จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 16 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.15 [อัพครั้งที่2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    23 ส.ค. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา




| EP.15 |



ผมขับรถไปหามาร์คตามที่เขาบอก ผมไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับมาร์คจะรุนแรงและสาหัสขนาดนี้ นาทีแรกที่ผมเห็นเขาผมรู้สึกว่าสภาพของเขามันช่างน่าสมเพช ร่างกายที่บอบบางอยู่แล้วดูซูบลงไปเยอะ ใบหน้าโทรมและตอบ เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูมอมแมมจนอดคิดไม่ได้ว่านี่น่ะเหรอทายาททีกรุ๊ป


พอมาร์คขึ้นมาบนรถ เขาก็รีบบอกให้ผมขับรถออกจากบริเวณนั้นเร็วๆ ผมทำตามที่เขาต้องการทันที พอขับรถออกมาไกลจากจุดนั้นพอสมควรผมก็ผ่อนความเร็วลง จริงๆ ผมก็ยังขับรถไม่แข็งเท่าไร แต่ก็พอขับได้ในระดับหนึ่ง


ตลอดทางที่เราอยู่ด้วยกันในรถ มาร์คเอาแต่นั่งเงียบและมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไร แต่น้ำตาของเขาก็ไหลอาบแก้มแล้วล่ะ


“มาร์ค...” ผมเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด มาร์ครีบเช็ดน้ำตาและหันมามองผม


“หื้ม?”


“โอเคหรือเปล่า?” ถ้าเป็นผม ผมคงด่าออกมาแล้วล่ะ สภาพที่เป็นอยู่ยับเยินขนาดนี้ ถ้าบอกว่าโอเคก็คงเป็นคำโกหก แต่มาร์คก็ยังเลือกที่จะโกหก


“เราโอเค” แม่งเอ้ย! คนแบบมาร์ค ต้วนโคตรน่ารำคาญเลย


“ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนสิ มีอะไรก็ระบายได้นะ” ผมบอกและเลื่อนมือไปกุมมือของมาร์คไว้และบีบเบาๆ พอได้ยินผมพูดแบบนั้น เขาก็ปล่อยน้ำตาลงมาอาบแก้มอีกครั้ง ท่าทางเข้มแข็งของเขาเปลี่ยนไปทันที มาร์คกลายเป็นคนอ่อนแอแล้ว


“ฮึก...เราจะทำยังไงดี...แจ็คสัน...” ผมว่ามาร์คไม่สามารถเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นได้แน่ๆ เขาเอาแต่สะอื้นจนพูดไม่รู้เรื่อง และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ก็เลยเลือกที่จะบอกเขาไปว่า...


“ถ้ายังไม่พร้อมก็อย่าเพิ่งพูดเลย เราว่ามาร์คต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวเราพาไปส่งที่บ้าน”


“ไม่นะไม่กลับบ้าน” มาร์ครีบโผงบอกทันทีเมื่อผมบอกว่าจะพาไปส่งที่บ้าน สีหน้าของเขาดูตื่นกลัวจนผมต้องถามกลับไป


“แล้วจะไปไหน?”


“ไปไหนก็ได้ ขอแค่อย่าให้แจ็คสันตามหาเราเจอก็พอ”


ผมพยักหน้ารับคำที่มาร์คบอก จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังที่ๆ ผมคิดว่าแจ็คสันไม่น่าจะตามมาเจอ


โรงแรมระดับสองดาวคือเป้าหมายที่ผมเลือก หลังจากที่ผมทำเรื่องเข้าพักเสร็จ ผมก็พามาร์คขึ้นมาบนห้องทันที พอได้เข้ามาในห้องแล้วมาร์คก็พุ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายทันที ส่วนผมก็นั่งรอ


ไม่นานเขาก็ออกมา แต่ให้ตายเถอะ ผมก็ลืมไปว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน มาร์คก็เลยอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวแทน


“งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อเสื้อผ้ามาให้นะ รออยู่ที่นี่แหละ” ขณะที่ผมบอกและกำลังจะเดินออกไปซื้อเสื้อผ้าให้มาร์ค แขนของผมก็ถูกรั้งเอาไว้ก่อน


“ไม่ต้องก็ได้...” คำพูดของมาร์คทำให้ผมไปต่อไม่เป็น บ้าบอไปกันใหญ่แล้ว ไม่ใส่เสื้อผ้าได้ยังไง จะอยู่ในชุดแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ


“แป๊บเดียวมาร์ค เดี๋ยวเรารีบกลับมา” ผมบอกและพยายามแกะมืออีกฝ่ายออก แต่มาร์คกลับดื้อ นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วเขายังดึงผมเข้าไปใกล้เขาอีกด้วย


จะบอกว่ายังไงดี ตอนนี้ใบหน้าของเราใกล้กันมากที่สุด ใกล้ชนิดที่ว่าลมหายใจเป่ารดกันและกันเลยล่ะ สายตาของผมและมาร์คก็จ้องกันไม่ละไปไหนและผมก็รู้สึกว่าใบหน้าของมาร์คค่อยๆ เลื่อนเข้ามาจนริมฝีปากเราชนกัน


และไม่นานสัมผัสนุ่มนิ่มก็เกิดขึ้น มาร์คบดเบียดริมฝีปากของเขาลงมาหาผม สัมผัสที่แตกต่างและแปลกใหม่ทำให้ผมต้องรีบผละออกทันที


ไม่...ไม่คุ้น


“เอ่อ...” สีหน้าของมาร์คเปลี่ยนไปพร้อมๆ กับน้ำเสียงที่ขาดหาย เขาทำท่าทางไม่ถูกเมื่อผมปฏิเสธเขา


“เดี๋ยวเรามา อยู่นี่นะ” ว่าจบผมก็ออกจากห้องเพื่อไปซื้อของให้เขาทันที ระหว่างขับรถก็นึกไปถึงตอนที่ริมฝีปากแนบชิดกัน ความรู้สึกที่ผมมีต่อมาร์คมันแตกต่างจากแจบอมคนละขั้วเลย


ผมไม่รู้ว่านั่นคืออะไร...แต่ผมทนจูบกับมาร์คไม่ได้จริงๆ


ผมเลือกซื้อเสื้อผ้าให้มาร์คประมาณห้าชุดเพราะผมคิดว่าเขาคงจะไม่ออกจากโรงแรงเร็วๆ นี้
แน่นอน นอกจากนั้นผมก็กลัวว่ายอดเงินจากบัตรเครดิตที่แจบอมให้ไว้มันจะพุ่งสูงเกินไปจนน่าสงสัย แจบอมไม่อยากให้ผมเจอกันมาร์ค ข้อนี้ผมรู้ดี เพราะฉะนั้นหากผมจะทำอะไรก็ต้องคิดเยอะๆ หน่อย


พอได้เสื้อผ้าแล้ว ผมก็ไปซื้ออาหารสำหรับมื้อที่จะถึงให้มาร์ค ดูจากท่าทางของเขาแล้วน่าจะหิวพอสมควร ผมก็เลยซื้อไว้ในจำนวนที่เยอะกว่าปกติ


ทั้งหมดที่ผมทำให้มาร์ค ไม่ได้เกิดจากความพิศวาสอะไรทั้งหมด ผมก็แค่ทำดีเพื่อให้เขาตายใจ ส่วนเรื่องจะจัดการยังไงไว้ค่อยคิดอีกที


จริงๆ ตอนนี้แผนการที่ผมวางไว้มันก็เละไม่เป็นท่าไปหมดแล้ว แจบอมกีดกันผมทุกทาง ส่วนแจ็คสันก็เป็นบ้าจนผมไม่รู้จะควบคุมเขายังไง เหมือนว่าตอนนี้เขาจะไม่ฟังใครและทำตามใจตัวเองอย่างเดียว


วันนั้นผมก็บอกเขาแล้วว่าให้เอาเบอร์ของผมไปให้มาร์ค แล้วเดี๋ยวผมจะจัดการให้เอง แต่สุดท้ายเขาก็เงียบหายไปเป็นเดือน ถ้ามาร์คไม่โทรหาผมในวันนี้ผมก็ไม่รู้หรอกว่าแจ็คสันทำอะไรเขา


จากสายตาที่ผมประเมินดูคร่าวๆ แจ็คสันน่าจะลักพาตัวมาร์คไปกักขังไว้แน่ๆ และที่มากกว่านั้นคงจะมีการข่มขืนเกิดขึ้นด้วย เพราะผมก็แอบเห็นรอยแดงเป็นจ้ำๆ บนเนื้อตัวของมาร์ค


ถามว่าสงสารไหม...ไม่ ผมไม่มีความสงสารให้หรอก


พอได้ของที่ต้องการครบแล้ว ผมก็ขับรถกลับมาที่โรงแรงทันที พอเปิดประตูเข้ามาในห้องผมก็เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมน้ำตาที่นองหน้า มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา


“มาร์ค” ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ และวางของลงบนโต๊ะกระจก แต่มาร์คก็นิ่งไม่ขยับราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของผม


“...”


“มาร์ค” ผมเรียกเขาอีกครั้ง ครั้งนี้มาร์คสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าผม


“มาแล้วเหรอ” คำพูดที่เขาเอ่ยออกมาช่างเลื่อนลอยราวกับคนไร้สติ แต่ผมก็ไม่สนใจ ทำเพียงแค่พยักหน้าและส่งเสื้อผ้าไปให้เขา


“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมากินข้าวเถอะ เราซื้อมาให้เยอะเลย” มาร์ครับถุงเสื้อผ้าจากผมและเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่นานเขาก็ออกมา เสื้อผ้าที่ผมซื้อมาให้ มาร์คใส่มันได้พอดีเลยล่ะ


“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณผมขณะที่นั่งลงบนโซฟาและจับตะเกียบเพื่อกินอาหาร ผมก็แค่พยักหน้ารับไป


“ไม่เป็นไร”


มาร์คเหมือนเด็กที่เลี้ยงง่ายมากๆ คนหนึ่ง เมื่อเขากินอิ่มก็หลับไปทันที ผมเข้าใจว่าเขาคงเหนื่อยและเพลียมากๆ การอยู่กับแจ็คสันคงจะทำให้เขาหลับไม่ลงจนกลายเป็นความง่วงสะสม ร่างบางไม่แพ้ผมนอนอยู่บนเตียงกว้างๆ ขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ มองเผินๆ เขาก็เป็นคนที่ดูเปราะบางและน่าสงสาร


แต่เพราะมาร์คโชคร้ายที่เกิดมาเป็นทายาทของทีกรุ๊ปแถมยังมีแม่เลี้ยงเป็นแม่แท้ๆ ของผมอีก ความเกลียดชังคับแค้นใจของผมที่มีต่อแม่จึงตกไปอยู่ที่เขาทั้งหมด


“ขอโทษนะมาร์คที่นายต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ แต่ถ้าจะโทษ...ก็ไปโทษผู้หญิงคนนั้น”


ผมพึมพำเบาๆ ขณะที่นั่งมองร่างบางบนเตียง จนกระทั่งท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีคราม ผมถึงได้พาตัวเองออกจากห้องพักห้องนี้เพื่อกลับไปที่บ้านของแจบอม โดยที่ผมก็ไม่ลืมสั่งอาหารมื้อเย็นและวางเงินจำนวนหนึ่งทิ้งไว้ให้มาร์ค นอกจากนี้ก็ยังเขียนข้อความและวางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกด้วยว่า


พรุ่งนี้จะมาหาใหม่ ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ

 


ผมใช้เวลาขับรถกลับมาที่บ้านของแจบอมมากพอสมควร เมื่อกลับมาถึงผมก็ต้องอึ้งนิดหน่อยที่เห็นรถของแจบอมจอดอยู่ก่อนแล้ว และเมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นเขานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก


แจบอมหันมามองผมด้วยสายตานิ่งเฉย จากนั้นก็กวักมือเรียกให้ผมเดินไปหาเขาและทันทีที่ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ร่างสูงก็กระชากตัวผมอย่างแรง จนผมนั่งคร่อมตักอีกฝ่ายไว้


“ไปไหนมา” เสียงเย็นยะเยือกของแจบอมทำให้ผมเสียววาบไปทั่วทั้งดู


“ไปหาเพื่อนมา” ผมตอบและพยายามจะขยับตัวลงจากตักของอีกฝ่าย แต่แจบอมก็ไม่ยอม เขาใช้แขนทั้งสองข้างกอดรัดเอวผมไว้แน่น


“ทีหลังอย่ากลับมืดแบบนี้สิ เป็นห่วง” ว่าจบ แจบอมก็ซุกใบหน้าลงมาที่ลำคอของผม ริมฝีปากอุ่นขบเม้มผิวเนื้อของผมเบาๆ ราวกับจะกระตุ้นอารมณ์ให้กัน และแจบอมก็ทำสำเร็จ เมื่อเขาส่งมอบสัมผัสมาให้ผม ผมก็หลับตารับสัมผัสของอีกฝ่าย


นอกจากริมฝีปากแล้ว ฝ่ามือของแจบอมก็อยู่ไม่สุข เขาไล้ฝ่ามือเข้าไปใต้เสื้อของผม บีบเค้นเนื้อตรงสะโพกแรงๆ หลายครั้งก่อนจะกดกระชับให้ร่างกายเราแนบชิดกันมากกว่าเดิม


“อืม...” ผมครางในลำคออย่างพึงพอใจกับสัมผัสของแจบอม ยอมรับว่าหลังๆ มานี้เราไม่ค่อยจะได้ทำเรื่องอย่างว่ากันเพราะแจบอมก็กลับดึก ส่วนผมก็หลับก่อนที่เขาจะกลับมา


แต่วันนี้เขากลับเร็วแถมผมยังอารมณ์ดี ก็เลยไม่คิดจะปฏิเสธ


“ตรงนี้เลยไหม?” แจบอมผละริมฝีปากออกและเอ่ยถาม แววตาของอีกฝ่ายสื่อชัดเจนว่าต้องการผมมากแค่ไหน


“ถ้าอยากให้คนอื่นเดินมาเห็นก็เอาสิ” ผมตอบกลับไปอย่างไม่แคร์และทำท่าจะถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออก แต่แจบอมก็จับมือห้ามไว้ซะก่อน


“ใครจะยอมล่ะ ฉันหวงนายจะแย่” เมื่อเขาพูดจบ ก็อุ้มผมและพาขึ้นห้องทันที พอเข้ามาในห้องแล้วแจบอมก็ไม่รอช้า เขาวางผมลงเตียงและถอดเสื้อผ้าของตัวเองทันที ส่วนตัวผมก็ทำเช่นเดียวกับเขา


เสื้อผ้าของเราทั้งสองคนถูกโยนไปกองกันพื้นอย่างไม่ใยดี จากนั้นเสียงครางกระเส่าของผมก็ดังขึ้นประสานไปพร้อมกับแรงกระแทกที่
แจบอมส่งมาให้



(ต่อ)

◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆


เช้าวันต่อมา


เมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่พบแจบอมนอนอยู่ข้างกันแล้ว พอเหลือบสายตามองไปรอบๆ ตัว ผมก็เจอกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ข้อความที่ถูกเขียนเอาไว้ทำให้ผมต้องเบะปากใส่


สุดยอด


ผมรู้ว่าความหมายของคำว่าสุดยอดคืออะไร ก็อย่างที่เคยบอกไป ช่วงนี้แจบอมยุ่งๆ เราก็เลยเว้นการทำเรื่องอย่างว่ากันไป แจบอมไปทำงาน ส่วนผมก็ไปเรียน เวลาของเราไม่ค่อยจะตรงกันเท่าไร แต่พอเมื่อคืนเรากลับมาทำกันอีกครั้ง ทุกอย่างก็เร้าร้อนจุใจเหมือนเดิม


ผมบอกแล้วว่า...เซ็กซ์ของแจบอมน่ะ ทำให้ผมขาดไม่ได้


ผมวางกระดาษโน้ตไว้ที่เดิม จากนั้นก็ลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยผมก็ลงมาข้างล่าง รู้สึกสบายตาขึ้นมาหน่อยเมื่อไม่เห็นเด็กสาวจากบ้านเด็กกำพร้าเลยสักคน


“อ้าว คุณจินยอง หิวหรือยังคะ?”


ป้าจูยองเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับคำถามที่ซ้ำกับเมื่อวาน ผมยิ้มและส่ายหน้าไปมาส่งกลับไป


“ไม่หิวครับ แล้วเด็กๆ ไม่มาเหรอครับ?”


พอผมถามไปแบบนั้น ป้าจูยองก็ทำสีหน้าไม่ค่อยดีส่งกลับมาจนทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเป็นปม


“เมื่อวานคุณจินยองดุเด็กๆ นี่คะ พวกเธอเลยกลัวไม่กล้ามากันอีก” คำบอกเล่าจากป้าจูยองทำให้ผมร้องอ๋อในใจ เป็นแบบนี้สินะ


“ผมขอโทษด้วยนะครับที่อารมณ์ร้อน เมื่อวานก็หงุดหงิดนิดหน่อยที่เด็กๆ ทำท่าทางหวาดกลัวผม ยังไงก็ฝากป้าจูยองบอกพวกเธอด้วยว่าผมขอโทษแล้วก็ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้”


พูดจบผมก็เดินเลี่ยงออกมาเลย ถึงผมจะเป็นคนแบบนี้ แต่ผมก็รู้ว่าถ้าผมยังทำตัวให้เด็กสาวเหล่านั้นกลัวมากกว่าเดิม คนที่เดือดร้อนก็คือป้าจูยอง เพราะถ้าไม่มีเด็กๆ มาคอยช่วย งานทั้งหลายก็จะตกมาอยู่ที่ป้าจูยองคนเดียว


แล้วทำไมผมต้องทำให้ป้าจูยองลำบากขนาดนั้นล่ะ


ผมขับรถออกจากบ้านของแจบอมและมุ่งไปยังเส้นทางที่เมื่อวานเพิ่งจากมา ระหว่างทางผมก็แวะซื้อของกินติดมือไปด้วยเพราะผมไม่รู้ว่ามาร์คตื่นหรือหาอะไรใส่ท้องบ้างหรือยัง


น่าแปลกนิดหน่อยที่ป่านนี้แล้วแจ็คสันยังไม่วิ่งโล่มาหาผม การที่มาร์คหายตัวมาแบบนี้ มีเหรอที่แจ็คสันจะไม่รู้ เขาต้องรู้สึก ต้องโมโหจนเป็นบ้าสิ แต่ทำไมเขายังไม่เคลื่อนไหวอะไรเลยนะ แปลกจริงๆ


พอผมถึงโรงแรงที่มาร์คพักอยู่ ผมก็หาที่จอดรถและเข้าไปด้านในทันที พอเปิดประตูห้องเข้ามาผมก็เจอกับภาพเดิมๆ ที่เมื่อวานก็เพิ่งได้เห็นไป


มาร์คนั่งอยู่บนโซฟา ชันเข่าทั้งสองข้างและกอดเอาไว้ เขาร้องไห้ออกมาเงียบๆ แววตาที่เคลือบไปด้วยน้ำตาของเขาดูเศร้าหมองและน่าสงสาร แต่สำหรับผมคือน่าสมเพช มาร์คเหม่อลอยไร้สติ ขนาดผมเดินเข้ามาข้างใน ปิดประตู และวางของไว้บนโต๊ะกระจกแล้ว เขายังไม่ขยับเลยสักนิด


“อ๊ะ...” กระป๋องน้ำอัดลมเย็นๆ ถูกหยิบขึ้นมาและแนบไปกับแก้มใสๆ ของอีกฝ่าย ความเย็นทำให้มาร์คสะดุ้งและเบนสายตามามองผมทันที และผมก็เห็นว่าในแววตาที่เศร้าหมองเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนมาเป็นแววตาที่ดีใจและมีความหวัง


มีความหวังงั้นเหรอ


“กินอะไรหรือยัง?” ผมถามและนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวอีกตัว ขณะถามสายตาก็ไม่ได้จ้องมองไปที่คู่สนทนาเท่าไร


“ยังเลย” คำตอบแผ่วเบาที่ตอบกลับมาทำให้ผมหันไปมอง และเมื่อสำรวจดีๆ แล้วผมก็พบว่ามาร์คยังอยู่ในชุดเดิม เขายังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยด้วยซ้ำ


“แล้วตื่นนานหรือยัง?”


“นานแล้ว...ตั้งแต่เมื่อคืน” คำตอบของมาร์คทำให้ผมเงยหน้ามองเขาอีกครั้งพร้อมๆ กับมือที่ชะงักค้าง ถ้าเทียบช่วงเวลาตามที่มาร์คบอก ในขณะที่อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาและอยู่กับความเงียบเหงา ผมก็อยู่กับแจบอมและกำลังมีความสุข


พอคิดมาถึงตรงนี้...โคตรสะใจเลยว่ะ


“แล้ว...”


“เรานอนไม่หลับ พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอจินยองเราก็ข่มตานอนไม่ได้เลย...มันเหมือนฝันร้าย...ฮึก...” สุดท้ายมาร์คก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนได้ น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาเท่ากับจำนวนความเจ็บปวดในใจ และก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องแสดงความรู้สึกห่วงใยหวังดีให้อีกฝ่าย


ผมเคลื่อนตัวจากโซฟาที่นั่งอยู่ไปนั่งโซฟาตัวเดียวกับมาร์ค ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดและลูบหลังปลอบประโลม เสียงสะอื้นและอาการสั่นกลัวของอีกฝ่ายชัดเจนจนผมเผลอยิ้มออกมา แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น


“ไม่ต้องคิดมากนะ ตอนนี้นายปลอดภัยแล้ว” คำปลอบโยนที่ผมพูดออกไป ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม ก็แค่พูดออกไปให้อีกฝ่ายรู้สึกดี พอมาร์คได้ฟังแบบนั้นเขาก็ผละตัวออกและเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง


“ห้ามบอกแจ็คสันนะ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามบอก...ถือว่าเราขอร้อง นะจินยอง...” มาร์คเอ่ยอ้อนวอนพร้อมน้ำตาและเสียงที่สั่นพร่า แววตาของเขาผสมปนเปไปด้วยความกลัวและหวาดหวั่น คำขอร้องของเขาทำให้ผมต้องพยักหน้าและรับปากไปอย่างเสียไม่ได้


ผมจะไม่บอกแจ็คสันจนกว่าผมจะคิดออกว่าจะทำยังไงกับมาร์ค ต้วนดี


“งั้นกินข้าวนะ เราซื้อมาเยอะเลย”


จากนั้นผมและมาร์คก็นั่งกินข้าวไปพร้อมๆ กัน นอกจากนั้นก็ยังพูดคุยกันตามประสาเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทและไว้ใจกัน แน่นอนว่าสำหรับมาร์คอาจจะคิดแบบนั้น แต่สำหรับผมมันคือละครฉากหนึ่งเท่านั้น


และเมื่อเรากินข้าวเสร็จ ผมก็เริ่มเข้าบทสนทนาจริงจังทันที ผมต้องรู้ให้ได้ว่าแจ็คสันมันทำอะไรกับมาร์คบ้าง


“เรารู้นะว่ามันเจ็บปวด แต่เราอยากให้มาร์คเราให้เราฟัง...จะได้ไหม?” ผมทำเสียงแผ่วๆ และส่งสายตาวอนขอไปให้อีกฝ่าย ยอมรับเลยว่าก็ยากพอสมควรที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่พอเห็นท่าทางของมาร์คแล้วผมก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีในระดับหนึ่ง


“เราจะเล่าให้ฟัง...ทั้งหมดเลย”


สิ้นคำตอบรับ มาร์คก็เปิดปากเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาตลอดหนึ่งเดือนให้ผมฟัง คำบอกเล่ามาพร้อมกับน้ำตาและเสียงสะอื้น มีบ้างบางครั้งที่มาร์คหยุดพูดไปเพราะก้อนสะอื้นมันจุกอยู่ที่ลำคอ แววตาของเขาเศร้าจนน่าสงสาร


แจ็คสันมันกลายเป็นคนโรคจิตไปแล้วจริงๆ


จากที่มาร์คเล่า ตั้งแต่วันที่ผมให้เบอร์ตัวเองกับแจ็คสันไป แจ็คสันพยายามทำตามที่ผมแนะนำไป เขาบอกว่าจะให้เบอร์ผมหากมาร์คต้องการ แต่มาร์คกลับไม่เชื่อ เขาไม่ได้ออกไปหาแจ็คสันตามที่อีกฝ่ายเสนอ


ฟังมาถึงตรงนี้ผมก็รู้แล้วล่ะว่าแจ็คสันมันคงโกรธและโมโห เพราะในวันถัดมาขณะที่มาร์คกำลังจะเข้าเรียน แจ็คสันก็ดักเจอและลากมาร์คออกจากมหาวิทยาลัยไป


ปลายทางที่เขาพามาร์คไปขังไว้ก็แถวๆ อู่ต่อเรือเก่าที่ผมเดาว่าน่าจะเป็นของพ่อแม่แจ็คสัน มาร์คบอกว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ในห้องๆ หนึ่งภายในอู่ต่อเรือนั้น ทุกอย่างพร้อมสำหรับการใช้ชีวิต แต่ไม่ใช่การอยู่กับแจ็คสัน


และเรื่องที่ผมคาดเดาเอาไว้ก็ไม่ผิดแปลกไปเลย นอกจากจะกักขังแล้ว เวลาที่แจ็คสันไม่ได้ดั่งใจเขาก็จะทำรุนแรงกับมาร์คทุกอย่าง การมีเซ็กซ์กันโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอมมันเรียกว่าข่มขืน...แจ็คสันทำมันลงไปแล้ว เขาทำมันอีกครั้ง


ไม่รู้ว่ากี่ครั้งกี่หน มาร์คต้องทนรับสภาพของตัวเองตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาไม่สามารถนอนหลับได้หากในห้องๆ นั้นมีแจ็คสัน ฟังมาขนาดนี้ผมก็รู้สึกสะเทือนใจ...


แต่ทุกครั้งที่แจ็คสันข่มขืนมาร์ค แจ็คสันก็จะพร่ำบอกคำว่ารักกรอกหูมาร์คทุกครั้ง และมาร์คก็เลือกที่จะปฏิเสธคำบอกรักนั่น...เหมือนกับผม


ผมเข้าใจเขาในส่วนนี้...ผมคิดว่ามาร์คไม่เชื่อในความรักแล้ว


“ยังเชื่อในความรักอยู่ไหม?” ที่ผมถามออกไปก็เหมือนกับถามตัวเองซ้ำอีกครั้ง มาร์คคือการส่ายหน้าไปมา


“...เราไม่รู้”


คำตอบจากปากของอีกฝ่ายทำให้ผมตวัดสายตาไปมอง สีหน้าที่คล้ายกังวลของมาร์คทำให้ผมไปต่อไม่ถูก มาร์คกำลังสับสนงั้นเหรอ? สับสนเหมือนผมหรือเปล่านะ


ผมหยุดถามในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา จากนั้นมาร์คก็เล่าต่อ ในคืนก่อนวันที่เขาจะโทรหาผม คืนนั้นแจ็คสันกลับมาหามาร์คที่ห้องในอู่ต่อเรือ และแน่นอนว่าแจ็คสันก็ทำเรื่องเลวร้ายซ้ำอีกครั้ง บทรักที่มาร์คเฝ้าแต่ปฏิเสธเกิดขึ้นซ้ำๆ ตลอดทั้งคืน และเมื่อเวลาเช้ามาถึงแจ็คสันก็หายไป


แต่ที่เหลือทิ้งไว้คือโทรศัพท์ของมาร์ค


มาร์คไม่รู้ว่าแจ็คสันจงใจทิ้งโทรศัพท์ไว้หรือเขาพลาดท่ากันแน่ แต่ในเมื่อโอกาสมาถึง มาร์คก็โทรหาผมทันที...ถามว่าเขาได้เบอร์ของผมมาได้ยังไง คำตอบคือมันอยู่ในเครื่องของมาร์คเอง


และเมื่อวานผมก็ไปรับเขา อาจจะไปไม่ถึงอู่ต่อเรือที่มาร์คบอก แต่ถ้าขับรถเลยไปอีกนิดก็คงถึง อย่างที่ผมเคยบอกไว้ สภาพของมาร์คสาหัสมากจริงๆ มันคงกลายเป็นฝันร้ายไปตลอดชีวิตของเขา


“พอเถอะ เราไม่อยากฟังแล้ว” ผมบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตามที่ใจรู้สึก มาร์คจึงเงียบเสียงลงพร้อมกับสะอื้นจนตัวสั่น ร่างบางไม่แพ้กันโผเข้ากอดผมแน่นและซุกใบหน้าลงที่หน้าอก เสียงสะอื้นของมาร์คดังไปทั่ว...และก็ดังซ้อนทับกับเสียงสะอื้นของผมในอดีต


ที่ผ่านมาผมเคยเสียใจ...ผมจำได้





(อัพครั้งที่2 100%)

22/8/17 อยากกรีดร้องงง รู้สึกว่าตอนนี้จินยองจะใจเย็นมากๆ ไม่ทำอะไรสักที 55555555 เหม่ยลีลาเองแหละค่ะ ยังอยากเห็นจินยองเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆ อยู่ ยังไม่อยากให้ลูกเป็นนางมาร ฮืออ จะถามว่ามาร์คจิน หรือ จินมาร์ค ดี มาร์คจินกด1 จินมาร์คกด2 กดตัวเลขตามด้วยคอมเมนต์ยาวๆ แล้วส่งมาเลย อยากอ่านคอมเมนต์ใจจะขาด แต่คนอ่านไม่ค่อยเมนต์ /ซับน้ำตาาาา/

ปล. เข้าไปหวีดได้นะคะ #อย่าถามหารัก แล้วเจอกันในแท็กเน้อ

20/8/17 ว๊ายยยย เป็นไงล่ะทุกคนน ฮื้ออ เขาจูบกันด้วยแหละ จูบแรกมาแล้ว จูบ สอง สาม สี่ ห้า จะตามมาไหมรอดูเลยนะ อาจจะไม่ถูกใจใครบ้างก็ขอโทษด้วยนะคะ แต่นี่คือพล็อตที่เหม่ยเขียนไว้แต่แรกแล้ว ถามว่าจินยองจะใจอ่อนได้หรือยัง ยังค่ะ ตอนนี้ยัง แต่อนาคตไม่แน่ และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะทันเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นไหม...ได้แต่พนมมือขอพร ขอให้จินยองใจเย็นในเร็ววัน 

มีอีกเรื่องที่เหม่ยอยากจะพูดจริงๆ ค่ะ ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลยแต่เกี่ยวกับเหม่ยนี่แหละ เหม่ยรู้นะว่าเหม่ยมาช้า บางทีก็มาน้อย อันนี้เหม่ยรู้ตัวค่ะและเหม่ยก็ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ 

เหม่ยไม่ได้อยากได้ยอดคอมเมนต์ที่มากมาย ไม่ได้อยากให้เรื่องติดท็อป แต่ที่เหม่ยอยากได้คือกำลังใจจากทุกคนค่ะ พอเปิดเข้ามาเห็นกำลังใจจากทุกคนที่ส่งต่อให้กัน เหม่ยยิ้มทุกครั้งเลยนะ เหม่ยอยากยิ้มทุกครั้งที่ได้รับกำลังใจจากทุกคนค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม คนที่เข้ามาอ่านจะส่งกำลังใจหรือไม่ เหม่ยก็จะเขียนต่อไปค่ะ เพราะเหม่ยเห็นกำลังใจจากคนที่ส่งมาให้ตลอดๆ สำคัญที่สุด ขอบคุณทุกคนที่ส่งกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ เหม่ยยิ้มเพราะกำลังใจของทุกคนจริงๆ ขอบคุณมากๆ ค่ะ -/\-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1304 Lunyes (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:09
    สงสารมาร์คอ่าต้องทนทรมานกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งที่ตัวเองไม่ได้รู้เรื่องอะไรเรย จินยองพอเถอะนะ ปล่อยให้อดีตมันผ่านไปและอยู่กับปัจจุบันดีกว่าก่อนที่อะไรๆ มันจะสายเกินไป
    #1,304
    0
  2. #1279 Defnan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 05:05
    ขอโหวตจินมาร์ค อิอิ
    #1,279
    0
  3. #1272 greattiee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 14:39
    จะทันเหตุการณ์อะไรอีกว่ะเนี้ยยยย โอ๊ยยยย ทั้งหน่วงทั้งเกลียดทั้งสงสารทั้งรำคาญ จย. อารมณ์มันปรวนเปไปหมด
    #1,272
    0
  4. #1246 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:26
    ทั้งแจ็คสันและจินยองไม่ควรที่จะไปทำร้ายมาร์คขนาดนี้เลยนะ การกลายเป็นคนที่ต้องหวาดระแวงตลอดเวลามันไม่มีความสุขเลยสักนิด ทั้งแจ็คสันทั้งแจบอมใกล้จะบ้าเต็มทนแล้ว ตอนนี้แจบอมเตรียมจะไปจากจินยองหรือเปล่าทำไมถึงเว้นระยะห่างขนาดนั้น คงคิดว่าความรักที่มีให้มันทำให้อึดอัดใจรึเผล่า
    #1,246
    0
  5. #1225 โจอี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 11:56
    สงสารมาร์คอะ ไม่รู้จะโทษใครดี โทษที่จินยองทำให้เรื่องวันนั้นมันเกิดหรือโทษแจ็คสันที่ขืนใจมาร์คแบบนั้น เราว่าคนที่โดนข่มขืนไม่มีใครมีความสุขหรอกโดยเฉพาะมาร์คที่โดนกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
    #1,225
    0
  6. #1198 shierichi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 01:20
    เราว่ามาร์คเริ่มๆเข้าใจฟีลแบบจินยองแล้วนะ เลิกแค้นมาร์คแล้วไปแค้นผู้หญิงคนนั้นแทนเถอะแงง
    #1,198
    0
  7. #1166 มะเอยเนย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    ทำไมมาร์คต้องมาเจออะไรที่เลวร้ายขนาดนี้อะ ฮื่อออ สงสารมาร์ค
    #1,166
    0
  8. #726 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:08
    รักพี่เขาก็บอกพี่เขาไปสิจินยอง
    #726
    0
  9. #675 cinncookie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 12:51
    จินยองอ่า เริ่มรักแจบอมแล้วสินะ
    #675
    0
  10. #668 ออมม่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 20:36
    ไม่ว่าจะมาร์คจินหรือจินมาร์ค มันไม่โอ พี่แจบอมรู้จะแย่เอาน้าาาาา
    #668
    0
  11. #655 NENE1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 01:55
    เราสับสนไปหมดแล้ว ตกลงจะทำอะไรยังไงน่า แจ็คสันต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรอ แล้วมาร์คนี่อ่อนแอมากนะ ก็ว่าแหละอยู่กับครอบครัวดีๆ แต่จินยองก็ไม่ทำไรสักทีอ่ะ เรื่องมันก็เลยเกิดขึ้นซ้ำๆวนไปวนมา แจ็คสันเลยกลายเป็นคนไม่ดีไปเลยเพราะรักมาร์คก็เลยทำไม่ดีกับมาร์ค ตกลงจะกลับมาคืนดีกันได้ไหมนะแจ็คทำขนาดนั้นอ่ะ จินยองจะรู้ไหมก็เจบีรักตัวเองมากแค่ไหนถึงได้ยอมขนาดนั้น // สู้ๆนะคะ มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #655
    0
  12. #654 SuthidaPhloiram (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:24
    สงสารมาร์คมากกกก
    #654
    0
  13. #653 baby_baer1127 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 19:37
    กด2เลยค่ะ พี่มาร์คเคะมากกกกกก แต่ขอกดเบอร์บีเนียร์ได้มั้ยคะ แล้วเมื่อไหร่จินยองจะเปิดใจ อยากเห็นเขารักกันนนน
    #653
    0
  14. #652 Jannie18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 13:23
    จินยองตอนนี้คงแบบเห็นใจและสงสารนะ แต่ยังไงความแค้นก็ยังมีอยู่อีกอ่ะ
    #652
    0
  15. #651 Ploy Snw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 12:47
    ชอบทั้งคู่เลยอะ มาร์คจิน จินมาร์ค สลับๆกันไรท์ 55555555555555
    #651
    0
  16. #650 cinncookie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 06:06
    ไม่กดอ่ะ เราจะเอาแค่bnior เท่านั้น~
    #650
    0
  17. #649 Warabiw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:08
    น้องจินยองเป็นนางฟ้าตัวน้อยหน่ะดีที่สุดแล้วนะลู๊กกก5555 อยากให้มาร์คมีชีวิตที่สดใส ตัวละครแจ็คเริ่มจะมีมิติที่ลึกลับซับซ้อน สิ่งที่ทำจะเกินคำว่ารักที่พร่ำบอกไปหล่ะนะ น่าตีจริงๆเลยตาแจ็ค | สู้ๆนะไรท์ สาดกำลังใจสิบกะละมัง
    #649
    0
  18. #648 norrijung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:33
    แสดงว่าแจ็คสันจงใจที่ให้มันดย่างนั้น แต่มันเพื่ออะไร แจ็คสันต้องสะกดลอยามมาร์คกับจินยองแน่เลย หรือแจ็คสันต้องการจับพิรุธอะไรหรือเปล่าระหว่างสองคนนี้ แอบตื่นเต้นว่าเรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไง
    #648
    0
  19. #647 noey3110 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:32
    กด 1 ค้าาาาา
    #647
    0
  20. #646 NENE1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 02:56
    จินยองจะทำไงต่อไปน้าาาาา
    #646
    0
  21. #645 Naniile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:04
    มาร์คน่าสงสารอะไรขนาดนี้ จะไม่เป็นไรไปก่อนใช่มั้ย
    #645
    0
  22. #644 Ploy Snw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:35
    สงสารมาร์ค มาร์คก็ชอบจินยองนี่นะ555555 แกเป็นห่วงมาร์คจริงๆแล้วจินยอง ทำมาปากแข็ง ไหนแผนไรอีกอะ งัดมาเลยลูก นางร้ายของแม่
    #644
    0
  23. #643 Jannie18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:12
    ไฟท์ติ้งๆ
    #643
    0
  24. #642 Jannie18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:11
    จินยองนี่ว่าทำได้แค่กับแจบอมอ่ะกับคนอื่นหมดสิทธิ์นะคะ
    #642
    0
  25. #641 cinncookie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:51
    จินยองเป็นเคะนะ เป็นเมะให้มาร์คไม่ได้หรอก (เกี่ยวหรอ?) //สู้ๆนะคะ ไรท์ จะมาช้าหรือมาน้อยก็ได้ ขอแค่อย่าทิ้งเรื่องนี้ไปก็พอแล้วค่ะ
    #641
    0