จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 28 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.27 [อัพครั้งที่2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา



| EP.27 |


ผมไม่ได้กลับไปที่บ้าน แต่ผมเลือกที่จะมาที่โรงพยาบาลเพื่อนอนเฝ้าจินยองแทน คนป่วยยังคงหลับสนิท จึงทำให้ทั้งห้องเงียบมากและผมก็พอจะมีสมาธิในการคิดเรื่องทั้งหมดที่ได้รับรู้มา


เริ่มจากที่ผมรู้มาตั้งนานแล้วก็คือคุณอายองมินฝากจินยองไว้กับพ่อผมก่อนที่ท่านจะลาโลกนี้ไป จินยองคิดว่าคนที่ทำให้พ่อของเขาต้องตายคือแม่ของตัวเองที่ตอนนี้หนีไปแต่งงานใหม่กับคุณอาอี้เฟย และจินยองก็เข้าใจว่ามาร์ค ต้วนที่รู้จักคือลูกเลี้ยงของแม่ตัวเอง และแม่ก็สั่งให้ลูกเลี้ยงอย่างมาร์คมากำจัดจินยองออกไป


ส่วนสิ่งที่กันต์บอกผม เขาบอกว่าตัวเองคือพี่ชายแท้ๆ ของจินยองและเขาก็ไม่ใช่ลูกของคุณนายต้วนด้วย นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันแปลกมากๆ


หากกันต์และจินยองเป็นพี่น้องกันจริงๆ ทำไมถึงรู้ไม่เหมือนกัน ผมกำลังคิดว่าจินยองอาจจะเข้าใจผิด หรือไม่กันต์ก็แต่งเรื่องโกหกขึ้นมา แต่จุดประสงค์คืออะไรล่ะ


และวันนี้ผมก็ไปหาคุณอาอี้เฟย สิ่งที่ผมได้คือผมรู้ว่าภรรยาที่อยู่กินกันมาตั้งนานก็คือภรรยาที่มีลูกด้วยกัน คุณอาอี้เฟยยืนยันว่าคุณนายต้วนคนนี้คือแม่แท้ๆ ของมาร์ค ต้วน


ปัญหาคือจินยองไม่รู้ความจริงนี้ จินยองเข้าใจมาตลอดว่ามาร์ค ต้วนคือลูกเลี้ยงของแม่ตัวเอง และก็เหมือนที่กันต์บอกเขาไม่ใช่ลูกของคุณนายต้วน


พอได้รู้เรื่องจากคุณอาอี้เฟย ผมก็เริ่มคิดแล้วว่าสิ่งที่กันต์เล่าอาจจะเป็นความจริง และนั่นก็หมายความว่าจินยองเข้าใจผิดมาตลอด แต่มันจะจริงเหรอ อะไรที่ทำให้จินยองเข้าใจผิดมาตลอดแปดปี ต้องมีใครสักคนบิดเบือนความจริงแน่ๆ และคนที่ผมสงสัยมากๆ ก็คือคุณนายต้วน


อ้อ ผมเกือบลืม คุณอาอี้เฟยบอกว่าเคยทำผิดกับภรรยาของตัวเองโดยการเผลอใจไปมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของภรรยา เรื่องตรงนี้ผมก็คิดว่ามันน่าสงสัย หากผู้หญิงคนนั้นตั้งครรภ์ขึ้นมาคงเป็นเรื่องวุ่นวายน่าดู


เดี๋ยวนะ...ตั้งครรภ์งั้นเหรอ? ทำไมผมถึงคิดว่านี่อาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงล่ะ คุณอาอี้เฟยไม่ได้พูดถึงผู้หญิงคนนั้นเลย หมายความว่าไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วงั้นเหรอ


แล้วมันจะเป็นไปได้ไหมว่ากันต์อาจจะเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้น ถ้าใช่จริงๆ แสดงว่าจินยองก็ต้องเป็นด้วยสิ แล้วอะไรทำให้จินยองคิดว่าแม่ของตัวเองคือคุณนายต้วนคนปัจจุบัน


“เฮ้ออ เรื่องนี้มันอะไรวะเนี่ย” ผมคิดแล้วคิดอีก มีแต่คำถามผุดขึ้นมา แต่กลับไม่มีคำตอบลย ผมจึงตัดสินใจพักความคิดตัวเองไว้และลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เดินไปนั่งข้างเตียงนอนของจินยอง


คนที่ผมรักมากที่สุดกำลังหลับสนิท แต่ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบ ผมก็มองเห็นความเหนื่อยล้า ผิดหวังและทุกข์ทนของอีกฝ่าย จินยองก็ตัวแค่นี้ เป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่โดดเดี่ยวแต่เขาต้องมาเจอเรื่องราวที่ทำให้สะเทือนใจ เรื่องราวที่หนักหนามากเกินกว่าเขาจะรับไหว


ผมนั่งมองจินยองอยู่อย่างนั้น ไล่สายตาสำรวจทุกอย่างที่เป็นจินยอง และสายตาของผมก็มองเห็นเชือกที่มัดข้อมือเล็กเอาไว้ รอยแดงช้ำรอบข้อมือมีให้เห็นและผมคิดว่ามันเกิดขึ้นตอนที่จินยองดิ้น พอเห็นแบบนี้ใจของผมก็อ่อนยวบ ผมจึงค่อยๆ แก้มัดเชือกนั่นออกเพื่อให้จินยองเป็นอิสระ


ภาพเหตุการณ์ในอดีตวนมาในหัวของผม ใช่ว่าผมไม่เคยทำแบบนี้กับจินยอง ผมจำได้ดีว่าผมทำอะไรกับเขา ผมเคยใช้โซ่ล่ามจินยองไว้ราวกับเขาเป็นสัตว์เลี้ยง ตอนนั้นผมคิดเพียงแค่ว่าหากจินยองไม่ออกไปไหนก็คงดีกับเขามากกว่า


แต่ผมก็รู้ว่ายิ่งผมพยายามควบคุมจินยอง เขาก็ยิ่งต่อต้านและจบลงที่เราทะเลาะกัน และคนที่เจ็บปวดก็ไม่พ้นผมและจินยองนั่นแหละ ผมจึงคิดว่าผมไม่ควรทำแบบนั้นกับเขาอีก และความคิดนี้นั่นแหละที่ทำให้จินยองหนีผมไปกับมาร์ค


“นายรู้อะไรอีกบ้างไหมจินยอง ตอนที่นายไปหากันต์แล้วเจอมาร์ค พวกเขาพูดอะไรอีกบ้างหรือเปล่า ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย”


ผมสิ้นหวังและมืดแปดด้านมากๆ จนต้องถามหาข้อมูลจากคนที่นอนหลับไม่ได้สติ ตอนนี้ผมสรุปอะไรไม่ได้เลย สิ่งที่ขัดแย้งอยู่มีเพียงแค่ว่าจินยองกับกันต์เป็นพี่น้องกันจริงๆ ตามที่กันต์บอกหรือไม่ และอะไรที่ทำให้จินยองเข้าใจว่าแม่ของตัวเองคือคุณนายต้วน อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าหากไม่ใช่คุณนายต้วนแล้ว ใครเป็นแม่ของกันต์กับจินยอง


กันต์ไม่ปริปากบอกเรื่องนี้กับผมเลย เขาเอาแต่พูดว่าเพราะผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของเขาและจินยองเป็นแบบนี้ บางทีผมอาจจะต้องไปถามกันต์อีกครั้ง แต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เขาอาจจะหลับไปแล้วก็ได้


แกร๊ก


ขณะที่ผมกำลังคิดไปเรื่อย ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้าใจ ไม่ใช่พยาบาลที่อาจจะเข้ามาดูแลจินยอง หากแต่เป็นกันต์คนที่ผมกำลังคิดจะไปหาต่างหาก


“ขอคุยด้วยหน่อย” กันต์บอกและเดินเข้ามาด้านในพร้อมปิดประตู เขาก็ห้าวพอตัวเลยนะที่เดินลากสายน้ำเกลือมาหาผมถึงที่นี่


“เชิญ” ผมบอกและผายมือไปที่โซฟาใกล้ๆ กันต์นั่งลงช้าๆ และมองมาที่จินยองที่นอนหลับสนิท


“จินยองยังไม่ฟื้นอีกเหรอ?” ผมเห็นสายตาของกันต์ขณะที่ถามเกี่ยวกับจินยอง สายตาที่อ่อนโยนลง มีแต่ความห่วงใย นี่จึงทำให้ผมเชื่อว่าเขาเป็นพี่ชายของจินยองจริงๆ


“ฟื้นแล้ว แต่ก็อาละวาดหนักจนหมอต้องให้ยานอนหลับ” ผมถอนหายใจและตอบกลับไป กันต์ทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจบ้าง


“กะแล้วว่าต้องรู้ ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องพูดความจริงทั้งหมดบ้าง”


ผมหันมามองหน้ากันต์ทันที ไม่คิดว่าเขาจะยอมพูดเรื่องที่เก็บไว้มานาน และแน่นอนว่าผมโคตรอยากรู้เลย หากได้คำตอบแค่ไม่กี่อย่างผมคิดว่าผมคงได้ข้อสรุปของเรื่องทั้งหมด


“...”


นายต้องพูดแล้วล่ะกันต์ เรื่องพวกนี้จะได้จบลงสักที”



 

เอาล่ะ ผมต้องมีสติให้มากพอเพื่อจะควบคุมสถานการณ์ต่อจากนี้ให้ได้  ผมและกันต์นั่งคุยกันเกือบเช้า และผมก็เห็นว่าเขาควรกลับไปที่ห้องพักก่อนที่ยูคยอมจะกลับมา จากนั้นผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลือนหน้าจอไปมาและช่างใจว่าควรจะโทรไปหาคุณอาอี้เฟยไหม


อ่า ไม่สิ ก่อนอื่นผมต้องหลอกให้คุณนายต้วนมาที่นี่ก่อน กันต์บอกว่าหากถึงที่สุดจริงๆ คุณนายต้วนจะลงมือเอง และตอนนี้ทั้งผมและยูคยอมก็ต่างหาตัวมาร์คกับแจ็คสันไม่เจอ ดังนั้นหากคุณนายต้วนยังต้องการทำร้ายจินยองอยู่ เธอคงมาจัดการเองแน่ๆ


ถึงจะเป็นการเสี่ยงให้จินยองตกอยู่ในอันตราย แต่ผมคิดว่ามันคุ้มหากได้เปิดโปงความร้ายกาจของผู้หญิงคนนั้น


ผมหายใจเข้าปลอดลึกๆ และพิมพ์ข้อความไปหาคุณนายต้วน


ผมรู้ว่าคุณอยากกำจัดผม และผมก็พอจะรู้เรื่องบางอย่างแล้ว อีกไม่ผมจะไปพบคุณอี้เฟย หากไม่อยากให้สามีที่คุณรักนักหนารู้เรื่อง มาหาผมที่โรงพยาบาล...สิ แล้วเรามาจบเรื่องทุกอย่างกัน จากจินยอง


ผมกดส่งทันทีที่พิมพ์เสร็จ จากนั้นผมก็เดินไปไล่คนของพ่อที่เฝ้าหน้าห้องออกไปให้หมดก่อนที่จัดฉากทุกอย่างให้เหมือนกับว่าจินยองอยู่คนเดียว


พอจัดห้องทุกอย่างแล้วผมก็กดโทรหาคุณอาอี้เฟยทันที ผมนัดให้คุณอามาหาผมที่โรงพยาบาลซึ่งคุณอาก็ยินดีเพราะวันนี้ไม่มีประชุมพอดี พอกดวางสายผมก็เดินไปหาจินยองที่นอนหลับอยู่


“ฉันต้องออกไปก่อน หวังว่านายจะเข้มแข็งนะจินยอง” พูดจบผมก็กดจูบที่หน้าผากมนและผละออกไปทันที อีกไม่นานจินยองก็จะตื่น และถึงตอนนั้นเรื่องก็คงได้เจอคุณนายต้วนและความจริงก็จะปรากฏ


มันจะจบแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น


[JAEBUM PART END]

 

 



ผมฝันร้ายและสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้คือวันอะไร เพราะผมรู้สึกว่าผมหลับไปนานมากๆ และคราวนี้ห้องทั้งห้องก็ว่างเปล่า ไร้เงาของแจบอมที่ชอบนั่งอยู่ข้างๆ ไม่มีหมอหรือพยาบาล มีแต่ความเงียบเท่านั้นที่วนอยู่รอบตัว


อาการมึนหัวเล่นงานผมอย่างจังเมื่อผมพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ผมกระหายน้ำมากและผมก็พยายามรินน้ำจากข้างเตียงด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าแขนข้างซ้ายจะเจ็บก็เถอะ ขณะที่ผมกำลังดื่มน้ำอยู่ ประตูห้องพักก็ถูกเปิดเข้ามาโดยผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมองแค่ครู่เดียวผมก็จำได้ว่าเธอเป็นใคร


แก้วน้ำในมือหล่นกระแทกพื้นจนแตก น้ำหกเลอะเทอะเต็มพื้น แต่ผมไม่ได้สนใจที่จะเก็บมันขึ้นมา ผมสนใจแค่คนมาใหม่ที่ตอนนี้ยืนจ้องหน้าผมด้วยสายตาเย็นชา


“ปาร์ค จินยอง” เธอเรียกชื่อผมและก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาที่เธอมามองที่ผมช่างคาดการยากเหลือเกิน


“คุณ...ไม่สิ แม่” ผมค่อนข้างสับสนว่าผมควรเรียกเธอว่าอะไรดี ความเหินห่างกว่าแปดปีทำให้ผมไม่กล้าที่จะทึกทักเอาเองว่าเธอยังเห็นผมเป็นลูกชาย และเมื่อผมเรียกเธอว่าแม่ ริมฝีปากที่ตกแต่งด้วยสีสันสวยงามก็ยกยิ้มร้ายกาจทันที


ผมรู้สึกกลัวรอยยิ้มของเธอ สองมือจึงกำผ้าห่มจนยับและผมก็ไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย ขณะที่ผมจ้องเธอไม่วางตา ผมก็ค่อยๆ พยายามลงจากเตียงเพื่อยืนเผชิญหน้ากับเธอ


“เธอเรียกฉันว่าแม่งั้นเหรอ?” เธอเลิกคิ้วและถามผมด้วยรอยยิ้ม ท่าทางของเธอไม่ได้แสดงความสนใจเลยว่าตอนนี้ผมกำลังบาดเจ็บอยู่ “ฉันไม่ใช่แม่ของแก!


ผลัก ตุบ!


เธอพูดเน้นย้ำชัดๆ และผลักผมจนล้มลงกับพื้น หลังมือข้างขวาที่มีเข็มจากสายน้ำเกลือเจาะอยู่มีเลือดไหลออกมาเพราะแรงกระตุกอย่างรวดเร็ว ผมเจ็บทั้งหลังมือและหน้าอกข้างซ้าย แต่ผมก็ไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา


ผมเงยหน้ามองเธออีกครั้งพร้อมแสยะยิ้ม


“คุณคือผู้หญิงที่ใจร้ายที่สุด เห็นแก่ตัว มักมาก คุณรู้บ้างหรือเปล่าว่าตลอดเวลาที่คุณหนีไป ผมและพ่อต้องเจอกับอะไรบ้าง คุณทำให้ชีวิตของผมพัง คุณมันเลว!!


ผมเคยคิดไว้ว่าหากผมเจอหน้าแม่อีกครั้ง ผมจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจของผมออกมาให้หมด ผมจะต่อว่าเธอให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำ และเมื่อวันนี้มาถึง ผมก็ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ ผมพูดในสิ่งที่อยากพูดและมองเธอด้วยสายตาผิดหวังที่สุดในชีวิต


“...” แม่ไม่พูดอะไรสักคำ เธอก้มลงมองผมที่นั่งอยู่บนพื้นและยกยิ้มร้ายกาจ ผมไม่รู้ว่าเธอยังมีหัวใจอีกหรือไม่ เธอเห็นผมในสภาพนี้ เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง


“คุณกล้าทิ้งผมได้ยังไง คุณกล้าทิ้งผู้ชายที่รักคุณหมดหัวใจได้ยังไง ทำไมคุณใจร้ายขนาดนี้!!!” ความอดทนของผมไม่เหลือสักนิด ผมตะโกนถามเสียงดังลั่นห้อง สายน้ำเกลือที่ค้างคาอยู่ที่หลังมือก็ถูกผมดึงกระชากออกและเลือดก็ไหลมามากกว่าเดิม


แม่เดินเข้ามาใกล้ผมอีกนิด จากนั้นก็ย่อตัวลงให้ใบหน้าเท่ากับผม ฝ่ามือเรียวแนบลงมาที่แก้มของผมและลูบไล้เบาๆ แต่แทนที่ผมจะรู้สึกอบอุ่น กลับกลายเป็นว่าผมรู้สึกหนาวเหน็บและเหมือนตกอยู่ในอันตราย


 “โธ่ เด็กน้อย ช่างน่าสงสารเหลือเกิน คงทรมานมากใช่ไหม ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ฉันรู้มาตลอดว่าแกลำบากแค่ไหน...และฉันก็พอใจในความลำบากของแก!!


ทันทีที่แม่พูดจบ เธอก็พลักผมลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน ผมฟุบไปกับพื้นก่อนจะเงยหน้ามองเธอด้วยความโกรธแค้น


เธอบอกว่าพอใจที่ผมลำบากงั้นเหรอ เธอไร้หัวใจขนาดนั้นเลยหรือไง ผมเป็นลูกที่เกิดจากเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึง...


“ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้...คุณใจร้ายเกินไป” ผมทนไม่ไหวจริงๆ ที่ต้องเผชิญหน้ากับแม่ของตัวเองซ้ำแม่ยังไม่เห็นผมเป็นลูกอีก ที่จริงก็ไม่ได้แตกต่างจากที่คิดไว้เท่าไร แต่พอเจอกับตัวจริงๆ ผมกลับอดทนไม่ไหว


แม่หันมามองผมพร้อมรอยยิ้มร้าย


“ฉันจะพูดอีกครั้งนะ...แกไม่ใช่ลูกของฉัน!” เธอย้ำอีกครั้ง คำพูดของเธอเหมือนมีดแหลมที่กรีดลงกลางใจของผม เธอไม่มีความลังเลตอนที่พูดเลย ไม่มีแววตาสงสารให้กับผมเลย ท่าทางที่เธอแสดงออกมาทำให้ผมโกรธมากกว่าเดิม


ผมรวบรวมแรงที่มีทั้งหมดและลุกขึ้นยืน จากนั้นก็พุ่งไปหาเธอ ผมจับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอไว้และเขย่าอย่างแรง


“มองหน้าผม จ้องตาผม แล้วถามตัวเองสิว่าลืมลูกคนนี้ไปได้ยังไง! คุณจะใจร้ายไปถึงไหน แค่ยอมรับว่าผมเป็นลูกมันยากมากเลยหรือไง หรือคุณกลัวว่าผัวใหม่ของคุณจะรู้เข้า ผมไม่บอกเขาหรอก ผมจะไม่พูดเรื่องนี้เลย ขอแค่คุณยอมรับว่าคุณยังรักผม แค่นี้เอง แค่นี้!!!


ผมตวาดลั่นและเขย่าร่างของแม่อย่างแรงหลายครั้ง แม่พยายามจะดันร่างของผมออกหลายหนแต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั้งเธอตวาดกลับมา ผมถึงหยุดการกระทำของตัวเอง


“หยุดบ้าสักทีไอ้เด็กเหลือขอ แม่ของแกมันตายไปแล้ว!!!



*



แม่บอกอย่างนั้น ผมก็ได้แต่นิ่งค้างและมองหน้าเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย แม่โกหกผมซ้ำๆ โดยที่ผมไม่เข้าใจว่าจะโกหกทำไม เธอเอาแต่บอกว่าเธอไม่ใช่แม่ของผม ทั้งๆ ที่ผมรู้มาตลอดว่าเธอคือแม่ของผม


“คุณพูดอะไร? คุณหมายความว่ายังไง” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยขณะที่จ้องมองเธอไม่ละสายตา สรรพนามที่ใช้ก็เปลี่ยนไปเพราะผมเริ่มสับสน


“ฉันก็พูดความจริงทั้งหมดไง แม่ของแกมันตายไปนานแล้ว คนที่แกเห็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่แม่ของแก เข้าใจไหมไอ้เด็กนรก!!!


เธอตวาดลั่นใส่ผมด้วยความโกรธเกลียด จากนั้นก็ผลักผมลงพื้นอย่างแรง ไหล่ข้างซ้ายของผมกระแทกกับพื้น และเลือดจากบาดแผลเก่าก็ไหลซึมออกมา


ผมเจ็บแผลพอๆ กับเจ็บใจ ผมเจ็บไปหมดเลย ความเจ็บปวดทำให้ผมนิ่งงัน ผมไม่สามารถขยับตัวเองได้ในขณะนี้


ผมนอนนิ่งๆ กับพื้นอย่างนั้นหลายนาที ในหัวคิดถึงทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ผมคิดถึงพ่อ แม่ คิดถึงช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมคิดถึงแจบอม ผู้ชายที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อผม


ฉันจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้แกรู้ และหลังจากที่รู้ แกก็จะไม่มีโอกาสได้ไปพูดบอกใครอีก


เสียงของผู้หญิงใจร้ายแทรกเข้ามาในโสตประสาทของผม คำพูดมาดร้ายของเธอทำให้ผมยกยิ้มเยาะบ้าง เธอหมายความว่าเธอจะฆ่าผมเมื่อเล่าเรื่องทุกอย่างจบแล้ว แต่ถึงผมจะเจ็บปวดหรืออยากตายมากแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันให้คนอย่างเธอมาทำร้ายผมซ้ำอีกครั้งแน่ๆ ถ้าผมจะตาย ผมจะตายด้วยตัวเอง


คุณทำอะไรผมไม่ได้หรอก!


ปากดีนักนะ แต่ฉันรับรอง ถ้าแกรู้เรื่องต่อจากนี้ แกอาจจะรับไม่ได้และไม่อยากหายใจต่อเลยล่ะ


“...”


เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้นผมก็เค้นยิ้มออกมา ตอนนี้ผมจะปล่อยให้เธอพูดไปก่อนเพราะยังไงผมก็ยังไม่มีแรงมากพอที่จะลุกขึ้นมาสู้กับเธอ ผมนอนมองพื้น มองทุกอย่างในระดับสายตา และผมคิดว่าผมเห็นอะไรบางอย่างที่แปลกไป


ผมคิดว่ามีคนอยู่ข้างนอก...


“ที่จริงแล้วแม่ของแกไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งแกหรอกนะจินยอง แต่ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะฉันเป็นคนทำเอง เหอะ น่าตลกที่ฉันต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้ลูกชายของเพื่อนสนิทฟังอีกครั้ง แต่ถ้าหากว่าฉันไม่บอกอะไรแกเลยก็ดูจะใจร้ายไปหน่อย แกอาจจะต้องตายอย่างคนที่ไม่รู้อะไรเลย”


ผมละความสนใจจากด้านนอกและหันมามองเธอที่พูดขึ้นพร้อมหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเธออำมหิตมากเกินกว่าจะให้อภัยได้ ผมเคยคิดว่าผมเย็นชามากพอ ใจร้ายมากพอ แต่ผมไม่คิดเลยว่าจะเจอคนที่เหนือกว่าทุกอย่างขนาดนี้


“...”


“ย้อนกลับไปเมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน ฉันและแม่ของแกเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ชื่อเดิมของฉันคือคัง โบอา และแม่ของแก คิม ซอนฮวา...” เธอเกริ่นนำเรื่องทั้งหมดขึ้นมาก่อนจะเรียกชื่อของแม่ผมด้วยน้ำเสียงเยอะเย้ย “นังผู้หญิงหน้าโง่”


“...”


“ซอนฮวาแต่งงานกับผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ซึ่งในตอนนั้นกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว หลังจากแต่งงานได้ไม่นานเธอก็ตั้งครรภ์ทันที ฉันในฐานะเพื่อนสนิทยินดีกับเธอมาก แต่แล้ววันหนึ่งความยินดีของฉันก็เปลี่ยนเป็นความยินร้าย...”


“...”


“ฉันกับสามีของซอนฮวามีความสัมพันธ์ลับหลังเธอ มันคือความเผลอตัวเผลอใจของเราทั้งคู่ จนกระทั่งซอนฮวาคลอดลูกชายนั่นแหละเธอถึงจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ผิดๆ ของฉันและสามีของเธอ แต่ก็แปลก ในเมื่อรู้แล้วแต่เธอกลับไม่พูดอะไรเลย เธอทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยังเปิดโอกาสให้ฉันไปหาเธอในฐานะเพื่อนสนิท หึ เธอกดให้ฉันเป็นได้แค่เพื่อนสนิทมากกว่า”


ผู้หญิงใจร้ายเล่าความผิดในอดีตของเธอให้ผมฟังพร้อมกับยกยิ้มสมเพชตัวเอง ผมนอนมองท่าทางของเธอและผมก็รู้ว่าเธอคงรู้สึกไม่ดีเอามากๆ


“แล้วคุณก็ทำร้ายแม่ของผมงั้นเหรอ?”


“ไม่เลย ฉันไม่ได้คิดร้ายกับซอนฮวาแม้แต่นิดเดียว ในตอนนั้นฉันรู้สึกผิดจึงตีตัวออกห่าง คิดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับซอนฮวาอีก แต่อยู่มาวันหนึ่งฉันก็ได้ยินข่าวว่าเธอหนีมาที่เกาหลีใต้และแต่งงานใหม่กับผู้ชายอีกคนและในช่วงนั้นฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองตั้งครรภ์เหมือนกัน”


“...”


“พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูก ฉันก็กลับไปหาสามีของแม่เธอเพราะฉันมั่นใจว่ายังไงเด็กในท้องก็คือลูกของเขา ฉันยอมแม้กระทั่งเป็นตัวแทนของซอนฮวาน เป็นแค่เงาก็ยังได้ แต่สุดท้ายฉันก็ถูกปฏิเสธเพราะผู้ชายคนนั้นยังรักแต่ซอนฮวา”


เธอเล่ามาถึงตรงนี้ เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างหมดท่า ผมพอจะเข้าใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอคงจะสาหัสสำหรับเธอมากๆ ไม่มีใครอยากเป็นเมียน้อยหรอกใช่ไหม แต่ผมก็ไม่ได้เห็นอกเห็นใจเธอจนยกโทษทั้งหมดให้ ถึงต่อให้เธอน่าสงสารมากกว่านี้ แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายแม่ของผมหรือตัวผมเลย


“ผู้ชายคนนั้นคือใคร?” ผมถามออกไปเพราะนึกไม่ออกว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร เธอฟังคำถามและยิ้ม


“ต้วน อี้เฟย เธอรู้จักดีนี่”


ผมอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ไม่อยากจะเชื่อว่าแม่ของผมเคยแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่มีพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายที่สามารถให้ความสุขกับเธอได้ตลอดชีวิต และในขณะเดียวกันก็เป็นผู้ชายที่เป็นตัวแปรที่ทำให้ชีวิตของผมเป็นแบบนี้


“แล้วทำไมคุณต้องมาทำร้ายแม่ของผมด้วย ก็ในเมื่อเธอแต่งงานใหม่ไปแล้ว” พอรู้แบบนี้ผมก็มีคำถามผุดขึ้นมา ระหว่างถามออกไป ผมก็พยายามรวบแรงกำลังที่มีพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ถึงจะมีอาการหน้ามืดหรือเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ผมก็กัดฟันอดทนไว้


ผู้หญิงใจร้ายหันมามองผมทั้งที่น้ำตาอาบแก้ม เธอเค้นยิ้มอีกครั้ง


“ฉันท้องโดยที่ลูกของฉันไม่มีพ่อ นี่ก็ถือว่าโชคร้ายพอแล้วใช่ไหม แต่เพราะฟ้าลิขิตหรือซ้ำเติมฉันกันนะที่ทำให้ลูกชายของฉันมีสุขภาพอ่อนแอกว่าเด็กทั่วไป อี้ฟงป่วยเป็นโรคปอดอักเสบตอนอายุสองขวบกว่าๆ ตอนนั้นฉันต้องพยายามหาเงินมารักษาลูก แต่ทุกอย่างมันก็แย่ไปหมดเมื่อฉันต้องทั้งเลี้ยงลูกเองและทำงานไปพร้อมๆ กัน ฉันจึงตัดสินใจพาอี้ฟงไปหาคุณอี้เฟยและเขาก็ยินดีที่จะช่วยลูกของฉัน”


“...ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำร้ายแม่ของผมเลย”


“คุณอี้เฟยช่วยอี้ฟงไว้ก็จริง แต่เขาไม่ได้ยอมรับว่าอี้ฟงคือลูกของเขา เขาเอ็นดูอี้ฟง เขาให้ความรักกับอี้ฟง แต่เขาไม่เคยให้อี้ฟงเรียกเขาว่าพ่อเลยสักครั้ง ฉันในฐานะคนเป็นแม่ทนเห็นแบบนั้นไม่ได้หรอก! สุดท้ายฉันก็พาอี้ฟงออกห่างคุณอี้เฟยอีกครั้งและเราสองคนก็ไปใช้ชีวิตง่ายๆ กันสองคน...”


น้ำตาของผู้หญิงที่ผมคิดว่าใจร้ายไหลลงอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความเลวร้ายในชีวิตที่ผ่านมาคงกัดกินจิตใจเธอจนเกือบหมด มันไม่ใช่เรื่องเลยที่ต้องมาขุดคุ้นอดีตของตัวเอง


“...”


“แต่พออี้ฟงเริ่มโต เขาก็เริ่มถามหาพ่อของเขา อี้ฟงมักจะถูกเพื่อนแกล้งตลอดเวลา ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ อี้ฟงร้องไห้กลับมาบ้านทุกครั้ง ฉันเห็นลูกชายของฉันเป็นแบบนี้หลายปีแต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย”


“...”


คราวนี้ผมได้แต่เงียบเพราะพูดอะไรไม่ออก ผมเข้าใจดีว่าการถูกตราหน้ามันเป็นยังไง ตอนที่ผมเสียพ่อไปในช่วงแรกๆ ผมได้ยินคำพูดเล็กๆ น้อยๆ จากรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นเดียวกันพูดถึงผม เขาเรียกผมว่าเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่หรือบางครั้งก็เรียกผมว่าเด็กกำพร้า ในตอนนั้นมันแทบจะเป็นฉายาของผมไปเลยก็ได้ แต่เพียงไม่นานคำเรียกบ้าๆ พวกนั้นก็จางหายไป


ผมสังเกตทีท่าของผู้หญิงคนนี้ไปเรื่อยๆ ถึงเธอจะหน้าตาเหมือนแม่ของผมมากขนาดไหน แต่ยังไงเธอก็ไม่ใช่อยู่ดี ผมจึงไม่คิดจะไว้ใจหรือเผลอไผลอีกแล้ว


“ในขณะที่ฉันและอี้ฟงทุกข์ทน คุณอี้เฟยกับลูกชายของเขากลับมีความสุขล้นฟ้า และแกก็มีทั้งพ่อและแม่คอยดูแล ฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่ฉันและอี้ฟงต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้น ฉันสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไปตลอด แต่ทำไมไม่มีใครเห็นใจฉันเลย...ทำไมไม่มีใครสักคน!!


เธอหันมาตวาดกร้าวใส่ผมด้วยแรงอารมณ์ที่มีอยู่ทั้งหมด จากนั้นก็ก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ฝ่ามือเรียวบีบเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของผมอย่างแรง เธอดูโกรธแค้นผมมากขึ้นไปอีก ความรู้สึกของเธอสื่อออกมาทางสายตาทั้งหมด


“อย่ามาแตะต้องตัวผม!” ผมพูดอย่างถือดีและพยายามเบี่ยงตัวเองออก แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่สนใจ เธอบีบต้นแขนของผมแรงกว่าเดิมและเค้นยิ้มใส่อีกครั้ง


“นี่เป็นความโกรธแค้นและเกลียดชังที่ฉันมีให้ซอนฮวาและครอบครัวของเธอ ความฉิบหายทุกอย่างที่แกได้รับมันมาจากฝีมือฉันเอง!!!"


เธอตวาดลั่นอีกครั้งและหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า ท่าทางของเธอเหมือนจะมีความสุขแต่ลึกๆ คงไม่ใช่อย่างนั้น เพราะขณะที่เธอหัวเราะ เธอก็ร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน


“...ผมไม่ใช่ลูกของปาร์คยองมิน แต่สิ่งที่คุณทำลงไปมันกระทบกับชีวิตของผู้ชายดีๆ คนหนึ่ง ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้...”


ผมเจ็บปวดเมื่อต้องพูดว่าผมไม่ใช่ลูกของพ่อ ถึงความจริงจะเป็นอย่างนั้นแต่ผมยังรู้สึกเหมือนเดิม ผมยังรักพ่อของผมเหมือนเดิม


ผู้หญิงใจร้ายเปลี่ยนจากหัวเราะมายกยิ้มร้ายๆ ให้ผม


“ฉันไม่สนใจหรอกว่าผู้ชายคนนั้นมันจะตายน่ะ ที่ฉันทำแบบนี้เพราะซอนฮวาได้รับความรักจากทุกคน ในขณะที่ฉันไม่มีใครเหลียวแล อีกอย่างฉันรู้อยู่แล้วว่าแกไม่ใช่ลูกของผู้ชายคนนั้นเพราะแกเป็นลูกของคุณอี้เฟย!!!



(อัพครั้งที่2 100%)

6/1/18 ครบ100ค่ะ ตอนนี้ถือเป็นตอนที่อัพกันข้ามปีเลยทีเดียว จริงๆ ตอนนี้ยาวมาก เหม่ยก็เลยตัดฉับไว้ตรงนี้ ทุกคนอาจจะบ่นเหม่ยว่าทำไมปล่อยค้าง 555 ขอโทษจริงๆ นะคะ แต่มันยาวเกินไป เดี๋ยวตอนอื่นๆ จะน้อยใจเอา อีกอย่างคือตอนนี้แต่งยากมาก เป็นซีนอารมณ์ที่เหม่ยนั่งอ่านนั่งแก้เยอะมาก พอๆ กับเรื่อง ADDICTED TO YOU เลยค่ะ แก้แล้วแก้อีก ฮืออ เลยมาช้าเนี่ยแหละ

ความจริงบางส่วน(ย้ำว่าบางส่วน) ถูกเปิดเผยแล้ว ใครทายถูกตรงไหนบ้างโปรดบอกเหม่ยนะคะ มาแชร์กันค่ะ คนที่น่าสงสารที่สุดคือจินยอง แล้วจุดจบหรือข้อคิดของเรื่องนี้คืออะไร ไว้ตอนจบแล้วเหม่ยจะมาอธิบายให้ฟังนะคะ 

หลายคนอาจจะมีคำถามว่า เอ้าๆๆ แล้วมาร์คกับแจ็คสันไปไหน นั่นแหละค่ะ คำถามนี้แหละจะกลายเป็นอีกเรื่องสำหรับคู่จาร์ค 555555555555 ร้ายไหมล่ะ แต่เอาไว้ก่อนนะ ดูก่อนว่าจะแต่งดีไหม ใครต้องการก็รีเควสได้นะ 

อีกเรื่องคือวันนี้วันที่6/01 เป็นวันอะไรคะทุกคน ใช่ค่ะ วันคล้ายวันเกิดพี่แจบอมมม ทุกคนสามารถอวยพรวันเกิดให้พี่ได้ที่ #ChicAndSexyJBDay นะคะ ไปบอกรักพี่แจบอมกันเยอะๆ เลยน้าาา 

เรื่องสุดท้ายคือเหม่ยทำปกของเรื่อง #อย่าถามหารัก เสร็จแล้ว ทำเผื่อไว้สำหรับคนอยากได้ตัวเล่มนะคะ ถ้าใครอยากได้ก็มากระซิบบอกกันนะ ไว้จบเรื่องนี้เมื่อไหรจะเปิดให้สั่งซื้อนะคะ มีตอนพิเศษให้ด้วยแหละ อย่าลืมตามกันเด้อออ รักกก

30/12/17 มาแล้วค่าาา เหม่ยขอลงก่อนปีใหม่ 1 วันเนื่องจากกลัวว่าทุกคนจะไปเที่ยวกันแล้วไม่ได้ตามอ่าน 5555555 ทั้งๆ ที่ปีใหม่ควรจะมีเรื่องน่ายินดี แต่ฟิคเรื่องนี้เดินทางใกล้ถึงจุดจบแล้ว ความดราม่าก็เลยเปล่งประกายมากมายเหลือเกิน ขัดบรรยากาศปีใหม่มากๆ (ขอโทษเน้ออ) แต่เชื่อนะคะว่าหลังจากดราม่าทุกอย่างผ่านไป พี่แจบอมและจินยองจะมีความสุขมากขึ้น /ซับน้ำตา

ยังไงก็ฝากติดตามกันจนถึงตอนจบด้วยเน้อ อย่าลืมสาดกำลังใจ อย่าลืมหวีดกันเน้อ ทุกคอมเมนต์ ไม่ว่าจะเล็กๆ น้อยๆ มีค่าสำหรับเหม่ยเสมอ

/ขอพื้นที่อวยพรปีใหม่ให้ทุกคน/ สำหรับในปี2018ที่จะมาถึงนี้ เหม่ยก็ขอให้พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ชาวด้อมนกน้อยของเรามีความสุขมากๆ ใครทำงานแล้วก็ขอให้หน้าที่การงานมั่นคง ใครเรียนอยู่ก็ขอให้ผลการเรียนออกมาดีเยี่ยมเป็นที่ภูมิใจของพ่อแม่และตัวเอง มั่งมีทั้งโชคลาภ เงินทอง สุขภาพกายแข็งแรง สุขภาพจิตแจ่มใส ใช้ชีวิตของตัวเองให้เต็มที่และเป็นประโยชน์ที่สุด สุขกายสบายใจตลอดทั้งปี2018นะคะ รักค่าาาา 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1268 11375 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:07

    คืออินี่เสียสติมั้ย อิจฉาคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองพยายามแย่งผัวเค้า แต่ผู้ชายไม่เอา ลุกโดนหาว่าไม่มีพ่อ ก็ความผิดหล่อนนั่นแหละที่ไม่มีศีลธรรม แต่ก็นะ คิดไม่ได้แต่แรก เลยโทษคนอื่นไปอีก แบบนี้ควรทำร้ายอี้ฟงแล้วบังคับนังนี่ให้นั่งดู พ่อจินยองซวยสุดอ่ะเคสนี้

    #1,268
    0
  2. #1258 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 03:35
    น่าเสียใจจังผู้ชายที่รักที่สุดดันไม่ใช่พ่อแท้ๆ มันผิดฝาผิดตัวไปหมดต่างฝ่ายต่างไม่รู้แบบนี้ ไม่มีเวลาให้พัฒนาความสำคัญหรือเรียกคืนผู้ชายดีๆ คนนั้นกลับมาได้เลย จินยองไม่น่าอิจฉาเลยเพราะการกระทำของหล่อนนั่นแหละที่เข้ามาพังชีวิตครอบครัวคนอื่นเค้า แล้วซอนฮวาตายยังไง ในตอนนั้นคุณกันต์ไปอยู่ไหน บ้าไปแล้ววว
    #1,258
    0
  3. #1230 โจอี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 10:06
    นั้นว่าแล้วไง ยิ่งอ่านยิ่งงง ปมคลายแต่ก็ยังงงคร้าบโปมม
    #1,230
    0
  4. #1211 shierichi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:36
    เดี๋ยวนะ แล้วกันต์ก็คือคุณหนูต้วนเหมือนกัน...อมก. เดี๋ยวจูนสมองแบบนึงค่ะ555
    #1,211
    0
  5. #1196 The Imagine ^^ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 18:22
    อ่านแล้วงงมากๆเลย
    #1,196
    0
  6. #1178 มะเอยเนย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 08:22
    ขอให้ไปทำแผนผังตอนจบเถอะสาธุ
    #1,178
    1
    • #1178-1 greattiee(จากตอนที่ 28)
      31 กรกฎาคม 2561 / 03:03
      ปมคลาย กับควายตัวนึง
      เอ้างง????5555
      #1178-1
  7. #1101 pepi_fern (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:48
    งงหน่อยนึง ใครเข้าใจช่วยโพสอธิบายที จินยองเป็นพี่น้องกับมาร์คใช่มั้ย แล้วกันต์อ่ะ อ้าวววเรางง
    #1,101
    0
  8. #1093 ออมม่า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 18:40
    อ่านแล้วสับสนนิดหน่อย ต้องการชาร์ตครอบครัว 5555
    #1,093
    0
  9. #1088 grapesss (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 23:22
    สงสารจินยองงงเด้ออออ 😣
    #1,088
    0
  10. #1087 AkazawaKirika (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:21
    งั้นมาร์คกับจินยองก็เป็นพี่น้องกัน???//ของงได้ไหมอ่ะ55
    #1,087
    0
  11. #1086 cinncookie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:48
    นิสัยไม่ดี!! ทำไมถึงเป็นจินยองที่ต้องมารับความโหดร้ายของผู้หญิงคนนี้ด้วย
    #1,086
    0
  12. #1085 norrijung (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 15:24
    เป็นผู้หญิงที่ใจร้ายมากๆ เพราะตัวเองรู้ทั้งรู้แต่ก็ทำ และโทษเป็นความผิดของคนอื่น เลวมาก ส่วนนี้เราว่าดีอย่างตรงที่จินยองหน้าจะทำใจกับตัวเองได้ แล้วไม่รู้สึกโหยหาความรักจากผู้หญืงคนนี้อีก แต่มันก็คงทำใจยากกับที่รู้ว่าใครเป็นพ่อจริง แล้วกันต์หละ เป็นใคร
    #1,085
    0
  13. #1084 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 13:19
    เเจบอมอยู่ไหนมาช่วยจินยองหน่อย
    #1,084
    0
  14. #1083 ispoposa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 10:10
    ฮือออเค้าสงสาร แจบอมอยุ่หนายขอฉากเหยี่ยวยาจิตใจหน่อยค่าาา
    #1,083
    0
  15. #1082 Kulyanut (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 09:27
    สงสารจินยองอ่าาา
    #1,082
    0
  16. #1081 Kiewzendro (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 07:50
    สงสารจินยอง T T
    #1,081
    0
  17. #1080 bibimbua (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 02:19
    โอ้ยยยยยย สงสารรรรร คืออคติบังตาล้วนๆ รอแจบอมดข้ามาช่วยน้อง ฮรืออออ
    #1,080
    0
  18. #1079 SN2544 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 23:31
    จินยองฮื่อออออ
    #สวัสดีปีใหม่ค่าาาา
    #1,079
    0
  19. #1078 Warabiw (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 22:18
    เราจะรอให้ทุกอย่างเปิดเผย ฮ่าาา// สวัสดีปีใหม่นะจ๊ะไรท์ มีความสุขม๊ากมาก สุขภาพร่างกายแข็งแรง มีพลังกาย พลังใจเยอะๆนะ
    #1,078
    0
  20. #1077 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:21
    ตั้งสติเเล้วนึกความสัมพันธ์😂
    #1,077
    0
  21. #1076 Jannie18 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:38
    ความสัมพันธ์ดูงงๆ555555 พ่อจินยองมีจินยองกับเพื่อนสนิทแม่มาร์คที่เป็นภรรยาพ่อที่จินยองรัก แต่ก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ แล้วแม่คนนี้คือแม่แท้ๆของมาร์ค กันต์เป็นพี่จินยองแท้ๆเลยมั้ยหรือแค่แม่เดียวกัน แล้วทำไมพ่อแม่ที่เคยอยู่กับจินยองต่างคนต่างมีลูกมาก่อนหรอยังไง งงจริง55
    #1,076
    0
  22. #1075 bibimbua (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:42
    โอ้ยยย แสดงว่าจินยองเป็นลูกของคนที่พ่อมาร์คไปมีอะไรด้วยสินะ ฮรืออออ แต่คุณนายต้วนโฟดเกินนนนนนนน
    #1,075
    0
  23. #1074 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:43
    แจบอมกับคุณอาอี้เฟยอยู่หน้าห้องกันรึเปล่าอะ อยากให้รอจนคุณนายต้วนจะทำร้ายจินยองจะได้จับตัวได้เลยนะแต่อีกใจก็อยากให้แจบอมมาช่วยเลยอะ สงสารจินยอง ถ้าต้องมารับรู้ความจริงที่เข้าใจผิดมาตลอดก็สงสารอะ ฮืออออ แม่จินยองคือเพื่อนสนิทของคุณนายต้วนใช่ป่าวอะ แต่อยากแก้แค้นแม่จินยองเลยเก็บจินยองมาเลี้ยงแบบนี้มั้ยอะ แจบอมมาปกป้องจินยองเร็วๆนะ ตอนนี้จินยองอ่อนแอมากแล้ว สงสารไม่ไหวแล้วค่ะ ฮือออออ
    #1,074
    0
  24. #1073 ispoposa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 22:43
    โอ้ย เนื้อเรื่องข้นมากคืออยากรุ้มากค่ะตอนนี้
    #1,073
    0
  25. #1072 cinncookie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 21:30
    นิสัยไม่ดี!! มาทำยังงี้กับจินยองได้ไง แล้วแจบอมอะอยู่ไหนมาช้วยจินยองได้แล้ว
    #1,072
    0