จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 22 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.21 [อัพครั้งที่3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    10 ต.ค. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา




| EP.21 |


 

 

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ฟ้ามืดสนิท หันมองซ้ายขวาไม่เจอใครเลยสักคน ในห้องเหลือเพียงแค่ผมคนเดียว ผมลุกขึ้นนั่งและขยี้เส้นผมที่ฟูฟ่องของตัวเอง หายไปไหนกันหมดนะ


กึก แกร๊ก!


เสียงแปลกๆ จากข้างนอกห้องทำให้ผมนึกแปลกใจ ลางสังหรณ์ของผมก็ส่งสัญญาณเตือนว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดี ไวเท่าความคิด ผมรีบวิ่งไปที่หน้าประตูและเปิดออกไปทันที


ทางเดินทั้งซ้ายและขวาไม่มีใครสักคน ทุกอย่างเงียบสนิทจนน่าขนลุก แต่ถึงยังไงผมก็ต้องเดินออกจากห้องเพื่อตามหามาร์คและกันต์ ผมลงจากตึกที่พักและเดินไปยังทางออก กวาดสายตามองหาทั้งสองคนที่คิดว่าไม่น่าจะไปไหนไกล แต่ผมก็ได้รับเพียงแค่ความเงียบเป็นคำตอบ


“ไปไหนกันวะ” ผมพึมพำอย่างหัวเสียและเดินไปยังหลังตึกที่พัก ทุกอย่างมันเงียบและมืดไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่สีดำเท่านั้น แต่ผมก็ยังพยายามเดินเข้าไป บางทีทั้งสองคนนั้นอาจจะอยู่แถวๆ นี้ก็ได้


“ป...ปล่อย” เสียงผะแผ่วของใครบางคนแว่วเข้ามาในหูของผม ผมก็เลยกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง และก็เจอสิ่งที่ส่งเสียงนั่น เงาของผู้ชายสองคนที่ซ้อนทับกันทำให้ผมต้องรีบเดินเข้าไปดู ในใจก็ภาวะนาว่าอย่าให้เป็นกันต์กับมาร์คเลย แต่พระเจ้าน่ะชอบเล่นตลก...


“เงียบปาก!


มาร์คกัดฟันพูดและผลักกันต์จนแผ่นหลังแนบชิดกับกำแพงปูน และก็ถือว่าโชคดีมั้งที่ตรงบริเวณนั้นมีแสงจากไฟข้างทาง ผมก็เลยได้เห็นใบหน้าของกันต์เต็มไปด้วยเลือดและผมก็มั่นใจว่ามันคือฝีมือของมาร์ค


นี่มันอะไรกันวะ...


“ปล่อยกู...”


กันต์บอกเสียงแผ่วอีกครั้งและผลักมาร์คออก ผมไม่แปลกใจหรอกหากเขาจะพยายามสู้ แต่สรรพนามที่เขาใช้นั่นแหละที่ทำให้ผมเอะใจ


“มึงกล้ามากเลยนะ มึงกล้ามาก!” มาร์คถลาเข้าไปหากันต์อีกครั้งและใช้ท่อนไม้ในมือฟาดลงที่ไหล่และใบหน้าของกันต์อีกหลายๆ ที กันต์พยายามยกมือขึ้นป้องกันตัวเองจนโดนฟาดไปทั้งตัว


ผมมองภาพๆ นั้นด้วยความรู้สึกหลายอย่าง อย่างแรกเลยคือผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น อย่างที่สองคือผมไม่คิดว่ามาร์คจะทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่น่าใช่คนแบบนี้ หรือว่า...


หรือว่าบางทีมาร์ค ต้วนที่ผมรู้จักไม่มีจริงกันนะ


“หึ...มึงจะทำกูเหรอ? มึงก็ทำสิ มึงกล้าฆ่ากูให้ตายตอนนี้ไหมล่ะ?” สุดท้ายกันต์ก็เลิกป้องกันตัวและหันมาพูดจาท้าทายมาร์คแทน ผมไม่รู้จริงๆ ว่านี่มันคืออะไร และทันทีที่จบคำของกันต์ มาร์คก็ทิ้งไม้ในมือและพุ่งเข้าไปบีบคอกันต์ทันที สายตาของเขาที่มองกันต์มีแต่ความโกรธเกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตาย


แต่เพียงแค่ครู่เดียวมาร์คก็ผลักกันต์ลงพื้นและมองด้วยสายตาโกรธแค้น


“กูจะฆ่ามึงก็ต่อเมื่อกูฆ่ามันแล้ว และกูก็จะฆ่ามึงต่อหน้าแม่ของมึงด้วย!” มาร์คตะคอกใส่หน้ากันต์เสร็จก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงแล้ว จบลงท่ามกลางความไม่เข้าใจของผม ไม่มีอะไรที่ผมเข้าใจเลยสักอย่าง


ที่มาร์คพูดเมื่อครู่คืออะไร จะฆ่ากันต์ก็ต่อเมื่อฆ่าใครอีกคนงั้นเหรอ? ใครคนนั้นคือผมหรือเปล่านะ ถ้าใช่จริงๆ ก็แสดงว่าที่ผ่านมามาร์คเล่นละครมาตลอดเลยล่ะสิ แล้วหลังจากที่ฆ่าผมแล้วเขาจะฆ่ากันต์ ฆ่าต่อหน้าแม่ของกันต์ด้วย แบบนี้มันหมายความว่ายังไง มาร์คและกันต์รู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ


แล้วอะไรทำให้พวกเขาต่างแสดงออกว่าไม่รู้จักกัน


นี่เป็นเรื่องที่ผมต้องคิดสินะ แต่จะยังไงก็ช่าง...จากนี้ผมจะลงมือจัดการมาร์ค ต้วน อย่างไม่ลังเลแล้ว


ขณะที่ผมกำลังจะก้าวขาออกจากบริเวณที่ยืนอยู่นาน แสงวาบจากหน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น ไม่ใช่มือถือของผมหรอก แต่เป็นมือถือของกันต์ต่างหาก ผมไม่รู้ว่าเขามีมันตั้งแต่ตอนไหน แต่นั่นก็ไม่เรียกความสนใจได้เท่ากับบทสนทนาของเขากับปลายสายหรอก


“เหอะ ยังไม่ตายหรอก” น้ำเสียงเหยียดๆ และเสียงหัวเราะของกันต์ทำให้ผมขมวดคิ้ว นี่แสดงว่าเขามีคนที่รู้จักในเกาหลีใต้สินะ แสดงว่าเขาก็เป็นอีกคนที่โกหกผม


“มันรู้ตัวแล้ว มันรู้ว่าฉันเป็นใคร อือ ปลอดภัย เหมือนมันจะยังไม่กล้าลงมือ นายก็รู้ว่าเพราะอะไร รีบมาเถอะ ฉันอยู่ที่...”


ทุกสิ่งอย่างที่กันต์พูดกับปลายสายเข้าหูผมทั้งหมด ตอนนี้ผมสับสนมากจริงๆ ไม่มีอีกแล้วความเชื่อใจ ความสงสาร หรือแม้กระทั่งความเมตตา ผมไม่รู้ว่ากันต์คุยกับใคร หรือบางทีอาจจะเป็นแจบอมก็ได้ ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปรู้จักกันตอนไหน แต่ตอนนี้ผมไว้ใจใครไม่ได้สักคน


“รีบมาละกัน อือ แค่นี้แหละ” กันต์วางสายไปแล้ว จากนั้นเขาก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและถ่มน้ำลายลงพื้น ให้ผมเดาในปากของเขาคงจะมีแต่เลือดสินะ


กันต์ยันตัวกับกำแพงและหายใจเข้าออกช้าๆ ท่าทางของเขาดูทรมานมาก จนผมแอบมีความคิดอยากจะเดินเข้าไปช่วยเขา แต่สุดท้ายผมก็ต้องหยุดความคิดของตัวเองเอาไว้และยืนดูอยู่เงียบๆ


ตอนนี้ผมไว้ใจใครไม่ได้แล้ว ทั้งมาร์คและกันต์กลายเป็นคนที่ผมต้องระวังให้มากขึ้น ผมรู้สึกว่าผมจะรับมือกับมาร์คยากกว่าเดิม เพราะท่าทางตอนที่เขาทำร้ายกันต์นั้นดูไม่มีความปรานีเลยสักนิด อีกอย่างเขาพูดว่าจะฆ่าใครอีกคน ซึ่งคนๆ นั้นต้องเป็นผมแน่ๆ ไม่มีทางที่ผมจะมองเขาเป็นคนอ่อนแออีกแล้ว


ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมโดนมาร์คหลอก เหอะ แม่งเล่นละครเนียนกว่าผมอีกนะนั่น


ผมเผลอคิดอะไรแค่ครู่เดียวกันต์ก็หายไปแล้ว ผมปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักพักก่อนจะเดินออกจากที่ๆ ยืนอยู่นาน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่มีความคิดที่จะกลับเข้าที่พักหรอกนะ ผมต้องการที่เงียบๆ เพื่อคิดทบทวนทุกอย่างให้ดีกว่าเดิม


และถ้าผมมั่นใจ ผมสาบานเลยว่าผมจะฆ่ามาร์คคนแรก



*




ผมกลับมาที่ห้องในเวลาที่ดึกมากแล้ว ระหว่างที่เดินเข้ามาผมก็เห็นว่ามาร์คและกันต์เข้านอนหมดแล้ว พวกเขากล้าหลับลงไปได้ยังไงทั้งๆ ที่ศัตรูยังนอนอยู่ใกล้ๆ เห็นแล้วก็ต้องนับถือความใจกล้าของพวกเขา


ผมเดินผ่านทั้งสองไปที่ที่นอนของตัวเองเพื่อหยิบเสื้อผ้าและไปอาบน้ำ พอออกจากห้องก็เห็นว่ากันต์นอนลืมตาอยู่ ใบหน้าของเขามีรอยช้ำให้เห็น ผมก็เลยถามออกไป


“หน้าไปโดนอะไรมา” พอผมถามกันต์ก็ยกมือขึ้นแตะที่รอยแผล ก่อนจะเอ่ยตอบ


“ก็...มีเรื่องกับคนแถวๆ นี้แหละ แต่ไม่เป็นอะไรแล้ว” กันต์ตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ เขาไม่พูดสักคำว่ามันคือฝีมือของมาร์ค และผมก็ไม่คิดจะคาดคั้น แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขากำลังโกหก แต่เพื่ออะไรผมก็ไม่คิดจะสนใจ


ผมเดินกลับมาที่ที่นอนของตัวเอง แต่ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนผมก็แอบเหลือบมองมาร์ค เขายังหลับตาอยู่เหมือนเดิมทั้งๆ ที่ผมและกันต์คุยกัน แต่เชื่อเถอะ เขาไม่ได้หลับจริงๆ หูของเขาต้องได้ยินสิ่งที่ผมคุยกับกันต์


“ทีหลังก็ระวังหน่อยนะ ถ้ามาตายตอนอยู่กับเรา คงแย่น่าดู” ว่าจบผมก็สะบัดผ้าห่มและล้มตัวลงนอน กันต์หัวเราะน้อยๆ และตอบกลับมา


“เราไม่ตายหรอก ดวงเราดี” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องตลก ซึ่งผมก็ยกยิ้ม


“อาจจะไม่ดีทุกครั้งหรอกน่า ระวังไว้ก็ดี”


นี่ถือเป็นการเตือนเบาๆ ของผม ผมไม่รู้ว่าทั้งสองคนใครเป็นมิตรมากกว่ากัน หรือบางทีเขาอาจจะเป็นศัตรูที่น่ากลัวทั้งคู่เลยก็ได้ ผมไม่รู้ว่ามาร์คมีจุดประสงค์อะไรที่จะทำร้ายผม ส่วนกันต์ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พูดว่าจะฆ่าใครแต่เขาก็ไม่น่าไว้ใจ


สุดท้ายแล้วผมก็ได้แต่นอนหลับตานิ่งๆ ทั้งคืน ทั้งๆ ที่หูและสมองของผมทำงานตลอดเวลา ห้องทั้งห้องเงียบกริบราวกับป่าช้าผมแต่ก็รู้ว่าทั้งมาร์คและกันต์ก็เป็นแบบผม


เราไม่ควรไว้ใจศัตรู...


ผมไม่รู้เลยว่าตอนไหนหรือนาทีไหนที่มาร์คหรือกันต์จะลุกขึ้นมาฆ่าผม พวกเขาเองก็เหมือนกัน คงกังวลน่าดูกับการที่ต้องนอนร่วมห้องกันแบบนี้ ระแวงจนหลับไม่ลง จนแสงอาทิตย์สัญญาณของวันใหม่มาถึง ต่างคนก็ต่างเล่นละครว่าเพิ่งตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา


ยามที่หันมาสบตาและยกยิ้มตอนรับวันใหม่ให้กัน ผมมองเห็นแต่ความเสแสร้งที่ทำให้อยากอวก ไม่ได้มีแค่ผมเท่านั้นที่เล่นละคร เราทั้งสามคนต่างก็เล่นละครโกหกกันเองทั้งนั้น


มันสนุกว่าน่ากลัวนะ...ผมคิดว่างั้น



 

 

[JAEBUM PART]


“หาจนกว่าจะเจอ!


เป็นอีกครั้งในรอบหลายวันที่ผมออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจหลังจากที่จินยองหายไป ลูกน้องของพ่อรับคำและพากันออกไปเหมือนอย่างเคย นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ยังไม่มีข่าวคราวอะไรคืบหน้าเลยสักนิด ผมก็แทบจะหมดปัญญาตามหาจินยองแล้วจริงๆ ผมไม่รู้ว่าจะต้องไปตามหาเขาที่ไหน


ใช่ว่าผมจะเอาแต่นั่งออกคำสั่งอย่างเดียว ทุกวันนี้ผมไม่ได้ไปทำงาน ตื่นมาก็ออกไปตามหาจินยอง กว่าจะกลับก็ดึกดื่น ได้นอนก็แค่ไม่กี่ชั่วโมง ใจมันพะว้าพะวงไปหมด ผมกลัวเหลือเกินว่าจินยองจะเป็นอันตราย


ทำไมผมต้องเป็นห่วงจินยองขนาดนั้น แน่นอนว่าเหตุผลแรกคือผมรักเขา ผมรักจินยองจริงๆ รักจนแทบยอมตายแทนได้ จะบอกว่าจินยองเป็นคนๆ เดียวที่ผมยอมก็ว่าได้


ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยยอมให้ใคร นอกจากพ่อแล้วก็ไม่มีใครสามารถสั่งผมได้ แต่กับจินยองผมยอมเขาทุกอย่าง


บางครั้งผมก็ดูโง่ในสายตาของอีกฝ่ายและใครหลายๆ คน พ่อก็เคยบอกว่าผมโง่ที่เชื่อและตามใจจินยอง แต่มันก็สมควรไม่ใช่เหรอ? คนที่สูญเสียทุกอย่างแบบจินยองควรจะได้รับการเติมเต็ม


ผมไม่ได้บอกว่าสิ่งที่เขาคิดจะทำมันถูกต้องหรือควรทำ ผมพยายามหยุดเขาแล้ว แต่มันไม่สำเร็จ ถ้าผมไม่พยายามผมจะนั่งคุกเข่าอ้อนวอนให้เขาเชื่อฟังผมทำไม ผมจะยอมลดศักดิ์ศรีที่ผมยึดถือมากมายนั่นทำไม


เพราะผมพยายามมาทุกทางแล้ว แต่มันไร้ผล จินยองมีความโกรธแค้นในใจมาก...มากจนผมคิดไม่ถึง


แต่ผมก็ยอมรับว่าผมก็ละเลยเขาเหมือนกัน แทนที่ผมจะระวังมากกว่านี้ แทนที่ผมจะเด็ดขาดมากกว่านี้ แต่ผมก็ละเลย เหตุมันก็เพราะว่าผมกลัวว่าจินยองจะอึดอัด ที่ผมผูกมัดเขาด้วยหนี้จำนวนมากมายนั่นก็ถือว่ามากพอแล้ว


จินยองไม่ได้เป็นหนี้ผมหรอก...ไม่เลยสักวอน


แต่ผมก็ยังคิดแผนโง่ๆ ขึ้นมาเพื่อผูกมัดเขา หวังว่ามันจะรั้งให้จินยองอยู่กับผมแค่คนเดียว หวังลมๆ แล้งๆ ว่าจินยองจะลืมอดีตและเริ่มต้นใหม่ แต่พอเขาบอกว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม ผมก็เลยรู้สึกเสียศูนย์ไป


ในวันนั้น น้ำเสียงและคำพูดของจินยองชัดเจนมากๆ ผมเจ็บทุกครั้งที่ผมนึกถึงมัน แต่ผมไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว ผมเลือกที่จะรักเขา ไม่สิ ผมรักเขาไปแล้ว รักจนเลิกรักไม่ได้ ผมก็ต้องยอมรับและทำลายกำแพงนั่นซะ


แต่ตอนนี้จินยองหนีไป แล้วผมจะทำลายกำแพงแค้นนั่นยังไง


“คุณหนูคะ...” เสียงป้าจูยองดังขึ้นเรียกความสนใจจากผมที่นั่งเหม่อ ผมหันไปมองป้าด้วยสายตาเรียบเฉยจนป้าถอนหายใจ เธอคงจะทนเห็นผมเป็นแบบนี้จนรู้สึกไม่ดีแล้วนั่นแหละ


“ครับ”


“มีแขกมาขอพบค่ะ” พอป้าจูยองบอกแบบนั้นผมก็ขมวดคิ้วทันที แขกงั้นเหรอ? ใครกันที่กล้ามาหาผมถึงที่บ้าน


“ใครครับ?” พอผมถามไปป้าก็ส่ายหน้าไปมา


“เขาไม่ได้บอกชื่อค่ะ แต่เขาบอกว่าคุณหนูรู้จักเขา ป้าว่าคุณหนู...” ป้าจูยองยังพูดไม่ทันจน ผมก็ลุกพรวดและเดินไปยังหน้าบ้านทันที เด็กสาวจากบ้านเด็กกำพร้ามองผมอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองคนที่เป็นแขก และทันทีที่ผมเห็นหน้าเขาผมก็รู้สึกประหลาดใจ


“ยูคยอม?”


“ดีใจที่ยังจำกันได้”


อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยคำพูดกวนๆ แต่สีหน้าและน้ำเสียงไม่ได้กวนไปด้วยเลย ท่าทางของยูคยอมมีแต่ความเครียดและกังวลซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันเพราะอะไร


ถ้าพูดกันตามจริง ผมและยูคยอมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย เราก็แค่คนวงการมืด ยูคยอมก็คล้ายๆ ผม เขาเป็นลูกคนเดียวของมาเฟียแถบท่าเรือ นำเข้าน้ำมันและอาวุธเถื่อน ผมรู้มาแค่นี้เพราะทางนั้นไม่ค่อยเปิดเผยตัวเท่าไร


เจอกันครั้งล่าสุดตอนงานประมูล เขาเข้ามาทำความรู้จักจินยองแถมยังยั่วโมโหจนจินยองสติแตก ผมรู้ได้ทันทีว่าจินยองไม่ชอบหน้ายูคยอม ผมก็เลยพยายามหาทางเลี่ยงให้ไม่ต้องเจอกัน แต่ก็นะ ยูคยอมเป็นคนเอาแต่ใจ ถ้าเขาอยากหรือต้องการอะไร เขาก็สามารถทำได้หมด


มันไม่แปลกหรอกสำหรับคนวงการนี้


“มาทำไม?” คำถามเย็นชาและสายตาเรียบเฉยถูกส่งไปยังอีกฝ่าย ยูคยอมกระตุกยิ้มเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบตึง


“เมียหายแล้วยังจะปากดีอีกนะ” คำพูดที่อีกฝ่ายตอบกลับมาทำให้ผมเบิกตากว้าง หมายความว่ายังไง ทำไมยูคยอมรู้เรื่องนี้


“พูดอะไร?” แต่ผมก็ต้องคุมเชิงและท่าทางเอาไว้ ผมไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคือมิตรหรือศัตรู ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาหาผมด้วยจุดประสงค์ใด


“อย่าทำเป็นไขสือ คำพูดฉันแทงใจนายขนาดนี้...” ยูคยอมว่าก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ผม “...ไม่อยากรู้หรือไงว่าเมียหายไปไหน” ว่าจบเขาก็ยกยิ้ม แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายเลย กลับกัน ผมคิดว่ามันคือรอยยิ้มแห่งความเศร้า กังวล


“นายรู้อะไร บอกฉันมา!” ผมว่าและพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย แต่ยูคยอมก็ไวเหลือเกิน เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าวเพื่อให้ผมไม่แตะตัวเขา


“อย่าแตะตัวฉันเด็ดขาด เจ้าของเขาไม่ชอบ”


เพียงแค่นั้นผมก็ถอยห่างออกมาทันที ไม่ได้กลัวว่าเจ้าของอะไรนั่นจะหวงห่วงหรอกนะ แต่ผมอยากรู้มากกว่าว่าสิ่งที่ยูคยอมพูดมานั้นคือเรื่องจริงหรือเปล่า


“งั้นก็ตามมา เราต้องคุยกัน” ว่าจบผมก็เดินนำเข้าไปในบ้านทันที จิตใจของผมมันร้อนรุ่มจนทนแทบไม่ไหว สาบานเลยว่าหากการมาครั้งนี้ของยูคยอมไม่ได้มีผลหรือเป็นเบาะแสอะไรในการตามหาจินยอง ผมจะฆ่าเขาไม่ให้เหลือซากเลย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการเปิดศึกกับพ่อค้าน้ำมันก็เถอะ


เป็นไงก็เป็นกัน


[JAEBUM PART END]




*




“อ่า...”



ตอนนี้จัดว่าเป็นเวลาแห่งความเครียดเลยก็ว่าได้ หลังจากตื่นนอนมาได้สองชั่วโมงกว่า พวกเราทั้งสามคนก็ยังไม่มีใครได้กินอะไรเลย และตอนนี้ก็กำลังตกลงอยู่ว่าใครจะเป็นฝ่ายออกไปซื้อ แต่เหมือนว่าไม่มีใครคิดจะอยากไปเลยน่ะสิ



“งั้นเราไปเองก็ได้” ผมพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนเงียบ



“งั้นเราไปด้วย/เราไปด้วย” มาร์คและกันต์พูดออกมาพร้อมกันจนผมขมวดคิ้ว ทำไมพวกเขาถึงอยากจะไปกับผม กลัวว่าผมจะเป็นอันตรายหรือเพื่อคอยจับตามองกันแน่ แต่อย่างหลังคงจะเป็นจริงมากกว่า



“เราไปคนเดียวได้” พอผมบอกจบผมก็ลุกขึ้นไปเตรียมตัวออกจากห้อง ทั้งมาร์คและกันต์ต่างมองตามผมเป็นตาเดียว พอผมแต่งตัวเสร็จผมก็หยิบเงินขึ้นมาปึกหนึ่งอย่างไม่ได้นับว่ามันเท่าไร จับยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมตัวยาวและก้าวเท้าออกจากห้องไป



ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเมื่อผมออกจากห้องแล้ว ทั้งมาร์คและกันต์จะปฏิบัติตัวต่อกันอย่างไร แต่ผมไม่สนใจหรอก ตอนนี้เป็นโอกาสของผมแล้วที่จะได้อยู่เหนือทั้งสามคน คิดว่าการออกมาซื้ออาหารในครั้งนี้ผมไม่ได้เตรียมแผนหรือไง



หึ...



ผมเดินเข้ามายังตลาดที่มีของขายเยอะพอสมควร มองไปทางไหนก็เจอแต่ร้านค้าเก่าๆ แต่ทว่ามันมีเกือบทุกอย่างที่ใช้ในการดำรงชีวิต และแน่นอนว่าผมกำลังกวาดสายตามองหน้าร้านขายอาวุธเถื่อน


มันมีอยู่แล้ว ผมคิดว่านะ


ผมเดินดูอยู่หลายรอบเหมือนกันว่าจะเจอ ถึงจะชนบทแต่ก็มีกฎหมายคุ้มครอง พอผมเดินเข้ามาในร้านก็มีผู้ชายร่างสูงสองคนมายืนขวางทาง ท่าทางของพวกเขาหมายจะทำให้ผมรู้สึกกลัว


“มาซื้อปืน” ผมพูดแค่นั้นและควักเงินในกระเป๋าส่งให้หนึ่งในนั้น พวกเขามองเงินจำนวนมากก่อนจะเลิกคิ้วถาม


“นี่ ไอ้หน้าอ่อนถ้าแกเป็นสายของตำรวจฉันจะยิงแกทิ้ง” คนรับเงินพูดขึ้นและจ่อปืนที่ขึ้นนกแล้วใส่ผม แต่ผมไม่กลัวหรอกเพราะผมไม่ใช่สายของตำรวจอย่างที่พวกมันกลัว


“รับรองได้ว่าไม่มีตำรวจตามมา” พูดจบผมก็เดินตามทั้งสองคนไป เส้นทางค่อยข้างลึกลับและชวนปวดหัวทีเดียว แต่ไม่นานผมก็มาถึงร้านขายปืนจริงๆ ซะที คนที่ท่าทางเหมือนเจ้าของร้านนั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ เขานั่งหันหลังจนผมคาดเดาไม่ถูกว่าเขาเป็นคนแบบไหน


“ไอ้หน้าอ่อนนี่จะมาซื้อปืนครับ” ลูกน้องหนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้น ทันทีที่เอ่ยจบเจ้านายของมันก็หันเก้าอี้นวมตัวใหญ่มา ผมตกใจนิดหน่อยที่คนๆ นี้ยังดูวัยรุ่นและอายุไม่น่าจะห่างจากผมเท่าไร


“หืม? นาย?” เหมือนว่าเขาก็จะตกใจเหมือนกันที่เห็นผม เขาเลิกคิ้วและชี้มาที่ผม ผมก็เลยพยักหน้ารับ


“ใช่ อยากได้ปืนสักกระบอก แนะนำหน่อย ส่วนเงินจ่ายไปแล้ว” ผมบอกอย่างไม่ค่อยกลัวและชี้ไปที่เงินที่อยู่ในเมื่อของผู้ชายข้างตัว คนฟังหัวเราะในลำคอเบาๆ


“จะซื้อปืน ใช้มันเป็นหรือไง?” เขาถามพร้อมหัวเราะ ยอมรับว่าผมใช้ไม่เป็นหรอก...


“ไม่เป็น แต่ถ้ายิงคนก็ตายใช่ไหมล่ะ?” คำตอบของผมทำให้อีกฝ่ายหัวเราะหนักกว่าเดิม จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาหาผม


“ฉันชอบนายนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ชเว ยองแจ” ยองแจแนะนำตัวและยื่นมือค้างอยู่แบบนั้นราวกับกดดันให้ผมจับมือเขาตอบ และแน่นอนว่าผมทำมัน ผมจับมือของยองแจและแนะนำตัวบ้าง


“ปาร์ค จินยอง”


“โอเคจินยอง ฉันจะให้ปืนแก่นายนะ อ่า เงินขนาดนั้นคงได้กระสุนมากเลยล่ะ ใช้ระวังๆ ล่ะ” ว่าจบยองแจก็เดินหายไปปล่อยให้ผมยืนรออยู่กับไอ้สองคนนี้ ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมปืนด้ามสีดำและกระสุนอีกจำนวนหนึ่ง


“...” ผมมองปืนในมือของยองแจด้วยหัวใจที่เต้นรัว ผมอยากจับมัน อยากลองสัมผัส อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง แต่อยู่ๆ ภาพในอดีตก็วูบเข้ามาในหัว ภาพตอนที่ผมเห็นพ่อนั่งค้างอยู่บนโซฟาและมีปืนอยู่ในมือ เลือดสีแดงกระจายอยู่เต็มพื้นไปหมด ภาพๆ นั้นตามมาหลอกหลอนผม


ผมไม่รู้ว่าผมปล่อยให้ตัวเองหลงอยู่กับภาพนั้นนานแค่ไหน แต่พอรู้ตัวอีกทีปากกระบอกปืนก็จ่อมาที่หน้าผากของผมแล้ว


ผมเหลือบสายตาสบกับยองแจ อีกฝ่ายยกยิ้มนิดๆ ราวกับนึกสนุก


“ถ้าเผลอนายอาจจะตายได้นะ จำไว้”


ว่าจบเขาก็ยัดปืนใส่มือผมและส่งสัญญาณให้ผมกลับไปได้แล้ว แน่นอนว่าผมไม่รอช้าหรอก ผมกลับหลังหันและเดินออกมาทันทีโดยที่ผู้ชายสองคนเดินมาส่ง แต่ก่อนจะเดินห่างออกมาจนไม่ได้ยินเสียงอะไร ยองแจก็พูดไล่หลังด้วยน้ำเสียงนึกสนุก


“หวังว่าปืนกระบอกนี้จะได้ฆ่าคนนะ”


คำพูดของยองแจทำให้ผมกระชับปืนในเมื่อแน่นกว่าเดิม แน่นอน...ผมใช้มันฆ่ามาร์ค ต้วนแน่ๆ


ผมกลับมาที่ห้องในเวลาต่อมา ขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้องเข้าไป เสียงพูดคุยของมาร์คและกันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน ผมละมือจากลูกบิดและแนบหูไปกับประตูเพื่อจะได้ได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน และแน่นอนว่าเขาพูดอะไรกันก็ไม่รู้ มันเป็นเรื่องที่ผมไม่รู้และไม่เข้าใจ


“ทำไมมึงไม่ตายไปเลย ทำไมมึงถึงกลับมา” เสียงของมาร์คเอ่ยถามกันต์ แค่ฟังผมก็รู้แล้วล่ะว่าเขาโกรธและโมโหมากแค่ไหน และในเวลาถัดมาผมก็ได้ยินเสียงกันต์หัวเราะราวกับว่ามันคือเรื่องตลก


“ก็เพราะว่ากูโชคดีไง” กันต์ตอบไปแบบนั้น จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงของในห้องล้มจนเกิดเสียงดังและตามมาด้วยเสียงเนื้อกระแทกเนื้อ เสียงปึกปักดังสลับกันไปมาจนผมพอจะเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น


มาร์คกับกันต์คงกำลังวางมวยกัน หึ


ผมยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะทำทีว่าเพิ่งกลับมาและไม่รู้เรื่องอะไร ค่อยๆ บิดลูกบิดและเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือมาร์คกำคอเสื้อของกันต์เอาไว้และกำลังง้างหมัด ในขณะที่กันต์ยืนนิ่งๆ ไม่มีท่าทีว่าจะสู้


ผมขมวดคิ้วให้พวกเขาทั้งสองคน ก่อนจะวางของลงบนพื้น


“พวกนายทะเลาะกัน” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ มาร์ครีบผลักกันต์ออกและเดินถอยหลังไป


“...”


“เพราะอะไร? เพราะฉัน?” ผมถามหาเหตุผลและชี้มาที่ตัวเอง ทั้งกันต์และมาร์คหันมามองผมอย่างเร็วก่อนจะส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธ


“ไม่ใช่หรอก” กันต์ว่า


“แล้วเพราะอะไร?”


“แค่เรื่องเข้าใจผิด ไม่มีอะไรจริงๆ” คราวนี้เป็นมาร์คที่พูดขึ้น หึ พวกเขาจงใจปิดบังผมทุกอย่าง ไม่มีใครคิดจะพูดความจริงเลยสักคน แต่ผมก็แกล้งทำเป็นเชื่อและเปลี่ยนเรื่อง


“ถ้างั้นก็มากินข้าวเถอะ” ว่าจบผมก็หันไปสนใจอาหารที่ซื้อมา แต่มันน่าตลกมากเลย ใจผมไม่ได้จดจ่ออยู่ที่อาหารแต่กลับไปจดจ่ออยู่ที่ปืนที่อยู่ในเสื้อคลุม ผมอยากหยิบมันออกมาและจ่อไปที่มาร์คก่อนจะลั่นไก


เพียงแค่คิดผมก็ว่าน่าสนุก




(อัพครั้งที่3)

9/10/17 ครบแล้วค่ะ มาอัพเพื่อฉลองการคัมแบ็กของหนุ่มๆ ทั้ง7คน บอกเลยว่าตอนดูโชว์เคสเหม่ยนั่งยิ้มเหมือนคนเป็นบ้า ไหนจะเบื้องหลังที่พี่แจ็คและพี่มาร์คถอดเสื้อ โอ้วววว ขาวมากกก 5555555 อย่าลืมสนับสนุนผลงานของหนุ่มๆ ด้วยนะคะ ทำเท่ากำลังมีเนาะ อย่าหักโหม ใครถนัดโหวตก็โหวต ปั่นก็ปั่น ใครสายเปย์ก็เต็มที่เลยเนาะ อยากเห็นรอยยิ้มของหนุ่มๆ ค่ะ ฮือออ มาอัพครั้งนี้เพื่อขายของให้กัซโดยเฉพาะ แต่ยังไงก็อย่าลืมสาดกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

ปล.พรุ่งนี้เอ็มวีตัวเต็มออก อย่าลืมเข้าไปดูกันนะคะ #งานขายก็มา 


6/10/17 มาต่อแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ทุกคนสาดกันเข้ามาค่ะ เหม่ยอ่านทุกคอมเมนต์เลยนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ บางคนก็ทายถูกจนเหม่ยตกใจ 555555 ยังไงก็เป็นกำลังใจให้กันเยอะๆ นะคะ จะอยู่จนจบเรื่องนี้เลยค่ะ แล้วเจอกันครั้งต่อไปนะคะ 

2/10/17 คัมแบ็คคคคค~ คิดถึงค่ะก็เลยแวะมาอัพ แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการสร้างปมและคลายปมให้ใครหลายๆ คนเนาะ สุดท้ายแล้วจินยองก็รู้สักทีว่าตัวเองไม่ได้ถือไพ่เหนือกว่าใครเลย คนที่อยู่เหนือสุดตอนนี้น่าจะเป็นกันต์เนาะ แต่เพราะอะไร ทำไม ถึงเป็นแบบนี้ ฝากติดตามและสาดกำลังใจกันมาเยอะๆ ด้วยน้าา เพียงแค่คนละ1กำลังใจเหม่ยก็ปลื้มแล้วค่ะ แลกกันเนาะทุกคนอ่านสนุก อ่านอย่างมีความสุข เหม่ยก็มีกำลังใจที่จะแต่งต่อไป เพราะฉะนั้นสาดมาเยอะๆ นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1281 Defnan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 04:31

    สนุกมากค่ะไรท์ ตื่นเต้นตลอดเวลาเลย

    #1,281
    0
  2. #1252 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 00:33
    ยองแจมาสายนี้หลอคะ ไว้ใจใครไม่ได้เลยจริงๆ จินยอง ศึกสายเลือดรึเปล่า แม่จินยองทำอะไรไว้บ้างเนี่ย
    #1,252
    0
  3. #1227 โจอี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:33
    เดี๋ยวนะทั้งมาร์คและแบมกำลังต้องการตัวจินยองรึปล่าวหรือยังไง เอ๊ะ!!!!
    #1,227
    0
  4. #1205 shierichi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 02:10
    ยูคยอมกับกันต์น่าจะเกี่ยวข้องกันนะ...โอ้ย เครียด ใครเป็นใครกันแน่ เทาหมดทุกคน
    #1,205
    0
  5. #1203 dapchyt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 01:56
    สนุกมากกก ลุ้นไปกับเนื้อเรื่องเลย นี่ถึงขนาดลอกอินเพื่อมาคอมเม้นเลยนะ ชอบมากค่า
    #1,203
    0
  6. #1172 มะเอยเนย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 18:38
    เดายากกว่าคำตอบของข้อสอบอีกค่ะ ฮือ ยอมแล้ววววว
    #1,172
    0
  7. #836 norrijung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:58
    ก็ยังเดาไม่ออกว่าใครดีไม่ดีอะนะ กลัวมันจะพลิกโผล รอลุ้นต่อเลยคะกำลังสนุก แต่แอบสงสัย ว่าจินยองเคยเจอยองแจเหรอ
    #836
    0
  8. #835 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:54
    แงง พี่แจบอมรีบตามหาจินยองน้า รีบมาห้ามจินยองก่อน ถึงจินยองมีปืนแต่จะสู้มาร์คกับแบมได้มั้นถ้าสองคนนั้นร่วมมือกันฆ่าจินยองเพื่อเอาตัวรอดอะ ฮืออออ เฉลยปมไวๆน้า ทำไมมาร์คแบมถึงเกลียดกันแล้วมาร์คจะฆ่าจินยองทำไม ทำให้ตัวเองดูน่าสงสารและดูโง่ในสายตาจินยองทำไมทั้งๆที่ก็ร้ายไม่เบา กันต์โผล่มาให้จินยองช่วยทำไม แล้วแจ็คก็ดูไม่ได้กังวลเลยที่มาร์คมากับจินยองเหมือนสองคนนั้นจะใีแผนกันรึเปล่า แล้วยูคจะช่วยพี่แจบอมได้มั้ย แบมคือคนของยูครึเปล่าแล้วตะเป็นไปได้มั้ยที่มาร์คจะเคยชอบยูคแต่ยูครักแบมงี้เลยไม่ชอบตั้งแต่นั้นมา ฮืออออ งงไปหมดแล้วอ่านแต่ละตอนแล้วเราก็ลืมเลยพอจะนึกเลยเอามามั่วหมดอ่าถ้าเดามั่วไปอย่าใส่ใจเลยนะคะ เราก็จำจากแต่ละตอนไม่ค่อยได้เลยพอจะเม้นต่อก็มั่วไปนิดหน่อยแต่สนุกมากๆเลยนะคะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า หวังว่าจะได้เจอพี่แจบอมไวๆนะคะ อย่าห่างจากพี่แจบอมนานเลยเนอะจินยอง
    #835
    0
  9. #834 Jannie18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:40
    มาร์คกับกันต์นี่คงไม่เล่นละครซ้อนละครอีกทีนะ
    #834
    0
  10. #833 Warabiw (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 22:07
    วั้ยๆๆๆจินยองหนูอย่าเล่นปืนนะลู๊กกก มันอันตร๊ายยย /ส่วนเจ้าของยูคยอมนี้ใครกันน้าา ติ๊กต๊อกๆ อ่าา พี่แจบอมรีบตามหาจินยองให้เจอนะ ด่วนๆ555/สู้ๆนะไรท์ เตรียมตัวปั่นท่อ ปั่นสตรีม
    #833
    0
  11. #832 น้องคยอม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 21:48
    จบมรีบเร็วววววววว
    #832
    0
  12. #831 cinncookie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 21:31
    จินยอง นายจะฆ่ามาร์คจริงๆหรอ... แต่ไม่เป็นไร เราก็อยากมาร์คตายไปสักทีเหมือนกัน555 //เป็นคนย้อนแย้งอ่ะนะ
    #831
    0
  13. #830 TM176_6 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:26
    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่มีใครน่าไว้ใจต่อให้เขาคนนั้นจะทำเป็นอ่อนแอก็ตาม..
    #830
    0
  14. #829 Kiewzendro (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:21
    โอ้ยย ลึกลับไปหมด
    #829
    0
  15. #828 norrijung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 09:35
    อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของยูคยอม เพราะเห็นยูคพูดประโยคนี้สองรอบแล้ว แล้วสิ่งที่แบมทำคืออะไร ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักจินยอง หรือจริงๆแล้วรู้จัก แต่ที่ต้องการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในการเดินทางกลับจินยองเพราะอะไร หรือต้องการที่จะช่วยเหลือจินยองเพราะรู้ว่ามาร์คกำลังจะทำอะไร และสิ่งที่มาร์คแค้นในตัวจินยองคืออะไร แจบอมช่วยจินยองให้ได้นะ
    #828
    0
  16. #827 Def Yuii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 06:44
    เหนื่อยแทนอ่า ระแวงกันไประแวงกันมา โอ้ยยย ไม่ต้องหลับไม่ต้องนอน พี้แจบอมไปช่วยน้องให้ได้นะ
    #827
    0
  17. #826 Jannie18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 02:53
    3คนที่เล่นละครใส่กันวันๆนึงคงระแวงไม่มีอันทำไรนอกจากเสแสร้งใส่กัน
    #826
    0
  18. #825 cinncookie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:16
    แจบอมมาแล้ว ยูคยอมก็มา ถ้ายูคยอมมาแล้วไม่ได้เบาะแสจะเปิดศึกกับพ่อค้าน้ำมันจริงๆหรอ ว้าว เกรี้ยวกราดจริงๆ ส่วนจินยองก็เหมือนเจอศึก2ด้านยังไงก็ไม่รู้แหะ นอนก็นอนไม่ได้ น่าสงสาร กลับไปแจบอมเถอะนะ~ //เป็นกำลังใจให้ไรท์ต่อไปนะคะ
    #825
    0
  19. #824 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:12
    หรือกันต์จะเป็นคนของยูคยอมแล้วคอยรายงานยูคอ่า แล้วมาร์คจะฆ่าจินยองเพื่ออะไรอ่ะ ฮืออออออ แจบอมรีบตามหาจินยองและรีบพากลับน้า แงงงง ไรท์คะรีบมาต่อน้าอยากปมทุกอย่างมากๆเลยค่า
    #824
    0
  20. #822 hoshinoko (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 01:20
    สนุกมากๆค่ะ เราอ่านรวดเดียวยันตีหนึ่งเลย ลุ้นมาก เรื่องพลิกล็อคน่าติดตามสุดๆ มาต่อไวๆนะค๊าา
    #822
    0
  21. #820 TM176_6 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 15:01
    ทำไมมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนอย่างงี้ ฮุก....... จินยองกลับไปหาแจบอมเถอะ แจบอมคือคนที่น่าไว้ใจสุดในเรื่องละเนี้ย
    #820
    0
  22. #819 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 05:57
    จินยองลูกกลับไปหาพี่แจบอมเถอะนะ พี่เค้าจริงใจกับหนูที่สุดแล้ว มาร์คทำแบบนี้ทำไมอะแก้แค้นอะไร ทำไมต้องฆ่าจินยอง แล้วกันต์นี่ร่วมมือกับใครหรอ แม่กันต์ทำอะไรให้มาร์คไม่พอใจ หรือแม่กันต์ไปแต่งงานกับพ่อมาร์คก่อนแม่จินยองหรอ พี่แจยอมอยู่ไหน มาชาวยจินยองเร็วๆนะ แจ็คก็น่าจะรู้เรื่องที่มาร์คจะฆ่าจินยองใช่ป่าวเพราะรู้ว่าจินยองใช้แจ็คเป็นเครื่องมือเลยปล่อยมาร์คให้ฆ่าได้โดยไม่คิดช่วย แงง ปวดหัวมึนไปหมดแล้วค่า สู้ๆนะคะ
    #819
    0
  23. #818 Jannie18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 00:32
    แต่ละคนก็ไม่ได้ดีเลย จินยองดูเป็นคนดีขึ้นมาเลย จริงๆแล้วหนูก็ไม่ได้เลวนะแค่แค้นฝังใจไปนิดหน่อย ทุกคนนี่จบเอกการแสดงกันป่ะคะเล่นได้เนียนซะจินยองเชื่อในตอนแรกเลย
    #818
    0
  24. #817 g7np1 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:41
    ใครจะถือไพ่เหนือจืนยองหรือคิดไม่ดีกับจินยองก็ได้ แต่ขอพี่แจบอมอย่าทำร้ายจินยองเลยนะฮืออออ กลัวใจไรท์ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #817
    0
  25. #815 norrijung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 22:37
    โหดสัตว์อะ เราไม่ได้ว่าไรท์นะ เราว่าตัวแสดงแต่ละตัวที่เก็บซ้อนความลับไว้อะ ตอนนี้ที่เราเห็นคือมุมมองของจินยองในเรื่องความคิดและการกระทำเพียงอย่างเดียว พอเริ่มเปิดมุมอื่นๆแล้ว การกระทำของจินยองคือเด็กๆไปเลย แสดงว่าสิ่งที่แจบอมกระทำอยู่คือการปิดกันไม่ให้จินยองต้องเจอกับสิ่งเหล่านี้ใช่ไหม รอนะคะไรท์ กำลังสนุกเลย
    #815
    0