จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 13 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.12 [อัพครั้งที่2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา



| EP.12 |


งานประมูลเริ่มขึ้นแล้ว พิธีกรสองคนกำลังกล่าวเปิดงานอยู่บนเวทีแต่ผมไมได้สนใจในสิ่งที่พวกเขาพูดเลยสักนิด ตอนนี้ในหัวของผมเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะประมูลสิ่งที่แจบอมเพิ่งบอกกับผมมาได้


ผมคิดไม่ตกเลยกับสถานการณ์ตอนนี้ มองไปรอบๆ ก็เห็นแต่เหล่าเศรษฐีมีเงินและนักธุรกิจนั่งเรียงรายรอที่จะยกแผ่นป้ายเสนอราคา


ย้อนกลับมาที่ตัวผม...ผมไม่ได้มีเงินเยอะขนาดจะไปสู้กับคนพวกนั้นเลยนะ


"อย่าเครียดสิ" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากคนข้างกายเรียกให้สติของผมกลับมา แจบอมยังคงปั้นสีหน้าได้เรียบเฉยเหมือนเคย


"เลว!" ผมกัดฟันและเอ่ยต่อว่าอีกฝ่ายออกไป โมโหมากๆ ที่เขาเพิ่งมาบอกเรื่องนี้กับผมและยังใช้มันในการรั้งให้ผมไม่สามารถไปไหนได้


ปาร์ค ยองมิน คือพ่อของผมเอง


ผมคิดนะว่าแจบอมอาจจะรู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแต่เขาไม่บอกผม และต่อให้ตอนนี้ผมจะพยายามเค้นคอเขามากแค่ไหน แจบอมก็ไม่มีวันคายความลับที่เขาไปรู้และเอามาบอกกับผมหรอก


แววตาของแจบอมเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่มีแววว่าเขาจะยอมอ่อนข้อหรือใจดีให้กับผมอีกต่อไป


"ก็ถ้าอยากได้มันมา ก็ต้องแลก...ยอมไหมล่ะ?" น้ำเสียงและคำพูดของแจบอมทำให้ผมเงียบ แทบจะคิดไม่ออกแล้วว่าจะต้องทำอะไร เหมือนติดกับดักนายพรานแล้วไม่มีทางรอดออกไปได้ แจบอมร้ายกว่าที่ผมคิดอีก


"เสียหายหลายล้านอย่ามาว่ากันละกัน" ผมบอกไปแค่นั้นและนั่งนิ่งๆ. พร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปม


มาคิดดูดีๆ ผมมีแต่เสียกับเสีย แพลนงานที่พ่อของผมคิดไว้เป็นอย่างดีถูกนำมาประมูลหลังจากที่เขาตาย มันน่าเจ็บใจเหลือเกินที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีของแบบนี้อยู่ด้วย ผมคิดว่าพ่อไม่น่าจะทิ้งอะไรไว้แล้วนะนอกจากเงินมากมายที่อยู่ในบัญชีของผม


แล้วการที่แจบอมให้ผมประมูลงานชิ้นนั้น แน่นอนว่าต้องเป็นเงินของเขาอยู่แล้วที่เอามาจ่าย แต่ผมก็จะกลายเป็นหนี้อีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ หนี้ที่แจบอมไม่ได้ต้องการให้ชดใช้ด้วยเงิน หากแต่เป็นร่างกายและจิตใจของผม


น่าขำที่เขาคิดว่าผมจะรักเขาเข้าสักวัน แจบอมไม่ใช่คนโง่แต่เขากลับทำเป็นโง่ในเรื่องๆนี้


เขาโง่...ที่ต้องการความรักจากคนแบบผม


สิ่งที่ถูกนำมาประมูลมีมากมาย ล้วนแต่เป็นของที่มีราคามหาศาลแต่หากได้ไปครอบครองก็คงสร้างผลกำไรให้มากมายไม่รู้กี่เท่า


เหมือนกับงานที่พ่อผมคิดและวางแผนไว้แล้วนั่นแหละ มันคล้ายจะเป็นถนนในอุโมงค์ที่สร้างขึ้นกลางแม่น้ำสายหลักของประเทศ แค่ฟังผมก็อึ้งทึ่งแล้ว และเมื่อมารู้ตัวเลขที่แจบอมและพ่อของเขาจะได้หากประมูลแพลนงานนั้นมาและทุ่มทุนสร้าง ผมบอกเลยว่ามันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม


แต่ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นเจ้าของผลงานชิ้นนั้นทั้งๆ ที่พ่อของผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แจบอมบอกผมว่าคนที่เอาแพลนงานนี้มาประมูลเป็นบริษัทต่างประเทศแถมยังไม่เปิดเผยตัวตนด้วย ผมก็เดาเอานะว่าอาจจะเป็นบริษัทที่พอเข้าทำงานด้วยในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่


ก่อนที่พ่อจะตาย พ่อทำงานอย่างบ้าคลั่ง ผมก็ไม่รู้ว่างานของพ่อมีอะไรบ้าง หลักฐานสักชิ้นพ่อก็ไม่เหลือให้ผมได้เห็น


“มาถึงของประมูลชิ้นสุดท้ายแล้วค่ะ เป็นผลงานชิ้นเอกและมีค่าที่สุดของนักวิศวกรรมที่เสียชีวิตไปแล้ว น่าเสียดายมากๆ ที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นผลงานของตนในตอนที่เป็นของจริง” พิธีกรหญิงกล่าวขึ้น


“ใช่ครับ แต่ในค่ำคืนนี้บริษัทเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้ตัดสินใจจัดประมูลผลงานชิ้นนี้ ราคาเริ่มต้นคือเจ็ดสิบล้านวอนครับ!


ทันทีที่พิธีกรชายกล่าวจบ บรรดาคนมีเงินก็ยกป้ายพร้อมเสนอราคาที่ฟากฟันกันอย่างดุเดือด ผมนั่งมองคนพวกนั้นพร้อมกับหัวใจที่บีบรัดจนเจ็บปวด ผมอยากได้งานของพ่อมาเก็บไว้เป็นของต่างหน้า ผมไม่อยากให้งานของพ่อตกไปอยู่ในมือของใครทั้งนั้น แต่ผมไม่มีเงินมากพอที่จะสู้กับคนพวกนี้


และผมก็ไม่อยากใช้เงินของแจบอมด้วย


“ยกสิ ไม่อยากได้หรือไง?” แจบอมสะกิดพร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงไม่สะทกสะท้านใดๆ ผมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง ก่อนจะตัดสินใจยกป้ายและกล่าวราคาที่คิดว่าน่าจะชนะ


“สามร้อยล้านวอน!”  สิ้นเสียงของผม บรรดานักธุรกิจและคนรวยก็พากันส่งเสียงฮือฮาและมองมาที่ผมด้วยความสงสัย เสียงพูดคุยซักถามว่าผมเป็นใครนั่นดังไปทั่ว


“สามร้อยห้าสิบล้านวอน!” ท่ามกลางเสียงพูดคุยของคนในงาน ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งงาน ผมรีบตวัดสายตาไปมองคนที่กล้าเสนอราคาที่มากกว่าผม ร่างสูงในชุดสูทดูดีและใบหน้าที่ผมรู้สึกว่าเคยเห็น เขากำลังมองมาทางผมพร้อมส่งยิ้มกวนประสาทมาให้


ผมรู้แล้ว...ยูคยอมอะไรนั่นเอง


“กวนประสาทจริง” ผมส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่ชอบใจ แจบอมมองตามสายตาของผมแล้วก็ยกยิ้ม


“เจอคู่แข่งแล้วล่ะ” เขาบอกออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งๆ ที่เขาเป็นคนสั่งทำผมประมูลผลงานของพ่อตัวเองเนี่ยนะ


“แล้วจะทำยังไง เงินต้องสูงขึ้นอีกมากแน่ๆ” ครั้งนี้ผมคงต้องขอความเห็นจากผู้ชายที่ผมเกลียด แจบอมยกยิ้มมุมปากและยักไหล่


“แล้วไง เท่าไหนก็เท่านั้น ตามสบายเลยที่รัก” พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าลงมากดจูบที่แก้มและริมฝีปากของผม การกระทำของแจบอมตกอยู่ในสายตาของคนทั้งงานรวมถึงมาร์ค แจ็คสัน และยูคยอมที่กำลังมองมา


และหลังจากที่แจบอมผละออกไป เหล่าคนในสังคมไฮโซก็เริ่มพูดถึงผมอีกครั้ง ทุกคนสงสัยในเรื่องเดียวกันว่าผมคือใครแล้วทำไมถึงมากับทายาทของ I กรุ๊ปได้


หึ ผมเป็นลูกของเจ้าของผลงานที่กำลังประมูลอยู่ หากพูดไปคงน่าสมเพชน่าดู


*


พอเหล่าไฮโซซุบซิบเรื่องของผมจนพอใจและเงียบเสียงลง พิธีกรก็ดำเนินการประมูลต่อ เป็นอย่างที่ผมบอกนั่นแหละราคาประมูลสูงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เกินห้าร้อยล้านวอนไปแล้ว


นี่ก็เท่ากับว่าผมเป็นหนี้แจบอมมหาศาล


เสียงกล่าวราคาตอนที่ผมยกแผ่นป้ายทำให้เหล่าไฮโซที่ยอมแพ้ฮือฮาครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคนคงคิดแหละว่าผมไม่น่าจะมีเงินมากขนาดที่จะเอามาจ่ายค่าของประมูลและก็คงคิดต่อได้ว่าถ้าไม่ใช่เงินของผมก็คงเป็นเงินของผู้ชายข้างๆ


แต่แจบอมกลับนิ่งเฉยไม่สะท้านกับตัวเลขที่เพิ่มขึ้น เหมือนเขาพอใจกับตัวเลขพวกนั้นมากกว่า


"โธ่เว้ย!" ผมสบถอย่างหัวเสียที่ยูคยอมไม่ยอมถอดใจไปสักที เหมือนเขากำลังปั่นหัวผม เพราะพอเขายกป้ายเสนอราคาเสร็จเขาก็หันมายกยิ้มเยาะเย้ยใส่


น่าโมโหเป็นบ้า!


แต่ถึงจะหัวเสียแค่ไหนผมก็ยังคงยกป้ายเสนอราคาต่อไปเรื่อยๆ แอบได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของแจบอมเป็นระยะๆ ด้วย


"ตอนนี้ราคาพุ่งสูงขึ้นถึงหกร้อยล้านวอนแล้วนะคะ..." เสียงกล่าวขานราคาของพิธีกรหญิงดังขึ้นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดจนอยากจะอาละวาดใส่ แม่งน่าโมโหไปหมดเลยว่ะ


"จะไม่ไหวแล้วนะ น่ารำคาญ!!" ผมพูดกับตัวเองแต่ใส่อารมณ์เต็มที่ แจบอมได้ยินเต็มๆ ก็หันมาหาผมพร้อมกระซิบ


"เดี๋ยวก็ชนะแล้ว" คำบอกเล่าของเขาทำให้ผมรู้สึกมีความหวัง


"อีกนานแค่ไหน?"


"ตอนที่ราคาพุ่งจนถึงพันล้านไง หึ" พูดจบก็ผละออกไป คำตอบของแจบอมทำให้ผมกำมือแน่นและเก็บกลั้นอารมณ์อย่างเหลืออด พันล้านงั้นเหรอ นี่เขากะจะให้ผมอกแตกตายตรงนี้เลยหรือไง


ที่จริงผมไม่ต้องมานั่งประมูลแบบนี้ก็ได้ เงินก็ไม่ใช่เงินของผม ผลประโยชน์อะไรก็ไม่มี แต่ที่ยังนั่งอยู่และทำตามที่แจบอมบอกก็เพราะของที่ถูกนำมาประมูลเป็นผลงานของพ่อผม มีแค่ทางเดียวที่ผมจะได้รู้ว่าผลงานชิ้นนี้ปลอดภัยและจะถูกสร้างตามแบบอย่างดีก็คือการที่ให้มันมาอยู่ในมือของคนที่ผมรู้จักดีที่สุดอย่างแจบอม


อย่างน้อยๆ ผมก็อุ่นใจ


"หกร้อยห้าสิบล้านวอน" เสียงทุ้มเสียงเดิมดังขึ้นราวกับจะแกล้งให้ผมสติแตก และก็ได้ผลเพราะพอยูคยอมเสนอราคาจบยังไม่ทันได้พักหายใจผมก็ยกป้ายเสนอบ้าง


"เจ็ดร้อยล้านวอน!" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง ผมไม่รอให้มูลค่างานเพิ่มขึ้นทีละน้อยหรอก ถ้ามันจะแพงก็แพงให้ถึงที่สุด จะเป็นหนี้เท่าไรก็ช่างมัน แต่ขอให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเร็วๆ เถอะ


ผมและยูคยอมเล่นสงครามประสาทกันอย่างยาวนาน ผมรู้เลยล่ะว่าตอนนี้เขากำลังสนุกกับการปั่นหัวผมมากแค่ไหน และผมก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างๆ กายของเขามีผู้ชายอีกคนหนึ่งนั่งอยู่แต่ท่าทางจะไม่ได้สนใจงานประมูลเลยสักนิดแถมเขายังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขารำคาญยูคยอมมากแค่ไหน


แต่ก็น่าเสียดายนิดหน่อยที่ผมมองไม่เห็นใบหน้าของเขาคนนั้นอย่างชัดเจนเพราะเหมือนเจ้าตัวก็ไม่ได้อยากให้ใครเห็นใบหน้าตนเลยใส่มาส์กสีดำปิดหน้าแบบนั้น


เหอะ! มีแต่พวกแปลกๆ


"เจ็ดร้อยล้านวอนค่ะ มีใครให้ม..." พิธีกรหญิงกำลังพูดสรุปราคาที่ผมเสนอออกไป ทุกคนในงานกำลังลุ้นว่าคู่แข่งของผมจะกล้าสู้ต่อหรือยอมแพ้ ผมเองก็เช่นกัน เหลือบสายตาไปมองอีกฝ่ายก่อนจะเบิกตากว้างที่จู่ๆ ผู้ชายใส่มาส์กก็แย่งป้ายเสนอราคาไปและยกขึ้นราวกับกำลังหงุดหงิด


“เก้าร้อนล้านวอน!!!” เขาเอ่ยราคาออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ผมเดาได้ว่าเขาคงหมดความอดอทนกับยูคยอมแล้วล่ะ เพราะเมื่อเสนอราคาเสร็จเขาก็ขว้างป้ายนั่นลงพื้นและลุกเดินออกไป ไม่สนสายคาของคนทั้งงานที่จับจ้องไปที่เขาด้วย


“โคตรมีมารยาท” แจบอมพูดขึ้นราวกับขบขัน เขายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจที่เห็นคนๆ นั้นเดินออกไปและยูคยอมก็รีบวิ่งตามไปโดยไม่สนใจงานประมูล


พอทุกอย่างในงานสงบ ทุกคนก็กลับมาให้ความสนใจกับผมอีกครั้ง ป้ายเสนอราคาในมือถูกยกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับราคาที่ทำให้ทุกคนร้องอย่างตกตะลึก


“พันล้านวอน!


ทุกคนอึ้งกับจำนวนเงิน....แต่ไม่ใช่ อิม แจบอม


 


งานประมูลบ้าๆ จบลงพร้อมกับอารมณ์ขุ่นมัวของผมที่หายไป รู้สึกดีที่ได้รู้ว่างานที่พ่อทุ่มเททำตกอยู่ในมือของผม...ไม่สิ ในมือของผู้ชายที่พยายามจะผูกมัดผมต่างหาก อีกอย่างตอนนี้ผมสามารถเรียกตัวเองว่าลูกหนี้ของแจบอมได้อย่างเต็มปาก


พันล้านวอน...ผมจะไปหาเงินมากมายขนาดนี้มาคืนเขาได้ไงกัน


ระหว่างทางเดินกลับห้อง ทั้งผมและแจบอมก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เดินมาจนจะถึงห้องพัก แล้วจู่ๆ แจ็คสันก็โผล่มาดังหน้าผมไว้


“อ้าว...” ผมกำลังจะเอ่ยปากทักแต่แจบอมก็ดึงแขนผมอย่างแรงและรังให้ไปอยู่ด้านหลังของเขา กลายเป็นว่าตอนนี้แจบอมยืนประจันหน้ากับแจ็คสัน สายตาที่ทั้งสองคนส่งให้กันมันดุเดือดจนผมรู้สึกว่ากำลังจะมีสงครามเกิดขึ้น


“ไปให้พ้น” แจบอมเอ่ยด้วยเสียงเรียบเฉย แจ็คสันฟังจบก็ยกยิ้มขึ้นมา


“กูไม่ไป กูจะคุยกับจินยอง” แจ็คสันเองก็โต้กลับมาอย่างไม่ยอม ผมรู้ว่าตั้งแต่เช้าวันที่แจบอมเจอแจ็คสันในสภาพแย่ๆ และมาร์คกำลังร้องไห้ เขาทั้งคู่ก็ไม่สามารถมองหน้ากันได้อีกเลย ความสัมพันธ์ที่พวกเขาเคยมีความกันมันขาดลงโดยที่ผมก็ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง


ทำไมแจบอมต้องโกรธแจ็คสันจนเลิกคบด้วย


“กูบอกให้มึงไปไง อย่ามายุ่งกับคนของกู!” อารมณ์ของแจบอมเริ่มขาดลงเรื่อยๆ ผมเห็นเขากำมือทั้งสองข้างแน่นมากจนมือขาวซีดไร้เลือด จากที่เขาสงบนิ่งมาได้ทั้งวันตอนนี้แจบอมเริ่มจะขาดสติแล้ว


“เหอะ! มึงก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร อย่าโง่ให้มากเลย” แจ็คสันแสยะยิ้มพร้อมกับพ่นคำพูดร้ายกาจออกมา ยอมรับว่าผมไม่เข้าใจเรื่องที่พวกเขาพูดกันเท่าไร มันอาจจะเกี่ยวกับผมหรือไม่เกี่ยวก็ได้ และผมก็ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเป็นมาแบบไหน ที่เห็นสนิทกัน...มันจริงน่ะเหรอ?


ท่าทางจะไม่จริง


พลั่ก!


หมัดหนักๆ ของแจบอมกระแทกเข้าที่ใบหน้าของแจ็คสันจนเขาเซถลาไปหลายก้าว เลือดสีแดงเข้มไหลจากมุมปากจนแจ็คสันต้องยกมือขึ้นปาดมันออกไปอย่างไม่สนใจ จากนั้นเขาก็สวนกลับแจบอมด้วยแรงที่พอๆ กัน


พลั่ก! พลั่ก!


เสียงหมัดแลกหมัดของทั้งสองคนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยที่ผมเป็นผู้ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ไม่คิดจะเข้าไปห้าม นอกเหนือจากความสะใจที่เห็นคนโง่ต่อยกันผมก็อยากจะเปิดโอกาสให้คนทั้งสองได้เคลียร์กันเผื่ออะไรๆ มันจะดีขึ้น...เหรอ?


ผมยกยิ้มเมื่อหมัดลุ่นๆ ของแจบอมกระแทกเข้าใบหน้าของแจ็คสันซ้ำลงที่รอยเดิมและแจ็คสันก็สวนกลับมาอย่างไม่ยอมเช่นกัน


“หยุดนะ!” เสียงน่ารำคาญดังขึ้นขัดจังหวะมวยคู่ดุเดือดที่ผมชอบใจและอยากจะดูต่อให้จบ มาร์ครีบวิ่งเข้ามาจับทั้งแจบอมและแจ็คสันแยกออกจากกัน


ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเขาจะทำแบบนั้นทำไม เขาควรจะสะใจสิที่เห็นแจ็คสันถูกแจบอมต่อย เหมือนๆ กับผมที่โคตรสะใจตอนที่แจบอมโดนแจ็คสันสวนหมัดกลับมาน่ะ


แจบอมและแจ็คสันผละออกจากกันไปอยู่คนละมุมของทางเดิน โดยที่มาร์คยืนคั่นกลางและผมก็ยืนอยู่ข้างแจบอม มาร์คกวาดสายตามองทั้ง


แจบอมและแจ็คสันสลับกันคล้ายกำลังตำหนิผ่านสายตา แต่ก็เท่านั้นเพราะทั้งสองคนไม่ได้สำนึกอะไรหรอก


พวกเขาจ้องตากันและพร้อมที่จะพุ่งเข้าหากันได้ทุกเมื่อ


“ดูแลคนของนายเถอะมาร์ค” แจบอมว่าแล้วก็ดึงข้อมือผมให้เดินตามเขาเข้าห้อง แต่ก่อนที่จะเดินเข้าไปแจบอมก็หันกลับไปพูดอีกประโยค “เพราะฉันก็จะดูแลคนของฉันเหมือนกัน”


“ไม่ใช่นะ!...


ปึง!!


พูดจบแจบอมก็ดันผมเข้ามาในห้องและปิดประตูเสียงดัง ไม่สนใจคำตอบโต้แย้งจากมาร์คเลย ผมเห็นสายตาสั่นไหวของมาร์คด้วยนะก่อนที่จะเข้าห้องมา เขากำลังบอกผ่านสายตาว่าแจ็คสันไม่ใช่ของเขา


แต่เผอิญว่าแจ็คสันคิดต่างน่ะสิ มาร์คน่ะ...เป็นของแจ็คสันตั้งสองรอบแน่ะ


“โธ่เว้ย!!


พอเข้าห้องมาแจบอมก็ใส่อารมณ์กับข้าวของใกล้ๆ มือ จนมันพังไปหลายชิ้นแถมฝ่ามือหนาก็มีเลือดไหลออกมาตามข้อนิ้วด้วย ผมยืนมองการกระทำของอีกฝ่ายอยู่นานพอสมควรโดยที่ไม่เอ่ยห้ามใดๆ ทั้งสิ้น จนกระทั่งเลือดที่ฝ่ายมือหนามันไหลออกมาเยอะจนหยดลงพื้นและส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้อง ผมถึงต้องรีบไปหาผ้าขนหนูมาห่อมืออีกฝ่ายไว้


“เลิกบ้าได้แล้ว” ผมบอกและดันให้อีกฝ่ายนั่งลงบนโซฟาและผมก็นั่งลงข้างๆ เขา เลือดสีแดงซึมผ้าขนหนูมาเปรอะเปื้อนมือของผมจนรู้สึกสะอิดสะเอียน กลิ่นของมันทำให้ภาพๆ หนึ่งที่ผมไม่ได้เห็นมานานฉายขึ้นมาในสมอง


พ่อ เลือด ปืน


ปัง!


“ฮึก...” แล้วอยู่ๆ น้ำตาของผมก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ แจบอมที่อารมณ์สงบลงแล้วหันมามองหน้าผมพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาออกให้ ปลายนิ้วของเขาค่อยๆ สัมผัสแก้มของผมอย่างผะแผ่วและผมก็รู้สึกอุ่นวาบในใจ


แต่ถึงจะรู้สึกดีแค่ไหน ผมก็ละใบหน้าหนีและเช็ดน้ำตาให้ตัวเองอย่างลวกๆ


“ไปอาบน้ำล้างแผลเถอะ เดี๋ยวออกไปหายามาใส่แผลให้” พูดจบผมก็ถอดเสื้อนอกออกและเดินออกจากห้องไปทันที ระหว่างที่เดินก็สบถด่าตัวเองในใจที่เผลอทำตัวอ่อนแอในแจบอมเห็นในเวลาที่ไม่สมควร


พอผมเดินออกจากห้องมาแล้วก็รีบตรงไปยังเคาท์เตอร์บริการทันที ตรงนั้นมีพนักงานยืนอยู่สองสามคน


“ขอกล่องปฐมพยาบาลหนึ่งกล่องครับ” ผมบอก พนักงานพยักหน้ารับและเดินไปหยิบของมาให้ผม ผมยืนรออยู่เงียบๆ คนเดียวจนกระทั่ง


“นายเป็นใครกันนะถึงทำให้เพื่อนสนิทต่อยกันได้น่ะจินยอง” เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงกว่าผมปรากฏตัวขึ้น ผมจำเขาได้ดี...


ยูคยอม


“ไม่ใช่เรื่องของนาย” ผมตอบกลับไปและไม่สนใจเขาอีก


“แต่ฉันอยากเสือกว่ะ บอกเอาบุญหน่อยไม่ได้หรือไง”


(อัพครั้งที่2 100%)

16.7.17 กรี๊ดดดด กลับมาแล้วว กลับมาแล้วทุกคนนนน ก่อนอื่นเลยต้องกล่าวคำว่าขอโทษค่ะ /พนมมือ/ เปิดเทอมแล้ว ทุกอย่างพุ่งชนมาก หาเวลาอัพไม่ได้เลย แต่รู้สึกผิดและคิดถึงทุกคนเลยปั่นมาอัพให้อ่านค่ะ เป็นไงบ้างล่ะ ข้นกว่าเดิมมะ? อกจะแตกยัง? 55555555 มีหนักกว่านี้ ทุกคนต้องสตรองน้าาา

เอาล่ะๆ วันนี้ขอลาไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันตอนต่อไป(จะพยายามมาเร็วๆ นะคะ) 

ฝากติดแท็ก #อย่าถามหารัก ตามไปหวีดไปวีนเหม่ยได้นะ แล้วเจอกันจ้ะ 


2.7.17 แฮกๆๆ(หอบเป็นมะหมาเลย) ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีวันนี้เคลียร์ห้องก้เลยไม่ได้เปิดคอมเลย เพิ่งจะมาได้เล่นก็เกือบๆ สี่ทุ่ม ก็เลยรีบอัพทันทีเลย 

เห็นไหมว่าพี่แจบอมร้ายแค่ไหน หลังจากนี้ไปพี่แจบอมคงจะไม่ใจดีให้จินยองแล้ว แล้วมาดูความดาร์กของพี่เขากัน ส่วนยูคยอม...ปกติเหม่ยจะไม่เอายูคยอมมาแต่งเพราะว่าเหม่ยจะเก็บไว้เองคนเดียว (ผิดๆ) บางทีบทก็ไม่เหมาะไง ถึงไม่มีบทให้ แต่เรื่องนี้มีเว้ยย ดีใจแทนลูกเทพของอากาเซ่มากๆ อีกอย่างบทคยอมตอนนี้ยังน้อยอยู่เพราะค่าตัวแพงมากก 555555 แต่จะมีบทอีกทีก็อีกหลายตอน ตอนนี้แค่เอามายั่วให้อยากรู้ไว้ก่อน ร้ายมะ? เอาเป็นว่าทกคนในกัซจะอยู่ในฟิคเรื่องนี้ 555555 แต่จะออกมาตอนไหนหรือเป็นใครรอตามได้เลย บอกเลยนะ มาร์คจินหรือจินมาร์ค เดี๋ยวรู้!!

เหม่ยรู้สึกว่าวันนี้พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง พิมพ์ผิดๆ ถูกๆ สงสัยจะนอนน้อย งั้นขอตัวไปนอนก่อนนะ อ่านให้สนุกแล้วสาดกำลังใจกันด้วย

ปล.ทอล์กยาวกว่าเนื้อหาฟิคอย่าถือสา เพระาเป็นคนขี้บ่นและชอบพิมพ์ยาวๆ(ที่ไม่ใช่ฟิคอะ) ไปแล้วนะ บะบายย

ฝากติดแท็ก #อย่าถามหารัก ตามไปหวีดไปวีนเหม่ยได้นะ แล้วเจอกันจ้ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1276 Defnan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 04:00
    กลัวแล้วววว กลัวความร้ายของอีพี่
    #1,276
    0
  2. #1244 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 21:22
    ยูคยอมยังดูรู้กว่าจินสองและคนอ่านในตอนนี้เลยเถอะค่ะ แงงงงงง้ อะไรกันๆ เป็นฟีลว่านายรู้แน่ๆ แต่รู้อะไรอ่ะ อยากรู้ด้วย จินยองเป็นคนปั่นหัวเค้าแต่มันเหมือนจะมีอะไรมากกว่านั้า
    #1,244
    0
  3. #1194 shierichi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 16:06
    ยูคยอมทำไมไม่ยอมคนแบบชื่อกันเล่า!
    #1,194
    0
  4. #1163 มะเอยเนย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:21
    ยูคยอมยังคงมาตีกับจินยองที่นี่ค่ะ
    #1,163
    0
  5. #570 ออมม่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:01
    ยูคยอม ไม่เผือก สิลูก
    #570
    0
  6. #563 ysoldevagelyn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 01:36
    กลัวว่าถ้าจบมรู้เรื่องทั้งหมดจะต้องเกรี้ยวกราดขั้นสุดในนยองแน่ๆ แต่นยองก็เกินไปแล้วอะ
    #563
    0
  7. #562 Ploy Snw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:25
    ไปเลยค่ะคยอม ตัวแทนชาว- เอาเลยย!!
    #562
    0
  8. #561 Jannie18 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:55
    แจบอบกับแจ็คสันนี่พูดอะไรกัน เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
    #561
    0
  9. #560 Naniile (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    ไม่ใช่แค่ยูคที่อยากนะ เลาด้วยค่ะ บอกเอาบุญหน่อยยยยย
    #560
    0
  10. #559 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    อ่ะ มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนกันไปอีก แจ็คสันกับแจบอมต่อกันทำไม? ความรู้สึกของมาร์คคืออะไร? ยูคยอมเป็นใคร? แล้วจินยองจะแก้แค้นไปถึงไหน? ต้องรอติดตามตอนต่อไปค่าาา
    #559
    0
  11. #558 TuesThursday (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:39
    โอ๊ยยยนนนยยยยยยน งงไปหมด อยากรู้ไปหมดดดดดดด มันต้องมีอะไรแน่ๆๆๆ แจบอมมาร์คยังไง จินยองมาร์คยังไง อ๊อยยยยย
    #558
    0
  12. #557 Warabiw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:36
    เข้มข้นมากลุ้นๆ หลายเรื่องราวก็อยากเผือกเหมือนยูคยอม ขอตามประกบข้าง5555 อยากรู้ใจพวกคุณๆเค้าเหลือเกิน |สู้ๆนะไรท์
    #557
    0
  13. #556 cinncookie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:55
    ลุ้นมาก รอต่อนะคะ
    #556
    0
  14. #555 PatteemaS. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:51
    ยูคยอม ตัวแทนชาวเผือกทุกคนบนโลก55555555
    #555
    0
  15. #554 norrijung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:43
    แจบอมอารมณ์รุนแรง เพราะจินยองหรือ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไป เพียงเพราะต้องการจะครอบครองจินยองทั้งัวและหัวใจจริงๆหรือ มันมีอดีตหลังจากนี้ของความสัมพันธ์โดนที่จินยองไม่รู้ระหว่างตัวเองกับแจบอมหรือเปล่า มีแต่เรื่องสงสัย รอต่่อนะคะ
    #554
    0
  16. #553 ออมม่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:15
    แจบอม ตั้งใจจะเปิดตัวจินยอง ในงานนี้ใช่ไหม ลูกเทพของแม่เปิดมาเหมือนจะร้ายเลย
    #553
    0
  17. #552 May Alissara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:17
    ป๊ามากฮืออออ ชอบจังสนุกมากเบย มาต่อเร็วๆนะค้า
    #552
    0
  18. #551 cinncookie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    อ๊ายย พี่แจบอมมีความป๊ามากกก ?\\\\?
    #551
    0
  19. #550 Jannie18 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:05
    เอาตรงๆตอนนี้ไม่รู้เลยว่านิสัยจริงๆของแต่ละคนเป็นไรเป็นคนแบบไหน ยกเว้นจินยองคนเดียว กลัวววว
    #550
    0
  20. #549 Kiewzendro (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:05
    งุ้บ เขินตอนจุ๊บแก้มจุ๊บปาก
    #549
    0
  21. #548 Warabiw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 07:51
    เอาอีกลูกจินยองหนูต้องไฟท์ให้ถึงที่สุด มีกำลังใจดีๆจุ๊บแก้มให้แล้ว555555(หลบ_ีนจินยองแป๊บ)/สู้ๆนะไรท์ สนุกๆ
    #548
    0
  22. #547 Ploy Snw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    จินยองเอาอี๊กกก!! เอาสักพันล้านไปเรยลูกกกก อย่ายอมมๆๆ
    #547
    0
  23. #546 TuesThursday (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    เอาเลยค่าาาาา พี่แจบอมสายดาร์กกก
    #546
    0
  24. #545 norrijung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 00:05
    มันเป็นเนื้อเรื่องที่ดุเดือดในความรู้สึก ตัวละครแต่ต้องเก็บงำความรู้สึกของแต่และตัวละคร เพื่อให้บทบาทของตนที่แต่ต่างกันไป ตัวเด่นสุดคือจินยองกับความรู้สึกที่เก็บกด เกลียดชัง ทุกสิ่งรอบตัว แจบอมรู้สึกที่ต้องการจะครอบครองใครคนนึง โดยทำทุกวิถีทางเผื่อให้ได้สิ่งๆนั้นมา ในความรู้สึกเรานะ ถามว่าจินยองมีสิทธิ์จะเกลียดแจบอม ที่ทำแบบนี้ไหม มันก็สามารถที่จะเกลียดได้ แต่จินยองก็ต้องคิดว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเกิดจากการกระทำส่วนหนึ่งที่เกิดมาจากจินยองด้วย แต่เราชอบถึงความเผ็ดร้อนของฟิคเรื่องนี้นะคะ พระนาย ไม่มีใครยอมใคร แต่ก็ไม่ได้เกลียดกัน และต้องการผลประโยชน์ในสิ่งที่ทำรวมกัน รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #545
    0
  25. #544 mjswh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:58
    แซ่บลืมมมมม
    #544
    0