไม่อยากเสียเพื่อนไป เธอจึงเลือกที่จะมีชีวิตใหม่ เลือกที่จะมีความสุขกับผู้ชายอีกคน


แต่คนใจร้ายก็ย้อนกลับมาทำร้ายแม่ของผมอีก ผู้หญิงใจอำมหิตทำร้ายทุกคน เธอเอาแต่บอกว่าทำเพื่อลูกชายของตัวเอง แต่ความเป็นจริงแล้วเธอทำเพื่อตัวเอง เธอแค่ต้องการชนะทุกคน แต่เธอก็ไม่ได้ชนะอย่างที่หวัง


เธออาจจะชนะแม่ของผมได้ แต่เธอชนะผมไม่ได้!!



*



[JAEBUM PART]




เรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว จบลงด้วยความปวดร้าว เจ็บช้ำและเสียใจของทุกฝ่าย หลังจากที่คุณอาอี้เฟยพาตัวคุณโบอาออกไป ผมก็ให้หมอและพยาบาลเข้ามาดูอาการของจินยองทันที บาดแผลที่อกซ้ายอักเสบขึ้นมาเพราะจินยองใช้งานไหล่ซ้ายหนักเกินไป ซ้ำยังล้มกระแทกพื้นอีก เลือดไหลและปากแผลก็ฉีกออกมา



หลังจากทำแผลเสร็จจินยองก็นั่งเงียบอยู่บนเตียง ดวงตาที่เคยเป็นประกายทอแสงหม่นลง เขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ไม่แม้แต่จะสนใจผมที่เดินไปนั่งลงข้างเตียงของเขา ผมเอื้อมมือไปจับฝ่ามือบางและบีบเบาๆ แต่จินยองไม่ตอบรับอะไรสักอย่าง



“จินยอง” ผมเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ หวังให้เขาหันกลับมาสนใจผมบ้าง แต่ไม่เลย จินยองไม่ขานรับหรือหันกลับมา เขาเอาแต่นิ่งเงียบและเหม่อเหมือนเดิม



“...”



“พักผ่อนเถอะนะ” ผมบอกอีกครั้งและทำท่าจะดันให้อีกฝ่ายนอนลง แต่คราวนี้จินยองหันกลับมามองผมพร้อมน้ำตาเอ่อคลอที่หน่วยตา แว็บแรกที่ผมเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย หัวใจผมก็บีบรัดจนเจ็บไปหมด ราวกับว่าน้ำตาของเขาคือน้ำกรดที่รินรดลงกลางหัวใจของผม



จินยองในตอนนี้น่าสงสารกว่าครั้งไหนๆ



“ทุกคนโกหกฉัน” เขาพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ผมตอบอะไรกลับไปไม่ได้เลย รู้สึกเจ็บและจุกในคำว่าทุกคนที่จินยองเอ่ยออกมา แน่นอนว่าผมเป็นหนึ่งในนั้น



“อย่าคิดถึงมันจินยอง...ลืมมันไป” ผมรู้ดีว่าจินยองไม่มีทางลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ได้ ทุกอย่างที่จินยองรับรู้ช่างสาหัสเกินไปสำหรับเขา ผมรู้มาตลอดว่าจินยองคาดหวังกับการได้เจอแม่ของเขามากแค่ไหน ถึงผมจะไม่เห็นด้วยที่เขาคิดจะต่อว่าหรือทำร้ายแม่ของตัวเอง แต่ผมก็เข้าใจดีว่าจินยองโหยหาแม่มากแค่ไหน เขาคิดเพียงแค่ว่าแม่คือคนๆ เดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้สำหรับเขา



แต่พอมาวันนี้ เขาได้เจอผู้หญิงที่คิดว่าเป็นแม่ของตัวเองมาตลอด เขาพยายามทำให้แม่ยอมรับในตัวเขา ถึงการกระทำจะดูไม่น่ารักไปซะหน่อย แต่สำหรับจินยองแล้ว ทำได้แค่นี้ก็ถือว่าดีมากพอ แต่ผลลัพธ์ที่อีกฝ่ายได้กลับมามันพลิกไปหมด



เหมือนว่าความฝันความหวังที่วางไว้ถล่มทับร่างกายของเขา จินยองสติแตกเกินกว่าใครจะห้ามได้ เขาเกือบกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตาย หากผมไม่รีบเข้ามาข่วย จินยองก็คงฆ่าคุณโบอาไปแล้ว ผมทนไม่ได้จริงๆ ที่เห็นจินยองกำลังทำร้ายคนอื่น



หากจินยองจะทำร้ายใคร คนๆ นั้นก็ต้องเป็นผม ผมคนเดียวนั้นที่จินยองมีสิทธิ์ทำร้ายโดยไม่มีความผิด ผมยอมเขาทุกอย่างเลย



“ทำไมเหรอ? ทำไมทุกอย่างถึงมาลงที่ฉัน...ฉันทำผิดอะไรเหรอแจบอม?” น้ำเสียงเลื่อนลอยและอ่อนล้าเอ่ยถามผม คำถามของจินยองผมก็ไม่มีคำตอบให้เขา เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ เราแก้ไขเรื่องทุกอย่างไม่ได้แล้ว



สิ่งที่เราทำได้คือลืมมันไปซะ หรือไม่ก็ยอมรับความจริงและใช้ชีวิตต่อไป



“นายไม่ผิดนะจินยอง อย่าไปนึกถึงมัน นายยังมีฉัน...ฉันอยู่ตรงนี้นะ” ผมดึงอีกฝ่ายมากอดไว้แนบอกและเอ่ยบอกความในใจที่มีออกไป จินยองซบศีรษะลงที่ไหล่ของผม แต่สายตาก็ยังเหม่อลอยเช่นเดิม



“ฉันอยากไปหาพ่อกับแม่จัง ฉันคิดถึงพวกเขา”




ผมกอดจินยองแน่นขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาพูดประโยคนี้ ผมรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้จินยองคิดอะไรอยู่ แต่ผมไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ทำแบบนั้นหรอก ผมไม่ยอมให้จินยองหายไปอีกคน




“มองฉันนะจินยอง ฉันอยู่ข้างนายเสมอ เข้าใจใช่ไหม?” ผมไม่เคยมั่นใจเลยว่าจินยองจะเห็นผมมีตัวตนในสายตาเขา แต่พอมาวันนี้ผมกลับถามออกไปราวกับว่ามั่นใจเกินร้อย จินยองเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมทั้งน้ำตา แต่เขาไม่ตอบอะไร เขาเอาแต่จ้องอยู่แบบนั้น




“...” ผมสบตาอีกฝ่าย พยายามสื่อทางสายตาให้เขาเชื่อใจและไว้ใจผม มันยากมากที่จะมัดใจจินยองในเวลาแบบนี้ จินยองไม่มีสติมากพอที่จะมาสนใจสิ่งที่ผมพยายามสื่อให้ แต่สุดท้ายเขาก็พยักหน้า



“เข้าใจ” เพียงแค่เขาตอบผมก็โล่งอกไปนิดนึง




“ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่มีนายฉันก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน” ตอนผมพูดจบ ผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของจินยองด้วย ผมจึงก้มลงมองอีกฝ่าย ผมเห็นจินยองยิ้มน้อยๆ





“...” เขาก็รู้ว่าผมมองเขาอยู่ แต่เขาก็ยังไม่เลิกยิ้มและเขาก็ไม่พูดอะไรด้วย แน่นอนว่าผมสงสัยมาก และผมก็จะถามออกไป




“นายยิ้มทำไม?” คำถามของผมทำให้รอยยิ้มของจินยองเลือนหายไป พอเห็นแบบนั้นใจของผมก็ฝ่อลงทันที รอยยิ้มเล็กน้อยหายไปจากใบหน้าขาวซะแล้ว และผมก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มของเขาอีกไหม




“ยิ้มให้ตัวเอง ยิ้มให้ความบัดซบของตัวเอง” ผมคิดผิดจริงๆ ที่ถามออกไปแบบนั้น คำตอบที่ได้รับมาทำให้ผมรู้สึกหดหู่ใจ



“ไม่เอาแบบนี้ได้ไหม? อย่าคิดแบบนี้อีก” ว่าจบผมก็กอดจินยองไว้แน่น ผมใช้ฝ่ามือลูบไล่บางเบาๆ เป็นการปลอบใจ จากนั้นเราก็ปล่อยให้ความเงียบทำงาน นานหลายนาทีเหมือนกันกว่าผมจะรู้ว่าจินยองหลับคาอ้อมแขนของผม




ผมมองใบหน้าขาวที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับให้อีกฝ่ายนอนลงบนเตียงและห้มผ้าให้เขา ผมไม่รู้ว่าเมื่อจินยองหลับไปแล้วเขาจะฝันถึงเรื่องอะไรบ้าง แต่ผมก็หวังว่าเขาจะฝันถึงเรื่องดีๆ



ผมอยากให้จินยองเจอเรื่องดีๆ ต่อจากนี้ไป




 

“จินยองเป็นยังไงบ้าง?”



ทันทีที่ผมเดินออกจากห้องพักของจินยอง กันต์ ไม่สิ อี๋เอินก็พุ่งเข้ามาหาผมและถามถึงจินยองด้วยความเป็นห่วง สายตาที่หวั่นวิตกของอีกฝ่ายทำให้ผมนึกเห็นใจ ความรู้สึกของอี๋เอินชัดเจนมากกว่าก่อนหน้านี้มากๆ



“จินยองโอเค ตอนนี้หลับไปแล้ว” ผมตอบตามความเป็นจริง พอได้ยินอย่างนั้นอี๋เอินก็ทำท่าโล่งใจขึ้นมา เขาเป็นห่วงน้องชายของเขามากจริงๆ ตอนที่ยืนฟังสิ่งที่จินยองคุณกับคุณโบอา อี๋เอินก็ทำท่าจะเข้าไปในห้องหลายครั้งเพราะเขากลัวว่าจินยองจะเป็นอันตราย แต่ก็ถูกยูคยอมและผมห้ามเอาไว้




“ขอบใจนายมากนะแจบอม ขอบใจนายมากๆ” อี๋เอินร้องไห้ออกมาขณะที่ขอบคุณผมซ้ำๆ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มของอีกฝ่ายทำให้ผมต้องเบือนหน้าหนี ไม่ว่าจะคนพี่หรือคนน้อง เวลาร้องไห้ก็น่าสงสารพอกันเลย



“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจทำทุกอย่าง” ผมจับไหล่บางและบีบเบาๆ จากนั้นก็เอ่ยต่อ “นายก็กลับไปพักผ่อนเถอะ อาการก็ยังไม่ดีเท่าที่ควร ไม่ต้องคิดมากหรอก ไว้อาการดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกับจินยองละกัน”




จบคำของผม อี๋เอินก็พยักหน้ารับและยูคยอมก็พาอีกฝ่ายไปที่ห้องพัก คล้อยหลังทั้งสองคนไม่นานโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลก ผมั่งใจอยู่นิดก่อนจะกดรับสาย




“สวัสดีครับ” ผมกรอกเสียงลงไป และปลายสายก็ตอบกลับมาทันที



(แจบอม นี่นายใช่ไหม? ฉันติดต่อยูคยอมไม่ได้น่ะ ก็เลยโทรหานายแทน) เสียงปลายสายทำให้ผมหยุดคิดครู่หนึ่ง และจากนั้นไม่นานก็นึกออกว่าใคร



“ใช่ ฉันเอง นายมีอะไรเหรอยองแจ?”



(ฉันสืบเรื่องแจ็คสันกับมาร์คได้แล้วนะ ทั้งสองคนเดินทางออกนอกประเทศไปแล้ว)



!!



ผมตกใจนิดหน่อยเมื่อได้รับรู้ข่าวของแจ็คสันและมาร์ค ไม่สิ ต้องเรียกว่าอี้ฟง แต่พอตั้งสติได้ก็คิดได้ว่าสิ่งที่แจ็คสันทำไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร คุณอาอี้เฟยไม่ได้แจ้งจับอี้ฟงและผมก็ไม่ได้กล่าวหาแจ็คสันเกี่ยวกับเรื่องที่จินยองถูกทำร้าย ดังนั้นการที่ทั้งสองคนออกนอกประเทศไปก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร



ทั้งแจ็คสันและอี้ฟงยังเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่



“...”



(เอ้า จะเงียบทำไมล่ะ จะให้ฉันทำยังไงก็รีบๆ บอกมา) พอผมเงียบไป ยองแจจึงถามขึ้น ผมถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะตอบ



“ปล่อยพวกเขาไป ไม่ต้องตามหา”



ผมคิดว่าทำแบบนี้คือดีที่สุดแล้ว พวกเราทุกคนจะได้เลิกแล้วต่อกัน ต่อจากนี้ไปจะได้ใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุขสักที



(อัพครั้งที่2 100%)

16/1/18 มาแล้วค่าา ไม่ปล่อยให้รอคอยกันนานอีกต่อไปแล้ว ตอนหน้าก็คือตอนจบแล้ว 

จบแบบจบจริงๆ หวังว่าทุกอย่างจะสวยงาม ไม่มีใครเจ็บปวดอีกต่อไปเนาะ

สำหรับเรื่องรวมเล่ม เหม่ยได้ทำแบบฟอร์มไว้แล้ว ถ้าใครสนใจจะมีไว้ในครอบครองก็สามารถเข้าไปดูรายละเอียดและสั่งซื้อกันได้เลยค่ะ เปิดจองตั้งแต่พรุ่งนี้(17/1/18) ถึง 20/3/18 นะคะ 


รายละเอียดรูปเล่มและการสั่งซื้อ


อีกหนึ่งเรื่องที่จะประชาสัมพันธ์ให้ทราบกันคือเหม่ยมีฟิคบีนยองเรื่องใหม่แล้วค่ะ เป็นแนวใสใสวัยรุ่นชอบ 5555555 สามารถไปอ่านกันได้เลย จะลงให้บ่อยๆ ตามกำลังและแรงใจนะคะ

#ฟิคจินยองใสใส


แล้วมาดูกันค่ะว่าระหว่างเสือร้ายกับแมวเหมียวใครจะชนะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1282 Defnan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 07:17

    โห พลอตเรื่องซับซ้อนมาก นี่ต้องใช้สมาธิในการอ่านมาก ไรท์เขียนดีมากกกก ฮืออออ ตะแปดโมงเช้าแล้วยังไม่ได้นอน ถ้าอ่านไม่จบนอนไม่หลับแน่ๆ

    #1,282
    0
  2. #1269 11375 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:17

    มาร์คไม่รู้จริงๆหนอว่าแม่ตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง แถมจะฆ่าคนตามที่แม่สั่งอีก ก็ไม่ได้ใสซื่ออะไรเลยอ่ะ

    #1,269
    0
  3. #1259 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 11:47
    จะมองว่าสิ่งที่โบอาเจอที่ผ่านมามันน่าเห็นใจแต่การกระทำที่ผ่านมาไม่ใช่เลย เหมือนจะทำเพื่อลูกแต่ทำร้ายคนอื่นไปมากมาย คนที่จินยองรักที่สุดไม่พอจินยองยังไม่รู้สักนิดเกี่ยวกับเรื่องราวของแม่ ใช่โบอาพูดถูกที่ว่าจินยองยังไม่รู้จักอี้ฟงดีพอแต่มันก็ตัวเองเป็นคนเริ่มความแค้นทั้งนั้น มันน่าเศร้านะที่จะต้องใช้ชีวิตแบบโบอามาตั้งแปดปี
    #1,259
    0
  4. #1231 โจอี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 11:06
    สุดท้ายโบอาคือคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด รักแต่ตัวเองเท่านั้น ใจร้ายมากก
    #1,231
    0
  5. #1212 shierichi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:46
    มนุษย์เราจิตใจโหดเ-้ยมได้ขนาดนี้จริงๆหรอ.........
    #1,212
    0
  6. #1179 มะเอยเนย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 08:51
    ขนาดเราเป็นคนอ่านยังปวดใจขนาดนี้ แล้วจะนับประสาอะไรกับจินยองที่เจอกับตัวอ่า ฮือออTT
    #1,179
    0
  7. #1132 ออมม่า (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:51
    แม่อี้ฟง ทำไมร้ายขนาดนี้ ยอมลงทุนทำหน้าให้เหมือนคนที่เกลียด ยอมทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้น
    #1,132
    0
  8. #1127 bibimbua (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 23:55
    จินยองสู้ๆนะลูก ให้พ่อแม่บนฟ้าได้มองลงมาเห็นหนูมีความสุขนะ
    #1,127
    0
  9. #1125 cinncookie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 23:12
    ขอให้ตอนจบจบด้วยดีสักทีเถอะ ให้จินยองได้มีความสุขกับเขาบ้าง
    #1,125
    0
  10. #1124 tangkwa27 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 21:55
    จินยองสู้ๆ
    #1,124
    0
  11. #1121 RoOkampz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 00:24
    สงสารจินยองจับใจ
    #1,121
    0
  12. #1120 Gale9 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 13:20
    ไรท์สุดยอดจริงๆค่ะ อินมาก ไรท์เก่งมาก ฮืออออ ไม่อยากให้จบเหมือนกัน แต่ก็สงสารจินยอง แจบอมด้วย รีบมาอัพนะคะ
    #1,120
    0
  13. #1119 Warabiw (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 18:59
    เป็นกำลังใจให้นะไรท์ จะจบแว้วว ฮื้อออ
    #1,119
    0
  14. #1118 mint-2toy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:03
    ไรท์ผูกปมได้แบบ เฮ้ย!!โคตรปมเลยอ่ะ สุดยอด
    #1,118
    0
  15. #1117 YugjinMarkBam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 14:21
    สู้ๆค่ะไรท์
    อ้ากกกกกอยากจิร้องให้
    #1,117
    0
  16. #1116 cinncookie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 10:21
    เป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจจริงๆ รับไม่ได้กับความใจร้ายและความแผนสูงของนาง //ไรท์สู้ๆนะคะ จะจบแล้ว~
    #1,116
    0
  17. #1115 bibimbua (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 09:35
    โอ้ยยย จินยองลูกกกกกก ฮรือออ แจบอมทำให้น้องมีความสุขที
    #1,115
    0
  18. #1114 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:02
    สงสารจินยองเรื่องทุกอย่างที่ได้รับรู้มันเกินเยียวยาอ่ะ 8ปีที่ไม่รู้อะไรเลย
    #1,114
    0
  19. #1113 sunny3011 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:14
    งือออสงสารจินยองงงงง ไร้ทสู้ๆนะคะรออ่านค่ะ
    #1,113
    0
  20. #1112 norrijung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:30
    การตอนนี้แล้ว ควาทรู้สึกหลากหลายมาก เด็กคนนึงต้องมารับรู้เรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวดของผู้ใหญ่ที่ทำไว้แล้วไม่รับผิดชอบ ทำให้เกิดการอิจฉา และอาฆาต และแก้แค้น แต่ผู้หญิงคนนี้ก็โหดเ-้ยมมากๆ ที่ทำร้ายคนที่เป็นเพื่อน ที่ยอมปล่อยผู้ชายอีกคนที่เพื่อนรักไป แต่ยังไม่วายที่จะทำร้ายเค้าให้ตาย แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าต้วน อี้เฟย ดูไม่ออกหรือว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เมียตัวเองจริงๆ แต่ก็ดีตรงที่จินยองต้องทนรับรู้เรื่องทุกอย่าง เพราะมันทำให้จิตใจจินยองไม่มีความคิดที่จะแก้แค้นใครมากกว่าคนๆนึงแล้ว ไรท์เขียนเรื่องได้ดีมากเลยค่ะ แถมยังแก้ปมทุกอย่างที่สงสัยได้หมดเลย และการสื่ออารมณ์ของตัวละครแต่ละตัวได้สุดยอดอะ รออ่านต่อส่วนที่เหลือนะตะ
    #1,112
    0
  21. #1111 SN2544 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:26
    สงสารจินยองที่สุดเลยแต่จินยองเก่งมากที่ทนอยู่กับความเจ็บปวดได้ขนาดนี้ พี่แจบอมต้องดูแลจินยองนะอย่าทิ้งจินยองไปนะ

    จะจบแล้วฮื่อไม่อยากให้จบเลย
    #1,111
    0
  22. #1110 Kiewzendro (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:48
    สงสารจินยอง 😢
    #1,110
    0
  23. #1109 ispoposa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:32
    ฮือออ อย่าให้จบซี่ เรารักเรื่องนี้อินมากๆอ่านซำ้2รอบแบ้วววว
    #1,109
    0
  24. #1108 Kulyanut (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:27
    สงสารใครก่อนดี แต่สงสารจินยองสุดดดดดด
    #1,108
    0
  25. #1107 AkazawaKirika (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:15
    ฮือออออออออออออ ทำเราน้ำตาไหลเลยอ่ะ อึดอัดแทนจินยองแล้วก็สงสารมาก ความจริงคือสงสารทุกคนเลยT^T
    #1,107
    0