จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 2 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    25 ม.ค. 63

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก



| EP.01 |


 

สามวันต่อมา

วันนี้เป็นวันที่แจบอมสัญญากับผมว่าจะพาไปงานเลี้ยงสังสรรค์ของพวกนักธุรกิจ ผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆ ไม่ได้เห่อที่อยากจะไป แต่เพียงแค่คิดว่าจะได้เจอกับทายาทของทีกรุ๊ปผมก็อดใจแทบจะไม่ไหว อยากรู้ว่าจะเป็นคนยังไงและมีดีอะไรนักหนา

เมื่อวานก่อนแจบอมมารับผมไปตัดชุดสูทสำหรับใส่ไปงาน ผมไม่คิดว่าเขาจะทุ่มสุดอะไรสุดให้ผมขนาดนี้ ทั้งออกค่าชุดให้แถมยังพาผมไปเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมอย่างกับตัวเองเป็นป๋าเลี้ยงต้อย ผมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาหรอกนะ เขาอยากเลี้ยงก็เลี้ยงไป ประหยัดเงินของผมด้วย

แต่ใช่ว่าผมคิดจะปอกลอกแจบอมหรอกนะ ผมไม่ได้มีความคิดอะไรแบบนั้นอยู่ในหัวเลยสักนิด ถึงไม่มีเขาผมก็อยู่ได้

แล้วเมื่อวานแจบอมก็เพิ่งจะขนเสื้อผ้าของเขามาทิ้งไว้ที่บ้านผมแถมยังบอกอีกว่าจะมาอยู่กับผมแบบไม่มีกำหนด เหอะ ไอ้มาอยู่ก็เข้าใจหรอกนะ แต่ไม่ได้จบแค่นั้นไง อยู่กับผมทั้งวันทั้งคืน...อยู่บนเตียง นี่ก็เพิ่งจะแยกกันไป แจบอมบอกว่าต้องกลับไปเปลี่ยนรถก่อนแล้วเขาจะมารับผม ให้ผมอาบน้ำและแต่งตัวรอได้เลย

นี่ก็ใกล้ได้เวลาแล้ว ผมอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสูทที่แจบอมหามาให้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็ลงมานั่งรอเขาที่โซฟาข้างล่าง ระหว่างนั่งรอสมองของผมก็นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ในตอนที่ผมยังมีพ่อและแม่พร้อมหน้าพร้อมตา

ความเจ็บปวดในอดีตนั้นมันย้อนมาทำร้ายผมอีกครั้ง

ภาพเด็กผู้ชายที่เรียกได้ว่ามีความสุขที่สุดกำลังหัวเราะร่าเริงให้กับพ่อที่จับเขาขึ้นขี่คอและวิ่งไปรอบๆ บ้าน รอยยิ้มของคนเป็นแม่ที่มองดูสองพ่อลูกเล่นกันขณะที่เธอเตรียมน้ำและขนมไว้ให้ ภาพพวกนี้กำลังฉายชัดในห้วงความคิดของผม ซ้ำไปซ้ำมา...

ผมกำมือแน่นอย่างอดทนอดกลั้น ทรมานเหลือเกินที่ต้องเห็นภาพในวันเก่าๆ มันตามมาหลอกหลอนผมทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่เคยมีสักครั้งที่ความคิดของผมจะไม่มีเรื่องพวกนี้ แต่ผมก็ต้องพยายามไล่มันออกไปให้หมด เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าผมอ่อนแอและกำลังแพ้ให้กับทุกๆ อย่าง

ผมไม่ต้องการที่จะแพ้...ไม่!

จินยอง

ผมสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็มีฝ่ามือหนามากระชากร่างของผมให้หันกลับไปหาเขา ผมเงยหน้ามองแล้วก็พบว่าเป็นแจบอมที่อยู่ในชุดสูทที่โคตรจะดูดีเหมือนเป็นเจ้าชายแถมผมสีดำสนิทนั้นก็ถูกเซตจัดทรงเป็นอย่างดีด้วย

ก็ดูหล่อดี...

มาแล้วเหรอผมถามแบบลอยๆ แล้วก็ลุกขึ้นยืน แจบอมเลื่อนมือมาจับแขนผมเบาๆ

เป็นอะไรหรือเปล่า? เห็นนั่งเหม่อมองกำแพงตั้งนาน เรียกเท่าไรก็ไม่หัน

แจบอมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ผมส่ายหน้าน้อยๆ เป็นการปฏิเสธ ถึงผมบอกเขาไปเขาก็ไม่มีทางเข้าใจผม เขาบอกว่าผมมองกำแพง...ไม่ใช่เลย สิ่งที่ผมเห็นมันคือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นที่นี่และก็คือความสุขของผม...ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว

รีบไปเถอะผมบอกกับเขาแค่นั้นแล้วก็เดินออกไปรอที่หน้าบ้าน แจบอมล็อกประตูบ้านให้ผมแล้วก็กลับมาที่รถ เมื่อผมขึ้นมานั่งแล้วเขาก็ออกรถทันที

ไม่นานรถก็เคลื่อนเข้ามายังสถานที่จัดงานเลี้ยงที่แจบอมบอก ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างพากันทยอยเดินเข้างาน ทุกคนแต่งตัวดูดีกันหมดเลย ผู้ชายใส่สูทดูภูมิฐาน ส่วนผู้หญิงก็ใส่ชุดราตรีมาประชันความสวยงามกันเต็มที แต่ทั้งหมดก็เป็นพวกคุณหญิงคุณนาย

พวกวัยรุ่นแบบผมและแจบอมแทบจะไม่มีในงานนี้

มีแต่คนแก่ๆผมกระซิบแจบอมขณะที่เดินเข้ามาในงาน แอบเห็นหลายๆ คนมองมาที่ผมแล้วก็ซุบซิบกันเบาๆ เหมือนจะสงสัยว่าผมเป็นใคร

ใช่ น่าเบื่อสุดๆ

แจบอมบอกแล้วก็ใช้วงแขนของเขากระชับเอวของผมไว้ ทุกการกระทำของเราตกอยู่ในสายตาของคนทั้งงาน ก็นะ แจบอมเป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทยานยนต์ชั้นนำ เขาก็ต้องเป็นที่รู้จักของทุกคนอยู่แล้ว มันก็ไม่แปลกหรอกที่จะถูกมอง แต่ผมนี่สิ เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครรู้จักหัวนอนปลายเท้า แล้วอยู่ๆ ก็ได้แต่งตัวดีๆ เดินเข้ามาในงานกับแจบอม

ไม่สงสัยก็แปลกแล้วแต่คิดว่าผมสนไหมล่ะ

คนมองกันเต็มผมพึมพำเบาๆ แจบอมหัวเราะ

แหงล่ะ นายน่ารักนี่ ส่วนฉันก็หล่ออยากจะมองแรงใส่อีกคนที่พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย จริงอยู่ว่าเขาหล่อ หล่อมาก แต่จำเป็นต้องพูดไหมล่ะ

หลงตัวเองผมกระแทกเสียงใส่แล้วก็สะบัดหน้าหนีไปทางอื่น

ก็เบื่อๆ เหมือนกันนะที่หลงแต่ตัวเอง อยากให้นายหลงฉันบ้าง หลงฉันหรือยัง?” แต่อีกฝ่ายก็ไม่เลิกกวนประสาทผม ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ เอาแต่ถามว่าผมหลงเขาบ้างหรือยัง ไม่รู้จะถามทำไมนักหนา

ไม่มีทางผมตอบแค่นั้น แจบอมก็ไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่หัวเราะชอบใจตามประสา เราเดินเข้าไปในงานเรื่อยๆ จนเจอกับกลุ่มคนวัยภูมิฐานสองสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ หนึ่งคนในนั้นหันมาทางผมและแจบอมจากนั้นก็ยิ้ม

มาพอดีเลยไอ้ลูกชายเขามองแจบอมแล้วก็เอ่ย จากนั้นก็เลื่อนสายตามาทางผม แล้วนี่?”

เมียผมเองแหละพ่อ คนที่ผมบอกไงแจบอมก้าวเข้าไปกระซิบคนที่เขาเรียกว่าพ่อเหมือนไม่ต้องการให้คนอื่นๆ ได้ยิน แต่ประทานโทษเถอะนะ ผมได้ยินเต็มสองรูหูเลย พ่อของแจบอมหันมามองผมอีกครั้งแล้วก็ยิ้มหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

น่ารักดีนี่หว่า ตาถึงเหมือนกันนะเรา ไปๆ ทางนู้นมีพวกเด็กๆ อยู่ แกก็ไปร่วมวงกับเขานู่นพ่อของแจบอมเอ่ยบอกลูกชายและยิ้มใจดีมาให้ผม ผมก็ยิ้มตอบเขากลับไป เขาดูไม่เหมือนคนที่ทำธุรกิจดำมืดเลยสักนิด ท่าทางของเขาดูใจดีมากๆ

แต่ก็แค่ภายนอก...

แจบอมพาผมเดินมายังโซนเครื่องดื่ม เขาเลือกเครื่องดื่มมาให้ผมและของตัวเอง จากนั้นก็พาเดินไปยังมุมที่มีเด็กรุ่นเดียวกับพวกเรา และเหมือนผมจะเจอคนรู้จักเข้าให้

ไม่ใช่ใคร...หวัง แจ็คสัน

อ้าว เฮ้ย จินยองนี่หว่าแจ็คสันหันมาเห็นผมพอดีก็เลยรีบเดินเข้ามาหา เขาร้องทักอย่างดีอกดีใจ ทำไมมาอยู่ที่นี่วะ?” เขาถาม

ก็...ผมกำลังจะตอบนะแต่...

มากับกูเอง มึงมีไรไหม?” แจบอมเอ่ยแทรกผมขึ้นมาก่อนน่ะสิ สรรพนามที่เขาใช้ก็ดูจะสนิทสนมกับแจ็คสันไม่น้อย ผมมองสองคนสลับกันแบบไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

อ้อ มึงเองหรอ? สรุปไงล่ะ แดกไปกี่รอบล่ะ? ฮ่าๆแจ็คสันดูไม่แปลกใจที่ผมมากับแจบอม เขาเอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้ที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ

ถามจินยองสิ...สลบไปกี่ครั้งแล้วแจบอมตอบแบบกวนๆ แล้วก็โบ้ยมาให้ผม ผมมองหน้าเขาแบบไม่สบอารมณ์ มีอย่างที่ไหนเอาเรื่องบนเตียงมาพูดกลางงานสังสรรค์แบบนี้ แจ็คสันมองมาที่ผมแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มจนผมต้องส่งมือไปดันหน้าอีกฝ่ายแรงๆ

ไม่ต้องมามองกูแบบนี้ แล้วยังไง สรุปสนิทกัน?” ผมพอจะเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาอีกนิดก็เลยถามอีกฝ่ายกลับไป แจ็คสันกระดกเครื่องดื่มในมือก่อนแล้วค่อยพยักหน้าตอบ

สนิทมั้ง...ฮ่าๆ

มันว่าแบบนั้นแล้วก็หัวเราะชอบใจ ผมขมวดคิ้วเป็นปมแล้วก็หันไปเอาคำตอบกับแจบอมอีกที แต่อีกฝ่ายก็แค่ยักไหล่แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

หึ...มันสองคนรวมหัวกันนี่หว่า

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิแจบอมส่งมือมาบีบแก้มผมเมื่อเขาเห็นว่าผมทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่อีกครั้ง แจ็คสันน่ะไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก เพราะพอเขาเห็นเด็กสาววัยเดียวกันเดินผ่านมาก็รีบเข้าไปพูดคุยอย่างอ้อล้อ เหลือเพียงผมและแจบอมที่ยืนกันอยู่สองคน

ผมตวัดสายตามองแจบอมนิดหน่อย

ทำหน้าแบบไหน

ก็อย่างที่เป็นอยู่นี่ไง ยิ้มสักนิดสิ จะน่ารักขึ้นนะว่าจบเขาก็ใช้ปลายนิ้วดันมุมปากของผมทั้งสองให้ยกสูงขึ้น กลายเป็นว่าผมยิ้มไปตามที่เขาบังคับและแจบอมก็หัวเราะชอบใจที่ได้ทำแบบนั้นกับผม เหมือนพวกโรคจิต ชอบหัวเราะกับสิ่งที่ตัวเองทำ

มันบ้า!

ผมรำคาญวิธีบ้าๆ ของแจบอมก็เลยปัดมือเขาออกตามด้วยส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขาถือ จากนั้นก็เตรียมเดินหนีไปอีกทาง แต่ผมแค่หันหลังแจบอมก็คว้าแขนผมไว้ซะก่อน

จะไปไหน?” เขาถามเสียงเข้มแถมยังทำหน้าตาดุใส่ผมอีก ผมสบตากับเขาอย่างท้าทาย ไม่ได้มีความเกรงกลัวอะไรเลย จากนั้นก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย

ไปเข้าห้องน้ำ

บอกจบแค่นั้นผมก็เดินออกมาทันที แจบอมไม่ได้ตามมาหรอกแต่ผมคิดว่าเขาต้องมองตามหลังผมจนสุดสายตาแน่ๆ ผมเดินเลี้ยวมายังทางเดินเพื่อไปห้องน้ำจริงๆ ระหว่างที่เดินอยู่ผมก็ชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมา

ปึก!

ขอโทษครับเขากล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงสุขภาพ แต่สำเนียงการพูดของเขามันแปลกๆ ผมกำลังคิดว่าเขาไม่ได้เป็นคนเกาหลี แต่ก็ไม่ได้สนใจที่จะมองหน้าเขา

ไม่เป็นไรผมบอกแบบผ่านๆ แล้วก็ทำท่าจะเดินไปตามทางที่ตั้งใจ แต่แขนก็ถูกรั้งไว้โดยฝีมืออีกฝ่าย

ไม่ได้โกรธผมใช่ไหม?” ผมเงยหน้ามองเขา เห็นว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดูดีติดหวานหน่อยๆ แถมยังส่งสายตาสำนึกผิดมาให้ผม แต่ผมรั้งแขนออก

ไม่โกรธผมบอกจบก็เดินหนีเขาไปทันที ไม่อยากจะอยู่คุยต่อเท่าไร ผมไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่รู้จักหรือไม่สนิท แถมเขายังเป็นคนที่มาร่วมงานแบบนี้ด้วย ผมว่าเขาคงต้องเป็นลูกหลานเจ้าของบริษัทไหนสักบริษัท

ผมไม่ชอบสุงสิงกับคนพวกนี้เท่าไร ดังนั้นผมจึงไม่คิดจะพูดคุยด้วย

ผมจัดการธุระของตัวเองเสร็จก็ออกมาล้างไม้ล้างมือ ขณะที่เงยหน้าขึ้นมาผมก็เห็นคนที่ผมเดินหนีมากำลังมองผมในกระจก ไม่ใช่ผู้ชายที่เดินชนกัน แต่เป็น

แจบอมต่างหาก

เขามองผมในกระจกแล้วก็ยิ้มเย็นมาให้ ผมทำเป็นไม่สนใจท่าทางของเขาและล้างมือต่อไป แต่ไม่นานเขาก็มายืนซ้อนหลังผมแถมยังโอบรอบเอวอีกด้วย

ปล่อยเลยผมว่าเสียงนิ่ง

ไม่

แจบอมก็ตอบมาเสียงนิ่งเหมือนกัน ผมมองเขาในกระจก ส่งสายตาว่าไม่พอใจเต็มทน แต่แจบอมก็ไม่สนใจ เขาลากผมเข้าไปในห้องน้ำห้องด้านในสุดและดันผมเข้ากับกำแพงจนแผ่นหลังแนบชิด

เป็นบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยเลยผมเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว อยู่ดีๆ ก็มาลากมาดันเข้ากำแพงแบบนี้ ผมยอมให้เขาเอาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายอมให้เขาทำอะไรกับผมก็ได้นี่ ผมเป็นคนและผมก็มีขีดความอดทน หากผมทนไม่ไหว มีหวังว่าผมต้องทะเลาะกับเขาแน่ๆ

ไม่ปล่อยเขาว่าแบบนั้นแล้วก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ ผม หมายจะจูบผมแน่ๆ แต่ผมก็เบี่ยงหน้าหลบ แจบอมก็เลยได้กดจูบลงมาที่ซอกคอผมแทน แถมยังขบกัดเบาๆ ซะด้วย ผมทำเสียงฮึดฮัดในลำคอเพราะไม่พอใจอย่างแรง

ปล่อย อย่าต้องให้โมโห!ผมกระแทกเสียงบอก จากนั้นก็ผลักอีกฝ่ายออก เขามองหน้าผมนิ่งๆ แต่ก็แค่นั้น ไม่ได้ส่งมือมารั้งเมื่อผมเปิดประตูแล้วเดินออกไป โชคดีที่ไม่มีคนเข้ามา ไม่งั้นคงตกใจที่ผมและแจบอมเข้าห้องน้ำห้องเดียวกัน

แต่ช่างมันเถอะ ผมมาที่นี่ไม่ได้มาเพราะเรื่องแค่นี้ ผมมีเรื่องที่สำคัญกว่า

ผมเดินมายังบริเวณงานอีกครั้งพร้อมกับสีหน้าที่เรียกว่าบึ้งตึง ตามหลังผมมาก็คือแจบอม เขาเดินตามมาห่างๆ รักษาระยะไว้พอสมควร คงจะรู้สินะว่าผมไม่พอใจเขามากแค่ไหน ระหว่างที่ผมและแจบอมเงียบใส่กันแจ็คสันก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

มีอะไรกัน?” แจ็คสันไม่ใช่คนโง่ เขาแค่มองก็รู้ว่าผมกับแจบอมกำลังตึงใส่กันอยู่ ผมแค่เหล่ตามองแต่ไม่ได้ตอบ เลยเป็นแจบอมที่ตอบแทน

นิดหน่อยเขาตอบแค่นั้น เราทั้งสามก็เงียบ ผมเอาแต่มองไปรอบตัวเพื่อหาคนที่ผมอยากเจอ แต่มองหาเท่าไรก็หาไม่เจอ แจ็คสันเลยขยับมาใกล้ๆ แล้วถามผม

มองหาอะไรอยู่?” ผมหันไปสบตาเขา

ทีกรุ๊ปมาร่วมงานวันนี้ไหม?” ผมเข้าประเด็นทันที พอฟังจบแจ็คสันก็ชี้ไปอีกทาง

อยู่นั่นไง เห็นว่าเพิ่งมา นักข่าวรุมกันเต็มแจ็คสันว่าแต่ผมฟังไม่ทันจบก็เดินลิ่วๆ ไปทางที่เขาบอกแล้ว พอเดินไปได้หน่อย ผมก็เห็นกลุ่มนักข่าวกำลังรัวกล้องใส่ชายหญิงคู่หนึ่งที่แต่งตัวดูดีจนออร่าจับ ฝ่ายชายผมไม่ได้ใส่ใจเท่าไร แต่ฝ่ายหญิงนั้นสิ

แม่ของผมชัดๆ

เธอยิ้มให้กับนักข่าวและหัวเราะน้อยๆ เวลาพูดคุยกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอดูมีความสุขมากที่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น แต่ผมที่มองเห็นภาพนี้กลับโกรธแค้นกว่าเดิม ทำไมต้องเป็นผมที่สูญเสีย ทำไมต้องเป็นผมที่ถูกทิ้งไว้เดียวได้

แล้วทำไมต้องเป็นผมที่ไม่สามารถยิ้มออกมาได้อีกแล้ว

ทำไม!!

มึงเป็นอะไร?” เสียงของแจ็คสันดังขึ้นอีกครั้ง เขาเดินตามผมมาพร้อมๆ กับแจบอม ผมหันไปมองพวกเขาแล้วก็ถามขึ้นทันที

เขามากันแค่สองคนเหรอ?”

ถามทำไม?” แจ็คสันไม่เข้าใจ

กูถาม ก็แค่ตอบผมกดเสียงต่ำใส่อีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวเลยว่าอีกฝ่ายจะใหญ่โตแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเพื่อนผม ผมก็ไม่แคร์

เปล่า ลูกชายเขาก็มา นั่นไงแจ็คสันตอบแล้วก็ชี้ไปที่เดิม ผมหันไปมองแล้วก็เบิกตากว้าง

ผู้ชายคนที่ชนกับผมนี่...

ผมนิ่งและยืนมองไปตรงที่แม่ผมยืนอยู่ สองมือกำเข้าหากันแน่นเพราะความคับแค้นในใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของเธอ แววตาหวานละมุนและสดใส แถมท่าทางที่เธอมีต่อผู้ชายอีกสองคน มันแสดงออกว่าเธอรักพวกเขาและมีความสุขมาก มากจนผมอยากจะทำลายมันให้ย่อยยับจนไม่เหลือซาก

ตอนแรกผมก็แค่จะมาดูและเข้าไปหาเธอ อยากถามเธอว่าจำผมได้ไหม อยากให้เธอรู้ว่าเธอก็มีผมเป็นลูกอีกคนหนึ่งเหมือนกัน อยากพูดถ้อยคำร้ายกาจใส่เธอ อยากตะโกนให้ลั่นงานเลี้ยงบ้าๆ นี่ว่าผมคือลูกที่เธอทิ้งขว้างมาตั้งหลายปี ผมอยากทำแบบนั้น อยากให้เธออับอายและถูกสังคมตราหน้าว่าทิ้งลูกในไส้ แต่ตอนนี้แผนการในหัวของผมมันเปลี่ยนไป

ผมคิดว่าการทำแค่ให้เธออับอายมันไม่พอ ไม่พอจริงๆ

จินยอง!

ร่างของผมเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพราะแรงกระชากไหล่จากแจบอม ผมหันไปมองหน้าเขาแล้วก็พบแววตาที่ดูเป็นห่วงผม ข้างๆ แจบอมก็มีแจ็คสันยืนมองอยู่ ทั้งสองคนมีท่าทางที่สงสัยในตัวผมอย่างมาก

อะไรแต่ผมก็ทำแค่เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ กลบเกลื่อนความรู้สึกนึกคิดของตัวเองจนมิดชิด ผมไม่อยากให้ทั้งสองคนรู้ ผมไม่ต้องการบอกเรื่องที่ผมจะทำ ผมรู้ว่าอย่างน้อยแจ็คสันก็ต้องห้ามผม ส่วนแจบอม ผมไม่คิดว่าเขาจะเห็นด้วยหรอก

เขาทั้งสองคนไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ได้เลวขนาดที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง เขามีหน้ามีตาในสังคมและสื่อก็จับตามองพวกเขา ไม่มีทางที่เขาจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลเสียหาย ที่ผมพูดมาผมไม่ได้แคร์ว่าพวกเขาจะเสียชื่อเสียง เพียงแต่คิดว่าถึงบอกไปเขาก็ไม่ทำตาม สุดท้ายผมก็ต้องทำเอง

ผมไม่อยากฟังเสียงพวกเขาบ่น

เห็นยืนเหม่อ เป็นอะไร?” แจบอมถาม แล้วก็มองไปยังพวกทีกรุ๊ปเหมือนสังเกตได้ว่าที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะคนพวกนั้น แต่ผมก็ส่ายหน้าช้าๆ และปัดมือเขาออก

เปล่า แค่อยากกลับบ้าน

ผมบอกแค่นั้นและเดินเลี่ยงไปอีกทาง ตอนนี้ผมได้รู้ในสิ่งที่ผมอยากรู้แล้ว ดังนั้นผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ในงานนี้ต่อไป ระหว่างที่ผมเดิน ข้อมือของผมก็โดนแจบอมจับเอาไว้และเขาก็ดึงเบาๆ ผมหยุดและหันไปมองหน้าเขา

งานเพิ่งเริ่มได้ไม่นาน ออกไปตอนนี้มันเสียมารยาทแจบอมบอกแบบนั้น ดูเขาแคร์กับมารยาททางสังคมมาก ก็แหงสิ พ่อเป็นนักธุรกิจที่ใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่น เขาเองก็คงไม่ต่างกัน การแสดงออกของเขาที่มีต่อผม ผมก็คิดว่าเขาใส่หน้ากาก

เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการไงล่ะ

งั้นนายก็อยู่ต่อไปเถอะ ฉันจะกลับแล้ว ยังไงฉันมันก็คนธรรมดา ไม่ต้องแคร์เรื่องมารยาทหรอกมั้งผมพูดจบก็สะบัดข้อมือออกจากมือของแจบอมและเดินหนีเขาไปทันที ผมออกมาทางหน้างานและก็โดนสายตาของพวกคุณหญิงคุณมองมาอย่างดูแคลน สายตาที่มองว่าผมไร้มารยาทที่สุด

แต่แล้วยังไง ใครแคร์ล่ะ

ผมเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงจุดที่มีแท็กซี่ แต่ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นโบกเรียกเลย รถหรูที่ผมคุ้นตาก็ขับมาจอดด้านหน้าผมและคนด้านในก็เลื่อนกระจกลง

แจบอมก้มลงมาให้ผมเห็นหน้าและปลดล็อกประตูออกเหมือนบอกว่าให้ผมขึ้นไป ผมขี้เกียจรอแท็กซี่และก็ไม่อยากเสียเงินในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ก็เลยยอมขึ้นรถไปกับเขา

ระหว่างอยู่บนรถผมก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ แจบอมเองก็ไม่ได้ถามอะไร จนกระทั่งมาถึงบ้านนั่นแหละ เขาถึงเข้ามาจับแขนผมและจ้องตาเหมือนสะกดจิตกัน

ผมเองก็จ้องตาเขาเหมือนกัน วันนี้ผมไม่พอใจเขาหลายเรื่อง ปกติผมก็ไม่ใช่คนแบบนี้นะ หรือเพราะว่าปกติแล้วไม่ค่อยได้อยู่รวมกับใครชนิดที่ว่าใกล้ชิดขนาดนี้ พอแจบอมเข้ามาผมก็เลยมีปฏิกิริยาแบบนี้กับเขา

แต่ก็ช่างมันเถอะ เขาต่างหากที่ทำให้ผมหงุดหงิด

อะไร?” ผมเบื่อที่เขาจ้องตาผมก็เลยถามออกไป แจบอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และละมือออกจากแขนผม จากนั้นก็ถอดเสื้อตัวนอกออกและพาดไว้บนพนักเก้าอี้ จากนั้นก็ปลดเนกไทออกไป ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนและหันมามองหน้าผม

ฉันคิดว่านายกำลังมีปัญหาเขาพูดเหมือนเขารู้ว่าผมกำลังคิดอะไร แต่ผมก็หันหน้าหนีเพื่อให้เขาสังเกตแววตาผมไม่ได้

ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ อย่ามารู้มาก!ผมกระแทกเสียงใส่แจบอมจากนั้นก็เดินเลยเขาไปทางห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ใจเย็น ตอนนี้ผมรู้ตัวเลยว่าผมกำลังร้อนเป็นไฟ จิตใจของผมมันกำลังตีรวนและร้องบอกว่าผมต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นไม่มีความสุข

ซึ่งผมทำแน่ๆ ผมจะทำมันให้ถึงที่สุด อะไรที่เธอรักผมจะกระชากมันมาและเหยียบย่ำจนมันไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อผมอาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาแต่งตัว แจบอมนั่งอยู่ที่ปลายเตียงในสภาพที่ถอดเสื้อออกไปแล้วเหมือนจะอาบน้ำต่อจากผม เขามองมาที่ผมแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ เมื่อใส่เสื้อผ้าเสร็จผมก็กลับมาที่เตียงเพื่อจะนอน คืนนี้ผมจะนอนไวกว่าเดิมเพราะรู้สึกไม่ดีในหลายๆ เรื่อง

แต่พอผมหลับตาและเวลาผ่านไป ผมไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่นั้น แต่ก็นานพอที่ทำให้ภาพเหตุการณ์ในวันเก่าๆ ย้อนเข้ามาในความฝัน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ อ้อมกอดที่อบอุ่นแถมน้ำเสียงที่สดใส ทุกๆ อย่างที่ผมเคยมีมันย้อนกลับมา ผมพยายามไขว่คว้าแต่มันก็ลอยหายไป ผมอยากให้ภาพพวกนี้กลายเป็นจริงอีกสักครั้ง ไม่อยากให้มันหายไปจนตามกลับมาไม่ได้

สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในอดีตลอยหายไปและถูกแทนที่ด้วยความโหดร้ายและเจ็บซ้ำที่สุดในชีวิต เสียงกรีดร้องของแม่ตอนที่ถูกพ่อทำร้าย เสียงปืนที่ดังสนั่นไปทั้งบ้านเมื่อตอนที่พ่อจบชีวิตลง มันชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิด

มันหลอกหลอนจนผมทนไม่ไหว ไม่! ...มันโหดร้ายเกินไป

ไม่!!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทุกอย่างมืดสนิทมีเพียงไอเย็นจากเครื่องปรับอาการและอ้อมกอดที่อบอุ่นของแจบอมที่พาดผ่านช่วงเอวของผม ผมไล้มองไปที่คนตัวสูง เขายังอยู่กับผม ยังอยู่ตรงนี้ถึงแม้ว่าผมจะทำตัวไม่ดีใส่เขา

เขาก็แค่ยังตักตวงไม่พอเท่านั้นแหละ เมื่อเขาพอใจเดี๋ยวเขาก็หายไปเอง

บ้าที่สุดผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อคิดว่าทุกอย่างที่เห็นเป็นเพียงแค่ความฝัน จากนั้นผมก็ค่อยๆ ยกแขนของแจบอมออกและก้าวขาลงจากเตียง ผมอยากจะไปหาน้ำดื่มสักหน่อย รู้สึกคอแห้งยังไงก็ไม่รู้

เมื่อผมดื่มน้ำเสร็จก็กลับขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง ตอนที่สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ผมก็โดนอ้อมแขนแกร่งของแจบอมรัดที่เอวและกระชับกอดผมจนชิดหน้าอกเขา เมื่อผมพยายามจะดันเขาออกผมก็เพิ่งรู้ว่าแจบอมไม่ได้ใส่เสื้อนอน

ไปไหนมา?” เขากระซิบถามชิดแก้มของผม ลมหายใจอุ่นๆ ของแจบอมเป่ารดไปทั่วใบหน้า แถมมือหนายังลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องของผมด้วย

ไปดื่มน้ำมา นอนเถอะผมบอกแบบนั้นแล้วก็ล้มตัวลงนอนในอ้อมแขนของแจบอม ก็ไม่ได้อยากจะนอนท่านี้หรอกนะ แต่มันก็เลือกไม่ได้ แจบอมไม่มีทางปล่อยผมแน่ๆ อีกอย่างผมก็ไม่ได้หงุดหงิดเขาแล้วล่ะ

เหรอ ฝันร้ายหรือเปล่า? เมื่อกี้เห็นสะดุ้งตื่นแจบอมถามและกระชับกอดอีกนิด ผมพยักหน้าเบาๆ

อือ

ไม่เป็นไรนะพูดจบเขาก็ลูบศีรษะผมเบาๆ ผมไม่รู้นะว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าอ้อมกอดและฝ่ามือของแจบอมทำให้ผมเบาใจได้ รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแต่มันก็อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่เคยให้ใครกอดแบบนี้มาก่อนหลังจากที่พ่อและแม่จากไป ผมอาจจะโหยหาอ้อมกอดของใครสักคนก็ได้ และคนคนนั้นก็กลายเป็นแจบอม เขาเข้ามาตอนที่ผมไม่มีใคร

เราทั้งสองคนเงียบใส่กันและผมก็รู้ว่าแจบอมยังไม่หลับ ผมเองก็หลับไม่ลงแล้ว มันมีเรื่องให้ต้องคิดและผมก็รู้สึกกลัวว่าถ้าผมหลับผมต้องฝันบ้าๆ อีกแน่ๆ มันทรมานนะที่ต้องฝันถึงเรื่องราวเก่าๆ ซ้ำไปซ้ำมา ผมไม่รู้ว่าผมจะสลัดความฝันพวกนั้นยังไง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะลืมมันได้ยังไง

มันดูยากมาก

หนาวเหรอ?” แจบอมถามเมื่อผมขยับตัวเข้าหาเขา

ก็นิดหน่อยผมตอบและก็เงียบไป แล้วอยู่ๆ ในหัวผมก็คิดอยากจะกอดตอบแจบอมบ้าง ผมยกมือขึ้นมาแล้วล่ะ แต่ก็ชักกลับไปเพราะผมก็คิดต่ออีกว่ามันคงไร้สาระแน่ๆ เลยหากผมทำแบบนั้น

จะกอดก็กอดสิ

เขาก็ดันรู้อีกนะว่าผมคิดจะทำอะไร แต่พอผมไม่ทำเขาก็ดึงแขนของผมขึ้นไปพาดเอวตัวเองและกระชับกอดผมอีกนิด ตอนนี้เราสองคนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แทบทุกส่วนของร่างกายมันสัมผัสกันหมด ผิวกายอุ่นๆ ของแจบอมทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

ไม่ได้อยากจะกอดหรอกนะผมบอกกับเขาเบาๆ แต่แขนก็ยังกอดเอวสอบนั่นอยู่ แจบอมหัวเราะในลำคอเบาๆ

กอดๆ ไปเถอะ ฉันให้นายกอดแค่คนเดียว

หึ ก่อนจะมาถึงผมเนี่ยให้ใครต่อใครกอดมาแล้วบ้างล่ะ ทำมาเป็นพูดดี พวกเอาไม่เลือกเป็นแบบนี้ทุกคนไหม?

 








อ่านจบตอนแล้ว อย่าลืมสาดกำลังใจนะคะ :)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1284 wouldumind (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 10:15
    สงสารน้อง ใจมันเจ็บจนปิดรับไปหมดแล้ววว ฮือออ
    #1,284
    0
  2. #1274 Defnan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 06:01
    เนี่ยด้วยความโลกสีเทาของน้องอ่ะ ทำให้เราพลอยไม่ไว้ใจใครไปด้วยเลย 5555 อีพี่ก็ไม่กล้าไว้ใจ ไม่กล้าไว้ใจอ่ะ
    #1,274
    0
  3. #1263 Yaykhampang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:47

    ใใจลึกๆแล้วแจบอมน่าจะเป็นคนดีเนอะ..แต่ระดับความหื่นนี่ไม่นับนะ

    #1,263
    0
  4. #1234 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 05:05
    แจบอมอบอุ่นจังเลย
    #1,234
    0
  5. #1215 โจอี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 07:51
    แจบอมนี่ก็ยอมจินยองเนาะ ถึงจะเสียหน้าทางสังคมแต่ก็
    #1,215
    0
  6. #1183 shierichi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 09:56
    แจบอมนี่ยอมเขาทุกอย่างอ่ะ
    #1,183
    0
  7. #1032 bibimbua (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:07
    แจบอมละมุนมากกกกก
    #1,032
    0
  8. #950 RoOkampz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:09
    ทำดีกับน้องแบบนี้ไปนานๆนะ
    #950
    0
  9. #527 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 00:39
    แจบอมนี่โคตรทนเลยอะ สปอลย์จินยองแบบสุดๆ
    #527
    0
  10. #292 ออมม่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 08:51
    ความรักของจินยอง คงเกิดจากความอบอุ่นของแจบอม แบบไม่รู้ตัว รู้อีกทีขาดไม่ได้แล้ว
    #292
    0
  11. #246 ntn.9846 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:19
    ทำไม เขิน แปลกๆ
    #246
    0
  12. #232 jjtk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:18
    รักอิพี่อะ ทนน้องมากแงงงงงงง
    #232
    0
  13. #170 Ploy Snw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:20
    นางร้ายมากลูกแม่5555555
    #170
    0
  14. #124 Agasegus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:24
    จินยองสู้ๆนะ พี่แจบอมด๊แลจินยองดีๆล่ะ
    #124
    0
  15. #101 ❛F tO THE N 。 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 13:07
    ฮืออออ น้องจินน่าสงสารจังเลยอะ พี่บีช่วยเอาน้องออกมาจากความโกธรแค้นให้ได้น้าาา งื้ออ พี่มาร์คใช่ไหมอะ
    #101
    0
  16. #86 norrijung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 00:46
    จินยองต่อต้านเรื่องความรัก เพราะเจอเหตุการณ์ตอนเด็กๆ ทำให้คิดทุอย่างในแง่ลบ
    และคิดว่าแจบอมดูออกว่าจินยองมีเรื่องในใจ แต่คิดว่ายังไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
    การที่จินยองทำอารมณ์แบบนี้ใส่แจบอมมากๆ ไม่รู้ว่าแจบอมจะทนไหวไหม
    และถ้าจินยองคิดจะแก้แค้น ทำตีสนิทกับมาร์คเพื่อทำให้มาร์คหลงรัก ขึ้นมา และแจบอมจะทำอย่างไง รอตอนต่อไปนะคะ
    ความเครียดแค้น มันทำให้ทุกอย่างดำมืดไปหมดเลยนะจินยอง มันจะทำให้ชีวิตของจินยองพังเองจนไม่เหลือใครจริงๆนะ
    #86
    0
  17. #84 Jannie18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:17
    เค้าไม่เขินกัน แต่เราเขินแทนก็ได้><
    #84
    0
  18. #83 PatteemaS. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:08
    งื้ออแจบอมน่ารักก แจบอมเขาชอบแกจริงๆเถอะจินยอง อย่าคิดอะไรแย่ๆสิ
    #83
    0
  19. #82 TuesThursday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 01:08
    กอดๆ ไปเถอะจินยองงงงงงงง!~
    #82
    0
  20. #81 takuruko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:25
    รู้นะจินยอง นายคิดอะไรอยู่ //หรี่ตามอง กำไม้พายแน่น
    #81
    0
  21. #80 Minny_eiei (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:44
    จินยองแลดูเป็นคนคิดในแง่ลบมากๆ แต่ก็เป็นเพราะอดีตอะ ปมมันฝังใจ แจบอมจะต้องไฟท์ติ้งนะถ้าจริงจัง
    #80
    0
  22. #79 doublep.- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 23:47
    มาร์คแน่ๆ บรรยายมาแบบนี้ โฮกกกกกก จินยองดูแค้นแรงมาก แต่ก็ไม่แปลก จากคนมีครอบครัวกลายเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้ กลายเป็นคนไม่สนใจความรักเลย พี่แจบอมจะทำให้น้องเลิกเป็นคนเย็นชาแบบนี้ได้มั้ยเนี่ย
    #79
    0
  23. #78 Aya1111 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 13:46
    แงงง ลุ้น
    #78
    0
  24. #76 takuruko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:09
    ขึขึขึึึึึึึ.
    #76
    0
  25. #75 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 20:35
    พี่มาร์คคคคคคคคค
    #75
    0