จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 12 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.11 [อัพครั้งที่3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    2 ก.ย. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา 



| EP.11 |

ผมเงียบและปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปอย่างไร้ค่า ระหว่างผมและมาร์คมันไม่ควรมีความรู้สึกแบบนี้เข้ามาเกี่ยวข้องเลยจริงๆ ผมเกลียดเขาแต่แค่ทำดีกับเขาเพื่อให้เขาตายใจ แต่นี่อาจจะเป็นความสำเร็จของการกระทำของผมก็ได้



มาร์ครักผมแล้วแสดงว่าเขาไว้ใจผม


ระหว่างที่ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ผมก็คิดหาคำพูดดีๆ เพื่อมาพูดกับอีกฝ่าย ต้องการคำพูดที่ถนอมน้ำใจและรักษาความสัมพันธ์ของเราให้มากที่สุด


อย่าคิดว่าผมเห็นใจหรือใจอ่อนให้กับอีกฝ่าย ผมก็แค่ไม่อยากให้เหยื่อของผมหายไปก็เท่านั้น


ผมกลับไปสบตากับเจ้าของดวงตาสวย สีหน้าของมาร์คเปลี่ยนไปอีกแล้วหลังจากผมเงียบใส่


“...” แต่ถึงจะมองหน้าและสบตากันผมก็ยังไม่พูดอะไรออกมา สังเกตพฤติกรรมของมาร์คแล้วเขาคงประหม่ามากพอตัว


“จะ..จินยองคงไม่ได้คิดแบบเรา” สุดท้ายอีกฝ่ายก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว ใบหน้าเรียวก้มลงมองพื้นราวกับผิดหวัง ผมเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่บางพอๆ กันแล้วบีบเบาๆ


“มาร์คคิดดีแล้วเหรอ? รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ เหรอ?” ผมถามย้ำเพื่อความมั่นใจ มาร์คเงยหน้าสบตากับผมอีกครั้งและพยักหน้ารับ


“เราคิดดีแล้ว คิดหลายรอบมากๆ” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจกว่าเดิม ท่าทางของผมคงไปต่อความหวังให้เขาสินะ


“แต่มาร์คก็รู้...” ว่าผมมีแจบอมตามติดเป็นเงาตลอดเวลา นี่คือสิ่งที่ผมคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป และเหมือนมาร์คจะรู้อยู่แก่ใจเขาก็เลยพูดขึ้นมา


“เรารู้ว่าจินยองมีแจบอมแล้ว...” น้ำเสียงของอีกฝ่ายแผ่วลงอีกครั้งและน้ำตาใสๆ ก็คลอที่หน่วยตาของอีกฝ่าย ผมเหลือบมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดและลูบหลังปลอบใจ


“อย่าร้องไห้สิ” คำพูดของผมคงไปกระตุ้นต่อมน้ำตาของอีกฝ่ายแน่ๆ เพราะยิ่งปลอบมาร์คก็ยิ่งร้องไห้ “...ไว้กลับจากงานประมูลนี้แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันนะ เราอยากให้มาร์คทบทวนมันอีกครั้ง เราเองก็เช่นกัน”


ผมบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ และเช็ดน้ำตาบนใบหน้าขาวออก มาร์คพยายามหยุดร้องไห้ด้วยตัวเองและพยักหน้ารับเบาๆ รอยยิ้มแห่งความหวังผุดขึ้นมาอีกครั้งจนผมต้องยิ้มตาม


“จินยองสัญญาแล้วนะ” มาร์คทำตัวเหมือนเด็ก เขายกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าเพื่อจะทำสัญญากับผม ผมก็แค่เกี่ยวนิ้วก้อยของตัวเองกับอีกฝ่ายและโยกไปมาเบาๆ


“สัญญา” คำรับปากของผมทำให้มาร์คโผลกอดผมอย่างแรง อีกฝ่ายแสดงออกว่าดีใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ผมเองก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าอะไรทำให้มาร์ครู้สึกแบบนี้กับผม และมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


แต่ช่างหัวเรื่องนั้นเถอะ ตอนนี้แผนการของผมพังไม่เป็นท่า ผมต้องกลับไปคิดหาทางและแผนการใหม่แล้ว


ผมชวนมาร์คให้กลับเข้าไปในงานอีกครั้ง เราตกลงกันแล้วว่าเรื่องที่เราเพิ่งคุยกันจะต้องเป็นความลับมีแค่เราสองคนเท่านั้นที่รู้ การแสดงออกทุกๆ อย่างก็ต้องทำให้เหมือนเดิม ให้อยู่ในจุดที่เป็นเพื่อนไปก่อน


แน่นอนว่าผมทำได้อยู่แล้วล่ะ


ผมยืนอยู่กับมาร์คในงานได้ไม่นาน แจบอมก็เดินเข้ามาหาและซักถามทันทีว่าผมหายไปไหนมา ถามจนเกือบจะทะเลาะกันอีกรอบจนมาร์คต้องเอ่ยปากห้าม เราสามคนยืนอยู่ด้วยกันด้วยบรรยากาศอึมครึมและมันก็น่าอึดอัดใจมากขึ้นไปอีกเมื่อแจ็คสันเดินเข้ามา


ความรู้สึกเหมือนอกจะแตกตายเมื่อเราสี่คนยืนมองหน้ากันไปมา แน่นอนสิ มาร์คและผมต้องมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่แล้ว เราเหมือนหนีคนรักมาเป็นชู้กันเองนั่นแหละ


คนรัก? ชู้? นี่ผมคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย


“งานนี้ไม่มีที่ให้นั่งเหรอ? ทำไมเราต้องมายืนอยู่แบบนี้ด้วย” เพราะความอึดอัดในใจของผมมันมากเกินไป ผมก็เลยเลือกที่จะพูดอะไรออกมาบ้าง คำถามของผมบวกกับสีหน้าที่หงุดหงิดทำให้แจบอมรีบดึงแขนและพาผมไปหาที่นั่งทันที


บริเวณที่แจบอมพาผมมามีคนอยู่ค่อนข้างเยอะ ผมหันหลังไปมองก็เห็นมาร์คและแจ็คสันเดินตามมา ทั้งสองคนนั้นไม่พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว มาร์คเดินนำหน้านิ่งๆ และแจ็คสันก็เดินตามหลังมาติดๆ


พวกเราสี่คนนั่งเรียงกันโดยที่มาร์คนั่งข้างๆ ผมและแจ็คสันก็นั่งข้างมาร์คอีกที ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก่อนตัวขึ้นอีกครั้ง ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย ซึ้งถ้าเป็นอยู่แบบนี้ผมตายแน่ๆ อารมณ์เสียตายน่ะ


“เราควรพูดคุยกันไหม? เงียบแบบนี้มันน่าเบื่อ” พอผมพูดออกมาผมก็ได้ยินเสียงถอนหายใจจากแจ็คสัน ผมรู้แหละว่าอีกฝ่ายก็ลำบากใจเหมือนกันที่ต้องทำอะไรแบบนี้


แต่นี่มันเป็นเกมที่ผมสร้างขึ้นนะ ถ้าแจ็คสันยอมแพ้เขาก็ต้องเดินออกไปตัวเปล่า จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย


สุดท้ายพวกเราก็สรรหาเรื่องมาคุยกันจนได้ ถึงมันจะดูเกร็งๆ หรือน่าหนักใจไปหน่อยแต่มันก็ดีกว่าไม่พูดอะไรกันเลย งานเลี้ยงในคืนนี้ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งผมและแจบอมกลับมาที่ห้อง


สงครามก็เกิดขึ้นอีกครั้ง


“ไม่เอานะแจบอม ถอดออกไป!!” ผมขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายทันทีที่โซ่เส้นใหญ่เส้นเดิมถูกนำมาคล้องที่ข้อเท้าของผมและล็อคด้วยกุญแจอย่างแน่นหนาหลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ แจบอมลงจากเตียงและทอดสายตามองมาที่ผมขณะที่เขาถอดชุดสูทออกจากกาย


“ก็แค่จะไปอาบน้ำ เดี๋ยวมาถอดให้” น้ำเสียงและคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยบอกทำให้ผมหงุดหงิด นี่เกิดมีความคิดวิปริตอะไรขึ้นมาอีกวะ


“ถอด ออก เดี๋ยว นี้!!” ผมย้ำทีละคำและมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธแค้น แต่แจบอมก็ทำแค่หัวเราะและเดินเข้ามาใกล้ผม ริมฝีปากร้อนกดจูบลงมาที่มุมปากของผมและใช้ปลายฟันขบกัดมันเบาๆ


“เดี๋ยวออกมาถอดให้...ถอดให้หมดเลย” พูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปไม่สนใจเสียงโวยวายด่าทอจากผมเลยสักนิด ไอ้คำพูดที่ว่าถอดให้หมดเลยของอีกฝ่ายไม่ได้หมายความว่าถอดโซ่ออกหรอกนะ เขาจะถอดเสื้อผ้าผมมากกว่า


ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต แม่งเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!!


แจบอมหายเข้าไปในห้องน้ำได้ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมร่างกายที่มีหยดน้ำและผ้าขนหนูพันรอบกาย ความรู้สึกเดจาวูมันวูบเข้ามา


อ่า...เมื่อวานสินะ เมื่อวานเขาก็เป็นแบบนี้


ร่างสูงเดินมานั่งลงข้างๆ ผมบนเตียง แขนแกร่งที่มีกล้ามเนื้อสวยค้ำยันผืนเตียงเอาไว้คล้ายว่าจะทาบทับร่างผมจนมิด ผมวางโทรศัพท์ที่เล่นอยู่ก่อนหน้าลงและจ้องตาอีกฝ่าย


“อะไร?” ถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เลยสักนิด ความหงุดหงิดมันค้างคาอยู่ในใจตั้งแต่อีกฝ่ายล่ามโซ่ผม


“...” แจบอมไม่ตอบคำถามของผมแต่เขากลับกดจูบลงมาที่ริมฝีปากแทน แรงขบเม้มบดเบียดของอีกฝ่ายทำให้คล้อยตาม แจบอมบดคลึงริมฝีปากของผมจนรู้สึกว่ามันบวมเจ่อแต่ก็ไม่มีความคิดที่จะผละหรือสะบัดหน้าหนี ผมมีแต่ความรู้สึกอยากเอาชนะ ถ้าผมผละออกมันจะแปลกว่าผมแพ้


แต่แจบอมมันร้ายกว่าที่ผมคิด เขาเป็นฝ่ายผละออกและยกยิ้มใส่ผมเหมือนต้องการจะบอก สงสารหรอกนะเลยผละออกให้ อะไรทำนองนั้น ผมก็เลยฟาดฝ่ามือลงบนไหล่กว้างไร้อาภรณ์ปกปิด


“รู้นะว่าชอบอะไรที่มันเร้าใจ หึ” เขากระซิบที่ข้างหูของผมด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะความต้องการของเขามันมาเต็มแล้ว และเพียงแค่ชั่วเดียวผมก็ได้ยินเสียง กึก! ดังขึ้นพร้อมกับข้อมือของผมที่ถูกรั้งด้วยโซ่อีกเส้น


“แจบอม!!” ผมมองโซ่ที่รั้งข้อมือและหันไปตวาดใส่แจบอม แต่ร่างสูงก็ทำเพียงแต่ยิ้มและไล้ฝ่ามือบนใบหน้าของผม


 “เรายังไม่เคยลองอะไรแบบนี้เลย...น่าตื่นเต้นออก”


แม่ง วิปีริตมาจากไหนวะ!!!


[CUT]

ตามหาได้ในทวิตและแฟนเพจค่ะ

ปล.เหม่ยเต็มที่แล้วแต่ได้แค่นี้จริงๆ T^T



ความเหนื่อยล้ามันรุมเร้าจนผมไม่อยากจะลืมตาตื่น แต่เพราะแจบอมเอาแต่ก่อกวนจนผมนอนต่อไม่ได้ แสงสว่างที่ลอดเข้ามาในห้องนอนบนเรือสำราญทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอีกครั้งแต่มันก็ไม่มากเท่าผู้ชายอีกคน


แจบอมนอนตะแคงข้างหันหน้าเข้ามาหาผม ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยที่แก้มของผมไปมาราวกับว่ามันสนุกมากมาย ผมพยายามเบี่ยงหน้าหลบแต่อีกฝ่ายก็ตามมาแกล้งจนได้


“รำคาญ!” ผมตวาดใส่อีกฝ่ายออกไปด้วยความเหลืออด แต่ก็เหมือนเดิมแจบอมทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆ และเปลี่ยนมารั้งเอวของผมเข้าไปกอด


“ไม่เห็นเหมือนเมื่อคืนเลย” เขากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินแก้มและลำคอของผม คำพูดของแจบอมเมื่อครู่ทำให้ผมขมวดคิ้วเป็นปม


เหมือนเมื่อคืนนี่มันยังไงเหรอ?


“อะไร?” บอกเลยว่าผมจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนพูดอะไรออกไปบ้าง ความรู้สึกมันเลือนรางจนน่าโมโห พยายามนึกแล้วล่ะเผื่อจะจำอะไรได้แต่ก็ไม่...ปวดหัวอีกต่างหาก


“เมื่อคืนยังบอกรักกันอยู่เลยนะ” เขาบอกและกดจูบที่หัวไหล่เบาๆ ผมขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมอีก ผมเนี่ยนะบอกรักแจบอม...ไม่มีทาง


“ฝันไปหรือเปล่า? เพ้อเจ้อเหรอ?” ผมหันไปสบตากับอีกฝ่ายและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าแจบอมมันจะเพ้อเจ้อได้มากขนาดนี้ สิ่งที่ผมแสดงออกมันสื่อว่าผมรักเขาเหรอ? ไม่เลยสักนิด ผมไม่เคยคิดจะให้ความหวังเขาเลยด้วยซ้ำ


“ไม่ นายพูดออกมาจริงๆ” น้ำเสียงและท่าทางของเขามั่นใจมากว่าสิ่งที่พูดออกมาเป็นความจริง แต่ผมไม่เชื่อไง มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว


“นายคงจะเพ้อเจ้อมากเกินไปนะแจบอม...เลิกฝันได้แล้ว” ผมบอกจบก็ผลักอีกฝ่ายให้ออกห่างและพยายามจะลงจากเตียง แต่แจบอมเขากลับรั้งโซ่เส้นหนาที่ล่ามข้อเท้าของผมไว้และกระตุกแรงๆ จนผมล้มลงนอนบนเตียงเหมือนเดิม


ผมตวัดสายตาไปต่อว่าอีกฝ่ายอย่างโกรธเคือง รู้สึกแสบที่ข้อเท้าด้วยเพราะโซ่เส้นใหญ่มันเสียดสีจนเกิดรอยแดงและเหมือนจะเป็นแผล และถ้ามันเป็นแผลขึ้นมาจริงๆ ผมจะไม่ให้อภัยแจบอมเลยจริงๆ


“...”


“...มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ต้องการความรัก เพราะฉะนั้นอย่าโง่!!


*


ผมปฏิเสธที่จะไปร่วมงานประมูลกับแจบอม วันนี้เป็นวันยกป้ายเสนอราคาและมันก็ค่อนข้างสำคัญเพราะแจบอมได้รับภาระกิจในการประมูลบองบางอย่างไปให้พ่อของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ถูกนำมาประมูลคืออะไรบ้าง


อาจจะเป็นเครื่องเพชร? ของโบราณ? หรืออะไรก็ช่างผมไม่สนใจทั้งนั้นแหละ


หลังจากแจบอมออกไปได้สักพักผมก็หลับลงไปอีกหนึ่งตื่นเพราะเหนื่อยแล้วก็รู้สึกเพลีย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเวลาเดินมาใกล้จะสามทุ่ม


ความรู้สึกเบื่อหน่ายมันทำให้ผมตัดสินใจลุกมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปร่วมงานประมูลนั่น อย่างน้อยก็ไม่ต้องนอนโง่ๆ อยู่บนเตียงล่ะนะ


อ้อ ส่วนเรื่องโซ่ที่ล่ามผมไว้นะ แจบอมใจดีเอาออกไปให้แล้วล่ะ เหลือแต่รอยแดงและแผลนิดๆ ที่ข้อเท้าให้หงุดหงิดใจเล่นๆ


ขณะที่ผมกำลังใส่ร้องเท้าเพื่อจะเดินออกจากห้อง ประตูห้องก็ถูกเคาะจากข้างนอก แปลกใจเหมือนกันว่าใครกันนะที่มาเคาะห้องผมทั้งๆ ที่ไม่น่าจะมีใครเลยนี่


ปึก!


ทันทีที่ผมเปิดประตูออก ก็พบมาร์คในสภาพที่ค่อนข้างแย่ ใบหน้าขาวดูทรุดโทรมเหมือนคนไม่ได้นอนแถมยังนั่งพับอยู่ที่พื้นคล้ายว่าไม่มีแรงจะยืนแล้ว ผมรีบพยุงเขาให้ลุกขึ้นและพาเข้ามาในห้องเพื่อคุยกัน


"จะ...จินยอง" คำแรกที่เขาเอ่ยกับผมปะปนไปด้วยความเศร้าเสียใจ น้ำเสียงสั่นๆ นั่นทำให้ผมนึกไปไกลว่าอีกฝ่ายไปเจออะไรมา


"เป็นอะไร?" พอผมถามจบ มาร์คก็สวมกอดผมทันทีและน้ำตามากมายก็ไหลทะลักออกมา แถมเสียงสะอื้นยังดังก้องไปทั้งห้องอีกด้วย


"แจ็ค…สัน..." ชื่อของเพื่อนผมหลุดออกมาจากปากของมาร์ค ไม่แปลกใจเท่าไหร่หากจะเป็นผู้ชายคนนี้ แต่ที่แปลกใจคือเขาไปทำอะไรให้มาร์คร้องไห้ได้ขนาดนี้ต่างหาก


"..." ผมเงียบไม่ตอบอะไรเพียงแต่ใช้ฝ่ามือลูบหลังปลอบใจอีกฝ่ายแทน มาร์คสะอื้นตัวโยนจนดูน่าสงสาร เขาดูบอบบางและเหมือนจะแตกสลายไปโดยง่าย


"เราจะทำยังไงดี ทำไมแจ็คสันถึงไม่เข้าใจสิ่งที่เราบอก...เขา..." มาร์คพูดติดๆ ขัดๆ สุดท้ายก็เลิกพูดไปและแทนด้วยเสียงสะอื้นอีกครั้ง ท่าทางของเขาดูทรมานเหลือจะทนแล้วกับการต้องพบเจออะไรที่ไม่ต้องการ


ผมสังเกตเสื้อผ้าที่มาร์คใส่อีกครั้ง เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เกินกว่าจะเป็นของมาร์คอยู่บนตัวเขา และกางเกงขาสั้นที่ยาวปิดแค่ขาอ่อน กระดุมเสื้อสองสามเม็ดบนไม่ได้ติดและมันก็เผยให้เห็นรอยแดงที่ดูก็รู้ว่ามันคือรอยอะไร


อย่าบอกนะว่า...


"ฮึก...แจ็คสันข่มขืนเรา" แม่ง! แจ็คสันไม่เคยทำให้ผมผิดหวังจริงๆ ถึงผมจะเคยคิดไว้ว่าจะให้แจ็คสันทำแบบนี้ อ่า หลอกให้ทำมากกว่า แต่ก็ยังไม่ได้วางแผนอะไรที่แน่ชัด มีแค่วันนั้นวันเดียวที่ผมจงใจให้พวกเขาได้กัน ยาปลุกเซ็กที่ผมซื้อมาจากบริกรในผับวันนั้นใช้ได้ดีเกินคาดด้วยซ้ำ


ทั้งมาร์คและแจ็คสันเข้าใจว่าพวกเขาเมาแล้วมีอะไรกัน


แต่ครั้งนี้แจ็คสันลงมือเอง ผมคิดนะว่าบางทีเขาอาจจะไปรู้อะไรมาก็ได้ อย่างเช่น การที่มาร์คบอกชอบผม


ผมไม่มีคำพูดอะไรที่จะใช้ปลอบใจมาร์ค เพราะมันเป็นเรื่องที่เกินกว่าเขาจะรับไวแล้วจริงๆ การที่จะพูดว่าไม่เป็นไรนะกับเรื่องแบบนี้ดูจะใจร้ายและเฉยเมยไปหน่อย ผมคงต้องทำอะไรที่มันดูดีกว่านั้น


ผมเปลี่ยนมือจากที่ลูบหลังมากอดอีกฝ่ายแทน มาร์คซุกใบหน้ากับไหล่ของผมและปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาไม่หยุดเหมือนต้องการให้สิ่งเจ็บช้ำในใจหลุดออกไปให้หมด


เนินนานหลายนาทีที่เรานั่งกอดกันจนมาร์คหยุดร้องไห้ คราบน้ำตามากมายบนใบหน้าขาวบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาทุกข์ใจและเจ็บปวดมากแค่ไหน


แต่แล้วยังไง...



"ไปอาบน้ำแต่งตัวออกไปร่วมงานกันเถอะ" ผมชวนอีกฝ่าย


"จินยองอยู่กับเรานะ...นะ" มาร์คช้อนตามองผมด้วยความออดอ้อน ซึ่งผมก็ไม่ปฏิเสธอะไร


"ได้สิ ฉันจะอยู่กับมาร์คนะ" ผมตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มให้กำลังใจ อีกฝ่ายพยักหน้ารับและกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำ


ระหว่างที่ผมนั่งรอ ผมก็คิดแผนการที่จะเดินต่อจากนี้ อย่าหาว่าผมร้ายกาจเลย...ถ้าจะโทษก็ไปโทษผู้หญิงคนนั้นเถอะ ถ้าเขาไม่ทิ้งผมไปก็คงไม่มีใครต้องมาเจ็บช้ำแบบนี้


โดยเฉพะลูกชายสุดที่รักอย่าง มาร์ค ต้วน

 


บรรยากาศงานประมูลในค่ำคืนนี้แตกต่างจากเมื่อวาน ผมไม่รู้ว่าคิดไปเองไหมแต่เหมือนว่าจะมีแขกหน้าใหม่ที่เพิ่งขึ้นมาบนเรือลำนี้ด้วย


ผมและมาร์คเดินในงานด้วยกัน อีกฝ่ายเอาแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ คล้ายหวาดกลัว ซึ่งผมเดาว่าเขาน่าจะมองหาแจ็คสัน และถ้าเห็นแจ็คสันเมื่อไหร่คงได้วิ่งหนีไปแน่ๆ


"จินยอง" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อทำให้ผมหันกลับไปมอง ร่างสูงในชุดสูทดูดียืนอยู่ตรงหน้าผม สีหน้าเรียบเฉยของเขาทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นสูง


"อะไร?"


"ไหนบอกว่าจะไม่ออกมา" แจบอมถามเสียงเรียบและเดินเข้ามาหาผม ฝ่ามือหนาจับเข้าที่ต้นแขนของผมและกระชากเบาๆ ต่อหน้ามาร์ค ร่างของผมเซเล็กน้อยแต่ก็ยังพอทรงตัวเองได้


"ก็มันเบื่อ.." ผมบอกและเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น


"งั้นก็มาช่วยกันประมูลสิ ถ้าประมูลได้จะมีรางวัลให้" ถึงปากจะบอกว่าให้ไปช่วยแต่การกระทำช่างขัดแย้ง แจบอมไม่รอให้ผมพูดหรือเถียงอีกอะไรเลย เขาดึงผมให้เดินตามและไปนั่งที่เก้าอี้หน้าเวทีที่ตกแต่งอย่างสวยงาม


"ประมูลอะไรล่ะ? เครื่องเพชร?" ผมก็เดาไปงั้นแหละ และดูเหมือนว่ามันจะผิดเพราะแจบอมส่ายหน้าไปมา


"แพลนงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่างหาก" คำตอบจากปากของแจบอมทำให้ผมขมวดคิ้ว


มันคืออะไร?


"..."


"รู้จักปาร์ค ยองมินวิศวกรโยธาที่ยิงตัวตายไหมล่ะ?"


"..."


"ผลงานของเขากำลังจะถูกนำมาประมูล"



(อัพครั้งที่3 100%)

27.6.17 ครบแล้ววว ดีใจที่ครบตอนแล้ว แต่เสียใจที่ครั้งที่แล้วอัพแล้วคนไม่เมนท์ เหม่ยสังเกตแหละว่าเวลาลงฉากคัททีไรคนอ่านไม่เมนต์เลย งื้ออ เสียใจอะ เพราะคัทแต่ละครั้งคือตั้งใจมากกกกก เหม่ยก็ลงในบล็อคให้หาอ่านง่ายๆเนาะ จะได้ไม่ต้องส่งเมล ทุกคนช่วยสาดฟีดแบล็คในส่วนของฉากคัทหน่อย มันสูบวิญญาณเหม่ยมาก เหม่ยอยากรู้ว่าทุกคนรู้สึกยังไงกับมันอะ นะๆ ช่วยคอมเมนต์หน่อยว่ามันเป็นยังไง / อ้อนๆๆ

ส่วนเรื่องพี่แจบอม...ความร้ายกำลังเผยออกมา พระเอกจะไม่ทนแล้วนะ พี่เขาจะร้ายแล้ว จินยองเตรียมตัวไว้ให้ดี หึหึหึหึ

ปล.ฝากติดแท็ก #อย่าถามหารัก ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ 

25.6.17 กรี๊ดร้องงง ขอโทษสำหรับฉากคัท มันแต่งยากมากๆเลยอ่า ทำสมาธิแล้วได้แค่นั้นจริงๆ ขอโทษน้าาา แต่อย่าไปโฟกัสแค่ตรงนั้นสิ โฟกัสที่เรื่องหลัก สรุปว่าจินยองบอกรักพี่แจบอมเพราะความอยาก... อห. พี่แจบอมพิโรธแรงๆ ในใจแน่ๆ แต่ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวจินยองจะรู้ว่าใครโง่ที่แท้ทรู 55555555555 หึหึหึ เดี๋ยวครึ่งหลังจะตามมาในอีกไม่ช้า ตอนนี้อัพ3ครั้งเนาะ เหลืออีกครั้ง แล้วเจอกันนน จุ้บบบ

24.6.17 เป็นไงล่ะ ค้างกันไหมล่ะ? 555555555 เหม่ยบ้าไปแล้ว ทำทุกคนค้างอีกครั้ง สมควรโดนปารองเท้าใส่ใช่ไหมล่ะ แต่อย่าปามานะ เหม่ยเก็บไปขายต่อจริงๆ ด้วย /โอ้ย พอๆๆ

ก่อนที่จินยองจะไปเมะใส่พี่มาร์ค จินยองควรเคะให้แจบอม(ตลอด)ไปก่อน เห็นทุกคนกลัวว่าพี่แจบอมไปรู้อะไรมาหรือเปล่า แน่นอนสิ เขารู้อยู่แล้ว พระเอกของเราฉลาดมากค่ะ ที่ถามๆก็แค่ถามอะ จริงๆคือรู้หมด เพราะพระเอกคืออับดุล เอ้ย!! 5555555555 

ไว้จะรีบมาต่อนะคะ ส่วนฉากคัทนั้นก็คงแล้วแต่จำนวนเมนต์ที่สาดกันเข้ามาแหละ ถ้าคนต้องการมากอาจจะมีแต่ถ้าไม่ก็ตัดทิ้งไปแล้วข้ามไปเนื้อเรื่องเลย เอ้า เลือกกันเองเลย เหม่ยไปแล้ว แล้วเจอกันค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1314 Moebeaj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 07:16
    อยากให้แจบอมร้ายจริงๆแหละ อยากรู้ว่าถึงตอนนั้นจินยองจะเป็นยังไง
    #1,314
    0
  2. #1275 Defnan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 03:43
    ไรท์บอกว่าพี่แจบอมกำลังจำร้าย ว่าแล้ววววว มันรู้สึกแปลกๆ ระแวงพี่มันตลอดยังไงไม่รู้ เห็นใจอีพี่ก็เห็นใจไม่สุด เพราะมันยังไม่น่าไว้ใจ อย่าร้ายมากน้า สงสารน้องจินยอง
    #1,275
    0
  3. #1243 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 21:06
    อ่า ทั้งเหตุการณ์ทั้งนามสกุล สงสัยจังว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งแจบอมและแจ็คสันมีท่าทีแปลกไปอย่างเห็นได้ชัดเลย
    #1,243
    0
  4. #1222 โจอี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 19:19
    คนนั้นคือพ่อจินยองใช่มั้ย แสดงว่าที่พี่แจบอมไม่ไปไหนก็เพราะว่ายังไม่ได้สิ่งที่ค้องการถูกมะ ต่อไปพี่แจบอมจะร้ายเหรอออ
    #1,222
    0
  5. #1193 shierichi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 15:50
    พ่อจินยองใช่มั้ย!!!!!ไปค่ะคุณ จัดการ! จริงๆถ้าเป็นของพ่อจินยองมันควรจะเป็นสมบัติของจินยองรึเปล่า?หรืออันนี้เคยขายไปแล้ว?
    #1,193
    0
  6. #1162 มะเอยเนย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:53
    ชอบความร้ายของจินยองนะ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ งื้อออ เราเพิ่งกลับมาอ่านอะ ปรับใจมะทัน ๐-<-<
    #1,162
    0
  7. #1041 bibimbua (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:03
    อื้อหือ งานของพ่อจินยองงงง
    #1,041
    0
  8. #541 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:54
    เอาล่ะ แอบคิดเหมือนคนอื่นว่าปาร์คยองมินคือพ่อของจินยองแน่ๆเลย แล้วที่แจบอมให้จินยองมาเพราะรู้เรื่องอยู่แล้วใช่มั๊ย? แจ็คสันข่มขืนมาร์คทำไมมมม ว่าแล้วก็ขอตัวไปหาฉากคัทก่อนเนาะ -..-
    #541
    0
  9. #523 PatteemaS. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 21:19
    ปาร์คยองมินคือไผผผ
    ฉากคัทแซ่บมากกก ชอบบบ แต่พี่แจบอมมีความน่ากลัวอ่ะ ฮือกลัวแล้ว ปราบน้องจินยองให้ได้นะคะ
    #523
    0
  10. #519 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 00:14
    ปาร์ค ยองมินนี่พ่อจินยองใช่มั้ยอ่ะ จินยองจะรู้สึกยังไงเนี่ย ที่แจบอมบอกให้ช่วยประมูลนี่มีแผนอะไรรึเปล่าอ่า
    #519
    0
  11. #518 ออมม่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 09:45
    อยากให้แจบอม เอาจริงสักที จินยองจะได้เลิกบ้า คิดแต่แก้แค้น สงสารมาร์ค ทำไมต้องโดนซ้ำสอง แบบนี้มองไม่เห็นทางที่จะรักแจ็คได้เลย
    #518
    0
  12. #517 norrijung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:26
    โหดกับความรู้สึกของจินยองมากอะ กับการประมูลครั้งนี้ สงสารจินยองคนๆนึงจะต้องสูญเสียอะไรมากมายตั้งแต่เล็ก และต้องเก็บงำความรู้สึกของตัวเอง เก็บความโกรธเกลียด ไม่สามารถใช้ความสุขของตัวเองได้จนถึงทุกวันนี้ แล้วสิ่งที่ประมูลอีกมันจะทำให้จินยองรู้สึกอะไรอีกหลังจากนี้ รออ่านตอนต่อไปนะ
    อยากรู้ทั้งแจ็คสันและแจบอม เห็นและรู้กับสิ่งที่จินยองกับมาร์คคุยกันใช่ไหม
    #517
    0
  13. #516 NENE1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:13
    แจบอมจะทำอะไรรรรรร เดาทางไม่ถูกแล้ววว
    #516
    0
  14. #515 Naniile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 00:25
    แจบอมนี่นายรู้อะไรไปแล้วบ้าง บอกเลามาาาาาา
    #515
    0
  15. #514 Bu Beom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:38
    พี่แจบอมซาดิสม์แต่เราโคตรชอบบบ
    #514
    0
  16. #513 mjswh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:28
    ตอนต่อไปจะเป็นยังไงเดาไม่ถูกเลยยย
    #513
    0
  17. #512 Park-Nadia (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 08:36
    โอ้ยนน แจบอมโคตรร้ายเลยยย อ้ากกกกก
    #512
    0
  18. #511 Jannie18 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:36
    อยากจะว่าฉากคัทเขียนดีมากค่ะร้อนแรง บั่บว่า....... ส่วนเรื่องพ่อจินยองคือจินยองจะรู้สึกยังไง แล้วใครเป็นคนทำเรื่องนี้ที่แน่ๆคือแจบอมร้ายกาจจจ
    #511
    0
  19. #510 Jannie18 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:35
    เดี๋ยวนะ นี่สตั้นไปคิดก่อนเม้นแปป
    #510
    0
  20. #509 Ploy Snw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:30
    เดี๋ยวว นั่นของพ่อจินยองปะ โอ้ยยย ถ้าเป็นนี่หน้าชาอะ รอดูว่านางจะทำยังไงง
    #509
    0
  21. #508 mjswh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:47
    ชอบคัทสุด
    #508
    0
  22. #507 mjswh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:47
    ชอบมากกรอนะคะ
    #507
    0
  23. #506 mjswh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:46
    แจบอมต้องสู้เด้อออ
    #506
    0
  24. #505 TuesThursday (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:44
    ฮร่อกกกกกกกกกกกกกกกกกก งานของพ่อจินยองหรอ???
    #505
    0
  25. #504 เตี้ย ดำ แมบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:32
    แซบมากกก รออออออออ
    #504
    0