Risk Heart แลกรักเสี่ยงหัวใจ

ตอนที่ 13 : EP.02 : Love Pre-order [Story. Ken-Jilly]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ต.ค. 56








EP.02

 

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์

เคนกลับมาล่ะ และตอนนี้ฉันก็มารับเขาและเขาก็กำลังยืนจ้องหน้าของฉันอยู่กลางสนามบินอย่างขึงขังเลย

“ก็มันเลยนี่หว่า เดี๋ยวไปซื้อที่ห้างให้”

“ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ลืมไปว่าไม่ได้สำคัญขนาดว่าคุณต้องมาจดจำสิ่งที่ฉันร้องขอ ขอโทษด้วย”

“เฮ้อ~ ก็เป็นซะอย่างเนี่ยล่ะซ้อ งอนๆ”

ฉันถลึงตาใส่น้องชิน น้องชายของเคนที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาเช่นกัน น้องไปเรียนต่อมาและตอนนี้ก็หยุดยาวก็เลยกลับบ้าน อ้อ! เปล่าหรอก...ฉันได้ยินว่ากลับมาหาแฟนมากกว่า เคี้ยวหญ้าอ่อนอร่อยเลยสิย่ะ!

“คนขับรถไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็น”

“โอเค งั้นนั่งแท็กซี่กลับทั้งสองนั่นแหละ ไปล่ะ”

“เฮ้ย! ได้ไง...”

ฉันร้องตามหลังน้องชินที่เดินลิ่วไปอย่างสบายอารมณ์ ทว่าฉันจะได้ด่าอะไรไปเคนก็ดึงแขนของฉันให้เดินไปอีกทาง

“ไปไหน?”

“เหอะน่า แม่อยู่บ้านวันนี้ฉันยังไม่อยากกลับไปฟังคำบ่น”

“แล้วเคนจะไปไหน -_-

ฉันเงยหน้าถามเขา ดีนะที่เขาไม่ได้เอาของอะไรมาเลย ไม่งั้นคงลำบากแบกของแน่ หมอนี่มาตัวเปล่าจริงๆ ฝากอะไรไปลืมหมด ลืมจริงหรือตั้งใจลืมก็ไม่รู้สิ

“อยากไปไหนล่ะ?”

อ้าว~ นายจะไปไหนนายยังไม่รู้หรอกเหรอเนี่ย? -_- โอ๊ย! ท่าจะประสาทแหละ

“หนูอยากไป...!

“ไอ้เคน!

ฉันยังพูดไม่จบเสียงหนึ่งก็ร้องขัดขึ้นมาซะก่อน เคนหันไปมองตามเสียงนั้นรวมทั้งฉันด้วย

“ไอ้โย! ไอ้เพื่อนนรกเกิดแกมาทำอะไรที่นี่”

“โหย! ไม่เจอนานก็ยังปากเน่าเหมือนเดิมนะ ฉันมาส่งแม่ไปญี่ปุ่น ว่าแต่แกล่ะ...โอ๊ะ! นั่นน้องซองจงจินเป่านี่นาไหนว่าเลิกกันแล้วไงวะ!?

เพื่อนเคน...ยังปากเสียทุกคนเช่นเดิม น่ารักจริงๆ และพี่คนนี้คือพี่โยผู้ที่ตั้งฉายาน่ารักให้ฉันว่า ซองจงจินเป่าโปรดอย่าถามว่ามันหวายความว่ายังไงนะคะ เพราะว่าขนาดคนตั้งยังไม่รู้เลย รู้แค่ว่ามันผสมรวมทั้งเกาหลีและจีน เนื่องจากพี่แกบอกว่าหน้าฉันเหมือนสาวเกาหลีผสมสาวจีน อ่อ เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ นึกว่าจะลืมไปนานแล้วซะอีกนะ -_-

“เออ ก็เลิกกัน” เคนพูด มันทำให้ฉันหน้าเสีย แต่เขาก็ยังนิ่งอยู่เหมือนเดิม เล่นเอาพี่โยถึงกับพูดต่อไปไม่ถูกเลย ฉันเองก็ด้วยไม่รู้ว่าจะต้องปั้นหน้ายังไงกับเพื่อนเขาเลย

“อำป่ะ? กูตลกนะ ฮ่าๆ”

พี่โยพยายามเรียกเสียงฮากลับมาเพื่อไม่ให้ฉันอึดอัด แต่ทันสายไปแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มากๆ เลย

“ไม่เลย ไม่เชื่อถามดิ บอกเลิกกูเองเลย ใช่มั้ย!?”

ชินทำหน้าจริงจังหันมาพยักพเยิดให้พี่โยถามฉันเล่นเอาฉันถึงกลับน้ำตาคลอเบ้า ทำไมเขาใจร้ายจัง ทั้งๆ ที่รู้ว่าตอนนี้ฉันพยายามจะให้เรื่องมันกลับมาดีเหมือนเดิมแท้ๆ พี่โยยิ้มให้กำลังใจฉันเหมือนพี่ชายเช่นเดิม ฉันจึงยิ้มตอบและพยายามกลืนก้อนแข็งที่หนักๆ นั่นลงคอไปให้ได้

“เออ ช่างมันเถอะ ยังไงก็คุยกันดีๆ แล้วกัน”

“เออน่า...งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ร้านประจำสมัยเรียนดิ ชวนพวกไอ้บอลกับไอ้วินไปด้วย”

“ก็ดีนะ ไม่ได้นัดเจอกันเกือบห้าเดือนแล้วเหมือนจะป่วยวะ ฮ่า”

“โอเค แล้วเดี๋ยวโทรหา”

“อืม เจอกัน น้องซองจงจินเป่าแล้วเจอกันใหม่ ยังไงก็พูดกับเอาเองแล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะพี่โย”

ฉันขอบคุณพี่อย่างจริงใจมองตามพี่ชายใจดีที่เดินจากไป ก่อนจะโดนเคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉุดให้เดินตามเขาไป เขาจะเอายังไงกันแน่ บอกว่าเลิกกันทำท่าตัดขาดความสัมพันธ์และเหมือนจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แล้วทำไมเขายังฉุดลากฉันอย่างนี้อีกล่ะ จะเอายังไงกันแน่ ตอนนี้ฉันเริ่มจะเหนื่อยกับเขาเต็มทนแล้วนะ

นายกำลังคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่...?

“เดี๋ยวจะไปไหนเนี่ย?”

ฉันร้องถามและฉุนรั้งมือของเคนเอาไว้ ก่อนที่เขาจะพาฉันขึ้นแท็กซี่

“เออน่า...”

เชอะ! ตอบแบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้มั้ง -_-

ฉันเบ้ปากลับหลังของเคน ก่อนจะเข้ามานั่งในรถตามเขา ไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรถึงพาฉันมานั่งแท็กซี่เล่นแบบนี้

 

อยากรู้เหรอว่าเคนพาฉันมาที่ไหน เฮอะ! นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

“เอาเส้นเล็กน้ำตกครับ”

“เอ่อ เหมือนกันค่ะ”

“ได้จ้า...”

อ่อ นั่นแหละคำตอบ เขาพาฉันนั่งแท็กซี่มาหน้าปากซอยบ้านของเขาเอง จากนั้นก็เดินดุ่ยๆ เข้ามาในร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยนี่เลย โธ่~ อีตาคุณชายไฮโซ -_-

“พรุ่งนี้ทำงานป่ะ?” ฉันถาม เมื่อเขายังเงียบและคุ้ยเขี่ยอยู่กับมือถือคู่ใจไม่คิดสนใจฉันเลย

“อือ”

“เหรอ~ สมัครเป็นแม่บ้านได้ไหม? ไม่อยากนั่งเศร้าอยู่บ้าน”

“อือ”

“หือ~ ได้งั้นเหรอ ^^” ฉันร้องด้วยความดีใจ จนใครหลายคนต่างหันมามองและเคนเองก็ส่งสัญญาณเตือนให้ฉันเงียบเสียงด้วย

“ไปแล้วก็อย่าสร้างความวุ่นวายเข้าใจมั้ยยัยแสบ”

“อือ อิอิ...”

เย้! ในที่สุดก็ได้งานแล้ว แถมยังเป็นแม่บ้านในห้องรองท่านประธานกรรมการบริษัทใหญ่อีกด้วย

“เคน...”

“อืม”

“ดีกันเถอะ จิลลี่อยากขอโทษ...”

ถึงแม้ว่าเขาจะทำน้ำเสียงรำคาญ แต่ในที่สุดเขาก็ยอมเงยหน้ามามองฉันจนได้ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมกันใช่ไหม?

“งั้นก็คงต้องทดสอบกันหน่อยว่าสำนึกแล้วจริงๆ หรือเปล่า?”

“โอ้ย! ได้เลยค่า~” ฉันเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ ก่อนจะลอยหน้าลอยตาจากสายตาเจ้าเล่ห์ของเคนที่มองมา

“ก๋วยเตี๋ยวได้แล้วคร้าบ”

“ไอ้ติน!

“ครับผม แหมๆ หวานเชียวนะ อิจฉาโว้ย!

ฉันมองเคนสลับกับผู้ชายอีกคนที่เดินถือชามก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟที่โต๊ะ คนนี้ไม่รู้จักจริงๆ เพื่อนเคนก็ไม่น่าจะใช่ เหมือนว่าจะเป็นรุ่นน้องเราอีกนะ

“ไปไกลๆ เลยไป”

“โฮะๆ กำลังไปแหละ มาซื้ออาหารหมาแล้วพอดีเห็นแจ็คพ็อตเข้าก็เลยตามมาดูหน้าซ้อ ว่าแต่สวยนะเนี่ย”

“ปาย...~”

“โอเคครับ!

ฉันมองพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นที่วิ่งหายออกไปนอกร้านเมื่อเจอเคนไล่ ไม่คิดเลยว่านอกจากจะน่าตาน่ากลัวแล้ว หมอนี่ยังเป็นจิกโก๋กรางกลางซอยอีกด้วย

“ใครเหรอ?”

“เด็กข้างบ้าน อย่าไปใส่ใจมันเลยมันก็บ้าของมันอย่างนี้แหละ”

“อ่อ...”
 

: บ้านเคน

เขาพาฉันมาที่บ้านนั่นแหละไม่ได้พาไปไหนหรอก เฮ้อ~ อุตส่าห์หวังจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน ที่แท้เคนก็พาฉันมานั่งเฝ้าเขาล้างรถ อ่อ ลืมบอกไป งานประจำที่เคนชอบทำเสมอคือล้างรถและเลี้ยงรถให้เหมือนลูก และคันที่เขากำลังล้างอยู่นั่นก็เป็นคันที่เขารักและห่วงมาก ไม่ได้เจอมันสองปีแหนะยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังเงาสวยเหมือนเดิม ^^

“เนเบลไม่อยู่เหรอ?”

ฉันขยับไปชะโงกหน้าถามเขาใกล้ๆ คือเขาห้ามฉันเข้าไปยุ่งหรือเข้าใกล้เขาน่ะ สั่งให้นั่งกินขนมแสนอร่อยของป้านิดที่ม้านั่งนั่น

“เมื่อกี้เข้าไปในบ้านไม่เจอเหรอ?”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นก็คงไม่อยู่แหละ ว่าแต่...ซ่าส์!

“กรี๊ด!

ฉันตกใจกระโดดหลบน้ำจากสายยางที่เคนถือ จู่ๆ มันก็พุ่งออกมาโดนฉันจนเปียกไปหมดแถมแรงดันมันก็แสบเอาเรื่องด้วย โอ๊ย! หมอนี่กลั่นแกล้งฉันหรือเปล่าเนี่ย?

“เฮ้ย!

และดูเหมือนว่าเขาเองก็ตกใจนะ...หรือเปล่า? ฉันเปียกทั้งตัวแล้ว แต่เขาเพียงจะรู้ตัวงั้นเหรอ Y_Y

“จิลลี่เปียกไปหมดแล้ว -_-“ ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่เหลือสภาพใดๆ แล้ว เหมือนหมาตกน้ำไม่มีผิด

“ฮ่าๆ”

“เคน! จริงจังนะ เปียกหมดแล้ว”

“ขอโทษ! แกล้งเธอมันสนุกดี เตือนแล้วว่าให้นั่งอยู่เฉยๆ”

ตาบ้า! ยอมรับหน้าตายแบบนี้ฉันโกรธนะ ไม่คิดแก้ตัวบ้างเลยหรือยังไง ฮึ้ย!

“ไหนๆ ก็เปียกแล้ว งั้นมาช่วยล้างรถเลยแล้วกันยัยแสบ”

เชอะ! ที่แท้นายจะใช้ฉันสินะ

ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ขยับไปนั่งยองๆ ลงข้างเขา แล้วแย่งสายยางมาถือเอง จากนั้นก็...

ซ่าส์!

“เฮ้ย! ยัยเด็กเกรียน...เฮ้ย หยุดสิว่ะ! มันแสบนะจิลลี่ฉันจะโมโหจริงๆ แล้วนะ”

ชิ! เอะอะก็วางอำนาจใส่ หยุดก็ได้ -_- แต่อย่างน้อยมันก็ทำฉันยิ้มขึ้นมาได้นิดหน่อยนะ เพราะว่าเคนกับฉันกล้าเข้ามาใกล้กันอีกก้าวแล้ว ฉันจะรอเวลาที่เราเข้ามาจับมือกันเหมือนเดิมได้สนิทใจนะ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

“หนาว~”

ฉันบ่นและนั่งกอดอกเอาไว้ เพราะว่าฉันลืมไปว่าตัวเองใส่เสื้อสีขาวมาและตอนนี้มันก็แนบเนื้อไปหมดแล้ว เคนคงเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วแน่ เพราะตอนนี้เขาก็เริ่มจะมองฉันแล้ว

“มองอะไรไอ้ลามก”

“คิดอะไรวะ ฉันเหรอจะอยากมองหน้าอกเล็กๆ ของเธอ สาวแหม่มบึ้มๆ มีให้ฉันมองเยอะแยะ”

คราวนี้เป็นฉันที่เงียบบ้าง ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงชอบเก็บคำพูดของเขามาคิดและเจ็บปวดแบบนี้ได้ตลอด เขาแค่สะกิดนิดเดียวฉันก็หวั่นใจได้แล้ว ก็คงจริงมั่งในเมื่อเราเองก็ห่างกันตั้งปีสองปีบางทีเขาอาจจะกำลังคุยกับสาวแหม่มสวยๆ อยู่ก็ได้

“ฮัดเช้ย!

ยัยบ้าจิลลี่เอาแล้วไง หวัดถามหาฉันแล้วหรือไงเนี่ย ช่วงนี้หน้าหนาวและวันนี้ก็ถือว่าหนาวมากด้วย ปากฉันสั่นไปหมดแล้ว

“จิลลี่!” เคนตวาดชื่อฉันเสียงดัง ก่อนจะดึงตัวของฉันเข้าไปหาเขา

“จิลลี่หนาว อยากกลับบ้านแล้ว”

ฉันบอกและก้มหน้าลงไม่กล้าจะมองหน้าเขาเต็มหน้า เพราะเคนต้องรู้ว่าฉันกำลังงอนและน้อยใจเขาอยู่ บางทีเขาอาจจะกำลังสะใจอยู่ก็ได้ที่เห็นฉันเจ็บแบบนี้

“เปียกแบบนี้ปอดบวมจะถามหาเอาสิ ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน”

“ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวโทรให้พ่อมารับก็ได้”

“งอนเหรอ? ขอโทษแล้วไง”

ฉันส่ายหน้าไปมาตรงหน้าของเคน เขาดึงแขนของฉันให้ยืนขึ้น ก่อนจะถอดเสื้อออกต่อหน้าต่อตาของฉันเลย

“เคน...ทำอะไรแบบนี้?”

“เสื้อเธอมันบางมากไม่รู้ตัวบ้างหรือไง?”

พอได้ยินแบบนี้ฉันก็กอดอกและห่อตัวเองเอาไว้ให้มากที่สุด มองเคนบิดน้ำออกจากเสื้อยืดสีดำของเขา แล้วจับมันยัดใส่ตัวของฉันอย่างทุลักทุเล เฮ้อ~ ฉันอยากร้องไห้จังเลย U_U

“ไปดิ เข้าบ้าน”

พูดจบเขาก็ฉุดมือของฉันดึงให้เดินเข้าบ้านของเขา

“อุ๊ย! คุณจิลลี่ คุณเคน...ทำไมเปียกกันแบบนั้นล่ะ?”

“ไม่มีอะไรหรอกครับป้านิด พอดีว่าผมแกล้งจิลลี่นิดหน่อย เดี๋ยวพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน กลัวยัยนี่ไม่สบายครับ”

“ค่ะ รีบๆ เลยค่ะ ตัวซีดหมดแล้ว ตอนนี้ยิ่งหนาวๆ ด้วย”

“ครับ...”

ฉันหันไปยิ้มให้ป้านิด แล้วเดินตามแรงมือของเคนที่จูงมือของฉันขึ้นไปบนบ้านของเขา เดี๋ยวสิ ทำไมฉันไม่ขอให้ป้านิดพาไปเปลี่ยนเสื้อของเนเบลล่ะ เคนจะพาฉันไปไหน?

“ขอไปเปลี่ยนที่ห้องเนเบลไม่ได้เหรอ?”

“ยัยนั่นไม่อยู่ใครจะพาเข้าไป ฉันไม่อยากจะรื้อค้นห้องน้องหรอกนะ”

“ป้านิดไง”

“ป้างานยุ่งพอแล้ว เรื่องแค่นี้จะไปลำบากป้าอีกทำไม”

สรุปว่าจินลี่แพ้สินะ -_- ฉันไม่อยากเข้าไปในห้องของเคนเลย เขานิสัยไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะจะบอกให้ แล้วฉันก็จำได้ว่าเคยเข้าไปในห้องของเขาไม่ถึงสิบครั้งเลย มาเมื่อไหร่ฉันก็จะที่ห้องของเนเบลมากกว่า แต่วันนี้น้องสาวไม่อยู่ ไม่รู้ว่าไปไหนเลย

“มือเย็บเฉียบเลย ป่วยมาเป็นเรื่องแน่!

ฉันเม้นปากแน่น ไม่เข้าใจเลยว่าที่เขาเป็นแบบนี้หมายความว่ายังไง ในเมื่อเขาพูดเต็มปากว่าเราเลิกกันแล้วและไม่ได้เป็นแฟนกันเหมือนเดิม แต่เขาก็ยังบังคับฉันแบบนี้ เขาจะเอายังไงกันแน่?

“จะเอายังไงกันแคน...” ฉันพึมพำพูดเบาๆ ระหว่างที่เคนกำลังเปิดประตูห้องของเขา

“หือ? เมื่อกี้ว่าไงนะ?”

“เปล่าค่ะ จิลลี่คงไม่สบาย ขอโทษนะ แต่ว่ามันห้ามยากนี่”

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว เข้าไปอาบน้ำซะ”

เขาผลักฉันเข้ามาในห้องน้ำหน้าตาเฉย และฉันก็ยินดีมาก เพราะไม่รู้ว่าตัวเอเป็นอะไรถึงได้คิดบ้าบออยู่ได้คนเดียว บางทีพรุ่งนี้ประจำเดือนฉันอาจจะมาก็ได้มั้งวันนี้ฉันถึงเมากับทุกเรื่องแบบนี้...

 

...เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จ ฉันก็เริ่มรับรู้ลึกๆ แล้วว่าฉันกำลังซวย บ้าเอ๊ย! ฉันไม่มือเสื้อผ้าสวมนี่นา เสื้อผ้าเคนก็ไม่ได้หยิบเข้ามาด้วย เอาไงดีล่ะ จะสวมแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกไปแบบนี้เหรอ?

ก๊อกๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมอาบน้ำนานจัง เดี๋ยวไม่สบายนะ”

ฉันสะดุ้งกับเสียงเรียกของเคน ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง แล้วลืมมันขึ้นมาเดินออกไปเปิดประตูทั้งที่ยังสวมแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เกาะอกก็ใส่ให้เขาดูบ่อยแล้วน่าจะกลัวอะไรอีก

“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในตู้หยิบได้เลย”

เขาบอก แต่ฉันไม่กลัวจะมองหน้าเขาเลยก้มหน้าก้มตาตลอด เคนถอดหายใจแรงๆ เหมือนกำลังเซ็งอะไรบางอย่างและบางอย่างนั้นคงหนีไม่พ้นนังจิลลี่คนนี้แน่ ฉันขยับก้าวเดินออกมาน้องห้องน้ำเคนจึงเดินเข้าไปบ้าง

ปั้ง!

เฮ้อออ...~

ค่อยโล่งหน่อย นึกว่าจะแกล้งมองฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าซะแล้ว ไอ้บ้า!

หลังจากที่เขาเข้าห้องน้ำฉันก็รีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาเพื่อสำรวจหาเสื้อผ้าตัวไหนก็ได้ที่ฉันจะสวมได้ แต่พอฉันเลื่อนลิ้นชักดูนั้นก็เจอแจ๊กพ็อต...อร๊าย! กกน.เคนเรียงรายเลย บ๊อกเซอร์เป็นตั้งๆ ฉันต้องรีบเลื่อนมันปิดเข้าทีตามเดิมทันที แต่ก่อนที่จะปิดสายตาของฉันมันก็... O_o?

ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกี่ยวมันขึ้นมา...นี่มัน!? แพตตี้น้อยของน้องจิลลี่ เสื้อชั้นในของน้องจิลลี่ จำได้ เพราะว่าชุดชั้นในทุกตัวของฉัน ฉันเลือกเองหมด มันยังอยู่...และรวมอยู่ด้วยกันกับ...~

ฉันเลิกคิดเรื่องบ้าบอมากมาย รีบดึงเสื้อเชิ้ตของเคนมาสวม แต่กางเกงฉันคิดว่ามันยากเอาเรื่องที่จะไปเอาของเขามาสวม เพราะฉันกับเคนมันคนละไซต์กัน เสื้อของเขาก็สวมเป็นชุดให้ฉันได้ ดีนะที่ซับในไม่เปียกด้วยไม่งั้นฉันคงลำบากแน่ -_-

หลังจากที่ได้เสื้อมาสวมเรียบร้อย ฉันก็รองเปิดตู้เสื้อผ้าของเคนดูและก็เห็นว่าเสื้อผ้าของฉันยังอยู่ในนี้ แต่มันคงไม่ได้ซักมาหลายปีแล้ว ฉันก็ไม่กล้าสวมและเก็บเข้าที แกล้งทำเป็นว่าไม่เจอมันในนี้ เดี๋ยวเคนก็เอามาพูดอีกฉันไม่อยากจะฟังหรอกนะ

ระหว่างนั้นฉันก็สำรวจห้องของเขาบ้าง ไม่ได้เข้ามานานยังเหมือนเดิมเลย รก! ไม่รู้ว่าเบอะไรไว้บ้างกองเต็มห้องเลย แถมไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องอีกนะ ดูเอาเถอะว่าเคนน่ะดื้อมากแค่ไหน

“จิลลี่!

เฮือกกก~

ตกใจหมดเลย!

“จิลลี่ไม่ได้แตะนะ ><

ฉันแก้ตัว ทั้งๆ ที่เมื่อกี้จับลูบบาสเกตบอลของเขาไปแล้วเต็มๆ

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”

ก็กลัวไว้ก่อน...ตอบในใจ ^^

ฉันเดินกลับไปหาเคนที่โต๊ะเครื่องแป้ง เพราะว่าฉันเองก็ยังไม่ปะแป้งหรือท่าครีมเลย แต่มองแล้วมันไม่มีอะไรที่ฉันสามารถใช้ได้เลย เพราะว่ามันเป็นของผู้ชายทั้งนั้น ก็เลยต้องถอยกลับมานั่งแกว่งเท้าที่เตียงแทน เคนมองตามฉันผ่านกระจกเงา ก่อนจะส่องหน้าขอเขาต่อ เฮ้อ~ นี่ฉันเป็นผู้หญิงนะ ทำไมฉันถึงต้องมานั่งมองผู้ชายส่องกระจกด้วยเนี่ย

“หิวหรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะ ก๋วยเตี๋ยวยังไม่ย่อยเลย”

“หนาวเหรอ?”

“ค่ะ...”

ฉันยอมรับโดยง่าย เพราะว่าตอนนี้หนาวจริงๆ ทั้งหนาวอากาศ หนาวแอร์ หนาวเคนด้วย

“ห่มผ้าสิ เสื้อทำไมไม่เลือกตัวหนาๆ”

เคนเดินมาดึงผ้าห่มขึ้นแล้วล้มตัวลงนอนที่เตียงของเขาไปหน้าตาเฉย

พึ่บ!

“อุ๊ย! เคน...ทำอะไร?”

“ห่มผ้าให้ไง หนาวไม่ใช่เหรอ? หนาวก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ”

ฉันยังไม่พูดอะไร เขาก็ดึงตัวของฉันเข้าไปใกล้อย่างที่บอกแล้ว ตอนนี้ฉันเลยนอนซุกแนบอกของเคนเลย มันอุ่น...อุ่นมากจริงๆ แต่ว่าฉันยังงอนเรื่องยัยแหม่มผมทองที่เขาพูดอยู่นะ -_-

“อยากกลับบ้าน”

“เหนื่อยมาก เร่งทำงานเพื่อรีบกลับบ้าน”

คำพูดของเขาที่พูดมานั้นมันทำฉันใจเต้นรั่ว หน้าก็ร้อนขึ้นโดยอัตโนมัติ เหมือนว่าเรากำลังจีบกันใหม่ๆ เลย

“กลับมาหาใคร?” ฉันถาม

“คิดว่าใครล่ะ?”

“หนูเหรอคะ” ฉันแกล้งพูดติดตลก แต่หน้าก็ร้อนและหัวใจก็เต้นรั่วรอฟังคำตอบจากเขาด้วยความหวัง

“สำคัญตัวนะ ฉันรีบกลับมาดูรถต่างหากมันเพิ่งออกมาจากศูนย์ตรวจสอบสภาพ”

“...”

เหมือนโดนตบหน้าเลย น่าอายจังเลยจิลลี่ เขาไม่ได้คิดถึงเธอเลยสักนิด ขนาดว่าช็อกโกแลตเขาก็ลืม แล้วแบบนี้เธอยังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่เหรอ?

“เคนรู้ไหมว่าจิลลี่เสียใจที่ได้ยินแบบนี้ รู้สึกเหมือนว่าความหวังที่คาดเอาไว้จะไม่เป็นจริงเลย”

ฉันพูดเสียงขึ้นจมูกดันตัวของเขาออกห่าง ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากคิดอะไรให้เจ็บทั้งนั้น ถ้ามันมากไปบางทีมันอาจจะยิ่งเจ็บมากกว่าเดิมก็ได้

“ไม่สบายหรือเปล่า?”

เขาถาม ดึงมือของฉันไปจับและดึงให้ฉันเข้าไปใกล้เขาอีก แต่ฉันก็พยายามจะขยับออกห่าง เคนจึงกอดฉันเอาไว้ทั้งตัวและถึงตอนนี้ฉันก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา ฉันเหนื่อยเขารู้บ้างหรือเปล่า จะใจร้ายไปถึงไหนไม่ต้องการฉันก็ไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมาไปเลยสิ อย่าให้ความหวังฉันแบบนี้ T_T

“ออกไปเลยนะ ออกไป!

“คิดถึงมาก...”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

116 ความคิดเห็น

  1. #116 Jitsupa_milk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:17
    มาต่อน้า~~
    #116
    0
  2. #115 คนสวย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 15:53
    น่าอ่านมาก นางเอกขี้งอนชอบ น่ารักๆ
    #115
    0
  3. #114 เเป้งผง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 23:27
    รีบอัพเร็วๆสิค่าหนูรออ่านอยู่อ่ะ ToT
    #114
    0
  4. #113 เรนโบว์ พาเฟ่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 22:58
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านเเล้วอ่ะ
    #113
    0
  5. #112 janenyka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 22:15
    เฮียชอบแกล้งจิลลี่จัง ไม่สงสารจิลลี่เลยหรอ
    #112
    0
  6. #111 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 11:01
    เฮียเคนอย่าเล่นตัวมากสิ สงสารจิลลี่
    #111
    0
  7. #110 touyung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 16:40
    กว่าจะบอกคิดถึงได้ต้องเอาให้ร้องก่อนนะเคน
    #110
    0
  8. #109 cool (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 14:04
    ว้าวววว คิดถึง ฮ่าๆๆๆ
    #109
    0
  9. #107 สุธิดา เพชรคง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 02:48
    มีงานไหน---- จ่ายเงินให้ทุกอาทิตย์ไหม... เลิกเครียดกับปัญหาเงินไม่พอใช้ กับการต้องรอ.. เงินเดือนออก ตั้ง 30 วัน!!

    *** เงิน คือ สิ่งที่ทุกๆคนปฏิเสธไม่ได้ LDS Thailand *** 

    ----------- เปิดรับสมัคร แล้ว ------------
    ส ร้ า ง เ งิ น ให้ กั บ ตั ว เอ ง แบบ ไ ม่ มี ขี ด จำ กัด ++++

    รับ !! 18 ++ หญิง&ชาย บริษัทจ่ายผลตอบแทนให้ 
    WeeK / WeeK ลงทะเบียนรับสิทธิ์ & สวัสดิการเที่ยวฟรี!! ทั้งในและต่างประเทศ 


    ดูรายละเอียดเพิ่ม ***

    ---- http://goo.gl/xfcSo8

    ---- http://goo.gl/xfcSo8


    หรือทักแชทค่ะ Add Line :สุธิดา   เพชรคง 

    สนใจติดต่อ : 086-3123926
     
     
    #107
    0
  10. #106 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:32
    เฮียเคนแสนจะเย็นชาาาาา
    #106
    0
  11. #94 touyung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:52
    มาจิ้ดเดียวเอง T_T
    #94
    0